Even achterom kijken…

Woensdag was het precies 1 jaar dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis na een zware operatie.( klik) .Ontslagen is een groot woord, de chirurg liet me de keuze, ” nog wat blijven of toch proberen naar huis te gaan op voorwaarde dat ik opgevangen werd” . Ik moest toen niet lang nadenken. Hoe goed ik ook verzorgd werd en hoe lief iedereen ook was ,niks gaat boven thuis. Het was echter nog wel een harde dobber , niet enkel de eerste dagen en weken maar zelfs de volgende maanden. Het ging met ups en downs. Heden ben ik nog niet helemaal hersteld en de ene dag gaat het beter dan de andere. Maar dat is niet meer te vergelijken met verleden jaar. Ik moet enkel nog altijd leren dat ik alles wat rustiger aan moet doen en ook wat meer moet rusten. Tja dat is nu niet de aard van dit beestje en dat moet ik wel eens bekopen. De chirurg had het voorspeld “minstens een jaar”. Ik heb in een vroeger log uitgebreid verteld over het verloop van mijn ” ziekte”.( klik)

Lange tijd durfde ik niet alleen de deur uit, want ik had regelmatig van die zwakke momenten alsof je door je benen ging zakken. Die zwakke momenten worden nu minder en minder.
Ik ben woensdag in mijn eentje gaan wandelen op de omwalling in Sluis. (Niet aan zee =Veel te veel wind  )  Ik had het nodig om alleen met mezelf te zijn . Om alles op een rijtje te zetten en de woede te ventileren door een flinke wandeling.  Bijna twee jaar is het geleden dat een verkeerde diagnose is gesteld die me bijna het leven heeft gekost . De vitaliteit van weleer krijg ik nooit meer terug. Ellendige maanden heb ik gekend. Niet meer aan denken , zeggen ze dan , het is voorbij.  Je bent weer goed en dat is het voornaamste. Het kon eenvoudig opgelost worden  had de specialiste haar werk gedaan zoals het hoorde. Ze is ondertussen ontslagen .

Dus als ze me vragen “oe ist met je?” dan zeg ik “goed” . Zoals het ook goed gaat met de ooievaars op hun broednest, de  langhorns in de weide en de grazende schapen !
Een uurtje doorstappen. Het is me gelukt zonder zwakke momenten  ! Nog een paar boodschappen gedaan en dan terug naar huis …om te rusten 🙂 

.

Het ooievaarsnest aan het kanaal was bewoond. Later zag ik het mannetje met serieuze takken af en aan vliegen. Nest in wording!!

Ik wandelde niet tot aan het bruggetje waar je dan aan de overkant terug naar het centrum kan wandelen.
Ik draaide links af om op de omwalling te wandelen. Je hebt er een mooi zicht tot aan de grote weg rond Sluis.

Het waterpeil stond hoog en in de wei aan de binnenkant van de omwalling stond er overal water in het gras.
De langhorns liepen rustig te grazen

De storm had hier en daar een boom gespleten en doen omvallen.

Mooi zicht op de torens van Sluis.: de kerk, het raadhuis en de molen. Het ooievaarsnest was deze keer leeg.

Een kudde schapen graasden tegen de omwalling , maar hier was het spreekwoordelijke zwarte schaap een wit schaap !

 

 

Wandelen op de zeedijk

Eenmaal uit het “Bosje van Heist” sta ik hier op de zeedijk zelf met op de achtergrond nog juist zichtbaar de “twee redders”.
Van hieruit wandelden mijn vriendin en ik langs de zeedijk tot het Rubensplein. Mutsje op en sjaal goed rond mijn hals want het was koud .Handschoenen in de handtas want anders kan ik geen foto’s maken 😉

Op het strand staan er “zandvangers want anders geraakt de zeedijk bij de minste stormwind vanuit zee onder het zand.
De eerste foto met zicht op Zeebrugge en de andere met zicht richting Knokke

Het strand bij de bocht van Duinbergen tot aan het Rubensplein ligt er “maagdelijk ” bij. Alleen het rode kruis gebouwtje rechts in de verte  is blijven staan.

Verboden te zwemmen maar de honden mogen nu over het hele strand rennen.

De Residence Duin in Duinbergen wordt afgebroken! Jammer !  Ik heb dit gebouw mijn hele leven daar geweten.

“Résidence Duin” is opgetrokken ca. 1936 op de net verkavelde gronden van het Albertstrand. Binnen deze verkaveling krijgt het gebouw een beeldbepalende rol, omdat het op de Zeedijk de grens aangeeft tussen Duinbergen en het Albertstrand.

Het gebouw is ontworpen door architect P. Agon, een Duinbergse architect die in het interbellum instond voor tal van villa’s en andere gebouwen in een diversiteit van stijlen. De stijl van dit gebouw kan getypeerd worden als een combinatie van art deco en Internationale Stijl, een vormgeving die uniek is voor Duinbergen.( Vlaanderen onroerend Erfgoed)

Bulldozers zijn bezig om het strand op te hogen en te nivelleren. Nu maar hopen dat er geen winterstormen meer komen!

 

Grappig , mooi geparkeerde step en fietsje. De vermoedelijke eigenaars doen een wandelingetje op het strand.

Zelf hebben we ons even opgewarmd op een verwarmd terras op het Rubensplein vooraleer verder te wandelen naar de auto die aan het station geparkeerd stond.

Bosje van heist

Zondag 26 januari scheen de zon tot  14 uur en daarna sloeg de hemel toe en bleef er alleen een grijs wolkendek. Maar ik had  zo’n zin om eens te wandelen op de zeedijk . Nu eens niet in de richting van het Zwin maar vanaf de andere kant,  te starten in Heist en zo tot aan het Rubensplein . Ik zag het niet zitten om dit heen en weer te doen. Mijn fysieke toestand kan een lange wandeling nog niet aan. Lang? Zeker voor een niet zo getrainde wandelaar( ik fiets liever). In totaal wandelde ik  toch meer dan een uur en dan bedoel ik niet slenteren.
Ik parkeerde mijn auto aan het station in Knokke en nam samen met mijn vriendin de tram naar Heist . Start aan het Heldenplein.
Maar eerst wilden we door het” bosje van Heist” (Directeur generaal Willemspark )wandelen. Er is zoveel negatieve kritiek omdat het bosje opgekuist is en er veranderingen zijn aangebracht. Het oogt inderdaad kaler maar laat alles toch eerst eens weer groeien vooraleer zoveel kritiek te spuien. Omdat het indertijd zo volgroeid was liepen er dikwijls exhibitionisten rond die de mensen de stuipen op het lijf joegen. Dan te bedenken dat er daar veel kinderen komen spelen!

Er is niet alleen een bosrijk deel maar ook een mooi duinengebied . Je komt er al wandelend tot aan de zeedijk. Het leuke is de lange en hoge trap waar het kunstwerk staat met de twee redders die op een hoge stoel het strand en de zee in de gaten houden.

we wandelden van daar het hele eind langs de zeedijk maar dat zie je morgen dan !

Beisbroek

Elk jaar staat er een boswandeling op de kalender van de senioren en dit jaar was het niet anders . Vorig jaar ging de wandeling door in Eeklo in het Provinciaaldomein  Het Leen( klik) en het jaar daarvoor in het Drongengoedbos (klik) in Ursel. Dit jaar was het richting Brugge-St Andries naar Beisbroek.

Eerder was ik  al in  het Domein Beisbroek ,  één van de Kasteelbossen in en rond Brugge,  met twee vriendinnen .
Met carpooling zijn we er nu naar toe gereden want met het openbaar vervoer geraak je er niet zo gemakkelijk. Dat verliep vlot en vanaf de parking wandelden we richting Kasteel waar we werden opgewacht door maar liefst twee gidsen. Een en ander was bij de communicatie in de war gelopen. Geen probleem beiden vulden elkaar aan en de gids die de meeste details kon geven bleek een oud leraar biologie te zijn. Kon die vertellen ! De andere gids beperkte zich voornamelijk tot foto’s maken die voor beiden later nog konden dienen .
De twee uur durende wandeling was in een zucht voorbij. Mooi weer, degelijke uitleg en een gezellige groep. Meer moet het niet zijn om een geslaagde namiddag te hebben . De namiddag werd in een gekende zaak  met passende naam ” De Groene Wandeling” gelegen op onze terugweg afgesloten met drank en gebak.

 

Bovenste foto de Volkssterrenwacht en natuurcentrum en op de onderste foto de cafetaria

Op het domein is er ook een beeldenroute van de planeten maar dit deden we deze keer niet.
De bedoeling was om paddenstoelen te zoeken en te zien. We hebben een dertigtal verschillende paddenstoelen kunnen zien met de nodige uitleg van de gids erbij.
Deze keer heb ik talloze vliegenzwammen gezien. De meeste hadden hun beste tijd gehad  het hele berkenbos had er tot voor veertiendagen vol van gestaan. Deze zwammen gedijen het best in een loofbos zoals een berkenbos.

Uitheemse bomen worden zo veel als mogelijk verwijderd.

Op de wallen in sluis

 

Als het oktober wordt en dan november,
als de bladeren van de bomen vallen ,
als de bloemen uitgebloeid geraken,
als het regent en stormt,
als de dagen korter worden,
als je aan warmere kleren moet denken

dan is een onverwachte zachte dag
zonder regen en wind en met een melkzonnetje
een geschenk om te koesteren
en verzacht het de melancholie van de Herfst

Op zo’n dag is een wandeling
op de wallen van Sluis
en het nakende einde van de dag
in het rustig geworden stadje
een balsem op je hart.

foto’s van 31.10.2019

 

straattheater

Als uitloper van de Canadamars nog een grappige belevenis !

Ik schreef dat we via Sluis terugkeerden omdat het verkeer muurvast zat op de gewone weg Retranchement-Knokke. We reden dan naar de Oosthoek omdat er op het plein aldaar ook elk jaar een korte plechtigheid is oa. met muziek van de scoutsband St Leo en het groeten van de soldaten. Maar nu bleek dat die plechtigheid verplaatst was naar de kruising Zoutelaan-Sparrendreef en van daaruit stapten de muzikanten allemaal samen, met de wandelaars die er op dat ogenblik toekwamen richting aankomst op het Verweeplein in Knokke. Dat is een heel stuk dichter bij het eindpunt en wellicht was er gevreesd voor veel regen en wind.( ik kan best begrijpen dat die mooie kostuums niet tegen de voorspelde regenbuien bestand zijn). Maar die voorspellingen zijn niet uitgekomen en behalve een flinke vlaag over de middag hoorde ik de stappers zeggen dat het echt was meegevallen.

Tja daar stonden we dan. Ik zag niet onmiddellijk een omweg om tot aan dat kruispunt te geraken en te voet zag ik het helemaal niet zitten wegens te ver. Dus besloten we maar om  in het plaatselijk café iets te drinken en huiswaarts te keren.

Vriendin Pauline uit Blankenberge wilde even naar de hulppost kijken die op het plein stond. Ze dacht dat het ook een post kon zijn waar de wandelkaarten moeten afgestempeld worden. Als fervente wandelaarster wilde ze dat toch eens bekijken.

Hebben we gelachen! Het was een man die straattheater speelde. En al de wandelaars moesten langs hem passeren en vragen beantwoorden vooraleer de bareel openging. Iedereen deed gewillig mee en dan kreeg je een overvloedig afgestempelde kaart mee en mocht je  als voorbeeldige burger de grens over .
Een jong kereltje liet hij een soort uitgebreide eed afleggen onder het lachend ( en fotograferend )oog van zijn ouders. Ik denk dat de wandelaars die al zoveel kilometers achter de rug hadden dit echt als een opkikkertje beschouwden om dan al lachend nog de laatste 6 km verder te wandelen.

Foto’s van de aankomst in de Oosthoek:

Bovenaan de bezieler  van deze mars met zijn vrouw en op de tweede foto een paar vroegere collega’s met de bezieler van het For Freedom Museum in Ramskapelle.

Checkpoint Henri met de eedaflegging van een voorbeeldige burger!

 

De Canadamars

Voor de 46 ste keer ging de Canadese Bevrijdingsmars door met een wandeltocht van 33km vanuit Hoofdplaat( Nl) naar Oostburg en over Zuidzande ,Retranchement naar Knokke-Heist.
Behalve de wandeltocht wordt er jaarlijks  en dit sedert 1945 door het gemeentebestuur van Knokke-Heist een afvaardiging naar de militaire begraafplaats in Adegem gestuurd als eerbetoon aan de gestorven Canadezen. Uit Canada kwamen dit jaar jongeren van een school uit Kingston, Ontario, die samen met leerlingen van het Zwincollege deelnamen aan de 33 kilometer lange mars van Hoofdplaat naar Knokke.
Ook familieleden van Canadese militairen houden er aan om deze plechtigheden bij te wonen. Zelf heb ik een paar jaar terug nog kunnen spreken met een paar Canadese veteranen! Deze mensen vinden het ongelooflijk dat zoveel jaren na de oorlog de Canadese bevrijders nog steeds herdacht worden.

Er was slecht weer voorspeld met veel regen , maar de regen is dit jaar niet echt spelbreker geweest . Gelukkig maar voor al deze deelnemers .

De foto’s zijn genomen ter hoogte van de Hickmanbrug

Natuurlijk worden ook de oude legerauto’s niet vergeten!

Vlaggen van de verschillende deelnemende landen aan de mars.

De Belgische en Nederlandse Politie hielden een oogje in het zeil toen een kleine plechtigheid doorging in Retranchement bij de Hickmanbrug.

Deze mars wordt muzikaal begeleid door de For Freedom Pipes &Drums uit Knokke-Heist , de Koninklijke Harmonie St Cecilia  van Heist en de Scoutsband St Leo uit Brugge.

Een hele rij legervoertuigen stonden opgesteld vlak bij het kleine monument.  Daar werd een korte speech gehouden en werden er door verschillende gemeenten en instanties uit België en Nederland bloemen neergelegd.

De brug is vernoemd naar sergeant John L Hickman van the Royal Canadian Engineers, die in oktober 1944 bij de montage van de toenmalige Baileybrug over het afwateringskanaal sneuvelde.

Dit jaar ben ik er  heen gereden via Sluis omdat ik vreesde voor een verkeersopstopping.
Na de korte plechtigheid ben ik  via Sluis teruggereden. Er was geen doorkomen aan . De auto’s moesten op het stuk smalle weg tot aan het rondpunt om naar de Oosthoek te gaan achter de wandelaars blijven en zij die richting Retranchement reden dienden te wachten tot de Hickmanbrug weer vrij was!!