wandelen

Nog een good day !!Ze beginnen zich op te stapelen! Dank aan één van de zware pillen die ik niet meer moet innemen wegens doosje leeg !! Alleen nog wachten op de resultaten van de controle op 8 oktober!

Ik las onlangs een artikel over op reis gaan en dat mensen het dikwijls ver buiten de grenzen zoeken terwijl er in de eigen omgeving ook zoveel moois is. Na wat rusten na de middag ( zonder gaat het nog niet want het doosje van een tweede zware pil is nog niet helemaal leeg) trok ik er te voet op uit in mijn eigen omgeving. Meestal rij ik door de wijk met de auto of per fiets gewoon met de bedoeling om boodschappen te doen. Nu  kon ik eens rustig rond kijken.

 

Ik wandelde door verschillende dreven ( alle straten noemen hier dreven  met namen van bloemen en bomen ) Ik stelde vast dat de bomen erg gegroeid waren en dat er aan veel woningen verbouwingen waren gebeurd. Het gras staat overal weer groen en er zijn nog relatief veel bloemen te zien.

Op het einde van een dreef had ik een klein inkijkje in een tuin waar een fontein met groene armen water sproeide zoals uit een douche!
Aan de andere kant van de straat was het riet dat het hele beekje overdekte helemaal afgesneden. Het is een kronkelend watertje tussen een grote weide en een villa.

Ik sloeg een weg in anders zou de wandeling me te ver leiden nl naar de grote baan richting Sluis. Ik zag er veel koeien bijeen staan aan een schuur. Ik denk dat het tijd was om gemolken te worden. Anders lopen ze verspreid in de verschillende weiden rond de boerderij. De velden lagen reeds geploegd en geëgd. De mais oogst was vroeg binnen dit jaar !

In de omgeving van de boerderij staat een Mariakapelletje. De kapel in de Sacramentstraat is er geplaatst naar aanleiding van het 25- jarig jubileum van de boerinnenbond (1911-1936) en ingehuldigd in oktober 1937. Ter herinnering aan het gouden jubileum kreeg het de vermelding: ‘Dankbaar aandenken – 50 jaar boerinnenbond: 1911-1961’ Jaarlijks is er in mei een bedevaart naar dit kapelletje.

Wanneer ik vroeger met de twee kleinzoons  ging fietsen en we kwamen langs dit kapelletje trokken ze allebei de remmen toe gingen rusten en… picknicken op het bankje vóór het  kapelletje.
  Ik wandelde in een  lus terug naar huis. In de verte zie je de auto’s op de Natiënlaan aanschuiven  om de badstad te verlaten .

Binnenkijken in tuinen is altijd leuk. Op de bovenste foto een strakke tuin.
Maar ik merk toch dat de kleine kiezeltjes die in cirkels werden getrokken  vervangen zijn door tegeltjes! Minder werk .
Op de onderste foto een kinderfiguurtje  in een fonteintje.

Ik wandelde langs een tuin waar een heel oude boom stond die erg kort was gesnoeid. Rondom de boom zag je honderden kleine paddenstoeltjes.
De bewoner van het huis stond geleund op een vensterbank te genieten van de zon. Hij was indertijd een collega van mijn vader en hij kwam een babbeltje slaan en nodigde  me uit om dicht bij de boom  een paar foto’s te nemen.

Jaren geleden stond hier een oude boerderij die heel mooi en authentiek gerestaureerd werd.  Een toen bekende persoon in de politiek verbleef er af en toe en de concierge moest zorgen dat het grote domein met een grote vijver en vol oude bomen onderhouden werd! De naam van de boerderij is ook de oorspronkelijke naam van de wijk waar ik woon, Reigaartsvliet. De geschiedenis heeft te maken me Het Zwin zelf. Wil je meer weten? Smeer je kuiten maar in : ( klik)

Nu blijft er niets meer over van deze boerderij en concierge woning. De bedoeling was om de grond te verkavelen voor een tiental villawoningen met zwembad of vijver. Dit is nooit doorgegaan .De promotor kreeg nooit toestemming om te bouwen. Maar jammer genoeg is de oude boerderij en concierge woning allang afgebroken en de vijver is helemaal verloederd.
De vijver paalt aan de grond waar ik indertijd een  grote  groentetuin had en tijdens de zomermaanden putten de eigenaar van die grond en ik water uit deze vijver om de groentetuin te begieten.

En toen wandelde ik recht naar huis toe …

Avondwandeling in de bossen

Na een ochtendwandeling deed ik nog een avondwandeling. Terwijl vriendin gezellig bleef babbelen met de familie trok ik opnieuw het bos in achter de woning van Nichtje. Zij vergezelde me een eindje om zeker te zijn dat ik me niet van richting vergiste. Want dan zou het wel een héél lange wandeling worden. Dat was de bedoeling niet . Ik wilde gewoon de sfeer van een bos opsnuiven en al wandelend kwam ik een heel stuk lager uit in het dorp zelf waar ons hotel ligt. Even een blik op het kerkhof waar enorme familiegraven liggen  die teruggaan tot de negentiende eeuw ! Dit kerkhofje lag tegen de rotsen aan . Het kleine sobere kerkje waarin Nichtje indertijd is gehuwd zal ontwijd worden en gebruikt worden als een soort gemeenschapshuis.

Vandaaruit begon ik aan de klim terug naar boven langs de straat. Het is niet zover maar ik kwam toch buiten adem aan de woning van Nichtje. Ik vind de huizen die langs deze straat staan altijd zo vrolijk. Ze zijn schots en scheef gebouwd ten overstaan van de straat zelf  en veel van die woningen zijn in kleuren geverfd en in de tuin staan allerhande prullaria.

Tussen de huizen zie je  zo ver het oog reikt landerijen en weiden. Ik nam een afslag een paar huizen vòòr hun woning en zo kon ik de foto maken van het huis dat een eind van de straat af is gebouwd.( foto op een vorig logje) In de wei naast hun woning lopen twee bejaarde paarden , allebei bijna 30 jaar oud. De eigenaars bieden hen een rustige oude dag aan! Bij het terug komen in hun tuin zag ik een klein boompje staan gekregen van de gemeente voor de geboorte van hun kleinkind Léo. Alle kinderen die geboren worden in Echternach krijgen een levensboompje ( een perelaartje). Hun dochter heeft het in de tuin van haar ouders geplant.

 

wordt vervolgd

Een korte wandeling in Nieuwvliet

Was het zaterdag een weertje dat je deed verlangen naar meer, dan was het zondag terug naar af!

Met mijn vriendin reden we kort na de middag eerst naar Oostburg(Nl). Op weg daar naartoe zagen we de nevel over de landerijen en geen zon  te bespeuren. Nadien reden we door naar het Museumcafé Koekoeksnest in Nieuwvliet (Nl ).We wilden er een koffietje drinken . Ik was er al eerder en deze zaak herbergt zoveel prullaria en ook mooie zaken  dat je niet weet waar eerst te kijken.(klik) (klik) De blikvanger is het mooie mortierorgel

Het  bezoek viel ons deze keer enorm tegen. Héél weinig verlichting in het café en de attracties waren allemaal niet in werking. Een dooie boel en dat op een zondag . Er kwamen nochtans geregeld nieuwe bezoekers binnen. We bleven er dan ook niet lang en reden door naar Nieuwvliet-Bad (nl).
We wilden de zee eens zien. We vonden aan de voet van de duinen nog een parkeerplaatsje en gingen de trap op . Eenmaal boven sneed de wind in je gezicht  en was het bitterkoud. We zijn we niet lang gebleven. Veel beweging was er daar niet te bespeuren  noch van wandelaars , noch van fietsers. We zijn dan ook maar vlug terug naar de auto gegaan en naar huis gereden. In elk geval hebben we allebei een flinke slok zeelucht binnengekregen!

Een monument ter nagedachtenis van de watersnoodramp van 1953
met de D van Deltawerken(gebouwd om herhaling te voorkomen).
Dit monument staat op de duinen in Nieuwvliet-bad.

Familiebezoek

Wat doet het me plezier om de Luxemburgse familie terug te zien. Ze kozen jammer genoeg één van de koudste weken uit om naar de kust te komen maar toch valt het nog mee omdat de zon de  laatste dagen  veel te voorschijn is gekomen en zo de ijzige wind wat mildert. Alleen de zeedijk hebben ze wat gemeden want daar vonden ze het toch wat te koud. Ze zijn in Luxemburg wel lange winters met regelmatig sneeuw gewoon maar die ijzige wind aan zee niet. (Wij die hier wonen in feite ook niet.)

Nichtje is  zondagavond toegekomen voor een  weekje samen met haar dochter en diens man plus de kleine Léo van zes maanden. Een flinke jongen maar hij had last van opkomende tandjes . Het jonge koppel wandelt zich al alle dagen te pletter. Gisteren waren ze bij mij ,vandaag ben ik meegegaan naar Sluis. Dat kleine stadje trekt hen erg aan. Midden de week zijn er geen drommen toeristen en het was aangenaam wandelen( aan de zonzijde). We bleven er ook eten en het jonge koppel liep de winkels plat terwijl nichtje  en ik  na een tijdje  verder reden om goedendag te zeggen aan dochterlief die een eindje verder woont. Ja op die korte tijd wil nichtje mijn drie kinderen ook eens zien. Twee van de drie heeft zij nu al ontmoet overmorgen komt de oudste zoon aan de beurt. We plannen niets op voorhand en kijken elke morgen welk weer het is. Een bezoekje aan Brugge zit er ook nog wel in.

Een kleine collage met Léo als middelpunt. Wat is mijn gezicht smalletjes geworden, ik schrok even van deze foto!! Daar moet verandering in komen of tenminste dat gaan we proberen. Tenslotte heeft de Lente zijn intrede gedaan en ik reken op wat milde temperaturen met veel zon!

 

winterse wandeling

Ik kan niet zeggen dat ik er helemaal bovenop ben , maar de moeheid en  het zich niet goed voelen lijken te verminderen. Ik heb ondertussen een andere huisarts opgezocht bij wie ik me een heel stuk beter begrepen voel en die helpt zoeken naar oplossingen voor bepaalde problemen ten gevolge van die zware verkoudheid(oa. blaasontstekingen) en het telkens hervallen( ik heb géén griep gehad hé ).
De vorige huisarts (die ik nog niet lang had en die ik genomen had nadat mijn huisarts zijn praktijk stopte) heeft nooit willen aanvaarden dat ik op bepaalde medicatie zodanig reageer  dat ik niet genees maar er zieker van wordt. Een vorige  keer heeft hij zelfs gezegd dat ik dan maar naar de kliniek moest gaan als ik zijn voorgeschreven medicijn niet verdroeg. Voor die verkoudheid gaf hij me medicijn met codeïne in en daar kan ik echt niet tegen en had het hem ook gezegd ! Ik word daar zo misselijk van!

Genoeg over ziektes en doktoren!

Ik ben vandaag gaan bowlen met de senioren in Blankenberge. Achteraf was ik doodmoe maar bij het terugkeren heb ik in Zeebrugge toch even halt gehouden en ben naar het strand gegaan. Hemeltje lief, het was ijskoud aan zee, de wind was ijzig en het zand striemde in je gezicht. Ik ben nu misschien wel kouwelijker door dat lange binnen zitten maar het is echt geen weer om te wandelen op het strand. De wind snijd je in het gezicht en doet je naar adem happen! Gelukkig was ik van kop tot teen goed “ingepakt”  , alleen mijn vingers ( ik had vingerloze handschoenen aan om foto’s te kunnen maken) sloegen blauw uit van de kou. Geen andere idioot was op het strand te bespeuren van Zeebrugge tot Blankenberge!

Even de stilte opgezocht…

…na de drukte van het carnaval gebeuren en na een oliebollen namiddagje samen met de senioren . Sommigen hadden zich toen verkleed maar de meesten vonden het al gezellig om samen te zijn.

Met Sébastien ben ik  gaan wandelen. Het was niet zo koud zoals de dag ervoor ( toen hebben we spelletjes gespeeld) en hij mocht kiezen waar we naartoe gingen. Niet moeilijk te raden want hij vindt het altijd fijn om naar het houten pad te gaan, dat nu een naam heeft nl Wiedauwpad, om over het water te lopen.

Omdat we dan maar een km verwijderd zijn van de zee, zijn we ook even naar het strand geweest. Het was er niet druk en het was er ook koud. We bleven er niet lang en keerden via dezelfde weg terug. Gewoonlijk nemen we dan een andere ,veel langere weg, maar oma zag dat niet zitten. Mijn conditie is momenteel beneden alle peil en ik was allang blij toen ik de auto terugzag!  Maar de buitenlucht heeft toch deugd gedaan.

 De storm heeft hier blijkbaar ook grote kuis gehouden . Veel bomen lagen omver of waren reeds afgezaagd!

Het water had  niet zijn hoogste peil bereikt. 

Er was heel veel gesnoeid.

De spectaculaire krom gegroeide spar heeft een paar takken verloren!

Sébastien bij het binnen gaan  en oma bij het verlaten van het pad.

Vorig jaar was hier nog een driehoekig pleintje met banken en veel groen! Blijkbaar wordt er gezorgd dat bij eventuele wateroverlast het water kan opgevangen worden!


Weinig volk aan zee en dan waren het meestal nog baasjes die hun hond uitlieten. Nu mogen ze  nl. nog vrij rondlopen.

Langs het Wiedauwpad keerden we terug naar de auto

 

De 44e Canadese Bevrijdingsmars

Vandaag, zondag 5 november, was er de 44e Canadese Bevrijdingsmars met als belangrijkste afstand  de 33 km lange tocht tussen Hoofdplaat en Knokke. Het Canadese leger stapte in oktober 1944 vanuit Hoofdplaat (nl), Oostburg (nl) via allerlei kleine dorpjes naar  Retranchement(nl) . Einde oktober bereikte het Royal Canadian Engineers Regiment onder leiding van  Sgt J.L. Hickman  het afwateringskanaal bij Retranchement. Tijdens het monteren van de  Baileybruggen over het kanaal raakte Sgt Hickman dodelijk gewond. Ter herinnering aan hem en zijn mede kameraden draagt de huidige brug sedert 1986 zijn naam. Er is een klein herdenkingsmonument opgericht waar elk jaar bij de bevrijdingsmars een kleine plechtigheid wordt gehouden . Daarna stappen  de deelnemers aan deze bevrijdingsmars naar het centrum van Knokke-Heist waar nog een plechtigheid wordt gehouden aan het Oorlogsmonument.
Vòòr ze Knokke zelf bereiken worden Canadese soldaten die mee stappen in deze mars opgewacht in de Oosthoek (een wijk) door de  Koninklijke Scoutharmonie St Leo van  Brugge   en zij begeleiden hen tot in het centrum van Knokke. Ik probeer elk jaar in de Oosthoek aanwezig te zijn om een paar foto’s te nemen . Ik weet dat de familie in Canada dit erg op prijsstelt. De vader van een vriendin heeft tijdens de oorlog meegeholpen aan de bevrijding in onze streek!

Dit jaar kon je een foto laten nemen met een helm of kepi op. De fotograaf kwam erbij staan  want alleen is maar alleen hé 🙂


In kleine groepjes stapten de wandelaars richting centrum van Knokke elk op zijn eigen tempo!