Een wandeling met de kleinzoon

Dinsdag in de late namiddag ( omdat het dan niet meer zo warm was) gingen Sébastien en ik wandelen aan het strand. Maar omdat hij ook eens naar het bos wilde deden we de volgende dag een wandeling bos/landerijen.
Maar eerst had hij de twee treurwilgen flink gesnoeid. Buren vinden het erg leuk dat de slingers van de treurwilg bij hen in de tuin overhangen , maar ik zorg er toch liever voor dat het niet storend wordt. Hierbij kon de kleinzoon me goed helpen. Hij heeft de twee treurwilgen flink gesnoeid zodat ze nu een nette bolhoed hebben! De eerste foto is de treurwilg achteraan en de laatste is deze in de voortuin.

Niettegenstaande de droge zomer verliezen beide treurwilgen weinig bladeren , wat niet kan gezegd worden van van de hulstboom die plots zijn hele kruin verloor na een flinke plensbui vorige maand en de bladeren van de kerselaars dwarrelen al een hele tijd continu naar beneden. Na dat toch-indrukwekkend -werk werden de takken verzameld en de ladder opgeborgen en reden we naar het bos.
In feite was het niet echt naar het bos maar we zouden er wel een stukje in wandelen.

We parkeerden de auto in een villawijk in een zijstraat van de Boslaan. In deze wijk is er tussen twee villa’s een pad waar één van de buurtbewoners een bloemenboord voor de bijen heeft ingezaaid en aan verschillende bomen hangen bijenhotelletjes! De bloemenborder staat er nu wat verdord bij maar ik ben er nog langs gewandeld toen alles nog in bloei stond. Op het einde van het pad kom je bij een groot open veld . Vorig jaar was het een maisveld ,dit jaar staat er enkel droog gras. Dat smalle paadje is een weggetje dat een erfdienstbaarheid torst. De boer moet ten allen tijde doorgang verlenen aan een paar huizen die anders niet bereikbaar waren ( nu is er wel al een grindweg aangelegd naar een straat die aansluiting geeft met een verder gelegen straat).De erfdienstbaarheid is gebleven en dit paadje sluit aan bij een wandelroute. We wandelden langs maisvelden die geleden hadden onder de hitte en de droogte en de oogst ziet er niet erg aantrekkelijk uit.

In de verte zagen we de wijk “Zevekote” in de Oosthoek, we wandelden niet door deze wijk maar trokken het bos in. Juist voor we het bos introkken zagen we op een heuvel het dak van de villa van de familie Lippens tussen de bomen.

We liepen langs een smal paadje met overal omgewaaide bomen , sommige zijn voor de veiligheid in stukken gezaagd. Het wordt niet opgeruimd het wordt “teruggegeven aan de natuur”.
Na een tijdje kwamen we op de weg uit . Aan de overkant zag je de bomen van het” Koningsbos. “( klik).
We staken niet over maar keerden langs het voetpad op deze weg terug naar de auto. Toch een wandeling van anderhalf uur.

’s Avonds vertrok de kleinzoon terug huiswaarts …

september…..

…betekent het einde van de zomervakantie. Voor veel kinderen en jongeren betekent het ook het begin van een nieuw schooljaar, voor veel ouders wordt het opnieuw wennen aan een strakker ritme om school en werk weer op elkaar af te stemmen.
Hoewel ik allang niet meer hoef over te schakelen, voelt het toch nog altijd aan alsof mijn vakantie ook is afgelopen. Deze zomer was er eentje die we allemaal niet zo vlug zullen vergeten met de te warme dagen op de eerste plaats in onze contreien.
Waar andere jaren de zomermaanden gevuld werden met over en weer komen van de kleinkinderen was het dit jaar erg beperkt… kleine kinderen bij de drie kleindochters, een kleinzoon die anderhalve maand op reis is naar Zuid Amerika en pas einde september terugkomt, een andere kleinzoon die naar het Oosten is vertrokken naar zijn vriendin en een paar jaar zal wegblijven en de jongste had herexamen in de Hogeschool ( wat niet verwonderlijk was na een jaar “thuis” onderwijs).

Mijn zomer was écht niet compleet. Mijn gezondheid was ook niet opperbest na corona begin juni waardoor ik in het ziekenhuis belandde en ook omdat ik gewoonweg niet tegen die warmte kon. Toch heb ik er samen met mijn vriendin het beste van gemaakt met allerlei korte uitstappen. Keuze genoeg aan de kust tijdens de zomermaanden.
Het enige wat ik verwaarloosd heb is mijn blog. Ik kon het soms niet opbrengen om te schrijven of om te lezen… Alle dagen de plantjes water geven nam ook veel tijd in beslag(uit het zwembad gevuld met regenwater . Is ondertussen helemaal leeg )
Maar deze week heb ik toch een mooie afsluiter gekregen van de zomervakantie. De jongste kleinzoon is na zijn herexamen drie dagen naar oma gekomen. Zijn lessen beginnen pas op 19 september.

Samen zijn we gaan wandelen aan de waterlijn. Het was erg warm die dag maar aan zee was er een flinke bries en dat maakte het aangenaam. Wij en de meeuwen hadden het strand voor ons alleen en de meeuwen vlogen zelfs met moeite op toen we langs hen heen wandelden.

Foto’s vanaf het strand : Van het Rubensplein tot aan de helling van Duinbergen. Het Casino met zijn ronde vorm is goed herkenbaar en tussen één van de zijstraten zie je de watertoren van Duinbergen.
Het was eb en het strand leek enorm , zeker nu er geen volk op het strand was er ook geen catamarans uitvoeren .In een nevelige verte de haven van Zeebrugge.
Die avond is het rond 21 uur een paar uur flink beginnen regenen! De tweede keer dat het hier geregend heeft tijdens de twee voorbije zomermaanden!
Maar we deden nog meer…

Oostburg

Oostburg is een stad in de gemeente Sluis, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is sinds de gemeentelijke herindeling van 2003 de hoofdplaats van de gemeente Sluis. Oostburg ligt in West-Zeeuws-Vlaanderen en telt ruim 4500 inwoners

Vroeger was Oostburg een drukke winkelstad bezocht door de mensen uit de streek die er kwamen boodschappen doen. Later door het ontstaan van een paar grote winkelketens kwamen er ook veel Belgische kopers langs omdat veel producten op dat ogenblik veel goedkoper waren. Alle verkeer richting Breskens moest door het centrum rijden en dat maakte het centrum ook erg druk. Er waren mooie winkels, ook in de zijstraten
Toen een ring rond Oostburg werd gemaakt werd het een soort slaapstad. Het centrum werd heringericht met een autoluwe hoofdstraat en gezellige pleinen. Het winkelaanbod is verkleind en de gezellige boetiekjes staan leeg.
Het enige wat tot nu toe gebleven is, is de wekelijkse markt op woensdag van ’s morgens tot 16 uur in de namiddag.
Toen ik als kind op vakantie ging op de boerderij bij tante Regina( een zus van mijn moeder) en nonkel Clement was de wekelijkse uitstap op woensdag met de fiets naar Oostburg. Tante ging dan boodschappen doen terwijl nonkel op café een pintje ging drinken waar hij kennissen ontmoette. Daarna gingen we bij mijn neef ( hun enige zoon) op de koffie . Hij woonde vlakbij de markt . Met volle fietstassen reden we vóór het donker werd terug naar de boerderij in St Kruis( NL).
De markt is niet meer zo gezellig als vroeger met de houten kraampjes en je vindt er ook niet meer de doe het zelf kraampjes en knutselgerief allerhande. Het zijn nu vnl grote koelwagens met allerlei etenswaren en grote wagens met kledij. Een bloemenhandel had een plein voor zich alleen. Op de foto waren ze al aan het opruimen. Want om 16uur is de markt gedaan maar dat is ook letterlijk zo. Alles is dan dicht en vlak daarna komt een opkuiswagen van de gemeente het plein netjes maken

Op het marktplein zijn er aan weerszijden veel tearooms met grote terrassen en op de marktdag zitten die allemaal vol.

Symbool van Oostburg : De eenhoorns heten je welkom op de rotondes. Ze staan symbool voor de kracht en moed tijdens de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. In werkelijkheid is het beeldje, vervaardigd door mevr. Messer-Heijbroek, geïnspireerd op de voormalige herberg De Eenhoorn die hier gestaan heeft. Nu is er nog een herberg die de naam Eenhoorn draagt op de hoek van het nabij gelegen marktplein.

Zoals veel steden in Nederland zijn er verschillende kerken in één stad, zelfs in de kleinste gemeente. Katholieke, Protestantse ,Gerefeformeerde …. Ik wilde even de Katholieke kerk bezoeken waar mijn ondertussen overleden nicht jarenlang in het koor heeft gezongen. De kerk is slechts twee namiddagen per week open! Pech .Wel kan je binnen in de Mariakapel wat ik ook heb gedaan. Een kleine sobere maar mooie kapel.

We wandelden terug en zagen een grote parking en het warenhuis Jumbo. Je kon er echt niet naast kijken.

Terug op het marktplein kon je tussen een huizenrij, door een smal straatje wandelen en kwam je aan een grote Protestantse kerk . In één van de bloemenperkjes errond stond een klein gedenkteken zonder enig opschrift. Je kwam uit op een (vroeger) gezellig straatje met allemaal kleine boetiekjes. Het enige dat nog open was bleek een winkeltje waar je een allegaartje van souvenirs, plantjes, gedroogde bloemen, gadgets kon kopen. Echt een snuister winkeltje. Alle andere winkeltjes waren definitief gesloten

Toen bereikten vriendin en ik de vroegere drukke invalsweg . Nu is het een plein met fonteinen en bloemenperkjes in de vorm van een blad( maar nu zag je enkel verdorde aarde ). De toren op bovenstaande foto hoort bij het Gemeentehuis van Oostburg

Vriendin en ik wandelden de vroegere drukke winkelstraat door en kwamen aan een pleintje gelegen tegen het marktplein waar we even op een terras onder een parasol gingen zitten. Ik had het zo warm en na een frisse drink wilde ik wel eens een ijsje eten. Het was een gezellig lunch café met jonge uitbaters die in de zaak zelf een salonhoek hadden ingericht met een bibliotheekkast vol boeken. Op het pleintje zelf was een waterpartij aangelegd met astronautachtige figuurtjes en een soort sterachtig fonteintje. Het ene moment zag je het water eruit spuiten en ietsje later lag een jongetje in de opening een boek te lezen en was er geen spuitende fontein meer te bespeuren !!!!!

Ondertussen was het niet meer zo warm en stapten we op om terug naar de auto te wandelen. We waren een verkeerde straat ingeslagen maar erg was dit niet zo zagen we verschillende typische geveltjes ,een huis op een hoek had verschillende beelden geplaatst tegen de muur en in een andere straat leerden we nog een stukje geschiedenis!
We hadden een kerktoren van een Gereformeerde kerk als herkenningspunt in de gaten gehouden en zo kwamen we terug bij de auto die geparkeerd stond voor het vroegere huis van mijn intussen overleden neef en nicht.

Een mooie namiddag die een beetje een “walk down memory lane” was voor mij.

En toen kwam de regen

Volgens het weerbericht van 16.8.2022 was aan de Oostkust kans dat het daar ook eens zou regenen . Maar veel moesten we er niet van verwachten. Het was al verschillende keren gezegd maar dan was het enkel aan de Westkust en viel er geen druppel aan de Oostkust.
Na weer een warme dag zat de zon in de namiddag achter de wolken en was het aangenaam om in de late namiddag nog een wandeling te doen. Vriendin en ik reden met de auto naar Damme , hooguit een 15tal minuutjes rijden.
Altijd leuk om vanaf de parking rond Damme te wandelen en daarna in de omgeving van het mooie stadhuis op het marktplein ergens iets drinken vooraleer terug naar de auto te wandelen.
Zo zouden we toch weer flink wat stappen verzamelen en op die manier blijven we ook fit !!

Dat wandelingetje rond Damme is altijd leuk met zicht op de grote kerk , op de landerijen en de grazende koeien. Het water in de vaart staat nog redelijk hoog. Ik vergat nog het bruggetje erover te fotograferen. Ach momenteel niet zo’n mooi zicht met die afsluitingen en linten omdat het te gevaarlijk was. De planken op de brug waren niet meer veilig genoeg.

Op dit pad staan telkens panelen met foto’s en teksten. Deze keer waren het teksten van Bart Moeyaert. Ik heb ze niet allemaal gelezen omdat we de lucht donker zagen worden en…wie weet kregen we regen !

Op een dak zag je een kunstwerk : een uitgebloeide paardenbloem die pluizen verloor. Mooi ! We wandelden het pad in dat leidde naar de pastorijtuin en wilden over het kerkhof nog even in de kerk rondkijken. In de tuin stond een paal met een nest voor ooievaars . Die leek wel bewoond maar er was geen ooievaar te zien.
Er stonden veel appelbomen en die droegen veel zomerappeltjes. Op de grond lagen er ook nog een massa. Een vrouw kwam aangefietst en met een grote zak begon ze appeltjes te rapen. Gevallen appels mag je oprapen! Nu ik heb er ook een klein beetje opgeraapt. Want van die zomerappeltjes heb je de beste appelmoes. In de boomgaard van tante Regina en nonkel Clement heb ik er als kind héél veel opgeraapt ( en ook geplukt want daar mocht het ;-).
Ik heb er de andere dag appelmoes van gemaakt . Pure nostalgie.

Maar toen begon het plots te regenen en we moesten over het kerkhof lopen om tot aan de kerk te geraken. Hopelijk was het enkel een bui. Maar dat was niet zo….het bleef hard regenen en het was nog een flink stuk wandelen naar de auto. In de kerk blijven wachten leek ook geen goed idee want die gingen ze afsluiten.
We waren al nat en in de directe omgeving zagen we geen tearoom die open was. Gelukkig hadden we allebei zo’n lichte poncho in onze handtas.

Ik was niet zo handig als mijn vriendin en was al behoorlijk nat toen ik eindelijk die poncho over me had getrokken!!

De regen deed zo’n deugd dat ik me liefst van al kletsnat had laten regenen. Toch maar braafjes de poncho aangetrokken want we moesten nog met de auto naar huis rijden…
Eindelijk regen …. na een lange droge periode!

Zeebrugge

Tijdens de zomermaanden zijn er wel in elke badstad langs onze kust feesten gelinkt aan de zee. Zo ook op 15 augustus in Zeebrugge waar het de naam kreeg van Festival van de Noordzee. De dag begint met de traditionele Zeewijding en herdenking van de vissers die op zee zijn gebleven.

Het visserskruis waar aan de voet de namen van de vissers die inde loop van de jaren een zeemansgraf kregen. (een sterk ingezoomde foto)

Tegen de middag barst dan het feest los waarbij er in verschillende café’s optredens van zangers en bandjes zijn . De restaurants zetten hun beste beentje voor met speciale vismenu’s . De weinige winkels die er zijn houden open deur .
Het was die dag erg warm en vriendin en ik zijn pas rond 16 uur met de tram naar Zeebrugge gereden. Het was nog flink warm en we probeerden zoveel mogelijk in de schaduw te wandelen. Op de Rederskaai was het drukkend warm omdat de huizenrij de zeewind tegenhield. In de andere straat voelde je de zeebries en was het draaglijk.

Mij krijgen ze niet op zo’n druk terras in de volle zon. Wij wandelden verder zagen een rondvaartboot liggen en planden om dit ook eens te doen deze zomer. In dit gedeelte lagen er serieuze grote jachten .

Vriendin zei opeens enthousiast ” daar gaan we op een terras zitten. Je hebt er een mooi uitzicht op de jachten vanop de 1ste verdieping.” Toen we aan de trap om naar boven te gaan kwamen ,stond deze al vol met wachtende mensen tot er een plaatsje vrij kwam. Niet aan mij besteed. Dan maar verder gewandeld

We kwamen aan een muziekkiosk waar een optreden juist afgelopen was. Daar konden we tenminste in de schaduw zitten. Maar we kozen toch voor de andere kant van de straat ( met eveneens een terras in de schaduw ). Alsof we het aangevoeld hadden was er opeens ambiance. We kregen een travestie show te zien die veel applaus oogstte. Het zette deze artiesten aan om voor de laatste keer die dag een supershow te presenteren.

We verlieten na deze show het feestvierende Zeebrugge en reden met de tram huiswaarts.

Nog een keertje op weg.

Vriendin moest na de middag eerst naar de kinesist omdat ze al een tijdje sukkelde met een pijnlijke hals en toen had de huisarts haar aangeraden om een paar sessies te volgen bij een kinesist. Het lijkt te helpen.
Toen ze terug thuis was belde ze of we nog een wandelingetje zouden maken. Liefst niet aan zee want er was toch wat wind die dag en ze wilde geen risico nemen met die pijnlijke hals.

Dus we trokken ( weer eens ) naar Sluis. Ik had allang eens gezegd dat we de cirkel moesten rond maken: we wandelden wel op de wallen maar op het einde sloegen we vroeger af om langs het dierenparkje terug in het centrum te komen.
Nu deden we het anders. We wandelden vanuit het centrum naar het dierenparkje en sloegen dan het pad in om de cirkel rond Sluis eens volledig te maken.
Ik kan zeggen dat het laatste stukje toch een fikse wandeling geworden is!! Of hoe je iets kan onderschatten 😉

Eenmaal de winkelstraten achter ons lagen stapten we door een straatje dat je deed denken aan de witgeverfde huisjes in Brugge. Wat verder waren er huizen met parking vóór hun deur. Met wat geluk was er soms een parking die niet voor de bewoner van het huis was voorbehouden. Geen probleem voor ons de auto stond reeds op een andere parking.

In elk geval is het daar héél rustig en hier en daar was er een tuin boordevol bloeiende planten. Toen kwamen we aan het kleine dierenparkje. Ik zag dat er een hele hoge omheining was geplaatst om te beletten dat voorbijgangers de dieren zouden voederen. Nochtans stond er al altijd een plakkaat om de dieren niet te voederen, maar ja mensen lezen en luisteren niet met het gevolg dat er dan een hekwerk wordt geplaatst waar je niets kan overgooien.