Het winteruur

Gaat de overheid nu eindelijk eens beslissen welk uur ze gaan kiezen : het zomer -of het winteruur. De meningen zijn zo uiteenlopend maar het is toch de hoogste tijd dat we afraken van dat verzetten voor- en achteruit van de klok. Persoonlijk heb ik liever het winteruur. Ik voel me daar onmiddellijk mee op mijn gemak. Bij het zomeruur moet ik me fysisch toch aanpassen. Een discussie wil ik hier niet over voeren.

Nu is het zo dat mijn vriendin en ik “verplicht” zijn om na de middag wat vroeger op stap te gaan, willen we vòòr het donker wordt thuis zijn. Deze week gingen we nog eens wandelen op de wallen in Sluis . We vonden dat er aan zee teveel wind was en om naar een bos rond Brugge te rijden , dan zou het zeker donker zijn voor we weer thuis waren.

Tja, we zijn het nog niet gewoon om wat vroeger te vertrekken.

Toen we naar Sluis reden scheen de zon volop en blijgezind wandelden we op een stuk van de wallen. De paar wandelaars die we kruisten bleken net zo blij met het goeie weer want iedereen zei ‘goede dag ‘ . Leuk toch !

Veel foto’s maakte ik niet want dit wandelingetje deden we al verschillende keren. Maar die Langhorns mochten toch nog eens op de foto. Ze genoten blijkbaar van het zonnetje.
Halverwege de wandeling kan je die afbreken door via een trap met twee hekken tussenin zodat de runderen wel op de helling kunnen doorwandelen maar niet kunnen ontsnappen.



Via een smal paadje met oude knotwilgen bereikten we weer de kern van het stadje. We deden eerst nog een paar boodschappen en gingen daarna een koffietje ( ik thee)drinken ; We vroegen aan de uitbaatster één portie poffertjes. We vonden het al wat laat om er elk een portie te eten. Zonder vragen kregen we het bordje met poffertjes en… voor elk een bestek. Lief hé. Het was ook de eerste keer niet dat we daar binnenstapten.

Toen we de tearoom buiten stapten bleek de avond al ingevallen en het was pas 17.15 uur.
We werden getrakteerd op een mooi schouwspel: de kerstverlichting brandde al in de twee centrum straten en de molen van Sluis was prachtig verlicht. Het was nog geen sluitingstijd voor de winkels maar het was er al verlaten en het was er ook erg stil. Wat een verschil met een paar uur ervoor.

Beisbroek

Oktober de maand bij uitstek om eens in een bos te wandelen. Na de drukte bij de Rally van de Zoute Grand Prix wilde ik eens genieten van de stilte en de rust in een bos . Daarom reed ik naar het kasteel Beisbroek in St Andries-Brugge ( gebouwd in 1830). Binnen in het kasteel vind je het Natuurcentrum en de Volkssterrenwacht. Je leert er alles over de natuur en over de sterren .

Het was een zonnige dag en het viel erg mee met de drukte. Er waren veel jeugdverenigingen die met de kinderen bosspelletjes en zoektochten deden. Maar dat stoorde niet. Het bos is groot genoeg( 98 ha groot groendomein)

Er is ook een tearoom en blijkbaar hadden veel mensen de weg gevonden om daar op het terras te zitten, zomaar of na een wandeling . Ik zag mensen met een rollator en ik denk niet dat die in het bos zijn geweest. Ach het is een mooie rustige plaats en met zo’n mooi weer ook heerlijk om op het terras tussen de bomen en de grote perken met kruiden te zitten genieten.

Maar vriendin en ik trokken eerst het bos in en daarna zouden we even op dit terras neerstrijken. Dat is niet gelukt wegens alles bezet en alsof ik een voorgevoel had , had ik een tasje meegenomen met wat drank en zachte chocolade cakejes om ergens op een bankje in het bos te eten /drinken.

Hat was windstil in het bos en op open plekken was er een heerlijk zonnetje. Hier en daar zag je op brede paden mensen wandelen met kinderwagens . Er waren ook paden waar je mocht fietsen en ook ruiterspaden. Maar wij zochten al vlug de kleine wandelpaadjes op. Veel rustiger en avontuurlijker. Want daar moest je toch wel opletten waar je stapte door dikke pakken afgevallen bladeren en wortels van bomen die bovengronds kwamen. Op een bepaald ogenblik kon je lekker de bladeren voor je uitschoppen zoals we als kind deden. Tja als je oud wordt, word je weer een kind 🙂

Maar wat we misten waren de paddenstoelen. Behalve hier en daar van die witte tegen de grond geplakte bollen die meer aan stenen deden denken en een paar frêle slanke paddenstoeltjes vonden we niets. Veel mossen, varens, bolsters van kastanjes en een grote en dikke geelgroene rups die zich snel uit de voeten maakte. Te vroeg voor paddenstoelen? Het was ook erg droog en nog warm.

Aan één rand van deze weide stonden tafels en banken en kon je uitrusten en daar hebben we wat gedronken en gesnoept, zodat het niet zo erg was dat er geen plaats was op het terras van de tearoom.

Het was een mooie namiddag en op de terugweg zagen we rijenlange auto’s die weg reden van de kust. Wij reden naar de kust toe en hadden géén file!

Wandelen rond Sluis

Ik ga regelmatig wandelen op de wallen in Sluis.( omdat het dichtbij is voor mij) De ene keer aan de kant waar de restanten zijn van de Westpoort beter gekend als de Stenen Beer. De andere keer een langere wandeling aan de andere kant te beginnen aan de Zuidpoort. Je hebt dan een heel andere kijk op het stadje en op de twee blikvangers zijnde het Belfort en de Molen.

De wallen, van oorsprong verdedigingsmuren van Sluis, liggen er al meer dan 600 jaar. Tegenwoordig vormen de wallen, de grachten en het aanliggend grasland met struwelen een prachtig natuurgebied. En als je de hele wandeling doet kom je al vlug aan een ruime 5 km en dan moet je nog de afstand erbij rekenen waar je je auto hebt geparkeerd .

Ik ben even door de Zuidpoort gestapt en kwam wandelend over een kasseipad en over een bruggetje op het fietspad terecht. Dat fietspad loopt van de Stenen Beer helemaal rond Sluis.
Neen ik heb het fietspad niet genomen maar ben de helling naast de poort opgegaan en heb verder gewandeld op een grind/schelpenpad.
Deze keer liepen de langhorns aan deze zijde van de wallen en een eindje verder waren schapen aan het grazen( de foto is niet zo denderend omdat ik teveel moest inzoomen ).

Het lijkt erop dat de wandeling over één lang recht pad loopt maar dat is niet zo , af en toe moet je in een flinke bocht wandelen. Vanuit de lucht zie je de wallen in een stervorm .
Op een groot stuk land staan een heleboel serres . Dit zijn de volkstuintjes van Sluis. Vlak ernaast is er een schooltje met een energiezuinig groen dak. Ik heb die toevallig niet gefotografeerd( jammer ) maar naast de school vind je de openbare speeltuin Klein Ravelijn. In een dagelijks digitaal krantje las ik dat er in Sluis naast de school een openbare speeltuin officieel werd ingehuldigd op 3.10.2021. De foto van één speeltuig komt uit dit krantje( Kneistikrant) Het thema van de speeltuin is ridders en kastelen !

De wandeling liep nog verder maar ik draaide liever af want het was nog een flink eind terug wandelen naar de auto. Ik liep langs een klein maar gezellig dierenparkje. Anders komen de dieren vlug naar de omheining hopend op wat eten ( wat eigenlijk niet mag) maar die dag bleven ze bijna allemaal liggen genieten in het zonnetje. Ze hadden gelijk de dagen ervoor had het flink geregend.

Oostduinkerke

Memory Lane

Na het eten van ons ijsje In Nieuwpoort stapten we terug in de auto en reden zoon en schoondochter naar Oostduinkerke. Daar zouden we de hond op het strand uitlaten.

Ik vertelde dat ik ongeveer 60 jaar geleden een maand als stagiaire gewerkt heb in een kinderhome. In feite paste dit niet zo voor de studies die ik deed als sociaal adviseur. Blijkbaar had de uitbater van de kinderhome ,een ex student van de school waar ik studeerde, gevraagd of er iemand kon helpen om de kinderen op te vangen die met hun ouders gevlucht waren uit Belgisch Kongo in dat woelige jaar 1960.
Aan mijn schoolvriendin en ik werd gevraagd of we dit wilden doen en dat wilden we wel. Jammer genoeg stierf in die periode de moeder van de schoolvriendin en zag zij het niet zitten om zo vlak na de begrafenis die stage te doen. Zo trok ik alleen met pak en zak in juli 1960 met de tram naar Oostduinkerke.
De kinderhome lag vlak aan het strand , je stapte letterlijk uit de woning op het strand. Er was ook nog een tweede villa maar daar verbleven kinderen op vakantie voornamelijk van sociale verenigingen bij bank, post, rijkswacht.

Ik kreeg de zorg over een 12tal kinderen tussen 3 en 16 jaar die allen getraumatiseerd waren door de gebeurtenissen die ze pas achter de rug hadden. Terwijl de ouders hun best deden om hun zaken op orde te brengen verbleven de kinderen dus een maand aan zee. De hele villa was voor deze kinderen en mezelf. Het jongste kind was zo bang dat ik ze bij mij op de kamer installeerde.( gezien de schoolvriendin niet was afgekomen was er dus een bed vrij). Het enige gemeenschappelijke met de andere villa was dat we daar moesten eten en dat beviel deze kinderen niet zo goed, weeral een andere omgeving…
Ik stelde voor om in de namiddag niet daar te gaan eten ,maar om een picknick mee te nemen om op het strand op te eten. Dat vonden ze fantastisch. De twee oudste jongens van de groep zochten een dikke stok op het strand . Een tafellaken werd gebruikt om al het eten en de drank in te steken .De punten knoopten de jongens samen en hingen die aan de stok en droegen het elk op één schouder . Op de toon van het kabouterliedje van sneeuwwitje maar met aangepaste tekst trokken we naar het strand of in de duinen. Ik heb de tekst nog lang onthouden maar ja uiteindelijk toch vergeten.

Ik had geen enkel vrij moment en toen mijn ouders eens op bezoek kwamen kreeg ik welgeteld een paar uur vrij tussen het middagmaal en het vieruurtje! Ik nam het niet kwalijk want ik begreep dat die man het niet alleen aankon met die tweede kinderhome erbij.

Zoals in alle kinderhomes was er een rustpauze voorzien voor de kinderen na het middageten en moesten ze allemaal groot en klein een uurtje op hun bed liggen. Ze sliepen allemaal in één grote ruimte ( salon en eetkamer samen ) . Ik schreef het al dat het een noodsituatie was en dat er zeker geen tijd geweest was om het anders op te lossen. Doe maar eens kinderen van diverse leeftijd een siësta nemen. De oplossing was dat ik bij één van de jongsten op bed ging liggen. Dat maakte indruk op hen en ze bleven echt een uurtje stil….alleen gebeurde het wel eens dat ikzelf in slaap viel. Omdat de home uitbater ons een keertje niet zag verschijnen om de picknick op te halen kwam hij kijken en ( dat hoorde ik achteraf) de kinderen deden hem teken dat hij stil moest zijn omdat ik sliep. Toch lief van hen ! Met een veertje kietelden ze me en werd ik wakker. Ik schaamde me dood . Toen begreep de man dat het toch niet om te lachen was om dag en nacht voor zoveel kinderen te zorgen en geen moment voor mezelf te hebben. Het kleine meisje van 3 jaar maakte me ’s nachts ook nog regelmatig wakker omdat ze angstdromen had en kroop dan bij mij in bed.
Eén keer was ik ’s avonds toen iedereen sliep de villa buiten gestapt om aan de waterlijn een wandeling te maken. Opeens zag ik de lichten branden in de villa en hoorde ik mijn naam roepen. Het kleine meisje was wakker geworden en zag dat mijn bed leeg was. Paniek en iedereen wakker.

Na die maand ben ik niet onmiddellijk terug naar huis gegaan , Ik verbleef nog een tweetal dagen in een jeugdherberg om te zien of de kinderen zich konden aanpassen aan twee nieuwe stagiaires. Dat leek te lukken , ik was anders in staat geweest om nog langer te blijven !

Een grote duinengordel ligt nu voor de strandvilla’s. Om het de mensen gemakkelijker te maken liggen er houten latten uitgerold naar de duintoppen . Grote stranden en gevaarlijke watergeulen die bij hoogwater vol lopen. Je kan er voor verrassingen staan. Basiel heeft genoten van zijn strandwandeling en het hollen door de watergeulen! En gehoorzaam ( met snoepje 🙂 ) als hij de paarden zag voorbij wandelen.
Verrassend veel wandelaars op de smalle paadjes tussen de duinen. Jammer maar ik zag geen zeilwagens racen op het strand. Oostduinkerke is bekend voor deze races gezien het uitzonderlijk groot en breed strand. Dat was al zo toen ik daar zoveel jaren terug verbleef.

We wandelden ook op een pad vlak vòòr de strandvilla’s. Maar ik herkende er geen enkele waarvan ik kon zeggen ,die is het. Enkel één villa deed denken aan deze van 60 jaar geleden.

Toen was het tijd om huiswaarts ( bij de zoon) te keren en zag ik nog een enorme blikvanger tussen de villa’s staan!
Even heb ik me zoveel jaren terug in de tijd gewaand. Memory Lane!

een zomeravond aan de kust

Toen ik ging fietsen was het de hele dag zwoel geweest , weinig zon en wat bewolkt, maar de andere dag was het de hele dag zonnig en zò warm dat ik liever in de koelte bleef .

Rond 19.30 uur trok ik naar de zeedijk om een wandeling te maken en vooral ook om de zon te zien ondergaan.
Ik had dit al dikwijls eens willen doen maar eenmaal de avond er aankwam zeg ik er tegenop om naar de zeedijk te rijden. Na de hitte van de dag leek het een ideale avond om dit te doen.

Het was die bewuste avond overal nog druk en veel fietsen stonden nog geparkeerd op de zeedijk . De terrasjes zaten overal vol. Bij de Rubens zag je zelfs een rij volk op straat wachten om een tafeltje te bemachtigen! En het was niet het enige terras waar geduldig werd gewacht .

Ik kwam niet om op een terrasje te zitten maar om een wandeling te maken en dan de zon te zien ondergaan. Langzaam zag je de hemel verkleuren….

…tot de zon achter de strandcabines verdween en er nog enkel een rood-rozige lucht overbleef. Achteraf speet het me dat ik niet tot aan het water was gegaan. Maar eenmaal de zon de horizon nadert gaat het allemaal zo vlug. Ach een volgende keer maar en liefst met vrij zicht op zee.

De auto stond achter het Casino geparkeerd en ik kon bij mijn terugkeer een foto van een mooi verlichte vòòr-en achterkant van het Casino maken.

Op de terugweg liep ik over het Van Bunnenplein, daalde even de trappen af om een verlicht dichtvers van Maud Vanhauwaert ( Vlaamse dichteres) ) te fotograferen. Ik vond het zo passend op deze plaats : Je kijkt naar boven en je ziet op het plein een terras vol mensen zitten “op een zucht van de zee” !

Als de avond valt na een warme dag

Op de vooravond na een broeiend warme dag( de zon was omfloerst maar het was toch 30 graden) en je weer normaal kon ademen heb ik mijn fiets uitgehaald en ben de polders in gereden. Op de eerste foto keek ik achter me en zag de bomenrij waar ik vandaan kwam en in de verte de torenspits van de kerk van Westkapelle die vernieuwd is na de zware kerkbrand in 2013 (https://www.youtube.com/watch?v=BwCa5lv8HUo) .
Ik reed de Hazegrasstraat in waar het fietspad bijna de grens vormt met Sluis (Nl). Op de verschillende boerderijen langs deze weg zag je koeien liggen en staan dichtbij een waterput of er nog water in stond kon ik vanaf het fietspad niet zien.
De boeren hadden flink gewerkt en op het ene stuk land lag er hooi te drogen , op een ander stuk was het graan gemaaid en lagen hier en daar nog pakken samengeperst stro en op nog een ander stuk land was mest gestrooid op de stoppels en lag het klaar om geploegd te worden, nog wat verder was de grond reeds geploegd.

Toen kwam ik aan gedeelte waar er normaal veel paarden in de omheinde weiden staan. Er is daar ook een paardenhotel waar de paarden kunnen verblijven.(klik) Er zijn ook nog paardenfokkers in de buurt om volledig te zijn..

Ik ben verder gereden en niet meer afgestapt om foto’s te maken want het was druk toen ik in de richting Oosthoek reed en neen ik ben niet afgestapt om een hoeve ijsje te halen. Het buitenterras zat al stampvol. En overal geparkeerde fietsen.
Ik kreeg het nu al warm als er horden fietsers me kruisten. Het zijn precies kamikazes die voorbij rijden. Ik kan niet zo goed schatten maar ik reed een gezapige 17 km/uur . Hun snelheid lag een stuk hoger en dan te weten dat het fietspad daar niet zo erg breed is met aan de ene kant een stekelige haag en aan de andere kan je zomaar in het veld kukelen!

Toen ik in de Oosthoek kwam draaide ik de Paulusstraat in en ik had daar de hele weg voor mezelf, behalve de politieauto die me voorbijreed en je nog op de foto ziet rijden . De weg is daar grotendeels omzoomd met maisvelden. Dichter bij huis zag ik nog een stoppelveld dat vers geëgd was en bemest en klaar lag om geploegd te worden.

Voor de laatste foto ben ik toch nog eventjes afgestapt : de poorten van een garage waren beschilderd met een hond en een poes. Geen zoeken dus waar je moet zijn voor verzorging van je poes en hond!

En toen ik mijn straat indraaide kon je het geen schemer meer noemen. Mooi weer of niet ,de avond valt toch al een stuk vroeger !

ps de foto’s zijn aanklikbaar

Damme

Het is altijd fijn om te wandelen rond Damme . Het is voor mij dichtbij gelegen en als er eens een namiddag is dat we niet zo lang kunnen wegblijven , zowel mijn vriendin als ikzelf, is dat ideaal.

Het was een zonnige maar bewolkte maandag . We dachten dat we gemakkelijk een parkeerplaatsje zouden vinden maar toen we de lange rij auto’s zagen die langs de Damse Vaart geparkeerd stonden vreesden we dat we naar een ver gelegen parking moesten rijden. Gelukkig vonden we nog een vrij plaatsje tussen de bomen langs de vaart niet zò ver van het centrum.

De Damse Vaart was volledig groen en hier en daar zagen we een meerkoetje tussen het kroos zwemmen. Aan de andere kant zagen we een heleboel mensen rond schapen. Misschien de schaapsherder met zijn kudde.
Het kleine snoepwinkeltje was gesloten en “wachtte op betere tijden” stond er op het briefje op de gesloten deur.
Veel fietsers staken de brug over om verder te fietsen op de vele fietsroutes in de streek of om op één van de gezellige terrassen in Damme te verpozen.
De rivierboot de Lamme Goedzak was onderweg, De boot vaart vier maal per dag heen en terug van Brugge naar Damme. Zalig rustig om eens te doen.

Wij wandelden verder tot we de molen zagen .
Ter hoogte van een huizenrij langs de Damse Vaart houdt Tijl Uilenspiegel ons een spiegel voor in de beeldengroep van Jef Claerhout :
Uilen kijken geïnteresseerd toe, haviken houden de wacht , opgedirkte kikkers staan verwaand te kwaken, en aan het eind van de rij koketteert het ezeltje van Uilenspiegel.
Een bewoner kwam op ons toe terwijl ik foto’s nam en vertelde het verhaal van die beelden en voegde er al lachend aan toe dat meestal dames over het poepje van Tijl wreven. 🙂

Het kunstwerk werd in 1979 onthuld en gedenkt Charles de Coster, auteur van het Uilenspiegelepos, die 100 jaar eerder overleed.

Dan sloegen we links af om langs een paadje te wandelen rond een gedeelte van Damme. Er staan langs het paadje panelen met teksten of gedichten van bekende personen . Deze keer waren het gedichten van Herman De Coninck met illustraties van Epheram . Ik heb er een paar gefotografeerd.
Het paadje zelf biedt een mooi uitzicht op de polders aan de ene kant en de majestueuze kerk aan de andere kant.

Ik heb de tekst apart gefotografeerd , anders was het niet leesbaar.. Elk paneel bevat een gedicht van Herman De Coninck èn een tekening van Ephameron (Eva Cardon (1979), oftewel Ephameron, zij studeerde illustratieve vormgeving en schilderkunst, exposeert en cureert tentoonstellingen over de hele wereld en doceert daarnaast beeldverhaal aan LUCA school of Arts/Sint-Lukas Brussel )

Toen we op het marktplein kwamen met het mooie stadhuis hebben we daar even gerust en wat gedronken op één van de terrassen die nu in coronatijd vòòr het stadhuis staan vooraleer terug naar de auto te wandelen die toch een behoorlijk stuk buiten het centrum stond. 😉 .Ach dan liepen we nog eens langs de vaart.

Op de terugweg zagen we deze vogelverschrikkers . Ik had ze op een andere weg om naar Damme te rijden al zien staan maar kon op die plaats niet parkeren. Een ludieke uitnodiging om naar een feest midden de velden te komen! Elk jaar een gigantisch succes( als het weer wat meewil) maar nu ook afgeslankt door corona

wandeling gestart met de Shopping Shuttle

Shoppingshuttle Knokke-Heist
foto van een shuttle busje

Vriendin en ik wilden eens verder wandelen maar het vervelende is dat je ook rekening moet houden met de terug weg . En hoe verder we wandelen hoe verder we ook moeten terugkeren waar we de auto achtergelaten hebben. Dus kozen we deze keer om de gratis shopping shuttle te nemen die door de voornaamste winkelstaten van Knokke rijdt tot aan de Sparrendreef. Onderweg zijn er zeven haltes waar je kunt afstappen of opstappen. O en als je wilt kan je in de Sparrendreef overstappen op de Zwin shuttle die tot het Natuurpark rijdt. De shopping shuttle rijdt volgens de bestuurder/ster om het kwartier.

Wij reden tot aan het Albertplein , waar grote werken bezig zijn om een ondergrondse parking te maken. Het bekende plein onder de naam “place m’as tu vu ” kan zijn naam heden geen eer aan doen. Bijna geen terrasjes om zich te laten zien!!

Maar voor we in de shopping shuttle stapten parkeerde ik mijn auto en wandelden we naar de eerste stopplaats van de shuttle nl op het Verweeplein in de Lippenslaan. Onderweg zagen we de enorme kranen voor de bouw van een zeventien verdieping hoog torengebouw naast het station van Knokke-Heist . Je kan het de ingang noemen van het nieuwe dorp dat daar aan het ontstaan is nl Duinenwater. Wat ons op het hele wandelparcours opviel is de zomer bebloeming op de rotondes , kleine perken , bloembakken op de zeedijk.

Die bewuste dag( 6.7.2021) was het zwaar bewolkt maar het bleef gelukkig droog. Weinig wandelaars op de zeedijk en ook de strandbars liepen niet vol. Toch al meer mensen dan bij de vorige wandeling. Weinig beweging bij de redderspost en een evenmin bij het toerisme bureau. Op een stuk open strand was er werkelijk niemand te bespeuren.

We lasten een kleine rustpauze in op het Van Bunnenplein en gingen zitten op de nieuwe banken die de mannen van de gemeente gemaakt hadden . Lijken me niet zo praktisch maar kom, we konden even uitrusten vooraleer we de trappen afdaalden die beschilderd zijn met vlinders . En al window shoppend wandelden we de Lippenslaan af op weg naar mijn geparkeerde auto vlak bij het station.
We gaan dit nog doen met de shopping shuttle … En voor ik het vergeet…. we konden niet zomaar voorbij de cremerie de la Poste 🙂

Vakantie ?

Ik heb mezelf wat vrijaf gegeven. Een schrijver zou zeggen ik had een writer’s block Ik zag het even niet meer zitten. Er liep ook van alles verkeerd ,weliswaar kleinigheden maar het stapelde zich op en ik kon de rust niet meer vinden om mijn gedachten op papier te zetten.

Ondertussen had ik wel verstrooiing met het bezoek van de Luxemburgse familie die voor een week een vakantiewoning in Cadzand( Nl) hadden gehuurd . Mijn nicht met haar dochter en man en de kleine Leo. Zij wilden dicht bij zee logeren en daar zitten ze echt dicht bij zee. Alleen viel het weer die ene week fel tegen . De week ervoor liepen we hier een paar dagen te puffen , maar zij hebben zich moeten tevreden stellen met weinig zonnige dagen afgewisseld met regenvlagen. Zo dicht bij zee kunnen zijn is voor hen het aantrekkelijkste van hun vakantie. Zelf was ik erg blij met hun bezoek want ik ben al twee jaar niet naar Luxemburg kunnen reizen ( wegens gezondheidsproblemen). Maar er is wel flink bijgebabbeld bij mij thuis en in hun vakantiewoning in het vakantiepark de Roompot.

Daarna is de jongste kleinzoon een paar dagen naar Oma gekomen. Dat vind ik hartverwarmend dat hij en zijn oudere broer nog steeds graag een paar dagen naar oma komen. Ik was zo graag met hen nog eens op vakantie gegaan naar de Luxemburgse familie maar gezien corona durf ik dit toch niet doen, vooral omdat Sébastien nog niet is ingeënt ( sedert de leeftijdsgrens is verlaagd heeft hij nu een uitnodiging gekregen ) en volgende maand zijn beide jongens niet vrij (de ene jobstudent en de andere op stage ). Dan denk ik wel eens terug aan de jaren dat ze een goot deel van de zomervakantie hier waren en dat ik samen met opa met drie kleinzoons naar de Ardennen trokken waar we een woning huurden en de weekends kwamen de ouders dan achter! Mooie herinneringen.

Sébastien gaat graag wandelen of fietsen maar het was niet echt fietsweer en we moesten telkens rekening houden met regenbuien ,tijdens die paar dagen gingen we dan maar wandelen op de zeedijk. Daar maakte ik al een logje over (klik) en op de wallen in Sluis.

Op de restanten van de Westpoort hebben de jongens vroeger halsbrekende toeren uitgehaald om van de ene muur op de andere te springen en oma kon er niet bij om aan hun oren te trekken ;-).

Wanneer we met de fiets naar Sluis reden kwamen we over dit bruggetje toe en reden dan aan de voet van de wallen vlak naast het water rond Sluis.

Maar ondertussen heb ik al meerdere uitstappen gedaan en zal ik dit hier ook tonen. Ook heb ik in de tuin al heel wat planten mogen afknippen en zelfs in sommige bloembakken andere planten zetten. Gelukkig kon het aan héél betaalbare prijzen want het plantseizoen voor éénjarigen loopt al wat op zijn einde.

…en dan op zoek naar een ijsje !

Na het bekijken van de beelden op de canadasquare gingen we naar de zeedijk .

Maar we zagen eerst nog een stuk steen liggen en dat bleek ook een kunstwerk te zijn van de kunstenaar Eugène Dodeigne als aandenken aan Gustave Nellens, casino-uitbater en promotor van Knokke-Heist. “De menselijke figuur, refererend naar de oermoeder, werd door de kunstenaar uit een eeuwenoude Bourgondische steen gekapt.”

De Casino gebruikt ook de bekende “golfkar” Ik vraag me af ze zo hun bezoekers ophalen 😉 Ik heb de tijd nog gekend dat er ’s avonds rijen mensen stonden te kijken bij diezelfde ingang naar de limousines die kwamen aanrijden en waar je bekende filmsterren of andere artiesten rijkelijk uitgedost zag uitstappen!

Vlak naast de ingang viel me door een speling van het zonlicht een plakkaat op dat me tot nog toe altijd ontgaan is nl waarom deze plaats de naam draagt van Canadasquare . Inderdaad het zijn de Canadezen die Knokke en omstreken hebben bevrijd. Dat uit zich niet enkel met het benoemen van een plein, maar brengt ook de jaarlijkse 33 km mars van Hoofdplaat (Nl) tot in Knokke( klik) dit in herinnering. Dit is nl. de weg die de bevrijders gebruikt hebben om onze streek te bevrijden.. En zelfs na zovele jaren later is er het succesvolle “For Freedom Museum” die ons aan deze tijd doet herinneren.

Een foto van het Casino gezien vanaf de zeedijk mag zeker niet ontbreken!

Op het strand was het nog erg rustig. En overal had je nog plaats op de terrasjes. Juni is de maand waar de schoolgaande jeugd en de hogeschool studenten nog examens hebben.

Wij gingen een ijsje eten ,neen deze keer niet bij De Post maar bij een oudcollega die indertijd zijn job heeft gestopt en samen met zijn vrouw een bekende ijszaak overnam. Het heeft hem geen windeieren gelegd . Ondertussen heeft hij al een tweede goed draaiende zaak.

We verlieten de zeedijk want we moesten terugwandelen naar de auto die in de nabijheid van het cc Scharpoord geparkeerd stond. Dat was nog een flink eindje terugkeren.
Tussen de straten met villa’s stapten we naar het Zegemeer. Op een wandelpad rondom het meer is het rustig en aangenaam wandelen. Sedert een aantal jaren wandel je ook vòòr het Hotel La Reserve.( een paar foto’s van la Reserve plaatste ik in een eerder logje toen we met de senioren daar langsliepen)
Aan de rand van het meer was het water ondiep en zag je ook vissen zwemmen en liepen er eenden te genieten van het mooie weer.

Het was een mooie genietersnamiddag ,eentje die zich mag herhalen…