Oostduinkerke

Memory Lane

Na het eten van ons ijsje In Nieuwpoort stapten we terug in de auto en reden zoon en schoondochter naar Oostduinkerke. Daar zouden we de hond op het strand uitlaten.

Ik vertelde dat ik ongeveer 60 jaar geleden een maand als stagiaire gewerkt heb in een kinderhome. In feite paste dit niet zo voor de studies die ik deed als sociaal adviseur. Blijkbaar had de uitbater van de kinderhome ,een ex student van de school waar ik studeerde, gevraagd of er iemand kon helpen om de kinderen op te vangen die met hun ouders gevlucht waren uit Belgisch Kongo in dat woelige jaar 1960.
Aan mijn schoolvriendin en ik werd gevraagd of we dit wilden doen en dat wilden we wel. Jammer genoeg stierf in die periode de moeder van de schoolvriendin en zag zij het niet zitten om zo vlak na de begrafenis die stage te doen. Zo trok ik alleen met pak en zak in juli 1960 met de tram naar Oostduinkerke.
De kinderhome lag vlak aan het strand , je stapte letterlijk uit de woning op het strand. Er was ook nog een tweede villa maar daar verbleven kinderen op vakantie voornamelijk van sociale verenigingen bij bank, post, rijkswacht.

Ik kreeg de zorg over een 12tal kinderen tussen 3 en 16 jaar die allen getraumatiseerd waren door de gebeurtenissen die ze pas achter de rug hadden. Terwijl de ouders hun best deden om hun zaken op orde te brengen verbleven de kinderen dus een maand aan zee. De hele villa was voor deze kinderen en mezelf. Het jongste kind was zo bang dat ik ze bij mij op de kamer installeerde.( gezien de schoolvriendin niet was afgekomen was er dus een bed vrij). Het enige gemeenschappelijke met de andere villa was dat we daar moesten eten en dat beviel deze kinderen niet zo goed, weeral een andere omgeving…
Ik stelde voor om in de namiddag niet daar te gaan eten ,maar om een picknick mee te nemen om op het strand op te eten. Dat vonden ze fantastisch. De twee oudste jongens van de groep zochten een dikke stok op het strand . Een tafellaken werd gebruikt om al het eten en de drank in te steken .De punten knoopten de jongens samen en hingen die aan de stok en droegen het elk op één schouder . Op de toon van het kabouterliedje van sneeuwwitje maar met aangepaste tekst trokken we naar het strand of in de duinen. Ik heb de tekst nog lang onthouden maar ja uiteindelijk toch vergeten.

Ik had geen enkel vrij moment en toen mijn ouders eens op bezoek kwamen kreeg ik welgeteld een paar uur vrij tussen het middagmaal en het vieruurtje! Ik nam het niet kwalijk want ik begreep dat die man het niet alleen aankon met die tweede kinderhome erbij.

Zoals in alle kinderhomes was er een rustpauze voorzien voor de kinderen na het middageten en moesten ze allemaal groot en klein een uurtje op hun bed liggen. Ze sliepen allemaal in één grote ruimte ( salon en eetkamer samen ) . Ik schreef het al dat het een noodsituatie was en dat er zeker geen tijd geweest was om het anders op te lossen. Doe maar eens kinderen van diverse leeftijd een siësta nemen. De oplossing was dat ik bij één van de jongsten op bed ging liggen. Dat maakte indruk op hen en ze bleven echt een uurtje stil….alleen gebeurde het wel eens dat ikzelf in slaap viel. Omdat de home uitbater ons een keertje niet zag verschijnen om de picknick op te halen kwam hij kijken en ( dat hoorde ik achteraf) de kinderen deden hem teken dat hij stil moest zijn omdat ik sliep. Toch lief van hen ! Met een veertje kietelden ze me en werd ik wakker. Ik schaamde me dood . Toen begreep de man dat het toch niet om te lachen was om dag en nacht voor zoveel kinderen te zorgen en geen moment voor mezelf te hebben. Het kleine meisje van 3 jaar maakte me ’s nachts ook nog regelmatig wakker omdat ze angstdromen had en kroop dan bij mij in bed.
Eén keer was ik ’s avonds toen iedereen sliep de villa buiten gestapt om aan de waterlijn een wandeling te maken. Opeens zag ik de lichten branden in de villa en hoorde ik mijn naam roepen. Het kleine meisje was wakker geworden en zag dat mijn bed leeg was. Paniek en iedereen wakker.

Na die maand ben ik niet onmiddellijk terug naar huis gegaan , Ik verbleef nog een tweetal dagen in een jeugdherberg om te zien of de kinderen zich konden aanpassen aan twee nieuwe stagiaires. Dat leek te lukken , ik was anders in staat geweest om nog langer te blijven !

Een grote duinengordel ligt nu voor de strandvilla’s. Om het de mensen gemakkelijker te maken liggen er houten latten uitgerold naar de duintoppen . Grote stranden en gevaarlijke watergeulen die bij hoogwater vol lopen. Je kan er voor verrassingen staan. Basiel heeft genoten van zijn strandwandeling en het hollen door de watergeulen! En gehoorzaam ( met snoepje 🙂 ) als hij de paarden zag voorbij wandelen.
Verrassend veel wandelaars op de smalle paadjes tussen de duinen. Jammer maar ik zag geen zeilwagens racen op het strand. Oostduinkerke is bekend voor deze races gezien het uitzonderlijk groot en breed strand. Dat was al zo toen ik daar zoveel jaren terug verbleef.

We wandelden ook op een pad vlak vòòr de strandvilla’s. Maar ik herkende er geen enkele waarvan ik kon zeggen ,die is het. Enkel één villa deed denken aan deze van 60 jaar geleden.

Toen was het tijd om huiswaarts ( bij de zoon) te keren en zag ik nog een enorme blikvanger tussen de villa’s staan!
Even heb ik me zoveel jaren terug in de tijd gewaand. Memory Lane!

een zomeravond aan de kust

Toen ik ging fietsen was het de hele dag zwoel geweest , weinig zon en wat bewolkt, maar de andere dag was het de hele dag zonnig en zò warm dat ik liever in de koelte bleef .

Rond 19.30 uur trok ik naar de zeedijk om een wandeling te maken en vooral ook om de zon te zien ondergaan.
Ik had dit al dikwijls eens willen doen maar eenmaal de avond er aankwam zeg ik er tegenop om naar de zeedijk te rijden. Na de hitte van de dag leek het een ideale avond om dit te doen.

Het was die bewuste avond overal nog druk en veel fietsen stonden nog geparkeerd op de zeedijk . De terrasjes zaten overal vol. Bij de Rubens zag je zelfs een rij volk op straat wachten om een tafeltje te bemachtigen! En het was niet het enige terras waar geduldig werd gewacht .

Ik kwam niet om op een terrasje te zitten maar om een wandeling te maken en dan de zon te zien ondergaan. Langzaam zag je de hemel verkleuren….

…tot de zon achter de strandcabines verdween en er nog enkel een rood-rozige lucht overbleef. Achteraf speet het me dat ik niet tot aan het water was gegaan. Maar eenmaal de zon de horizon nadert gaat het allemaal zo vlug. Ach een volgende keer maar en liefst met vrij zicht op zee.

De auto stond achter het Casino geparkeerd en ik kon bij mijn terugkeer een foto van een mooi verlichte vòòr-en achterkant van het Casino maken.

Op de terugweg liep ik over het Van Bunnenplein, daalde even de trappen af om een verlicht dichtvers van Maud Vanhauwaert ( Vlaamse dichteres) ) te fotograferen. Ik vond het zo passend op deze plaats : Je kijkt naar boven en je ziet op het plein een terras vol mensen zitten “op een zucht van de zee” !

Als de avond valt na een warme dag

Op de vooravond na een broeiend warme dag( de zon was omfloerst maar het was toch 30 graden) en je weer normaal kon ademen heb ik mijn fiets uitgehaald en ben de polders in gereden. Op de eerste foto keek ik achter me en zag de bomenrij waar ik vandaan kwam en in de verte de torenspits van de kerk van Westkapelle die vernieuwd is na de zware kerkbrand in 2013 (https://www.youtube.com/watch?v=BwCa5lv8HUo) .
Ik reed de Hazegrasstraat in waar het fietspad bijna de grens vormt met Sluis (Nl). Op de verschillende boerderijen langs deze weg zag je koeien liggen en staan dichtbij een waterput of er nog water in stond kon ik vanaf het fietspad niet zien.
De boeren hadden flink gewerkt en op het ene stuk land lag er hooi te drogen , op een ander stuk was het graan gemaaid en lagen hier en daar nog pakken samengeperst stro en op nog een ander stuk land was mest gestrooid op de stoppels en lag het klaar om geploegd te worden, nog wat verder was de grond reeds geploegd.

Toen kwam ik aan gedeelte waar er normaal veel paarden in de omheinde weiden staan. Er is daar ook een paardenhotel waar de paarden kunnen verblijven.(klik) Er zijn ook nog paardenfokkers in de buurt om volledig te zijn..

Ik ben verder gereden en niet meer afgestapt om foto’s te maken want het was druk toen ik in de richting Oosthoek reed en neen ik ben niet afgestapt om een hoeve ijsje te halen. Het buitenterras zat al stampvol. En overal geparkeerde fietsen.
Ik kreeg het nu al warm als er horden fietsers me kruisten. Het zijn precies kamikazes die voorbij rijden. Ik kan niet zo goed schatten maar ik reed een gezapige 17 km/uur . Hun snelheid lag een stuk hoger en dan te weten dat het fietspad daar niet zo erg breed is met aan de ene kant een stekelige haag en aan de andere kan je zomaar in het veld kukelen!

Toen ik in de Oosthoek kwam draaide ik de Paulusstraat in en ik had daar de hele weg voor mezelf, behalve de politieauto die me voorbijreed en je nog op de foto ziet rijden . De weg is daar grotendeels omzoomd met maisvelden. Dichter bij huis zag ik nog een stoppelveld dat vers geëgd was en bemest en klaar lag om geploegd te worden.

Voor de laatste foto ben ik toch nog eventjes afgestapt : de poorten van een garage waren beschilderd met een hond en een poes. Geen zoeken dus waar je moet zijn voor verzorging van je poes en hond!

En toen ik mijn straat indraaide kon je het geen schemer meer noemen. Mooi weer of niet ,de avond valt toch al een stuk vroeger !

ps de foto’s zijn aanklikbaar

Damme

Het is altijd fijn om te wandelen rond Damme . Het is voor mij dichtbij gelegen en als er eens een namiddag is dat we niet zo lang kunnen wegblijven , zowel mijn vriendin als ikzelf, is dat ideaal.

Het was een zonnige maar bewolkte maandag . We dachten dat we gemakkelijk een parkeerplaatsje zouden vinden maar toen we de lange rij auto’s zagen die langs de Damse Vaart geparkeerd stonden vreesden we dat we naar een ver gelegen parking moesten rijden. Gelukkig vonden we nog een vrij plaatsje tussen de bomen langs de vaart niet zò ver van het centrum.

De Damse Vaart was volledig groen en hier en daar zagen we een meerkoetje tussen het kroos zwemmen. Aan de andere kant zagen we een heleboel mensen rond schapen. Misschien de schaapsherder met zijn kudde.
Het kleine snoepwinkeltje was gesloten en “wachtte op betere tijden” stond er op het briefje op de gesloten deur.
Veel fietsers staken de brug over om verder te fietsen op de vele fietsroutes in de streek of om op één van de gezellige terrassen in Damme te verpozen.
De rivierboot de Lamme Goedzak was onderweg, De boot vaart vier maal per dag heen en terug van Brugge naar Damme. Zalig rustig om eens te doen.

Wij wandelden verder tot we de molen zagen .
Ter hoogte van een huizenrij langs de Damse Vaart houdt Tijl Uilenspiegel ons een spiegel voor in de beeldengroep van Jef Claerhout :
Uilen kijken geïnteresseerd toe, haviken houden de wacht , opgedirkte kikkers staan verwaand te kwaken, en aan het eind van de rij koketteert het ezeltje van Uilenspiegel.
Een bewoner kwam op ons toe terwijl ik foto’s nam en vertelde het verhaal van die beelden en voegde er al lachend aan toe dat meestal dames over het poepje van Tijl wreven. 🙂

Het kunstwerk werd in 1979 onthuld en gedenkt Charles de Coster, auteur van het Uilenspiegelepos, die 100 jaar eerder overleed.

Dan sloegen we links af om langs een paadje te wandelen rond een gedeelte van Damme. Er staan langs het paadje panelen met teksten of gedichten van bekende personen . Deze keer waren het gedichten van Herman De Coninck met illustraties van Epheram . Ik heb er een paar gefotografeerd.
Het paadje zelf biedt een mooi uitzicht op de polders aan de ene kant en de majestueuze kerk aan de andere kant.

Ik heb de tekst apart gefotografeerd , anders was het niet leesbaar.. Elk paneel bevat een gedicht van Herman De Coninck èn een tekening van Ephameron (Eva Cardon (1979), oftewel Ephameron, zij studeerde illustratieve vormgeving en schilderkunst, exposeert en cureert tentoonstellingen over de hele wereld en doceert daarnaast beeldverhaal aan LUCA school of Arts/Sint-Lukas Brussel )

Toen we op het marktplein kwamen met het mooie stadhuis hebben we daar even gerust en wat gedronken op één van de terrassen die nu in coronatijd vòòr het stadhuis staan vooraleer terug naar de auto te wandelen die toch een behoorlijk stuk buiten het centrum stond. 😉 .Ach dan liepen we nog eens langs de vaart.

Op de terugweg zagen we deze vogelverschrikkers . Ik had ze op een andere weg om naar Damme te rijden al zien staan maar kon op die plaats niet parkeren. Een ludieke uitnodiging om naar een feest midden de velden te komen! Elk jaar een gigantisch succes( als het weer wat meewil) maar nu ook afgeslankt door corona

wandeling gestart met de Shopping Shuttle

Shoppingshuttle Knokke-Heist
foto van een shuttle busje

Vriendin en ik wilden eens verder wandelen maar het vervelende is dat je ook rekening moet houden met de terug weg . En hoe verder we wandelen hoe verder we ook moeten terugkeren waar we de auto achtergelaten hebben. Dus kozen we deze keer om de gratis shopping shuttle te nemen die door de voornaamste winkelstaten van Knokke rijdt tot aan de Sparrendreef. Onderweg zijn er zeven haltes waar je kunt afstappen of opstappen. O en als je wilt kan je in de Sparrendreef overstappen op de Zwin shuttle die tot het Natuurpark rijdt. De shopping shuttle rijdt volgens de bestuurder/ster om het kwartier.

Wij reden tot aan het Albertplein , waar grote werken bezig zijn om een ondergrondse parking te maken. Het bekende plein onder de naam “place m’as tu vu ” kan zijn naam heden geen eer aan doen. Bijna geen terrasjes om zich te laten zien!!

Maar voor we in de shopping shuttle stapten parkeerde ik mijn auto en wandelden we naar de eerste stopplaats van de shuttle nl op het Verweeplein in de Lippenslaan. Onderweg zagen we de enorme kranen voor de bouw van een zeventien verdieping hoog torengebouw naast het station van Knokke-Heist . Je kan het de ingang noemen van het nieuwe dorp dat daar aan het ontstaan is nl Duinenwater. Wat ons op het hele wandelparcours opviel is de zomer bebloeming op de rotondes , kleine perken , bloembakken op de zeedijk.

Die bewuste dag( 6.7.2021) was het zwaar bewolkt maar het bleef gelukkig droog. Weinig wandelaars op de zeedijk en ook de strandbars liepen niet vol. Toch al meer mensen dan bij de vorige wandeling. Weinig beweging bij de redderspost en een evenmin bij het toerisme bureau. Op een stuk open strand was er werkelijk niemand te bespeuren.

We lasten een kleine rustpauze in op het Van Bunnenplein en gingen zitten op de nieuwe banken die de mannen van de gemeente gemaakt hadden . Lijken me niet zo praktisch maar kom, we konden even uitrusten vooraleer we de trappen afdaalden die beschilderd zijn met vlinders . En al window shoppend wandelden we de Lippenslaan af op weg naar mijn geparkeerde auto vlak bij het station.
We gaan dit nog doen met de shopping shuttle … En voor ik het vergeet…. we konden niet zomaar voorbij de cremerie de la Poste 🙂

Vakantie ?

Ik heb mezelf wat vrijaf gegeven. Een schrijver zou zeggen ik had een writer’s block Ik zag het even niet meer zitten. Er liep ook van alles verkeerd ,weliswaar kleinigheden maar het stapelde zich op en ik kon de rust niet meer vinden om mijn gedachten op papier te zetten.

Ondertussen had ik wel verstrooiing met het bezoek van de Luxemburgse familie die voor een week een vakantiewoning in Cadzand( Nl) hadden gehuurd . Mijn nicht met haar dochter en man en de kleine Leo. Zij wilden dicht bij zee logeren en daar zitten ze echt dicht bij zee. Alleen viel het weer die ene week fel tegen . De week ervoor liepen we hier een paar dagen te puffen , maar zij hebben zich moeten tevreden stellen met weinig zonnige dagen afgewisseld met regenvlagen. Zo dicht bij zee kunnen zijn is voor hen het aantrekkelijkste van hun vakantie. Zelf was ik erg blij met hun bezoek want ik ben al twee jaar niet naar Luxemburg kunnen reizen ( wegens gezondheidsproblemen). Maar er is wel flink bijgebabbeld bij mij thuis en in hun vakantiewoning in het vakantiepark de Roompot.

Daarna is de jongste kleinzoon een paar dagen naar Oma gekomen. Dat vind ik hartverwarmend dat hij en zijn oudere broer nog steeds graag een paar dagen naar oma komen. Ik was zo graag met hen nog eens op vakantie gegaan naar de Luxemburgse familie maar gezien corona durf ik dit toch niet doen, vooral omdat Sébastien nog niet is ingeënt ( sedert de leeftijdsgrens is verlaagd heeft hij nu een uitnodiging gekregen ) en volgende maand zijn beide jongens niet vrij (de ene jobstudent en de andere op stage ). Dan denk ik wel eens terug aan de jaren dat ze een goot deel van de zomervakantie hier waren en dat ik samen met opa met drie kleinzoons naar de Ardennen trokken waar we een woning huurden en de weekends kwamen de ouders dan achter! Mooie herinneringen.

Sébastien gaat graag wandelen of fietsen maar het was niet echt fietsweer en we moesten telkens rekening houden met regenbuien ,tijdens die paar dagen gingen we dan maar wandelen op de zeedijk. Daar maakte ik al een logje over (klik) en op de wallen in Sluis.

Op de restanten van de Westpoort hebben de jongens vroeger halsbrekende toeren uitgehaald om van de ene muur op de andere te springen en oma kon er niet bij om aan hun oren te trekken ;-).

Wanneer we met de fiets naar Sluis reden kwamen we over dit bruggetje toe en reden dan aan de voet van de wallen vlak naast het water rond Sluis.

Maar ondertussen heb ik al meerdere uitstappen gedaan en zal ik dit hier ook tonen. Ook heb ik in de tuin al heel wat planten mogen afknippen en zelfs in sommige bloembakken andere planten zetten. Gelukkig kon het aan héél betaalbare prijzen want het plantseizoen voor éénjarigen loopt al wat op zijn einde.

…en dan op zoek naar een ijsje !

Na het bekijken van de beelden op de canadasquare gingen we naar de zeedijk .

Maar we zagen eerst nog een stuk steen liggen en dat bleek ook een kunstwerk te zijn van de kunstenaar Eugène Dodeigne als aandenken aan Gustave Nellens, casino-uitbater en promotor van Knokke-Heist. “De menselijke figuur, refererend naar de oermoeder, werd door de kunstenaar uit een eeuwenoude Bourgondische steen gekapt.”

De Casino gebruikt ook de bekende “golfkar” Ik vraag me af ze zo hun bezoekers ophalen 😉 Ik heb de tijd nog gekend dat er ’s avonds rijen mensen stonden te kijken bij diezelfde ingang naar de limousines die kwamen aanrijden en waar je bekende filmsterren of andere artiesten rijkelijk uitgedost zag uitstappen!

Vlak naast de ingang viel me door een speling van het zonlicht een plakkaat op dat me tot nog toe altijd ontgaan is nl waarom deze plaats de naam draagt van Canadasquare . Inderdaad het zijn de Canadezen die Knokke en omstreken hebben bevrijd. Dat uit zich niet enkel met het benoemen van een plein, maar brengt ook de jaarlijkse 33 km mars van Hoofdplaat (Nl) tot in Knokke( klik) dit in herinnering. Dit is nl. de weg die de bevrijders gebruikt hebben om onze streek te bevrijden.. En zelfs na zovele jaren later is er het succesvolle “For Freedom Museum” die ons aan deze tijd doet herinneren.

Een foto van het Casino gezien vanaf de zeedijk mag zeker niet ontbreken!

Op het strand was het nog erg rustig. En overal had je nog plaats op de terrasjes. Juni is de maand waar de schoolgaande jeugd en de hogeschool studenten nog examens hebben.

Wij gingen een ijsje eten ,neen deze keer niet bij De Post maar bij een oudcollega die indertijd zijn job heeft gestopt en samen met zijn vrouw een bekende ijszaak overnam. Het heeft hem geen windeieren gelegd . Ondertussen heeft hij al een tweede goed draaiende zaak.

We verlieten de zeedijk want we moesten terugwandelen naar de auto die in de nabijheid van het cc Scharpoord geparkeerd stond. Dat was nog een flink eindje terugkeren.
Tussen de straten met villa’s stapten we naar het Zegemeer. Op een wandelpad rondom het meer is het rustig en aangenaam wandelen. Sedert een aantal jaren wandel je ook vòòr het Hotel La Reserve.( een paar foto’s van la Reserve plaatste ik in een eerder logje toen we met de senioren daar langsliepen)
Aan de rand van het meer was het water ondiep en zag je ook vissen zwemmen en liepen er eenden te genieten van het mooie weer.

Het was een mooie genietersnamiddag ,eentje die zich mag herhalen…

zeebrugge

De volgende wandeling die ik met de senioren meewandelde was richting Zeebrugge. Ik was er al eens met mijn vriendin maar in groep is toch nog altijd anders.

We wandelden in de vissershaven tot aan het voormalige lichtschip de Westhinder dat nu een museum is( een lichtschip is een lichtbaken op volle zee, op de plaats waar een vuurtoren zou moeten zijn, maar waar de bouw hiervan niet mogelijk is) .

We wandelden langs de ABC toren oa een terminal voor cruise passagiers en en waar niet enkel kantoren zijn maar op een van de hoogste verdiepingen een mooi restaurant is ( met de zelfde uitbaters als van het bekende ” Hof ter Doest ” in Lissewege) .
Het was rustig in de haven. Op een doordeweekse dag varen er niet zoveel jachtjes uit.
We zagen een vissersboot uitvaren met de typisch netten die ze aan weerszijden van het vaartuig in zee laten zakken om te vissen.

In een ander deel van de jachthaven was er geen beweging te zien.

Bij het terugwandelen zijn we het torengebouw binnengestapt en met de lift tot boven gegaan. Jammer genoeg konden we niet op het open terras zodat we niet rondom konden lopen om zowel de zee als het achterland te zien.
Enkel groepen en op afspraak konden van dit uitzicht genieten. Maar we zagen toch genoeg

Verschillende versierde fietsen stonden op de wandelweg langs de Seafront promenade .
Op de rederskaai zagen we het vervallen huis/café waar indertijd passages van de soap “Wittekerke ” werden opgenomen.. Op verschillende stenen banken langs de Rederskaai lagen boeken om mee te nemen in het kader van “boekenjagers”. Er stak niets tussen wat ik graag had willen lezen. Dus liet ik ze liggen voor andere gegadigden.

Het was wel terrasjesweer maar dit terrasje bleef nog leeg. Ze startten maar om 17 uur was er vermeld op de foodtruck die er tegenover stond en het was nog niet zo laat.

Een leuke wandeling , maar we waren wel blij om op een terras te kunnen plaatsnemen onder grote parasols ,het was die dinsdag een beetje te warm en de wandeling verliep onafgebroken in de volle zon.

Op wandel met de senioren

Het was de eerste keer sedert de lockdown dat ik meedeed met één van de weinige activiteiten die mogelijk waren. Er waren al sedert de eerste lockdown geen petanque namiddagen , ook geen daguitstappen, geen bbq ,in één woord niets kon of mocht nog.
Sedert een tweetal maanden werd er elke week in kleine groepjes een wandeling in eigen stad ingericht. Zelf kon ik dat niet meedoen. Ik geraakte toen niet eens tot half de Lippenslaan . Gezien er geen mogelijkheid was om ergens op een terras even uit te blazen of op een bank in de kou gaan zitten zag ik ook al niet zitten, bleef ik maar rustig thuis.
Samen met mijn vriendin trokken we er regelmatig op uit als een soort training om elke keer wat verder te kunnen geraken.
Nu je al eens kunt uitpuffen op een terras leek het me hèt moment om op een dinsdagnamiddag ( de wandeling gaat elke dinsdag door)eens mee te gaan. Lukte het niet om de hele wandeling mee te doen ,dan waren er nu toch mogelijkheden om ergens op een terras uit te rusten

Dinsdagnamiddag was een wandeling uitgestippeld rond het Zegemeer, via het Park 58 om te eindigen in Duinenwater waar er rond “de put van Cloedt” zou gewandeld worden. We liepen in twee groepjes de diehard wandelaars en de slenteraars !

Start aan het CC Scharpoord dat tegen het Zegemeer ligt. Het weer was niet denderend maar we stapten ons warm. Er loopt rond het volledige Zegemeer een pad . Dat pad loopt ook vòòr La Reserve. Er zijn werken uitgevoerd aan het Zegemeer en nu zit er niet meer zoveel waterwild!

We verlieten het pad en liepen langs een petanqueveld waar iedereen die dat wil mag petanque spelen.

Ik kreeg toestemming om een paar foto’s te maken.

Daarna stapten we de straat over richting Park 58. ( lees hier meer over dit park) Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet wist dat er tussen de villa’s een ingang was naar dit park. Park 58 is een paar jaar terug volledig opgekuist en in de oorspronkelijke staat hersteld: een duinengebied met paadjes , duinen en streek eigen struiken en bomen. Het was aanvankelijk een kaalslag maar het herstel is nu al goed merkbaar. Alleen erg jammer dat ze betonnen paadjes hebben aangelegd, wellicht om te vermijden dat je in de winter door de nattigheid daar niet zou kunnen wandelen. Sedert de vernieuwing wandelen veel meer mensen dan voorheen door dit mooie gebied.
We stapten naar de watertoren die momenteel een hersteljasje aangetrokken kreeg. Ik herinner me dat ik jaren geleden bij open monumentendag deze toren beklommen heb. Een smalle ijzeren ladder langs de wanden tot echt helemaal boven. Het uitzicht was onvergetelijk. Maar niet meer voor herhaling vatbaar, een ware uitputting slag.

Terug op de weg staat vlak naast de watertoren een kapelletje. Mooi opgefrist en voorzien van bloembakken met bloemetjes. Meimaand ,Mariamaand.

We staken de tramsporen over en langs een smal paadje kwamen we in een mooie woonwijk. Daar kom je niet als je er niemand kent die daar woont. Bijgevolg erg rustig.

We kwamen uit op de drukke verbindingsweg van Knokke naar Heist en wandelden recht naar Duinenwater, het nieuwe dorp van Knokke.
Het terras van Lakeside Paradise was open en daar kon je zelf aan de bar iets bestellen en werd het geserveerd op het terras.

Prachtig zicht op het meer en de fitness toestellen rondom het meer werden natuurlijk eens uitgeprobeerd. De bootjes en ander gerief lagen te wachten op sportievelingen. Tijdens de week nog weinig te doen. Er werd volop gewerkt op het meer aan een overdekte wachtplaats om te surfen en een nieuwe kabelbaan met lagere snelheid wordt opgebouwd. Het grote zwembad gebouw ligt er nog verlaten bij. Enkel baantjes zwemmen zou nu mogelijk zijn, niet het recreatieve gedeelte.

De diehard wandelaars deden nog een wandeling rond het meer ( bij een wandeling met twee vriendinnen deden we enkel het meer zelf en hadden voor een volledig omloop op ons gemak toch driekwartier nodig ( klik). Jammer genoeg zijn de foto’s hiervan teveel ingezoomd en niet goed om ze hier te posten
Ik was niet alleen om de terugweg aan te vatten na de stop op het terras. We moesten tenslotte terug naar de auto op het CC Scharpoord geparkeerd en dat was ruim een half uur terugwandelen langs een kortere weg( ja je bent van de streek of niet hé 🙂 ).

Het is erg meegevallen en ik ben al benieuwd waar ze volgende week gaan wandelen. Heb ik gemist: een wandeling in Heist zelf, in Westkapelle, naar de Stinker en de Blinker, in de Oosthoek , in de paadjes in het Zoute…. Dus hoogtijd om mijn achterstand in te halen !

Bergjesbos,een speelbos

Vorige zondag ben ik nog eens naar Brugge geweest . De wind was ginder in elk geval niet zo ijzig als hier aan de kust. Met zijn drietjes (twee vriendinnen en ik zelf zoals met de wandeling in Brugge zelf). We gingen wandelen in een klein stukje bos in de omgeving van het AZ St Lucas. Ook in de omgeving van dit ziekenhuis waren we al eens wandelen in de Steenbrugse bosjes.
Dat klein stukje was toch anderhalf uur wandelen. Het bosgedeelte is niet zo omvangrijk , maar we wandelden ook op brede zanderige paden en langs villa’s verborgen achter struiken en langs weiden.
Onlangs zijn er opknappingswerken geweest in het bos zelf en ook op de wandelpaden om deze wandeling aangenamer te maken . Er werden her en der banken geplaatst waar je even kan uitrusten ( tegenwoordig om een drankje of snoepje binnen te slaan 🙂 )

Officieel noemt dit stukje natuurschoon Bergjesbos . Het is oa een speelbos en eigendom van de stad Brugge. In alle speelbossen of speelzones in bossen mag je bosspelen houden en de paden verlaten. Je hoeft er geen bijzondere toelating voor te vragen. Je mag er kampen bouwen en in bomen klimmen. Maar na elke activiteit moet alles wat gebruikt en meegebracht werd voor een bosspel weer opgeruimd worden. Ideaal toch voor jeugdverenigingen !

Een afgesloten plek in het bos toont sporen van gebruik. Er zijn daar buurtfeesten ingericht geworden! Ik heb foto’s gezien dat het gezellig en lekker was! ( geen foto geplaatst wegens privacy). Wellicht mag het ook gebruikt worden door jeugdverenigingen.

we wandelden verder op de zanderige bosweg met opgedroogde sporen van slijkerige gedeelten, langs afgesloten weiden, en mooi vergezichten van groenkleurende loofbomen .

Hier en daar grote villa’s die blijkbaar betere tijden gekend hebben. Zelfs een open garage met een een dak vol kapotte shingels, en woningen met een tuin die meer dan slordig is. Gelukkig ook woningen met een prachtige inrijpoort en een residentie waar het goed wonen is in een groene omgeving.

Natuurlijk hebben we wat zitten genieten in het zonnetje op één van de nieuwe zitbanken en we beëindigden de wandeling met een goeiendag aan een drietal vaarzen die ons kwamen begroeten.

Op de achtergrond: daar trokken we het bos in om in een grote lus een heel eind verder terug op dezelfde straat uit te komen!

Een geslaagde en gezellige namiddag en we hebben daar alleszins geen last gehad van de ijzige wind !