Carnavalstoet in Heist

Het was zonnig weer tot half de namiddag en een korte sneeuw-regenbui dreigde even roet in de stoet te gooien, maar het is verder droog gebleven. Alleen duurde het wat lang voor de stoet op gang kwam , één van de praalwagens had motorpech en al was het maar een half uur , wachten duurt lang.
Ik heb bijna 300 foto’s genomen. Eigenlijk veel te veel, hoewel ik op een plek stond waar ik goed foto’s kon maken. Toch was het soms moeilijk omdat de wagens zo groot en zo lang waren en omzwermd met honderden carnavalisten gekleed in het thema van de praalwagen. Ik kreeg ze niet op één foto. Dus werd er maar extra geklikt en moet ik nu bekijken welke foto’s representatief zijn.
Ik kreeg veel respons van de carnavalisten wanneer ik teken deed om een foto te maken. Ze poseerden gewillig. Dat is altijd leuk want als ze met honderden zijn voor 1 thema praalwagen weet je niet hoe je het best een foto maakt! Eén jongen vroeg zo mooi of ik die foto’s kon bezorgen . Ik heb zijn email adres genoteerd . Hij had me eerst doen schrikken met zijn rode ogen toen hij voor me kwam staan poseren! Hij was van plan om me te overgooien met confetti , maar toen ik hem wees op mijn camera hield hij zich in en daarop vroeg hij dus of ik de foto’s wilde bezorgen. Reinste chantage , hahahah!

Elk jaar zijn er ook een paar vuile jeannetten( mannen verkleed als vrouwen) , ook dit jaar waren er een paar. Ze zinken in het niet tegenover die praalwagens. Maar ze vestigen toch de aandacht op actuele problemen.

Een paar foto’s om te starten:

 

De man had het koud aan zijn hoofd en wikkelde zijn sjaal
niet enkel om zijn hals maar ook rond zijn hoofd!

 

Uit die richting moest de stoet komen. We hoorden muziek maar zagen lange tijd niets .
Pech met een trekker die een praalwagens moest voorttrekken/duwen.

Kinderen en volwassenen wandelden en speelden ondertussen in het bosje.
Ik had me samen met anderen op één van de dikke boomstronken gezet.

Bij gebrek aan praalwagens wilden deze mensen graag poseren.
Dan heb je tenminste al een foto van carnavalisten! grapten ze

De vuile jeannetten die ik gezien heb.
Wat hun thema is kon ik niet altijd raden.
Eentje heeft het over Minister Maggie Deblock

En dan de groep met de jongen met zijn rode ogen ( ’t zijn gekleurde lenzen fluisterde hij me toe 🙂  ) .
Het ging over ” Pandabeats”. De praalwagen zelf heb ik gemist omdat ik foto’s van de jongen maakte.

wordt vervolgd !

Opnieuw in actie !

Neen neen ik ben niet hervallen hoewel ik wel een beetje voorzichtig ben nu de griep  rondloopt. Veel weerstand zal ik wel nog niet hebben.
Ik ben in actie geschoten nu ik eindelijk van de medicatie verlost ben. Dat werkt bij mij alleen maar passiviteit in de hand. Tja het was echt nodig dat ik antibiotica kreeg, want anders was het blijven duren.
Schoorvoetend trok ik zondag naar het jaarlijks diner van de senioren want echt genezen voelde ik me allerminst en de pillen waren ook nog niet op. Maar al bij al viel het reuze mee en eerlijk ik voelde me achteraf echt blij met de vriendelijke woorden van de andere senioren.
Al vlug kwam de fotograaf weer in me boven 🙂


Ik had beloofd dat ik de andere dag naar de koersbal ging komen want het was al zo lang geleden zeiden ze. Inderdaad het was al geleden, van half december. Het was echt gezellig maar ik heb vreselijk slecht gespeeld 😦

Gisteren was er het jaarlijks nieuwjaarsconcert in het Kursaal van Oostende. Hiervoor had ik al maanden terug een kaart gekocht. Dat concert ging uit van de Splus, afdeling WestVlaanderen. Foto’s met een gsm en flikkerende belichting op de bühne dat is gewoonweg een ramp. Maar toch even een indruk.
Dit jaar traden op  Isabelle A, Yvan, en Ben Cramer. Wat een stem heeft  Ben Cramer nog altijd!! Hij had geen moeite om het publiek mee te laten zingen en wuiven! De hoofdact dit jaar was de huldiging van Willy Sommers. Zijn fanclub heeft van zich laten horen en de hele zaal zong mee met zijn bekende schlagers! Verleden jaar was de eregaste Dana Winner. Elk jaar komt een andere artist aan de beurt die dan opgenomen wordt in de eregalerij! Leona Detiège overhandigde aan Willy Sommers een herdenkingsbeeldje .

Vandaag?

Een Belgische Florist in Cordoba

Toen we ’s morgens door Cordoba wandelden hielden we na een tijdje halt om iets te drinken ( je weet wel het was warm hé maar om eerlijk te zijn ik moest ook hoognodig naar het toilet).Op een pleintje in de schaduw was een terrasje  en daar hielden we even halt.

In de stad was het overal erg kalm en waren veel winkels en bars en cafés en restaurants nog gesloten. We dachten dat dit normaal was in een zuiderse stad.  Maar de uitbater van het terrasje waar we plaatsnamen maakte ons duidelijk dat het een feestdag was en dat de winkels en andere zaken wellicht laat in de namiddag zouden opengaan of misschien helemaal niet!

We zagen  mensen af en aan komen wandelen en binnengaan in een kleine voortuin vlakbij het terras waar wij zaten. Er was daar blijkbaar iets te zien. Achteraf vernamen we dat er een wandelroute was door de  smalle straatjes voor een bloemententoonstelling  die te bewonderen was op verschillende pleintjes.

Dat zagen we :

Terwijl we op het terrasje zaten kwam er plots een stroom mensen aangewandeld die aanschoven om een kijkje te nemen naar een paar mooie bloemencomposities van een landgenoot die woonachtig is in Oostkamp. Kijk op internet eens naar de talloze composities die de man reeds gemaakt heeft.

 

De kathedraal én Mezquita van Cordoba

Het pronkstuk van Cordoba

                                                      Luchtfoto internet door Alumm.

Wil je eerst lezen wat er allemaal te zien is in dit enorme gebouw! Dan zal je de foto’s ook beter begrijpen!

Deze luchtfoto geeft een idee hoe groot dit gebouw is! De Mezquita is een uniek architectonisch monument in Córdoba. Het werd vanaf de achtste eeuw gebouwd als moskee, maar is deels, na de christelijke overname van Córdoba in de dertiende eeuw, tot kathedraal van het bisdom Córdoba omgebouwd.

Na de herovering(Reconquista) door de christenen werd de moskee (Mezquita) gebruikt voor de katholieke eredienst. Er werd een koninklijke kapel en nog diverse kapellen langs de zijmuren gebouwd. In 1521 begon de bouw van de kathedraal, in de vorm van een kruis, midden in de moskee. Er werd als het ware een stuk moskee uitgesneden waarin men de kathedraal bouwt

In 1757 was alles klaar. Het laatste deel in barokstijl is qua decor een grote tegenstelling tot de rest.  Katholieke erediensten vinden wel nog plaats in de kathedraal in tegenstelling tot de Mezquita.

In de loop der eeuwen hebben verschillende verbouwingen plaatsvonden, zodat tegenwoordig zowel de Moorse als de christelijke invloeden  duidelijk herkenbaar zijn. Zowel het grondplan van een traditionele moskee als het Latijnse kruis voor een kathedraal zijn terug te vinden in de Mezquita.

Na de herovering bleef de moskee ongeschonden, totdat Karel V in 1523 toestemming gaf aan de bisschop van Córdoba om het geheel om te bouwen tot een kathedraal. Architect Hermán Ruiz ontwierp daarop in het hart van de moskee een kathedraal, waarvoor ongeveer 400 zuilen werden verwijderd. Oorspronkelijk stonden er 1200 zuilen!! Al die zuilen zijn een waar spektakel om te zien en om er tussen te lopen. Zoals je op verschillende foto’s kunt zien was het er zéér druk. Je moet er echt tijd voor uittrekken om dit allemaal rustig te bekijken. Ik heb een kleine greep uit de foto’s genomen om dit hier te illustreren.

 

Opvallend is de locatie van de gebedsmuur met de gebedsnis gericht naar Mekka. De Mezquita was eertijds de grootste moskee van Europa en had een capaciteit om twintigduizend mensen te herbergen.

De moskee keek uit op een grote patio waar men zich eerst ritueel reinigde vooraleer de moskee te betreden. Er hebben hier al sinds eeuwen sinaasappelbomen gestaan. Er zijn irrigatie kanaaltjes tussen de appelsienbomen en de bestrating met kleine keitjes is minutieus aangelegd. Als je de poort binnenstapt ben je wat overdondert  door het grote en mooie binnenplein met in het midden een mooie waterpartij…en  ook van de vele toeristen.

 

In de klokkentoren zijn nog restanten te zien van de minaret van Abd al Rahman (halfweg 10de eeuw). Boven de klokken en het uurwerk is nog een derde torentje toegevoegd met daarop een beeld van San Rafaël.

De buitenkant is niet zo spectaculair. Maar er even rondlopen doet je toch beseffen hoe immens groot het is.
Het historische centrum van de stad met de kathedraal staat op de Werelderfgoedlijst  van de UNESCO.

 

Op weg naar Cordoba

Een paar onverwachte gebeurtenissen weerhielden me deze week om te bloggen…

De derde dag van ons verblijf in Sevilla namen we twee taxi’s en reden naar het treinstation om naar Cordoba te reizen. Vooraleer op een Renfe trein (de nationale treinmaatschappij van Spanje )te stappen was er nogal controle. Eerst wachten op het bovenperron tot het lint( zoals op een luchthaven open werd gedaan en we met een roltrap naar het perron konden. Op het perron was er controle zoals bij een vliegtuigreis. De ticketten vermeldden het wagon nummer en het nr van je zitplaats. Vòòr het instappen werd gecontroleerd of je in de juiste wagon stapte. De rit duurde een half uurtje!

Het station van Cordoba is een nieuw en modern gebouw met een galerij  met winkeltjes en kleine eetgelegenheden. Nog een blik op het station en onze dag kon starten. We wandelden langs een mooie brede laan met originele fonteinen en hier en daar stond een mimosa boom te bloeien. Mooi ,maar na een tijdje stelden we vast dat we in de verkeerde richting liepen en nooit in het centrum terecht zouden komen!! Ach het was mooi weer en we hadden alle tijd. Terugkeren deden we niet , we wandelden door  straten met prachtige huizen en pleinen, liepen door smalle steegjes, vroegen al eens de weg en keken op de stadskaart.

wandelen in sevilla

Het enige wat we niet gedaan hebben in Sevilla is naar een voorstelling gaan kijken waar flamenco werd gedanst. Niet ver van ons hotel was er een restaurant waar er voorstellingen waren tijdens het diner. Maar we waren ’s avonds zo moe dat niemand nog fut had om daar heen te gaan. Ik heb dan maar (met toestemming van de mama ) een minidanseresje gefotografeerd.
In de smalle straatjes was het leuk wandelen  en kon je binnen gluren in mini caféetjes. Terrasjes waren er overal. Zodra er een beetje plaats was om een tafel en een stoel te zetten was er een terras! Meestal stonden die in de drukkere straten gewoon onder de appelsienbomen. Onder zo’n boom hebben we op een avond eens japans gegeten. De appelsienen waren nog groen ,maar het wordt ten zeerste afgeraden om er van te eten als ze rijp zijn. Zoals in alle steden zijn er ook souvenirwinkeltjes !

Denken jullie dat  het reisverhaal ten einde is? Dan kennen jullie die zes dametjes niet goed!!
Op de derde dag dat we in Sevilla waren hebben we de trein genomen en zijn we naar …Cordoba gereden. Maar ik laat jullie nu even met rust  met mijn reisverhalen. Het komt er nog wel aan.