Voor de liefhebbers…

Donderdag bezocht ik samen met nog drie vriendinnen de tentoonstelling  in het Museum voor Schone Kunsten in Gent over Van Eyck, An optical Revolution. Er wordt storm gelopen voor deze unieke tentoonstelling die maar een drietal maanden duurt ( tot einde april 2020 )..
Stormde het niet letterlijk die dag dan regende het met tussenpozen des te meer.
We wandelden er droog naar toe maar kwamen verregend terug in het station Gent St Pieters.
Foto’s maken in de tentoonstellingszalen zat er niet in en daar keken de zaalwachters oplettend op toe. Ach in feite is dit ook niet te doen al die zalen doorlopend in het halfduister en met overal spots. Je krijgt wel genoeg informatie met de gratis audiofoon en de teksten op de muren en specifieke inlichtingen( je audiofoon voor een zwarte knop houden) naast de schilderijen gaven je nog meer duiding.
Wij hadden gekozen voor een bezoek over de middag en dat was ideaal . Niet te druk en genoeg ruimte om op je gemak alles te bekijken. Twee uur later kwamen we terug in de ontvangsthal: Een beetje versleten door het slenteren en in de laatste zalen was het toen al  druk en werd het moeilijker om alles van dichtbij te bekijken en te beluisteren. Niet iedereen houdt er hetzelfde tempo op na hé.

We gingen dan een hapje eten in het aanpalende restaurant . Geen uitgebreid menu  “Only Menu” stond er . Een Van Eyck Menu met keuze uit voor- en hoofdgerecht of  hoofdgerecht en dessert , of alles. Lekker maar ik denk niet dat Van Eyck dit zal gegeten hebben: Stoofvlees met krieltjes en gesnipperd witloof,  als toetje ( wat dacht je wel 🙂 ) een ijsje met een muffinachtig stukje taart. Allemaal lekker. Nog vermelden:  water en een glas wijn gratis erbij.
En wat doen vriendinnen dan ? Gezellig bijpraten! Dan terug naar huis met een voorbeeldige trein ! Op tijd vertrokken en op tijd terug in het eindstation.

Voor liefhebbers een must!

 

Wij hebben een ideaal moment uitgekozen ,want kijk eens hoe druk het was toen we om half vier het museum achter ons lieten. Een lange sliert wachtenden buiten en binnen dubbel zoveel. Je bent verplicht om mantels en jassen achter te laten in de vestiaires en handtassen die niet pasten in een bakje (als standaard ) mochten ook niet mee binnen! Niemand die tegenpruttelde en alles verliep vlot. Ook het weer ophalen van kledij en tassen aan een aparte balie. Gratis service.

 

Ik kon het niet laten…

…om naar de kerstversieringen te gaan kijken in een tuincentrum. Hoe krijgen ze het voor mekaar om elk jaar een totaal andere show van kerstspullen tentoon te stellen. Het is in elk geval heerlijk om rond te lopen en te snuisteren, en vooral….om ideetjes op te doen want met de jaren heb ik al zoveel kerstgerief verzameld ! Maar in het tuincentrum kun je met een paar accessoires een nieuwe kerstsfeer scheppen in eigen huis.

 

Zou het helpen wanneer ik al mijn wensen post in deze brievenbus?

Een verwen thee/koffie  en gezellig wat bijkletsen  in de cafetaria met de twee vriendinnen was  het orgelpunt van deze namiddag. De maandelijkse reünietjes zijn een paar keer niet kunnen doorgaan. De draad is weer opgepakt…

Het gaat al wat beter !


De tuin hult zich in lentekleuren. Jammer dat de wind zo lelijk te keer gaat .
De bloesems vind je in de hele tuin.

Verleden week was ik op controle naar het ziekenhuis. Positief nieuws, zeker wat de operatie betreft. Er zal na verloop van tijd enkel nog een litteken overblijven van de ferme snee op mijn buik. Nu is die nog pijnlijk en hinderlijk vooral omdat ik een abdominal binder moet dragen. Ik doe die ’s avonds af en slaap zonder,  maar ’s morgens is het rennen naar de badkamer om dit steunverband weer om te gorden. Ik mag nu een gaine  dragen die minder hinderlijk zal zijn en me meer bewegingsvrijheid zal geven maar toch nog genoeg steun .
De volledige genezing zal zes maanden duren. Waar ik toch een beetje van opkeek! De chirurg zag mijn reactie en herinnerde me eraan dat ik een zware operatie heb ondergaan.( in feite twee na elkaar : een laparoscopie en vlak erop een gewone operatie). Ja ik mag al blij zijn dat het gelukt is want achteraf vernam ik dat er gevreesd werd voor een stoma. In feite was het méér dan hoogtijd dat er ingegrepen werd .

Ondertussen ben ik toch al een paar kilootjes bijgekomen omdat ik nu kan eten. Straks ga ik nog moeten opletten om niet teveel aan te komen! 🙂
De moeheid zal nog een hele tijd aanhouden en het enige dat ik kan doen is eraan toegeven en rusten. Nu kan ik toch al een paar uurtjes rondlopen. Hopelijk verdwijnt de maagpijn geleidelijk want daar heb ik het meest last van. De maag kan bij bepaalde operaties in stresstoestand belanden en ik kan verzekeren dat dit erg pijnlijk is. Nu begrijp ik waarom er steeds maar op gehamerd werd in het ziekenhuis of ik de pilletjes voor de maag had ingenomen( die leggen een beschermlaag ). Ik heb een paar aanvallen gehad de afgelopen weken waarbij ik zoveel pijn had dat ik dacht terug naar het ziekenhuis te moeten. Bij de controle zei ik tegen de chirurg dat ik meer last had van mijn maag dan van de operatie. Hij heeft me iets gegeven en hopelijk blijven die aanvallen nu weg.

Ik moet wat geduld opbrengen … en dat is lastig als je na màànden gesukkel en niks kunnen doen je toch wat beter begint te voelen en je weer van alles wilt doen!

Mijn drie kinderen hebben me veel geholpen en ook lieve vriendinnen die me dagelijks opbelden om me moed in te spreken. Eentje kwam me elke namiddag gedurende de eerste week thuis gezelschap houden en deed kleine werkjes in huis. Zij deed ook boodschappen voor me en nu vergezelt ze me om zeker te zijn dat ik niks zou opheffen. Samen deden we ook al een paar kleine uitstappen zodat ik toch eens buiten kon( heb nog steeds elastieke benen en neem nog liefst iemands arm).
Dat toon ik binnenkort want ik zie het weer zitten om mijn blog weer leven in te blazen.

Ik moet maar zien dat ik een plaatsje vind in de zetel!

Bakkerijmuseum Veurne vervolg

We wandelden de weide over naar de mooi gerestaureerde schuur waar we een overzicht kregen van de gebruikte materialen om te bakken, hoe ijs en brood tot bij de consument geraakten en uiteindelijk ploften we ons neer in de bakkerij cafétaria.

        
Wie heeft er nog de koeken gekend waarin een plaasteren vormpje stak?
Dank aan Anne Catherine weet ik dat die vormpjes Patacons heten!

Vormen om ijs te maken!

Een ijsmachine en koperen en houten kisten  met dubbele wanden om een ijstaart in te vervoeren.

Een pletmachine voor amandelen en een rijskast.

De bakker deed met deze auto zijn broodronde!

Niet alleen de bakker gebruikte een hond om zijn broodronde te doen met zo’ bakfiets.
Ook de melkboer heb ik geweten met zo’n kar met hond. Vond het vréselijk voor de hond.

Ik heb zo’n bakfiets in mijn jonge jaren nog gezien.
De bakkersknecht had alle moeite van de wereld om niet omver te vallen met al het brood in die mand.

Een foto van ons drietjes konden we maken omdat schuin aan het dakgebinte een spiegel ging.
’t Is eens wat anders dan een gewone selfie 🙂

Bakkerijmuseum in Veurne

Wanneer je op de E40 de afrit Veurne neemt, zie je al onmiddellijk de kleine molen en de gebouwen van het bakkerijmuseum. Er is ook een ruime parking voorzien achter het grote terrein waar het bakkerijmuseum ligt. Een paar minuten te voet terug en je bent er.
Er is een gebouw waar je allerlei voorwerpen ziet in verband met het bakken van brood, koekjes en suikergoed. Bakken was vroeger puur handenarbeid en dat hebben ze hier mooi geïllustreerd. Een opvallend minpuntje is wel dat mensen die niet goed te been zijn moeilijk twee trappen hoog  gaan klimmen! Tenzij er ergens een lift zou zijn  die ik niet gezien heb .

Naast dit gebouw is er een kleine tentoonstelling van gebruikte materialen in de weide tussen het eerste gebouw en  de schuur en de cafetaria en zijn er perkjes waar verschillende soorten graan uitgezaaid worden. Dan stap je in een grote gerestaureerde schuur waar verschillende broodkarren en materiaal tentoongesteld staan en waar je kan zien hoe het bakproces voor brood verloopt.
Toen waren we echt wel toe aan een koffietje en dat dronken we in nog een ander gebouwtje waar ze workshops geven en waar  er taarten worden gebakken. Die namiddag waren er geen demonstraties. We hadden pech : geen taart meer over voor ons en in de oven was de bakker/barman van dienst eclairs aan het maken. Toch kregen we nog een stukje warme rijsttaart bij de koffie.
Een leerrijk bezoek aan dit gezellige bakkerijmuseum en omdat we nog wat tijd over hadden deden we een korte wandeling in het stadje zelf. Dat toonde ik gisteren.

Die vrije toegang is voor een tentoonstelling van Keizer Karel.
Voor dit museum betaal je 5 euro en senioren en jongeren 3.50 euro.
( Ik reken me bij de jongeren,hahaha)

Achter ons zie je de perkjes waar voor demonstratie de verschillende soorten graan in worden gezaaid.

 

Een paar dagen later was het Pasen.
Een beschilderd paasei wenste ons een Vrolijk Pasen toe.
Morgen nemen we een kijkje in de gerestaureerde schuur!

In de Westhoek

De 2 vorige laatste donderdagen van de maand was het telkens slecht weer en daarenboven ging het ook niet zo denderend met mijn gezondheid. Eén keer bezochten we een schoolvriendin in Brugge en tevens nicht van één van de oudcollegaatjes en de volgende keer hielden we reünie bij mij thuis.
Nu wilden we toch eens een echte uitstap maken. Ik had een reclame gelezen over het Bakkerijmuseum van Veurne en met de nieuwe A11 waren we er al na 50 minuten .

Het bezoek aan het bakkerij museum was leuk en tevens interessant omdat de vader van een collegaatje indertijd bakker was geweest en ze kon ons veel vertellen over de voorwerpen die er uitgestald lagen. Ik moet nog even de foto’s sorteren en daarom toon ik nu de foto’s van de stad  Veurne zelf waar we na het bakkerijmuseum een korte wandeling maakten. Het was die dag voor veel handelszaken een sluitingsdag! Het was dan ook bijzonder stil in het stadje. Het is nog vroeg in het voorjaar en we zagen ook weinig groen en bloemen in de anders zo fleurige stad. Ik geloof dat ik onbewust de enige fleurige bloembak  op de foto heb gezet!
We parkeerden in de omgeving van het vroegere huis waar de oudste zoon vòòr zijn huwelijk  heeft gewoond en wandelden langs prachtige huizen naar het centrum toe. Via een steegje kwamen we in het stadspark.

In het anders zo bloemenrijke park zag het er nog erg kaal uit. De metalen kiosk ingehuldigd einde 19e eeuw stond er verlaten  bij , maar op  zomerse dagen worden er daar aperitiefconcerten gegeven. De surrealist André Delvaux woonde en schilderde hier in dit gezellig stadje. De kiosk in het park ziet men  soms in zijn werk uitgebeeld.

 

De mooie Walburga kerk was gesloten . Ik was er vroeger al  eens en het interieur van deze kerk is  zeker een bezoek waard:  prachtige gebrandschilderde ramen, een mooie preekstoel met houten beelden en een groot orgel, mooie zijbeuken met altaren. De Sint-Walburgakerk is het enige voorbeeld in de kuststreek van een groots opgevat gotisch kerkgebouwIn de 10de eeuw werden de relieken van de heilige Walburga naar hier overgebracht ,vandaar de naam van deze kerk. Op de foto hieronder de Walburgakerk gezien vanaf het marktplein achter de vijf typische  geveltjes.(allemaal handelszaken) 
Enkele beelden in het park trokken de aandacht. Het zijn oa twee robuuste beelden
van de hand van Willem Vermandere en een vrouwenbeeld van George Grard (Vrouw die naar de zon kijkt)

Het marktplein is omringd met prachtige gebouwen.

Een deel van het stadhuis

Links de pui van het stadhuis, rechts enkele  opvallende gevels

Op de onderste foto links het Spaans Paviljoen ,aan de andere zijde van de straat de  oude vleeshalle
nu een bibliotheek en de toren behorende aan de Sint Niklaaskerk

Het werd toen langzaamaan tijd om naar de auto terug te wandelen. Het was al laat in de namiddag , het werd erg fris en we waren moe van het slenteren zowel in het museum als in het stadje ,we hadden ook nog een uurtje rijden voor de boeg. In elk geval was het een mooie namiddag .

Klasreünie

De eerste zondag van maart , dus gisteren, was er voor de 59ste keer klasreünie. Altijd een blij weerzien. De hele klas is niet meer aanwezig.Sommigen zijn nooit af gekomen en anderen zijn helaas gestorven. Van de 15 studenten die in 1959 afstudeerden aan het Kon. Lyceum in Brugge zijn we met 9 die elk jaar nog samenkomen. Niet iedereen is aanwezig want er zijn altijd wel omstandigheden waarbij er iemand niet aanwezig kan zijn.
Dit jaar waren we met zijn zevenen. De samenkomst is in Brugge in een restaurant waar we al jaren bijeenkomen. We worden er héél goed ontvangen en het eten is er overheerlijk. Waarom zouden we veranderen. Niet iedereen woont in Brugge maar het is wel centraal gelegen voor iedereen.
Volgend jaar is het een jubileum editie en daar gaan we een groot feest van maken. Daar zal je zeker nog van horen 🙂

Bij het voorgerecht heb ik nog foto’s gemaakt van het bord gerookte zalm, de garnaalkroketten en de vissoep. Maar bij het hoofdgerecht waren we allemaal zo aan het babbelen dat ik enkel nog lege borden kon fotograferen !  Irish beef  en lamskroontje. Een dame blanche en een koffie ging er als dessert ook nog in.
Het eten mag dan erg lekker zijn ,maar de hoofdmoot is toch bijkletsen en plannen maken voor een volgende reis .
Hopelijk kunnen we dit nog véél jaren samendoen!

Zo zagen alle laatstejaars( alle afdelingen)van het Kon Lyceum anno 1959 eruit. Herken je me nog?