Fotoboeken maken

Nu ik toch aan huis gekluisterd ben doe ik allerlei zaken die ik uitstelde  met de gedachte ” dat doe ik later wel eens”
Ja ik zit nog steeds binnen en het betert niet goed. De siroop om het hoesten te stillen hielp maar ik moest er na een paar dagen mee stoppen, kreeg teveel nevenverschijnselen. Dat hoesten is nu vooral ’s nachts,  niettegenstaande ik binnen bleef zijn de snotters groen geworden en de bloeddruk gaat de hoogte in. Allerlei brave huismiddeltjes  geprobeerd , niets helpt. Ja ik zal terug naar de dokter moeten , ik was er eigenlijk al naar toe , maar hij is in verlof! En dan was het weekend. Morgen zoek ik zijn vervanger op want ellendiger dan nu moet het echt niet meer worden.
Ik hoorde al berichten van mensen die een maand ziek waren, ’t is geen griep maar het is ook geen gewone verkoudheid. Ik denk dat mijn huisarts( die ik nog niet zo lang heb , mijn vroegere arts is gestopt) het wat onderschat heeft vooral ook omdat hij voorzichtig wil zijn wegens mijn reactie tov medicatie.

Ik dwaal af: de zaken die ik steeds maar uitstelde ben ik nu aan het doen : postkaarten en verjaardagskaarten opbergen in de respectievelijke albums , het beetje verstelwerk dat rondslingerde afwerken, verschillende laden in mijn bureau eens uitmesten…Ongelooflijk wat een mens allemaal verzamelt met de gedachte “ik kan dat ooit nog eens nodig hebben”.
Ook ben ik bezig met fotoalbums te maken. Zo heb ik er eentje gemaakt voor Marc ,mijn schrijfzoon. In september was er in de instelling( begeleid wonen) een feestje voor hem en zijn vriendin omdat ze al zolang samenzijn ( een soort lat relatie) . Ze wonen  elk in een andere home maar zijn veel samen. Er zijn toen veel foto’s genomen en ik had afgesproken met de begeleidster om er een fotoalbum van te maken. Het album is klaar en ik zou die gaan afgeven op zijn verjaardag ( 12 januari). Dat is dus niet doorgegaan , ik was er te ziek voor om de treinreis naar Lokeren te maken. Natuurlijk heb ik hem telefonisch gefeliciteerd en zodra ik beter ben ga ik hem bezoeken.

Kijk maar eens hoe gezellig het feest was. De hele gemeenschappelijk zit- en eetkamer werd versierd door andere bewoners en de begeleidsters. Het koppeltje glunderde bij de gekregen cadeautjes. Hier kijken ze in een album die ik gemaakt had toen Marc bij mij is geweest.
Het grote moment was het uitwisselen van de ringen. Zo wilden ze tonen dat hun relatie sterk was en ze na al die jaren elkaar nog steeds graag zien. Vooral familie van Jessica was aanwezig. Marc heeft geen familie meer. Ook al de vrienden die het koppel heeft kwamen van de taarten smullen!

En nu ben ik bezig om een jaarboek te maken van de maandelijkse uitstappen met de twee oud collega’s. Elke maand hebben we wel iets gedaan waar we graag nog eens op terugkijken. We zijn met die maandelijkse bijeenkomsten begonnen in 2011 .
Twee jaar terug zeiden we tegen elkaar ” jammer dat we geen album hebben van die bijeenkomsten”. Toen heb ik één groot album gemaakt van 2011 tot en met 2015. Een hele klus. En sedertdien maak ik elk jaar een kleiner album. De foto’s van 2017 zijn uitgekozen en nu kan ik beginnen met het album te maken.

In juni hebben we Gent bezocht en zijn ook de Primark ingedoken. Want dat wilden we wel eens met eigen ogen zien!
Zo nu weet je wat ik aan het doen ben terwijl ik beter niet buiten kom! 🙂

 

Còrdoba

Die ene dag in Còrdoba  hebben we veel prachtige historische monumenten gezien. Maar de stad heeft ook een bruisend hart met mooie winkelstraten en prachtige gebouwen. Het was die dag erg warm en af en toe zochten we de schaduw op en dronken we iets koels. Neen geen alcohol maar koele glazen vol ijs met frisdrank.
We zagen hier en daar fonteintjes waar je drinkbaar water kon nemen. Het kleintje wist maar al te goed hoe het water als een bronnetje kon spuiten. Hij hield  zijn “tutter ” tegen het water en wilde per sé dat ik ook eens mijn voet op het pedaaltje zette.
Vlakbij dit fonteintje was een omheining waar je een mooi overzicht had op het lager gelegen park. Aan de voet van de omheining waren slotjes bevestigd. In andere steden zoals Keulen en Düsseldorf hebben we dit fenomeen ook al gezien, daar zag je de omheining bijna niet meer.
Vlak naast de rijweg was een fietspad omzoomd met kleurrijke halve bollen. Je kon er niet naast kijken!

In de stad zagen we veel prachtige gebouwen , grote pleinen en mooie winkels.

Onvermijdelijk zijn ook de winkels waar ze waaiers verkochten. Deze waren allemaal aan de dure kant . Ook winkels met mooi kantwerk en een overvloed aan halskettingen en armbanden.

Op de terugweg naar  het station wandelden we door een park waar op  een eiland een heel groot hok stond onder  palmbomen waar eenden en duiven en andere vogels hun stek hadden. De mensen konden er niet bij . De beestjes waren wel zo slim om buiten “hun domein” aan eten te geraken!

Enigszins verwaarloosd maar deze banken met de azulejos doen  denken aan de banken van Gaudi

Achter die lange cypres  zie je het station van Còrdoba. In een grote vijver vlak vòòr het station speelde een hond in het water en zijn baasje liet hem allerlei truukjes doen. Ik had ook in het water willen springen want het was nog steeds erg warm!

Dit is het einde van het Sevilla-Còrdoba verhaal. Een onvergetelijke reis
ps: een paar foto’s uit deze reeks komen uit Sevilla. Ik heb me vergist van stad.

Còrdoba

Toen we half oktober in Sevilla waren  zijn we met de trein ook een dagje naar Cordoba geweest. Ik heb er al logjes over gemaakt maar een paar bezienswaardigheden kwamen niet aan bod want  nog geen maand later trokken we naar Wenen waar ik jullie uitgebreid over verteld heb.

Het eerste wat we in Cordoba bezochten was de Mezquita , de kathedraal van Córdoba. Een overweldigend en prachtige kathedraal.

Het was ons al opgevallen dat het in de stad zelf zo kalm was. Die dag werd San Juan gevierd  en veel winkels in de stad waren gesloten en zouden pas in de late namiddag opengaan! En dat bleek ook zo te zijn. Zoals je merkt was het in de late namiddag nog 25° !


In het historisch gedeelte waren er wel veel toeristen en de winkeltjes in de smalle steegjes waren ook open. Het steegje van de Bloemen(Calle de las Flores) is een van de populairste en iedereen wilde  eens door dit doodlopende straatje wandelen. Wij ook !

 Omdat al die straatjes autovrij waren was het er heerlijk rondwandelen en omdat het een feestdag was in Córdoba zag je veel gezinnen waandelen en ergens op een terrasje  drinken en eten( meestal gepaard gaande met luide gesprekken en veel gebaren 😉 )

Het was erg warm en deze toerist zocht een schaduwplekje op! Maar de vogels zochten eveneens de schaduw op onder een Romeinse brug.

Vlak vòòr deze Romeinse brug was er een poort, ook wel de Arc de Triomphe van Córdoba genoemd, gebouwd in de 16e eeuw. De Puerta del Puente oBrugpoort was  een belangrijke toegangspoort tot de stad

DeTriunfo de San Rafael , die een klein eindje achter deze poort ligt, kijkt uit op de Romeinse brug. Deze engel wordt gezien als de beschermer van de stad. Links op de foto zie je een stukje van de buitenkant van de Mezquita.

We wilden in Cordoba ook  het Alcázar de los Reyes Cristianos bezoeken, maar we hebben alleen de buitenkant
kunnen bewonderen! Die dag werd San Juan gevierd  en  was het voor de inwoners een feestdag. In de
voormiddag was het open geweest maar toen bezochten we de Mezquita. De buitenkant was ook al imposant om te zien.
 
 In de stad zelf zagen we de Templo Romano . Keizer Claudius gaf het bevel voor de bouw van een Romeinse Tempel in de eerste eeuw.  De tempel is gebouwd rond een centraal podium dat omringd is door zes zware zuilen.

Afscheid van Wenen

Ook geluisterd naar het Nieuwjaarsconcert  op Nieuwjaarsdag ?
Als passende afsluiter van onze citytrip naar Wenen een paar foto’s van het gebouw waar dit concert( en ook andere natuurlijk) plaats heeft. Een geleid bezoek moet je op voorhand aanvragen en daarvoor ontbrak ons de tijd.

De Wiener Musikverein is het concertgebouw van Wenen, waarin zich de beroemde Grote Musikvereinssaal bevindt. Deze zaal geldt als een van de mooiste en akoestisch beste zalen van de wereld.

In de omgeving van het concertgebouw vind je op de voetpaden tegels met- in een ster -de naam van beroemde namen uit de muziekwereld. Ik heb er een paar in een collage gestopt.

Het einde van onze citytrip kwam in zicht en met de trein vanuit Wien-Mitte reisden we naar de luchthaven. De bagage hadden we ’s morgens in het station waar een incheck dienst was van de luchthaven al kunnen afgeven en we kregen die in Brussel terug. Wat een gemak!
Onder een winterzonnetje vlogen we terug om in een koud en kletsnat Brussel-Zaventem aan te komen. De mooie dagen zijn een warme herinnering geworden van deze reis en van de vriendschap onder ons zessen!!
Op naar de volgende reis in 2018 !!

Hundertwasser

Friedensreich Hundertwasser, (Wenen 1928 en overleden 2000 ), was een Oostenrijks kunstenaar en architect. Hij stond vooral bekend om de door hem ontworpen, kleurrijke gebouwen en was voorvechter van een mens- en milieuvriendelijke bouwwijze.

Net zoals  Gaudí eerder had gedaan in Barcelona, reageerde Hundertwasser tegen de conventionele saaie architectuur van zijn tijdsgenoten en wenste hij architectuur die dichter bij de natuur stond, zonder onnatuurlijke rechte lijnen maar met felle kleuren en grillige vormen.
Het Hundertwasserhaus, een complex van sociale appartementen  in Wenen is ontworpen met golvende lijnen, aangezien Hundertwasser de rechte lijn ‘goddeloos’ noemde. Hij was zelfs van plan om de vloeren golvend te maken maar om praktische redenen werd dit nooit doorgevoerd. Je moet nu al opletten waar je je voeten zet in de “golvende” straat!
Hij is ook verantwoordelijk voor meerdere gelijkaardige fantasierijke gebouwen in Wenen. Vlak tegenover het Hundertwasserhaus is door de architect een winkelcentrum ontworpen in dezelfde stijl . Het is echt een toeristische trekpleister! Maar in de omgeving zijn ook huizen gebouwd met dezelfde kenmerken . Er is ook ook een museum.

Op weg naar die kleurrijke appartementen zagen we veel enorm grote huizen, en dikwijls met kleurrijke gevels. Het is alsof er in het centrum van Wenen geen “gewone” huizen staan!

Augustijnenkerk in Wenen

De Augustijnenkerk is een kerkgebouw  dat onderdeel is van het Hofburgcomplex. De kerk heeft een gotische inrichting welke stamt uit de veertiende eeuw , maar nog in een zeer goede staat, zeker als je de ouderdom van de kerk in acht neemt. Het interieur stamt uit de late 18e eeuw en is een vroeg voorbeeld van Neogotiek. De kerk is ook bekend om de missen van Schubert en Haydn, deze missen worden zondags gehouden.

De kerk heeft een loretokapel ( klik).In deze kapel worden de harten van 54 Habsburgse vorsten bewaard in zilveren urnen. De lichamen van de Habsburgers liggen in de Keizerlijke crypte en die bevindt zich in de kelder van de Kapucijnerkerk in de binnenstad van Wenen. Daar worden de overblijfselen van de familie Habsburg en Habsburg-Lotharingen van 1633 tot 1989 bewaard.

foto van internet: de Augustijnenkerk

indrukwekkende beeldengroep.

Er was een adventsmarkt in de kerk plaats had in een zijkapel en toen we er binnen stapten keken we allen verwonderd naar elkaar. Op en rond een mausoleum lagen allerlei adventskransen te koop. Er stonden kraampjes met drank en je kon er kaartjes kopen. Je kon er ook eventjes uitrusten. Wie daar begraven lag hebben we niet eens bekeken en zijn terug naar buiten gegaan. Alles kan tegenwoordig!

 

De Keizerlijke appartementen in de Hofburg

Na een rondwandeling  tussen de verschillende gebouwen in de Hofburg gingen we de keizerlijke appartementen  van Keizer Frans en zijn echtgenote Elisabeth( Sissi)bezoeken. Maar eerst doorliepen we kamers en zalen vol glas en gleiswerk. Porseleinen serviezen met uiteenlopende motieven. Bergen zilverwerk en glazen. Het prachtigste linnengoed…
Een ongelooflijk rijkdom wordt hier tentoongesteld. Glazen kasten  in een groot aantal kamers en zalen .Ik geef er een klein overzicht van zodat je een idee hebt hoe er geleefd werd aan het keizerlijke hof. Het was er ook erg druk en veel tijd om foto’s te nemen had je niet ( vooral als je niet teveel personen op de foto wilde hebben)

Toen kwamen we aan een grote trap die ons naar de eerste verdieping leidde en daar begon de rondgang in de ontelbare kamers van het Keizerlijke paar. En foto’s maken was hier ook verboden. Ik riskeerde het maar niet zoals in de Spaanse rijschool…
Het is me al meer opgevallen in grote paleizen met onnoemelijk veel kamers dat de bewoners in  kleinere kamers woonden  en sliepen. Hier was het niet anders. Sissi beschikte wel over een aantal kamers. Maar ze gebruikte een kleine kamer waar ze haar toilet maakte ( een paar uur was er nodig om haar haren in de plooi te krijgen )en niet enkel een toilettafel stond er maar ook een bureau en een paar turntoestellen . Ze beschikte er ook over een eigen toilet en badkamer ( heel modern voor die tijd)

Koffers vol  bestek in verschillende motieven.

Koffers waarin glas en gleiswerk vervoerd werden naar een ander kasteel.

Enorme tafelstukken .
De twee foto’s beeldden één tafelstuk uit dat bij speciale gelegenheden werd gebruikt.
De vazen waren eveneens erg groot.

De servetten werden minutieus geplooid . Het linnengoed was overwegend in het wit.

Op de trappen die naar de eerste verdieping leidden
hing een mooie luster en in een vensternis hing een draperie met het silhouet van Sissi!