Van de Oosthoek tot aan het Zwin

Na Wenduine planden we om de volgende badstad te bezoeken nl De Haan. Dat hebben we even uitgesteld omdat het weekend was. Mijn vriendin en ik vreesden de drukte op de tram. We veranderden de plannen en reden naar de Oosthoek ( een wijk in Knokke). We parkeerden de auto vlakbij de ingang van  het knuppelpad dat al enige tijd een naam heeft gekregen nl het wiedauwpad, en wandelden dan  door de Zwinduinen naar het Natuurpark het Zwin

Het wiedauwpad zoals het er nu uitziet .Door de droogte ligt het hoog boven het duinlandschap. In nattere tijden loop je echt boven het water.

Op het einde van het pad wandelden we door de Zwinduinen. Er is een soort schelpenpad voor de voetgangers en de fietsers rijden op een grindweg. Erg druk was het niet . De meeste wandelaars en fietsers kwamen vanuit de richting van De Haas van Flanagan( officieel Hospitality genaamd) op het einde van de versmalde zeedijk. Wij sloegen niet af en wandelden rechtdoor.

Heerlijk wandelen in de Zwinbosjes met zijn typische planten en struiken..

Toezicht in de Zwinduinen door een fietspatrouille. Zoon van een neef van me. De tweede agent trok de foto.

We wandelden langs de  vier kolossale blokken, gehouwen uit Oostenrijkse granietrotsen,  van  Ulrich Ruckriem en zagen tussen de blokken al het bezoekerscentrum van het Natuurpark Het Zwin met bistro-restaurant “The Shelter”

Maar eerst liepen we nog langs de hoge palen waarop de ooievaars hun nest hebben. De ouders waakten over hun kroost !

Aan de waterkant was er een drukke bedoening van allerlei watervogels. Ik kreeg ze niet allemaal in beeld. Er was precies onrust tussen al die vogels die maar over en weer en water in en uit liepen. Kan niet zijn  door onze aanwezigheid want we stonden redelijk veraf.

Een rustpauze was meer dan welkom na anderhalf uur wandelen ,gedeeltelijk in de blakende zon en dan weer met een dreigende hemel en veel wind en dan ook nog het uitgebreid babbeltje met twee jongere excollega’s. Een echt hartjeswafel gaf ons weer de nodige energie om de terugweg aan te vangen.

Het weer was op korte tijd omgeslagen en we zagen de bui al hangen! Droog zouden we  de auto niet bereiken. Kort maar een hevige en flinke onweersbui overviel ons. Gelukkig was er op dat ogenblik zo’n felle wind voor ons uit de goeie richting zodat we  dicht tegen een haag aangedrukt lekker droog bleven. De mooie Konikpaarden zie je amper op de tweede foto hierboven.

Daarna stapten we flink door  onder een stralende zon maar toch begeleid met dreigende wolken die snel voorbijvlogen ( gelukkig maar) langs de restanten van de vroegere luchthaven richting Oosthoek. Onderweg zagen we grote graslanden met in de verte de bomenrij vlak naast de Zwinbosjes waar we gewandeld hadden. En ook zagen we in de verte een kudde Schotse Hooglanders grazen en eentje was wat dichterbij. Machtige dieren om te zien ! Zij hebben nu alle plaats om te grazen sedert alle uitheemse bomen verwijderd zijn en het gebied zoveel mogelijk in de oorspronkelijke staat is hersteld.
We waren blij om de auto te zien die we uren ervoor  geparkeerd hadden  Moe maar tevreden na een prachtige wandeling.

Even achterom kijken…

Woensdag was het precies 1 jaar dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis na een zware operatie.( klik) .Ontslagen is een groot woord, de chirurg liet me de keuze, ” nog wat blijven of toch proberen naar huis te gaan op voorwaarde dat ik opgevangen werd” . Ik moest toen niet lang nadenken. Hoe goed ik ook verzorgd werd en hoe lief iedereen ook was ,niks gaat boven thuis. Het was echter nog wel een harde dobber , niet enkel de eerste dagen en weken maar zelfs de volgende maanden. Het ging met ups en downs. Heden ben ik nog niet helemaal hersteld en de ene dag gaat het beter dan de andere. Maar dat is niet meer te vergelijken met verleden jaar. Ik moet enkel nog altijd leren dat ik alles wat rustiger aan moet doen en ook wat meer moet rusten. Tja dat is nu niet de aard van dit beestje en dat moet ik wel eens bekopen. De chirurg had het voorspeld “minstens een jaar”. Ik heb in een vroeger log uitgebreid verteld over het verloop van mijn ” ziekte”.( klik)

Lange tijd durfde ik niet alleen de deur uit, want ik had regelmatig van die zwakke momenten alsof je door je benen ging zakken. Die zwakke momenten worden nu minder en minder.
Ik ben woensdag in mijn eentje gaan wandelen op de omwalling in Sluis. (Niet aan zee =Veel te veel wind  )  Ik had het nodig om alleen met mezelf te zijn . Om alles op een rijtje te zetten en de woede te ventileren door een flinke wandeling.  Bijna twee jaar is het geleden dat een verkeerde diagnose is gesteld die me bijna het leven heeft gekost . De vitaliteit van weleer krijg ik nooit meer terug. Ellendige maanden heb ik gekend. Niet meer aan denken , zeggen ze dan , het is voorbij.  Je bent weer goed en dat is het voornaamste. Het kon eenvoudig opgelost worden  had de specialiste haar werk gedaan zoals het hoorde. Ze is ondertussen ontslagen .

Dus als ze me vragen “oe ist met je?” dan zeg ik “goed” . Zoals het ook goed gaat met de ooievaars op hun broednest, de  langhorns in de weide en de grazende schapen !
Een uurtje doorstappen. Het is me gelukt zonder zwakke momenten  ! Nog een paar boodschappen gedaan en dan terug naar huis …om te rusten 🙂 

.

Het ooievaarsnest aan het kanaal was bewoond. Later zag ik het mannetje met serieuze takken af en aan vliegen. Nest in wording!!

Ik wandelde niet tot aan het bruggetje waar je dan aan de overkant terug naar het centrum kan wandelen.
Ik draaide links af om op de omwalling te wandelen. Je hebt er een mooi zicht tot aan de grote weg rond Sluis.

Het waterpeil stond hoog en in de wei aan de binnenkant van de omwalling stond er overal water in het gras.
De langhorns liepen rustig te grazen

De storm had hier en daar een boom gespleten en doen omvallen.

Mooi zicht op de torens van Sluis.: de kerk, het raadhuis en de molen. Het ooievaarsnest was deze keer leeg.

Een kudde schapen graasden tegen de omwalling , maar hier was het spreekwoordelijke zwarte schaap een wit schaap !

 

 

Wandelen op de zeedijk

Eenmaal uit het “Bosje van Heist” sta ik hier op de zeedijk zelf met op de achtergrond nog juist zichtbaar de “twee redders”.
Van hieruit wandelden mijn vriendin en ik langs de zeedijk tot het Rubensplein. Mutsje op en sjaal goed rond mijn hals want het was koud .Handschoenen in de handtas want anders kan ik geen foto’s maken 😉

Op het strand staan er “zandvangers want anders geraakt de zeedijk bij de minste stormwind vanuit zee onder het zand.
De eerste foto met zicht op Zeebrugge en de andere met zicht richting Knokke

Het strand bij de bocht van Duinbergen tot aan het Rubensplein ligt er “maagdelijk ” bij. Alleen het rode kruis gebouwtje rechts in de verte  is blijven staan.

Verboden te zwemmen maar de honden mogen nu over het hele strand rennen.

De Residence Duin in Duinbergen wordt afgebroken! Jammer !  Ik heb dit gebouw mijn hele leven daar geweten.

“Résidence Duin” is opgetrokken ca. 1936 op de net verkavelde gronden van het Albertstrand. Binnen deze verkaveling krijgt het gebouw een beeldbepalende rol, omdat het op de Zeedijk de grens aangeeft tussen Duinbergen en het Albertstrand.

Het gebouw is ontworpen door architect P. Agon, een Duinbergse architect die in het interbellum instond voor tal van villa’s en andere gebouwen in een diversiteit van stijlen. De stijl van dit gebouw kan getypeerd worden als een combinatie van art deco en Internationale Stijl, een vormgeving die uniek is voor Duinbergen.( Vlaanderen onroerend Erfgoed)

Bulldozers zijn bezig om het strand op te hogen en te nivelleren. Nu maar hopen dat er geen winterstormen meer komen!

 

Grappig , mooi geparkeerde step en fietsje. De vermoedelijke eigenaars doen een wandelingetje op het strand.

Zelf hebben we ons even opgewarmd op een verwarmd terras op het Rubensplein vooraleer verder te wandelen naar de auto die aan het station geparkeerd stond.

Bosje van heist

Zondag 26 januari scheen de zon tot  14 uur en daarna sloeg de hemel toe en bleef er alleen een grijs wolkendek. Maar ik had  zo’n zin om eens te wandelen op de zeedijk . Nu eens niet in de richting van het Zwin maar vanaf de andere kant,  te starten in Heist en zo tot aan het Rubensplein . Ik zag het niet zitten om dit heen en weer te doen. Mijn fysieke toestand kan een lange wandeling nog niet aan. Lang? Zeker voor een niet zo getrainde wandelaar( ik fiets liever). In totaal wandelde ik  toch meer dan een uur en dan bedoel ik niet slenteren.
Ik parkeerde mijn auto aan het station in Knokke en nam samen met mijn vriendin de tram naar Heist . Start aan het Heldenplein.
Maar eerst wilden we door het” bosje van Heist” (Directeur generaal Willemspark )wandelen. Er is zoveel negatieve kritiek omdat het bosje opgekuist is en er veranderingen zijn aangebracht. Het oogt inderdaad kaler maar laat alles toch eerst eens weer groeien vooraleer zoveel kritiek te spuien. Omdat het indertijd zo volgroeid was liepen er dikwijls exhibitionisten rond die de mensen de stuipen op het lijf joegen. Dan te bedenken dat er daar veel kinderen komen spelen!

Er is niet alleen een bosrijk deel maar ook een mooi duinengebied . Je komt er al wandelend tot aan de zeedijk. Het leuke is de lange en hoge trap waar het kunstwerk staat met de twee redders die op een hoge stoel het strand en de zee in de gaten houden.

we wandelden van daar het hele eind langs de zeedijk maar dat zie je morgen dan !

Beisbroek

Elk jaar staat er een boswandeling op de kalender van de senioren en dit jaar was het niet anders . Vorig jaar ging de wandeling door in Eeklo in het Provinciaaldomein  Het Leen( klik) en het jaar daarvoor in het Drongengoedbos (klik) in Ursel. Dit jaar was het richting Brugge-St Andries naar Beisbroek.

Eerder was ik  al in  het Domein Beisbroek ,  één van de Kasteelbossen in en rond Brugge,  met twee vriendinnen .
Met carpooling zijn we er nu naar toe gereden want met het openbaar vervoer geraak je er niet zo gemakkelijk. Dat verliep vlot en vanaf de parking wandelden we richting Kasteel waar we werden opgewacht door maar liefst twee gidsen. Een en ander was bij de communicatie in de war gelopen. Geen probleem beiden vulden elkaar aan en de gids die de meeste details kon geven bleek een oud leraar biologie te zijn. Kon die vertellen ! De andere gids beperkte zich voornamelijk tot foto’s maken die voor beiden later nog konden dienen .
De twee uur durende wandeling was in een zucht voorbij. Mooi weer, degelijke uitleg en een gezellige groep. Meer moet het niet zijn om een geslaagde namiddag te hebben . De namiddag werd in een gekende zaak  met passende naam ” De Groene Wandeling” gelegen op onze terugweg afgesloten met drank en gebak.

 

Bovenste foto de Volkssterrenwacht en natuurcentrum en op de onderste foto de cafetaria

Op het domein is er ook een beeldenroute van de planeten maar dit deden we deze keer niet.
De bedoeling was om paddenstoelen te zoeken en te zien. We hebben een dertigtal verschillende paddenstoelen kunnen zien met de nodige uitleg van de gids erbij.
Deze keer heb ik talloze vliegenzwammen gezien. De meeste hadden hun beste tijd gehad  het hele berkenbos had er tot voor veertiendagen vol van gestaan. Deze zwammen gedijen het best in een loofbos zoals een berkenbos.

Uitheemse bomen worden zo veel als mogelijk verwijderd.

Op de wallen in sluis

 

Als het oktober wordt en dan november,
als de bladeren van de bomen vallen ,
als de bloemen uitgebloeid geraken,
als het regent en stormt,
als de dagen korter worden,
als je aan warmere kleren moet denken

dan is een onverwachte zachte dag
zonder regen en wind en met een melkzonnetje
een geschenk om te koesteren
en verzacht het de melancholie van de Herfst

Op zo’n dag is een wandeling
op de wallen van Sluis
en het nakende einde van de dag
in het rustig geworden stadje
een balsem op je hart.

foto’s van 31.10.2019

 

straattheater

Als uitloper van de Canadamars nog een grappige belevenis !

Ik schreef dat we via Sluis terugkeerden omdat het verkeer muurvast zat op de gewone weg Retranchement-Knokke. We reden dan naar de Oosthoek omdat er op het plein aldaar ook elk jaar een korte plechtigheid is oa. met muziek van de scoutsband St Leo en het groeten van de soldaten. Maar nu bleek dat die plechtigheid verplaatst was naar de kruising Zoutelaan-Sparrendreef en van daaruit stapten de muzikanten allemaal samen, met de wandelaars die er op dat ogenblik toekwamen richting aankomst op het Verweeplein in Knokke. Dat is een heel stuk dichter bij het eindpunt en wellicht was er gevreesd voor veel regen en wind.( ik kan best begrijpen dat die mooie kostuums niet tegen de voorspelde regenbuien bestand zijn). Maar die voorspellingen zijn niet uitgekomen en behalve een flinke vlaag over de middag hoorde ik de stappers zeggen dat het echt was meegevallen.

Tja daar stonden we dan. Ik zag niet onmiddellijk een omweg om tot aan dat kruispunt te geraken en te voet zag ik het helemaal niet zitten wegens te ver. Dus besloten we maar om  in het plaatselijk café iets te drinken en huiswaarts te keren.

Vriendin Pauline uit Blankenberge wilde even naar de hulppost kijken die op het plein stond. Ze dacht dat het ook een post kon zijn waar de wandelkaarten moeten afgestempeld worden. Als fervente wandelaarster wilde ze dat toch eens bekijken.

Hebben we gelachen! Het was een man die straattheater speelde. En al de wandelaars moesten langs hem passeren en vragen beantwoorden vooraleer de bareel openging. Iedereen deed gewillig mee en dan kreeg je een overvloedig afgestempelde kaart mee en mocht je  als voorbeeldige burger de grens over .
Een jong kereltje liet hij een soort uitgebreide eed afleggen onder het lachend ( en fotograferend )oog van zijn ouders. Ik denk dat de wandelaars die al zoveel kilometers achter de rug hadden dit echt als een opkikkertje beschouwden om dan al lachend nog de laatste 6 km verder te wandelen.

Foto’s van de aankomst in de Oosthoek:

Bovenaan de bezieler  van deze mars met zijn vrouw en op de tweede foto een paar vroegere collega’s met de bezieler van het For Freedom Museum in Ramskapelle.

Checkpoint Henri met de eedaflegging van een voorbeeldige burger!

 

De Canadamars

Voor de 46 ste keer ging de Canadese Bevrijdingsmars door met een wandeltocht van 33km vanuit Hoofdplaat( Nl) naar Oostburg en over Zuidzande ,Retranchement naar Knokke-Heist.
Behalve de wandeltocht wordt er jaarlijks  en dit sedert 1945 door het gemeentebestuur van Knokke-Heist een afvaardiging naar de militaire begraafplaats in Adegem gestuurd als eerbetoon aan de gestorven Canadezen. Uit Canada kwamen dit jaar jongeren van een school uit Kingston, Ontario, die samen met leerlingen van het Zwincollege deelnamen aan de 33 kilometer lange mars van Hoofdplaat naar Knokke.
Ook familieleden van Canadese militairen houden er aan om deze plechtigheden bij te wonen. Zelf heb ik een paar jaar terug nog kunnen spreken met een paar Canadese veteranen! Deze mensen vinden het ongelooflijk dat zoveel jaren na de oorlog de Canadese bevrijders nog steeds herdacht worden.

Er was slecht weer voorspeld met veel regen , maar de regen is dit jaar niet echt spelbreker geweest . Gelukkig maar voor al deze deelnemers .

De foto’s zijn genomen ter hoogte van de Hickmanbrug

Natuurlijk worden ook de oude legerauto’s niet vergeten!

Vlaggen van de verschillende deelnemende landen aan de mars.

De Belgische en Nederlandse Politie hielden een oogje in het zeil toen een kleine plechtigheid doorging in Retranchement bij de Hickmanbrug.

Deze mars wordt muzikaal begeleid door de For Freedom Pipes &Drums uit Knokke-Heist , de Koninklijke Harmonie St Cecilia  van Heist en de Scoutsband St Leo uit Brugge.

Een hele rij legervoertuigen stonden opgesteld vlak bij het kleine monument.  Daar werd een korte speech gehouden en werden er door verschillende gemeenten en instanties uit België en Nederland bloemen neergelegd.

De brug is vernoemd naar sergeant John L Hickman van the Royal Canadian Engineers, die in oktober 1944 bij de montage van de toenmalige Baileybrug over het afwateringskanaal sneuvelde.

Dit jaar ben ik er  heen gereden via Sluis omdat ik vreesde voor een verkeersopstopping.
Na de korte plechtigheid ben ik  via Sluis teruggereden. Er was geen doorkomen aan . De auto’s moesten op het stuk smalle weg tot aan het rondpunt om naar de Oosthoek te gaan achter de wandelaars blijven en zij die richting Retranchement reden dienden te wachten tot de Hickmanbrug weer vrij was!!

 

 

Regen ,regen en nog eens regen

…en op de koop toe grijs, grijs en nog eens grijs!
Kon het nu eens een weekje droog ,droog en nog eens droog blijven.

Dan kan ik de bloemperken in de tuin klaar leggen voor de winter, kan ik bloembollen planten en een paar planten een beter plekje geven.
Dan kan de tuinier de tweede, -en grootste -treurwilg snoeien . En de twee kerselaars in de tuin achteraan wat fatsoeneren.
Dan kan het snoeisel van de laurierhaag die de zoon  korter en dunner heeft gemaakt ook opgeruimd worden. Het is daar zo nat nu .
Dan kan het gras ook afgemaaid worden. Nu lukt het niet omdat de grond te nat is. Het is hier poldergrond weet je  en door de regen is het zompig geworden.

Hebben we geklaagd toen het té en té warm was ,nu verlang ik naar een paar zonnige dagen.
Een goeie maand geleden was het zo’n mooi weer en daar hebben mijn vriendin en ik van geprofiteerd.

We reden naar Cadzand, lieten de auto achter op de parking even voor je het stadje inrijdt. We wilden te voet door de zwingeul richting zee wandelen. Het pad ernaar toe was afgezet. Er waren bulldozers aan het werk. Dan maar door het natuurgebied gewandeld richting haventje. En van het haventje richting strandpaviljoen “de Piraat”.

Het pad dwars door het natuurgebied met duindoorn, braambessen, appelboompjes, berenklauw…

Eén van de verschillende strandpaviljoenen

AIRrepublic van Sergio Herman
Het jachthaventje
Het rustige strand!
Uitrusten in het strandpaviljoen de Piraat! Krachten opgedaan om terug te keren naar de parking. :-).  Hieronder ijsje van de vriendin. Het waren echt grote porties!

 

 

Een rustige herfstdag

foto’s genomen op zaterdag 5 oktober

Bij herfstweer en wandelen denken de meeste mensen aan een wandeling in het bos. Maar herfst zie je ook aan zee. Na drukke zomermaanden valt het leven aan zee als het ware plots stil.
Met de hoop dat het droog zou blijven gingen Julia en ik wandelen  op de zeedijk . Het is ons gelukt:  Het is pas beginnen regenen toen we terug aan de auto kwamen.
Héél veel strandkabientjes waren al afgebroken en het materiaal om het strand te effenen lag al te wachten.
Veel lege terrasjes , go carts zonder kinderen , weinig geparkeerde fietsen. Enkel nog hier en daar een strandbar waar mensen goed ingeduffeld zaten.

De drukte van de zomermaanden is er niet meer en je hebt opnieuw  vrij zicht  op het strand , de zee en de voorbijvarende containerschepen zonder tot bij de waterlijn te moeten wandelen.

In het voorjaar verlang je naar de zomerdrukte maar eenmaal  het herfst wordt mag het allemaal weer wat kalmer.  De hitte periodes zijn voorbij en van een indian summer kunnen we niet spreken. We zijn al blij dat we de zon eens te zien krijgen. De alsmaar terugkerende regenbuien heeft de natuur nodig gehad en heeft ze nog steeds nodig. Persoonlijk geniet ik van regen  dat maakt me helemaal niet neerslachtig. Vroeger zou ik mijn regenjas aangetrokken hebben om er even in te wandelen, maar nu kijk ik liever vanuit mijn zetel naar de regen ! Het zijn telkens ferme regenvlagen , in niets te vergelijken met een mals regentje waar je van opkikkert

Na een flinke wandeling strekten we even de beentjes in een leuke tearoom met een nononsense interieur dicht bij de oude kern van Knokke. Je treft er veel mensen  die je enigszins kent omdat ze ook in de omgeving wonen.
We hadden “een beetje honger” en bestelden een verwen koffie/thee. Kijk eens wat we kregen! een crème brûlée, een soesje, een mini éclair, ijs, vers fruit. Allemaal voor een schappelijk prijsje. Een koffie met een gebakje kost méér.
We konden er weer tegen want het was nog een flink eind wandelen tot de plaats waar de auto stond en toen we instapten vielen de eerste druppels van een nieuwe regenbui.