Bakkerijmuseum Veurne vervolg

We wandelden de weide over naar de mooi gerestaureerde schuur waar we een overzicht kregen van de gebruikte materialen om te bakken, hoe ijs en brood tot bij de consument geraakten en uiteindelijk ploften we ons neer in de bakkerij cafétaria.

        
Wie heeft er nog de koeken gekend waarin een plaasteren vormpje stak?
Dank aan Anne Catherine weet ik dat die vormpjes Patacons heten!

Vormen om ijs te maken!

Een ijsmachine en koperen en houten kisten  met dubbele wanden om een ijstaart in te vervoeren.

Een pletmachine voor amandelen en een rijskast.

De bakker deed met deze auto zijn broodronde!

Niet alleen de bakker gebruikte een hond om zijn broodronde te doen met zo’ bakfiets.
Ook de melkboer heb ik geweten met zo’n kar met hond. Vond het vréselijk voor de hond.

Ik heb zo’n bakfiets in mijn jonge jaren nog gezien.
De bakkersknecht had alle moeite van de wereld om niet omver te vallen met al het brood in die mand.

Een foto van ons drietjes konden we maken omdat schuin aan het dakgebinte een spiegel ging.
’t Is eens wat anders dan een gewone selfie 🙂

Bakkerijmuseum in Veurne

Wanneer je op de E40 de afrit Veurne neemt, zie je al onmiddellijk de kleine molen en de gebouwen van het bakkerijmuseum. Er is ook een ruime parking voorzien achter het grote terrein waar het bakkerijmuseum ligt. Een paar minuten te voet terug en je bent er.
Er is een gebouw waar je allerlei voorwerpen ziet in verband met het bakken van brood, koekjes en suikergoed. Bakken was vroeger puur handenarbeid en dat hebben ze hier mooi geïllustreerd. Een opvallend minpuntje is wel dat mensen die niet goed te been zijn moeilijk twee trappen hoog  gaan klimmen! Tenzij er ergens een lift zou zijn  die ik niet gezien heb .

Naast dit gebouw is er een kleine tentoonstelling van gebruikte materialen in de weide tussen het eerste gebouw en  de schuur en de cafetaria en zijn er perkjes waar verschillende soorten graan uitgezaaid worden. Dan stap je in een grote gerestaureerde schuur waar verschillende broodkarren en materiaal tentoongesteld staan en waar je kan zien hoe het bakproces voor brood verloopt.
Toen waren we echt wel toe aan een koffietje en dat dronken we in nog een ander gebouwtje waar ze workshops geven en waar  er taarten worden gebakken. Die namiddag waren er geen demonstraties. We hadden pech : geen taart meer over voor ons en in de oven was de bakker/barman van dienst eclairs aan het maken. Toch kregen we nog een stukje warme rijsttaart bij de koffie.
Een leerrijk bezoek aan dit gezellige bakkerijmuseum en omdat we nog wat tijd over hadden deden we een korte wandeling in het stadje zelf. Dat toonde ik gisteren.

Die vrije toegang is voor een tentoonstelling van Keizer Karel.
Voor dit museum betaal je 5 euro en senioren en jongeren 3.50 euro.
( Ik reken me bij de jongeren,hahaha)

Achter ons zie je de perkjes waar voor demonstratie de verschillende soorten graan in worden gezaaid.

 

Een paar dagen later was het Pasen.
Een beschilderd paasei wenste ons een Vrolijk Pasen toe.
Morgen nemen we een kijkje in de gerestaureerde schuur!

In de Westhoek

De 2 vorige laatste donderdagen van de maand was het telkens slecht weer en daarenboven ging het ook niet zo denderend met mijn gezondheid. Eén keer bezochten we een schoolvriendin in Brugge en tevens nicht van één van de oudcollegaatjes en de volgende keer hielden we reünie bij mij thuis.
Nu wilden we toch eens een echte uitstap maken. Ik had een reclame gelezen over het Bakkerijmuseum van Veurne en met de nieuwe A11 waren we er al na 50 minuten .

Het bezoek aan het bakkerij museum was leuk en tevens interessant omdat de vader van een collegaatje indertijd bakker was geweest en ze kon ons veel vertellen over de voorwerpen die er uitgestald lagen. Ik moet nog even de foto’s sorteren en daarom toon ik nu de foto’s van de stad  Veurne zelf waar we na het bakkerijmuseum een korte wandeling maakten. Het was die dag voor veel handelszaken een sluitingsdag! Het was dan ook bijzonder stil in het stadje. Het is nog vroeg in het voorjaar en we zagen ook weinig groen en bloemen in de anders zo fleurige stad. Ik geloof dat ik onbewust de enige fleurige bloembak  op de foto heb gezet!
We parkeerden in de omgeving van het vroegere huis waar de oudste zoon vòòr zijn huwelijk  heeft gewoond en wandelden langs prachtige huizen naar het centrum toe. Via een steegje kwamen we in het stadspark.

In het anders zo bloemenrijke park zag het er nog erg kaal uit. De metalen kiosk ingehuldigd einde 19e eeuw stond er verlaten  bij , maar op  zomerse dagen worden er daar aperitiefconcerten gegeven. De surrealist André Delvaux woonde en schilderde hier in dit gezellig stadje. De kiosk in het park ziet men  soms in zijn werk uitgebeeld.

 

De mooie Walburga kerk was gesloten . Ik was er vroeger al  eens en het interieur van deze kerk is  zeker een bezoek waard:  prachtige gebrandschilderde ramen, een mooie preekstoel met houten beelden en een groot orgel, mooie zijbeuken met altaren. De Sint-Walburgakerk is het enige voorbeeld in de kuststreek van een groots opgevat gotisch kerkgebouwIn de 10de eeuw werden de relieken van de heilige Walburga naar hier overgebracht ,vandaar de naam van deze kerk. Op de foto hieronder de Walburgakerk gezien vanaf het marktplein achter de vijf typische  geveltjes.(allemaal handelszaken) 
Enkele beelden in het park trokken de aandacht. Het zijn oa twee robuuste beelden
van de hand van Willem Vermandere en een vrouwenbeeld van George Grard (Vrouw die naar de zon kijkt)

Het marktplein is omringd met prachtige gebouwen.

Een deel van het stadhuis

Links de pui van het stadhuis, rechts enkele  opvallende gevels

Op de onderste foto links het Spaans Paviljoen ,aan de andere zijde van de straat de  oude vleeshalle
nu een bibliotheek en de toren behorende aan de Sint Niklaaskerk

Het werd toen langzaamaan tijd om naar de auto terug te wandelen. Het was al laat in de namiddag , het werd erg fris en we waren moe van het slenteren zowel in het museum als in het stadje ,we hadden ook nog een uurtje rijden voor de boeg. In elk geval was het een mooie namiddag .

Klasreünie

De eerste zondag van maart , dus gisteren, was er voor de 59ste keer klasreünie. Altijd een blij weerzien. De hele klas is niet meer aanwezig.Sommigen zijn nooit af gekomen en anderen zijn helaas gestorven. Van de 15 studenten die in 1959 afstudeerden aan het Kon. Lyceum in Brugge zijn we met 9 die elk jaar nog samenkomen. Niet iedereen is aanwezig want er zijn altijd wel omstandigheden waarbij er iemand niet aanwezig kan zijn.
Dit jaar waren we met zijn zevenen. De samenkomst is in Brugge in een restaurant waar we al jaren bijeenkomen. We worden er héél goed ontvangen en het eten is er overheerlijk. Waarom zouden we veranderen. Niet iedereen woont in Brugge maar het is wel centraal gelegen voor iedereen.
Volgend jaar is het een jubileum editie en daar gaan we een groot feest van maken. Daar zal je zeker nog van horen 🙂

Bij het voorgerecht heb ik nog foto’s gemaakt van het bord gerookte zalm, de garnaalkroketten en de vissoep. Maar bij het hoofdgerecht waren we allemaal zo aan het babbelen dat ik enkel nog lege borden kon fotograferen !  Irish beef  en lamskroontje. Een dame blanche en een koffie ging er als dessert ook nog in.
Het eten mag dan erg lekker zijn ,maar de hoofdmoot is toch bijkletsen en plannen maken voor een volgende reis .
Hopelijk kunnen we dit nog véél jaren samendoen!

Zo zagen alle laatstejaars( alle afdelingen)van het Kon Lyceum anno 1959 eruit. Herken je me nog?

 

Vriendinnendag

Ik kan deze keer niet zeggen dat het de laatste donderdag van de maand was en dat we weer onze maandelijkse reünie hadden. Wegens ziekte van een vriendin werd het een week verschoven. Omdat het zo koud was stelde ik voor om tot bij mij te komen . Na mijn korte wandeling op het strand gisteren, weet ik wel dat je maar beter binnen kunt blijven met dit gure weer. Ik heb een uur nodig gehad gewikkeld in een deken om te bekomen. Gelukkig niets aan overgehouden. Ook de buitenpoes, Flappie , is geleerd. Ze wilde gisterenavond niet binnenkomen maar deze morgen zat ze al aan de achterdeur te wachten. De hele dag bleef ze binnen en ook deze avond maakt ze geen aanstalten om naar buiten te gaan. Haar lekkere bedje naast de chauffage in de keuken bevalt haar best!

Dus was de reünie bij mij thuis . Ik heb pannenkoeken gebakken en een dozijn cupcakes . Na de koffie en  de gebruikelijke  babbels  speelden  we  spelletjes . Worden we weer kind ?  🙂 . Ach het is zo ontspannend en dat konden we alle drie goed gebruiken.

Fotoboeken maken

Nu ik toch aan huis gekluisterd ben doe ik allerlei zaken die ik uitstelde  met de gedachte ” dat doe ik later wel eens”
Ja ik zit nog steeds binnen en het betert niet goed. De siroop om het hoesten te stillen hielp maar ik moest er na een paar dagen mee stoppen, kreeg teveel nevenverschijnselen. Dat hoesten is nu vooral ’s nachts,  niettegenstaande ik binnen bleef zijn de snotters groen geworden en de bloeddruk gaat de hoogte in. Allerlei brave huismiddeltjes  geprobeerd , niets helpt. Ja ik zal terug naar de dokter moeten , ik was er eigenlijk al naar toe , maar hij is in verlof! En dan was het weekend. Morgen zoek ik zijn vervanger op want ellendiger dan nu moet het echt niet meer worden.
Ik hoorde al berichten van mensen die een maand ziek waren, ’t is geen griep maar het is ook geen gewone verkoudheid. Ik denk dat mijn huisarts( die ik nog niet zo lang heb , mijn vroegere arts is gestopt) het wat onderschat heeft vooral ook omdat hij voorzichtig wil zijn wegens mijn reactie tov medicatie.

Ik dwaal af: de zaken die ik steeds maar uitstelde ben ik nu aan het doen : postkaarten en verjaardagskaarten opbergen in de respectievelijke albums , het beetje verstelwerk dat rondslingerde afwerken, verschillende laden in mijn bureau eens uitmesten…Ongelooflijk wat een mens allemaal verzamelt met de gedachte “ik kan dat ooit nog eens nodig hebben”.
Ook ben ik bezig met fotoalbums te maken. Zo heb ik er eentje gemaakt voor Marc ,mijn schrijfzoon. In september was er in de instelling( begeleid wonen) een feestje voor hem en zijn vriendin omdat ze al zolang samenzijn ( een soort lat relatie) . Ze wonen  elk in een andere home maar zijn veel samen. Er zijn toen veel foto’s genomen en ik had afgesproken met de begeleidster om er een fotoalbum van te maken. Het album is klaar en ik zou die gaan afgeven op zijn verjaardag ( 12 januari). Dat is dus niet doorgegaan , ik was er te ziek voor om de treinreis naar Lokeren te maken. Natuurlijk heb ik hem telefonisch gefeliciteerd en zodra ik beter ben ga ik hem bezoeken.

Kijk maar eens hoe gezellig het feest was. De hele gemeenschappelijk zit- en eetkamer werd versierd door andere bewoners en de begeleidsters. Het koppeltje glunderde bij de gekregen cadeautjes. Hier kijken ze in een album die ik gemaakt had toen Marc bij mij is geweest.
Het grote moment was het uitwisselen van de ringen. Zo wilden ze tonen dat hun relatie sterk was en ze na al die jaren elkaar nog steeds graag zien. Vooral familie van Jessica was aanwezig. Marc heeft geen familie meer. Ook al de vrienden die het koppel heeft kwamen van de taarten smullen!

En nu ben ik bezig om een jaarboek te maken van de maandelijkse uitstappen met de twee oud collega’s. Elke maand hebben we wel iets gedaan waar we graag nog eens op terugkijken. We zijn met die maandelijkse bijeenkomsten begonnen in 2011 .
Twee jaar terug zeiden we tegen elkaar ” jammer dat we geen album hebben van die bijeenkomsten”. Toen heb ik één groot album gemaakt van 2011 tot en met 2015. Een hele klus. En sedertdien maak ik elk jaar een kleiner album. De foto’s van 2017 zijn uitgekozen en nu kan ik beginnen met het album te maken.

In juni hebben we Gent bezocht en zijn ook de Primark ingedoken. Want dat wilden we wel eens met eigen ogen zien!
Zo nu weet je wat ik aan het doen ben terwijl ik beter niet buiten kom! 🙂

 

Còrdoba

Die ene dag in Còrdoba  hebben we veel prachtige historische monumenten gezien. Maar de stad heeft ook een bruisend hart met mooie winkelstraten en prachtige gebouwen. Het was die dag erg warm en af en toe zochten we de schaduw op en dronken we iets koels. Neen geen alcohol maar koele glazen vol ijs met frisdrank.
We zagen hier en daar fonteintjes waar je drinkbaar water kon nemen. Het kleintje wist maar al te goed hoe het water als een bronnetje kon spuiten. Hij hield  zijn “tutter ” tegen het water en wilde per sé dat ik ook eens mijn voet op het pedaaltje zette.
Vlakbij dit fonteintje was een omheining waar je een mooi overzicht had op het lager gelegen park. Aan de voet van de omheining waren slotjes bevestigd. In andere steden zoals Keulen en Düsseldorf hebben we dit fenomeen ook al gezien, daar zag je de omheining bijna niet meer.
Vlak naast de rijweg was een fietspad omzoomd met kleurrijke halve bollen. Je kon er niet naast kijken!

In de stad zagen we veel prachtige gebouwen , grote pleinen en mooie winkels.

Onvermijdelijk zijn ook de winkels waar ze waaiers verkochten. Deze waren allemaal aan de dure kant . Ook winkels met mooi kantwerk en een overvloed aan halskettingen en armbanden.

Op de terugweg naar  het station wandelden we door een park waar op  een eiland een heel groot hok stond onder  palmbomen waar eenden en duiven en andere vogels hun stek hadden. De mensen konden er niet bij . De beestjes waren wel zo slim om buiten “hun domein” aan eten te geraken!

Enigszins verwaarloosd maar deze banken met de azulejos doen  denken aan de banken van Gaudi

Achter die lange cypres  zie je het station van Còrdoba. In een grote vijver vlak vòòr het station speelde een hond in het water en zijn baasje liet hem allerlei truukjes doen. Ik had ook in het water willen springen want het was nog steeds erg warm!

Dit is het einde van het Sevilla-Còrdoba verhaal. Een onvergetelijke reis
ps: een paar foto’s uit deze reeks komen uit Sevilla. Ik heb me vergist van stad.