zeebrugge

De volgende wandeling die ik met de senioren meewandelde was richting Zeebrugge. Ik was er al eens met mijn vriendin maar in groep is toch nog altijd anders.

We wandelden in de vissershaven tot aan het voormalige lichtschip de Westhinder dat nu een museum is( een lichtschip is een lichtbaken op volle zee, op de plaats waar een vuurtoren zou moeten zijn, maar waar de bouw hiervan niet mogelijk is) .

We wandelden langs de ABC toren oa een terminal voor cruise passagiers en en waar niet enkel kantoren zijn maar op een van de hoogste verdiepingen een mooi restaurant is ( met de zelfde uitbaters als van het bekende ” Hof ter Doest ” in Lissewege) .
Het was rustig in de haven. Op een doordeweekse dag varen er niet zoveel jachtjes uit.
We zagen een vissersboot uitvaren met de typisch netten die ze aan weerszijden van het vaartuig in zee laten zakken om te vissen.

In een ander deel van de jachthaven was er geen beweging te zien.

Bij het terugwandelen zijn we het torengebouw binnengestapt en met de lift tot boven gegaan. Jammer genoeg konden we niet op het open terras zodat we niet rondom konden lopen om zowel de zee als het achterland te zien.
Enkel groepen en op afspraak konden van dit uitzicht genieten. Maar we zagen toch genoeg

Verschillende versierde fietsen stonden op de wandelweg langs de Seafront promenade .
Op de rederskaai zagen we het vervallen huis/café waar indertijd passages van de soap “Wittekerke ” werden opgenomen.. Op verschillende stenen banken langs de Rederskaai lagen boeken om mee te nemen in het kader van “boekenjagers”. Er stak niets tussen wat ik graag had willen lezen. Dus liet ik ze liggen voor andere gegadigden.

Het was wel terrasjesweer maar dit terrasje bleef nog leeg. Ze startten maar om 17 uur was er vermeld op de foodtruck die er tegenover stond en het was nog niet zo laat.

Een leuke wandeling , maar we waren wel blij om op een terras te kunnen plaatsnemen onder grote parasols ,het was die dinsdag een beetje te warm en de wandeling verliep onafgebroken in de volle zon.

Op wandel met de senioren

Het was de eerste keer sedert de lockdown dat ik meedeed met één van de weinige activiteiten die mogelijk waren. Er waren al sedert de eerste lockdown geen petanque namiddagen , ook geen daguitstappen, geen bbq ,in één woord niets kon of mocht nog.
Sedert een tweetal maanden werd er elke week in kleine groepjes een wandeling in eigen stad ingericht. Zelf kon ik dat niet meedoen. Ik geraakte toen niet eens tot half de Lippenslaan . Gezien er geen mogelijkheid was om ergens op een terras even uit te blazen of op een bank in de kou gaan zitten zag ik ook al niet zitten, bleef ik maar rustig thuis.
Samen met mijn vriendin trokken we er regelmatig op uit als een soort training om elke keer wat verder te kunnen geraken.
Nu je al eens kunt uitpuffen op een terras leek het me hèt moment om op een dinsdagnamiddag ( de wandeling gaat elke dinsdag door)eens mee te gaan. Lukte het niet om de hele wandeling mee te doen ,dan waren er nu toch mogelijkheden om ergens op een terras uit te rusten

Dinsdagnamiddag was een wandeling uitgestippeld rond het Zegemeer, via het Park 58 om te eindigen in Duinenwater waar er rond “de put van Cloedt” zou gewandeld worden. We liepen in twee groepjes de diehard wandelaars en de slenteraars !

Start aan het CC Scharpoord dat tegen het Zegemeer ligt. Het weer was niet denderend maar we stapten ons warm. Er loopt rond het volledige Zegemeer een pad . Dat pad loopt ook vòòr La Reserve. Er zijn werken uitgevoerd aan het Zegemeer en nu zit er niet meer zoveel waterwild!

We verlieten het pad en liepen langs een petanqueveld waar iedereen die dat wil mag petanque spelen.

Ik kreeg toestemming om een paar foto’s te maken.

Daarna stapten we de straat over richting Park 58. ( lees hier meer over dit park) Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet wist dat er tussen de villa’s een ingang was naar dit park. Park 58 is een paar jaar terug volledig opgekuist en in de oorspronkelijke staat hersteld: een duinengebied met paadjes , duinen en streek eigen struiken en bomen. Het was aanvankelijk een kaalslag maar het herstel is nu al goed merkbaar. Alleen erg jammer dat ze betonnen paadjes hebben aangelegd, wellicht om te vermijden dat je in de winter door de nattigheid daar niet zou kunnen wandelen. Sedert de vernieuwing wandelen veel meer mensen dan voorheen door dit mooie gebied.
We stapten naar de watertoren die momenteel een hersteljasje aangetrokken kreeg. Ik herinner me dat ik jaren geleden bij open monumentendag deze toren beklommen heb. Een smalle ijzeren ladder langs de wanden tot echt helemaal boven. Het uitzicht was onvergetelijk. Maar niet meer voor herhaling vatbaar, een ware uitputting slag.

Terug op de weg staat vlak naast de watertoren een kapelletje. Mooi opgefrist en voorzien van bloembakken met bloemetjes. Meimaand ,Mariamaand.

We staken de tramsporen over en langs een smal paadje kwamen we in een mooie woonwijk. Daar kom je niet als je er niemand kent die daar woont. Bijgevolg erg rustig.

We kwamen uit op de drukke verbindingsweg van Knokke naar Heist en wandelden recht naar Duinenwater, het nieuwe dorp van Knokke.
Het terras van Lakeside Paradise was open en daar kon je zelf aan de bar iets bestellen en werd het geserveerd op het terras.

Prachtig zicht op het meer en de fitness toestellen rondom het meer werden natuurlijk eens uitgeprobeerd. De bootjes en ander gerief lagen te wachten op sportievelingen. Tijdens de week nog weinig te doen. Er werd volop gewerkt op het meer aan een overdekte wachtplaats om te surfen en een nieuwe kabelbaan met lagere snelheid wordt opgebouwd. Het grote zwembad gebouw ligt er nog verlaten bij. Enkel baantjes zwemmen zou nu mogelijk zijn, niet het recreatieve gedeelte.

De diehard wandelaars deden nog een wandeling rond het meer ( bij een wandeling met twee vriendinnen deden we enkel het meer zelf en hadden voor een volledig omloop op ons gemak toch driekwartier nodig ( klik). Jammer genoeg zijn de foto’s hiervan teveel ingezoomd en niet goed om ze hier te posten
Ik was niet alleen om de terugweg aan te vatten na de stop op het terras. We moesten tenslotte terug naar de auto op het CC Scharpoord geparkeerd en dat was ruim een half uur terugwandelen langs een kortere weg( ja je bent van de streek of niet hé 🙂 ).

Het is erg meegevallen en ik ben al benieuwd waar ze volgende week gaan wandelen. Heb ik gemist: een wandeling in Heist zelf, in Westkapelle, naar de Stinker en de Blinker, in de Oosthoek , in de paadjes in het Zoute…. Dus hoogtijd om mijn achterstand in te halen !

Bergjesbos,een speelbos

Vorige zondag ben ik nog eens naar Brugge geweest . De wind was ginder in elk geval niet zo ijzig als hier aan de kust. Met zijn drietjes (twee vriendinnen en ik zelf zoals met de wandeling in Brugge zelf). We gingen wandelen in een klein stukje bos in de omgeving van het AZ St Lucas. Ook in de omgeving van dit ziekenhuis waren we al eens wandelen in de Steenbrugse bosjes.
Dat klein stukje was toch anderhalf uur wandelen. Het bosgedeelte is niet zo omvangrijk , maar we wandelden ook op brede zanderige paden en langs villa’s verborgen achter struiken en langs weiden.
Onlangs zijn er opknappingswerken geweest in het bos zelf en ook op de wandelpaden om deze wandeling aangenamer te maken . Er werden her en der banken geplaatst waar je even kan uitrusten ( tegenwoordig om een drankje of snoepje binnen te slaan 🙂 )

Officieel noemt dit stukje natuurschoon Bergjesbos . Het is oa een speelbos en eigendom van de stad Brugge. In alle speelbossen of speelzones in bossen mag je bosspelen houden en de paden verlaten. Je hoeft er geen bijzondere toelating voor te vragen. Je mag er kampen bouwen en in bomen klimmen. Maar na elke activiteit moet alles wat gebruikt en meegebracht werd voor een bosspel weer opgeruimd worden. Ideaal toch voor jeugdverenigingen !

Een afgesloten plek in het bos toont sporen van gebruik. Er zijn daar buurtfeesten ingericht geworden! Ik heb foto’s gezien dat het gezellig en lekker was! ( geen foto geplaatst wegens privacy). Wellicht mag het ook gebruikt worden door jeugdverenigingen.

we wandelden verder op de zanderige bosweg met opgedroogde sporen van slijkerige gedeelten, langs afgesloten weiden, en mooi vergezichten van groenkleurende loofbomen .

Hier en daar grote villa’s die blijkbaar betere tijden gekend hebben. Zelfs een open garage met een een dak vol kapotte shingels, en woningen met een tuin die meer dan slordig is. Gelukkig ook woningen met een prachtige inrijpoort en een residentie waar het goed wonen is in een groene omgeving.

Natuurlijk hebben we wat zitten genieten in het zonnetje op één van de nieuwe zitbanken en we beëindigden de wandeling met een goeiendag aan een drietal vaarzen die ons kwamen begroeten.

Op de achtergrond: daar trokken we het bos in om in een grote lus een heel eind verder terug op dezelfde straat uit te komen!

Een geslaagde en gezellige namiddag en we hebben daar alleszins geen last gehad van de ijzige wind !

De lange rei en Potterie rei

Toen we door de Tudorboog stapten kwamen we uit op een mooi stukje Brugge dat enigszins buiten de gouden driehoek van Brugge valt ( het centrum waar de meeste toeristen te vinden zijn).
De Lange rei en aan de overkant de Potterie rei zijn van groot belang geweest voor de economie van Brugge. Veel huizen zijn beschermd erfgoed en tonen de welvarendheid van Brugge indertijd. De tijd ontbrak om deze mooie afgewerkte gevels te fotograferen.
Hier enkele foto’s. De eerste foto is een rij mooie hedendaagse sociale woningen. Verder veel mooie gevels en gerestaureerde huizen. Een wereldbol op een dak trok de aandacht. Ik dacht seffens aan Mizzd !

De Brugse reien zijn kanaaltjes in het centrum van Brugge genoemd naar de Reie, de rivier die vroeger doorheen de stad stroomde. Omwille van de vele reitjes met boogbruggen wordt Brugge ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Typisch op veel reitjes zijn de zwanen en rondvaartbootjes voor toeristen.

Ter duinenbrug met zicht naar het centrum en naar de rand van de stad.

Wij stapten de ophaalbrug Ten Duinenbrug – genoemd naar de abdij Ten Duinen over en kwamen aan het Seminarie en de aanpalende Heilige Maagd Mariakerk

De Heilige Maagd Mariakerk in Brugge was de kerk van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen en werd nadien de kerk van het Grootseminarie van het bisdom Brugge
Al sedert 1637 hangen zesentwintig klokken voor een beiaard in de toren , zoals werd gegrift in de grootste van die klokken

Het Grootseminarie van Brugge was het seminarie voor priesterkandidaten van het bisdom Brugge. Vanaf 1 september 2018 is de opleiding verhuisd naar het Seminarie in Leuven. Het seminarie in Brugge behoudt haar belang voor al wie benoemd wordt in het pastorale werk.  Er is ook nog een afdeling van de Universiteit van de Verenigde Naties en het Europacollega  .

Het Hospitaal van Onze-Lieve Vrouw ter Potterie was een van de middeleeuwse zorginstellingen in de stad Brugge en dateert van de 13e eeuw. Vóór de gevel van de kerk werd in 1880 een houten luifel geplaatst, speciaal voor de devotie tot Maria. Je kunt knielen op het bankje en op die manier bidden. Het beeldje van Maria staat achter glas met aan weerszijden een brandend kaarsje

foto van internet. . Ik stond er vlak voor en kon geen totaalbeeld fotograferen. Een kerk met een héél rijkelijk interieur.

Zo langzamerhand naderden we het einde van onze wandeling Als afsluiting nog een foto van een moderne reconstructie van een middeleeuwse tredkraan die een aantal jaren geleden gemaakt werd door leerlingen van een technische school in Brugge.

Een héél mooie en interessante wandeling in leuk gezelschap.

Kleine Parken in de Brugse binnenstad

Na het bekijken van de openlucht tentoonstelling op de muren van de gistfabriek, wandelden we met ons drietjes verder. Eén van de vriendinnen ging ons een tweetal parken tonen die eigenlijk enkel goed bekend zijn bij de mensen die er rondom wonen. Tussen twee huizen sloeg zij plots een oprit in. We kwamen aan een groot dubbel hek waarvan er eentje op een kier stond. Ik las het plakkaat op dit hek ” enkel open de weekends en de vakanties” Een park dat dus niet altijd te betreden was! Maar het was paasverlof en kinderen speelden er.

Toen we binnenstapten zagen we een héél grote ommuurde groene ruimte met héél oude en hoge bomen op een terp en overal struiken. Rechts zagen we ook een dubbel hek dat dus ook dezelfde tekst op het hek had.

We wandelden het ander hek uit en kwamen in nog een park terecht. Hier waren er paadjes aangelegd, was er een leuke speeltuin , liep er een beekje met een bruggetje door het park. Er was ook meer passage want het leunde aan bij een woonwijk. . Er stonden veel bomen en sommige zagen er uit alsof ze vroeger leibomen waren.

Dit park behoorde indertijd toe aan de cisterciënzersorde . Deze kloosterorden hebben hun stempel gedrukt op de omgeving, onder meer door het uitbouwen van grotere groene binnenruimten bestaande uit parkachtige tuinen, moestuinen en boomgaarden. We wandelden het park uit en gingen naar een ander park een straat verder dat de naam droeg Hof De Jonghe

Dit bijzonder stadspark is ontstaan uit twee verschillende verkavelde domeinen.
Het Hof De Jonghe is een informele naam voor de hofweide rond een boomgaard en een schapenweide. Een klein parkje werd aangelegd in 1971 op de blekerijgronden van de voormalige leerlooierij-wolwasserij .

Het Hof Campers is de verzamelnaam voor de tuinen van onder andere de directeurswoning van de marmerij Campers. Zowel de tuinen als de directeurswoning werden door de stad Brugge aangekocht in 2014 om de twee domeinen aan elkaar te koppelen.
Vanaf eind 2015 tot en met 2017 werd er druk aan de herinrichting gewerkt. Al de tuinen gingen op de schop en de weg die langs de twee domeinen liep werd heraangelegd. Op 9 september 2017 werd het park officieel heropend.

Die twee domeinen, Hof De Jonghe en Hof Campers, vormen samen een zeer bijzonder stadspark. Het ligt goed verborgen middenin een rustig stukje van de stad. Al zo’n veertig jaar is deze landelijke idylle toegankelijk voor het grote publiek, maar toch is het niet zo bekend en als je er binnenwandelt krijg je het gevoel op privé domein te lopen.

Tot voor een paar weken liepen er hier schapen rond. Waar die nu zijn ? Misschien op wandel langs de Damse Vaart met de herder. Er mogen enkel schapen op deze weide grazen met toestemming van de stad die een schapenkweker heeft aangeduid.

Moesten we op onze stappen terugkeren ? Neen langs een smalle gang wandel je hier recht naar de Lange rei toe onder een poort in Tudorboogstijl. Ik denk niet dat er hier auto’s binnen mogen of kunnen. Maar alle huizen die je ziet hebben zicht op al dat groen en mogen er vrij gebruik van maken. Zoals je bij de huizen ziet stappen ze via hun achterdeur op een grasveld. De groene stoelen die in deze Hof staan mogen ook vrij gebruikt worden( In andere parken staan ook dergelijke groene stoelen geplaatst door de stad Brugge). Het fruit van de fruitbomen in de schapenweide mogen door de bewoners die rondom wonen geplukt worden . De stad verwittigt hen als er mag geplukt worden.

en we wandelden nog verder…

Ramskapelle

Behalve een bezoek aan de kerk van Ramskapelle wandelden we ook in het dorp zelf rond.
Ramskapelle is door de fusie in 1971 samen met Westkapelle een deelgemeente geworden van Knokke-Heist . Het telt meer dan 750 inwoners maar dit getal stijgt voortdurend door het bouwen van nieuwe wijken.
In de geschiedenis is Ramskapelle als zelfstandige parochie al terug te vinden in de helft van de 13e eeuw en later werd het bekend door de levering van bakstenen aan de stad Brugge. In de 19e eeuw was er zelfs een baksteenfabriek.
Het ligt tussen Westkapelle en Heist en leunt aan bij de Zeebrugse haven. Het is er in elk geval rustig wonen

Door de hoge prijzen voor bouwgrond in Knokke werd uitgeweken naar westkapelle, Ramskapelle en Heist. Maar door vraag en aanbod is het daar ook al prijzig geworden. en is er ondertussen ook al flink geknabbeld aan het polderlandschap van de deelgemeenten.

klik op de foto’s om ze groter te zien.

Toen we door het straatje rond de kerk liepen zagen we een wegwijzer naar een speelplein. Nieuwsgierig liepen we het pad op en kwamen we uit op een grote speelweide. Met hellingen en paadjes en ook een speelplein om voetbal, basketbal… te spelen, Er was ook een groot bijenhotel en in een afgesloten ruimte stonden twee bijenkorven. Mooi en dit te midden van velden en weiden.

Maar achteraan de parking vlak vòòr de kerk is er ook een klein speelpleintje dat onderhouden wordt door de kerkgemeenschap. Ik herinner me dat ik daar ook nog geweest ben met Sébastien toen hij klein was en dat die op dezelfde tractor heeft gespeeld. Vriendin rustte even uit op zo’n wiegelend speeltuigje.

Het centrum van Ramskapelle is niet groot en we waren er vlug rondgewandeld. We wilden ook een kijkje nemen in de nieuwbouw wijken waar de woningen als paddenstoelen uit de grond rijzen.

Het dorp is de laatste jaren enorm uitgebreid. Vlak naast de pastorie loopt een landweg die op het einde uitkomt op de verbindingsbaan van Westkapelle naar Heist. Op het einde van de muur links( bovenste foto links) zie je de vroegere uitbreiding met talloze ruime woningen. Rechts achter de nadar afsluitingen stap je een recente verkaveling in. Ik keek mijn ogen uit want ik wist niet eens dat er daar zoveel was gebouwd en niet bepaald sociale woningen! De meeste in het wit geschilderd. Het is groter dan het centrum van het oorspronkelijke Ramskapelle.

Na ons bezoek aan de kerk ,en de wandeling naar de speelweide en door de nieuwe wijk en de dorpskern kwamen we terug op de parking gelegen vòòr de kerk. Daar kan je nog gratis parkeren!

Terug op de parking realiseerde ik dat we twee bezienswaardigheden hadden overgeslagen omdat die aan de andere kant van het dorp lagen nl de Molen van Callant ( ik heb die hier toch nog op de foto gekregen)en het For Freedom Museum.
We keken naar elkaar en we zijn in de auto gestapt. 😉
Het was genoeg geweest voor die namiddag. Ik heb vroeger al eens een uitgebreid log gemaakt over dit Museum Lezen? klik dan zeker hier en hier
Het For Freedom museum heeft een ware boost gekregen door de tussenkomst van Kamal Kharmach in de VRT-reeks “Andermans Zaken “ . In Andermans Zaken komt Kamal Kharmach ondernemingen die in moeilijkheden verkeren ter hulp. Hier is dit ook gebeurd en dit heeft een positieve reactie voor dit museum teweeg gebracht. Sedertdien loopt het bezoekers aantal steil omhoog.

Nog een beetje Paassfeer

Toen ik samen met mijn vriendin een wandeling deed in de deelgemeente Ramskapelle hebben we ook een bezoek gebracht aan de St VIncentiuskerk.

Een klein beetje geschiedenis over deze kerk:

“Het oudste deel van de huidige kerk is de toren, die teruggaat tot de 13e of 14e eeuw. Gedurende het laatste kwart van de 16e eeuw werd de kerk grotendeels verwoest tijdens de Godsdienstoorlogen. Tussen 1605-1610 werd de kerk provisorisch in gebruik genomen, definitief herstel volgde 1634-1635. In 1863-1864 werd de kerk vervangen door de huidige, neogotische kerk waarbij de toren bleef gespaard.

Naast de zuidoostelijke steunbeer bevindt zich een schettekot, een houten hok waarin tot in de jaren ’80 van de 20e eeuw dieren geofferd werden ter ere van Onze Lieve Vrouw, d.w.z. bij opbod verkocht. Het schettekot hangt tegen de muur van de kerk rechts naast de ingang. Het is een dubbel houten hok afgesloten met een hekje onder een lessenaarsdak. “

De kerk met een kerkhof errond ligt midden in het dorp . En rondom is er nog een smalle weg waar huizen werden gebouwd. Kerk met ommegang en kapelletjes is een beschermd dorpsgezicht

Vlak vòòr de kerk is de mooie pastorie tot heden nog bewoond. Het hek van de ommuurde kerk stond wijdopen en wij stapten een mooi omzoomde weg met leibomen richting ingang van de kerk. Bloembakken in cortenstaal staan langs weerszijden van het pad. Op het moment zelf gaf ik geen aandacht aan het Schettenkot , maar tussen de bomen vlak voor een persoon die daar bij de ingang van de kerk staat zie je er een glimp van.

De kerk was open en mijn vriendin ging eerst een paar kaarsjes aansteken voor het beeld van Maria. Gezien er maar weinig mensen mogen aanwezig zijn in de kerk werden alle stoelen aan één kant” geparkeerd”. Er werden twee rijen staanders met bloemen neergezet en het geheel gaf een betoverende aanblik. Ook de sobere glasramen zijn mooi om zien.

Rond de kerk is een sober maar mooi onderhouden kerkhof met nog recente graven. Binnen de kerkhofmuur loopt een ommegang met kapelletjes uit het tweede kwart van de 20ste eeuw.

klik op de foto’s om ze groter te zien

koude wandeling

Terwijl het in het binnenland regelmatig zachte temperaturen zijn ,lopen wij hier te bibberen van de kou! Ofwel is het de mist en de nachtvorst ofwel is het de ijzige wind die het echt niet leuk maken om te wandelen.
Het is droog en dat is toch al iets. Maar deze week was er een namiddagje waarop het leek dat de wind zich wat koest hield en we gingen wandelen: mijn vriendin , haar zus en ikzelf.  Ik wilde  de zee zien ,want dat was wel al een tijdje geleden en dan nog héél kort nl toen ik met Sébastien  de drie vuurtorens ging fotograferen.( klik).Het was toen ook zo erg koud zodat we niet te lang op de zeedijk gelopen hebben.

We waren pas op de Lippenslaan toen we de shopping shuttle aan het Verweeplein zagen staan . We keken naar elkaar en zonder veel woorden stapten we de shuttlebus in. Een paar minuten later stapten we uit vlak bij de zeedijk .  Zo konden we een langere wandeling op de zeedijk maken. Maar het was zo koud op de zeedijk en de wind sneed in je gezicht. Het was er ook niet druk en vlak bij het toerisme bureau stapten we de dijk weer af om de weg te vervolgen in de Kustlaan. Daar liepen we meer beschut en waren er ook meer wandelaars.

Aan het Driehoeksplein draaiden we om en keerden we door de volgende straat, de Dumortierlaan, terug naar de Lippenslaan.

Vanop de zeedijk zagen we een dame op het verlaten strand zitten! Er was verder geen mens te bespeuren op het strand.

We wandelden tot aan de knalgele nieuwe reddingspost die momenteel niet open is.

We draaiden om en wandelden langs het toerisme bureau richting kustlaan. Het oorspronkelijke oude vuurtorentje uit 1872 werd nagebouwd in dit nieuwe gebouw.

 
Leuke etalage in de Kustlaan

Wat je van een oude singernaaimachine kunt maken! Echte kunstwerkjes stonden er nog in de zonovergoten etalage. Ik kon geen deftige foto’s maken door de weerkaatsing van de zon in het etalageraam

De piramiden van de bloemenroute van deze voorbije zomer op het Driehoeksplein. Normaal is het hier druk . Zelfs deze mini kon hier nog parkeren.

De etalage van Daniel Ost ,hoflevernacier van het  Hof is altijd een blik waard (klik)

Neen we kochten geen pralines bij Neuhaus, alleen maar kijken hebben we gedaan!

Reclame voor Rasson Art gallery. Opvallend genoeg .Niet mijn smaak.

Het zwart Huis gelegen in de Dumortierlaan. Na een jarenlange strijd werd het gebouw in 2001 definitief geklasseerd. Lees de interessante geschiedenis van dit huis door hiernaast op klik te drukken (klik)

Op de hoek van de Dumortierlaan en de Lippenslaan is recent een florale muur aangebracht met een groot digitaal scherm. Een echte blikvanger
De planten zouden jaarlijks  onder andere duizend kilogram CO2 opslorpen! Deze tuin is duidelijk geïnspireerd op internationale bekende plaatsen zoals Oxford Circus in Londen en Times Square in New York.

In de Lippenslaan is een etalage gewijd aan “liefde gaat door de maag” en worden succesgerechten van horecazaken in de picture gezet. Als steun!

En toen stapten we terug de Lippenslaan af , na een koude maar toch deugddoende wandeling. We wilden de shuttlebus nemen op de terugweg , maar we waren niet op tijd aan de halte waar de shuttle stopt. We stapten ons dan maar warm 🙂

Wandelen( vervolg)

Dus toen we terug op de Boslaan kwamen na een wandeling in een ander gedeelte  van het bos met zicht op de golf staken we de straat over en gingen we het Koningsbos is.
Dit gedeelte is zo genoemd toen Koning Boudewijn 25 jaar Koning was .

Het is een bos met veel hoogteverschillen en dat spreekt kinderen wel aan. Ik heb van mijn eigen kinderen pas later vernomen dat ze me wijs maakten dat ze gingen fietsen  in onze omgeving waar het toen nog een speelparadijs was voor kinderen, maar in feite naar dit bos kwamen om er rond te crossen !!

Langs een langzaam omhooggaand paadje ben ik boven geraakt maar Sébastien kreeg me niet  zover dat ik langs steile paadjes tot helemaal in het diepe zou gaan !

Toen we terug uit het bos kwamen moesten we nog een heel eind terug om tot bij de geparkeerde auto te geraken.
Zouden we nog een ander wandelingetje erbij doen? Ja waarom niet ! Nog eentje waar hij en zijn broer altijd eens willen gaan wandelen als ze bij oma zijn. Dus reden we naar de Oosthoek en stapten het knuppelpad in!  Officieel heet het pas sedert een paar jaar Wiedauwpad( wilgentenen) gelegen in het natuurgebied  Zwinduinen en polders.

Het water was nog gedeeltelijk bevroren toen we daar wandelden woensdag 17 februari.


We wandelden niet rechtdoor maar sloegen  halverwege een ander paadje in en zagen waar vroeger nog een duinpanne was dat die nu vol water stond. Moesten we rechtdoor gewandeld hebben kwamen we uit op de grindweg  die ons door de zwinbosjes tot aan de Haas van Flanagan leidt of  naar het Zwinreservaat. Maar het was voor mij al welletjes voor die namiddag!!

We kwamen in de Zwinlaan uit en wandelden via de Bronlaan terug naar de auto. Maar eerst nog even vertellen waar we op uitkwamen.

Deze oude golfbaan nr 18 is helemaal terug duinlandschap. Jaren geleden was dit deel helemaal overwoekerd met braambessenstruiken en andere planten die daar niet thuishoorden. Dit hele terrein is geplagd en een tijdlang waren er weer duinen en zandpartijen. Heden is er terug duinbegroeiing en je kan er wandelen. .

Wandelen

Met zo’n mooi lenteweer ben ik het tuinhuis ingedoken om een tuinzetel eruit te sleuren en een kussen uit één van de hoezen te halen  en nog een klapstoeltje want ik vond zo vlug niet het bijbehorende bankje. Ik heb me dan op het terras achteraan geïnstalleerd en heb een uurtje van het zonnetje genoten(= liggen slapen,). Ik lag op een beschut plaatsje waar de wind niet aan me kon! De zon was zo vroeg in het jaar redelijk fel en na een uurtje kroop ik uit de zetel. Je weet maar nooit voor een eerste keer . Daarna wat beginnen met opruimen in de tuin, dat gaat nog zo goed met zo’n mooi weer. En zeker in het vooruitzicht dat de tuinman deze week komt verticuteren en de tuin klaarleggen voor de lente,

Het is zeker niet aan te raden om dit weekend in het centrum of op de zeedijk rond te lopen. Zeker als je die stromen auto’s de stad ziet binnenrijden. Ik vraag me af waar al die mensen hun auto kwijt geraken! En is het allemaal wel veilig…
Ik woon hier en kan tijdens de week naar strand en zee of bos wat in de huidige corona omstandigheden  een luxe is.

Deze week ben ik met Sébastien oa naar het bos geweest. Hij moest hier zijn om iets te regelen met de bank. Hij is 18 jaar geworden dus meerderjarig en oma heeft ( ook voor de andere kleinkinderen ) gespaard voor hem. Toen dat geregeld was zijn we die namiddag naar het einde van de zeedijk in Heist geweest om daar foto’s te maken van de drie vuurtorens en we maakten daar ook een wandeling.( zie vorig logje)

De andere dag reden we richting bos.. Het bos in Knokke is van omvang niet erg groot maar toch vrij uniek omdat het lang geleden aangeplant is op duinengrond.
Hij vond het een goed idee want het was toch al lang geleden dat we daar nog eens wandelden. Ik had bij het begin van de Boslaan gezien dat er opknappingswerken geweest zijn. Maar het kwam er maar niet van om daar eens te wandelen( je weet wel operatie en herstel en dan nog eens operatie en weer herstel) en de keren dat  Sébastien hier een paar dagen was ,was het telkens vreselijk slecht weer.

Vroeger ging ik met mijn drie kinderen naar die bepaalde plek in het bos  waar je nog echt duinen en zand aantrof. Ook scouts en ksa trokken naar die plek om er heerlijke speelnamiddagen door te brengen. Met de jaren zijn de duinen grotendeels verdwenen onder stapels braambessenstruiken en verloederde die plaats. Sedert een aantal jaren wordt er over het hele gebied werk gemaakt om alles te herstellen. Jammer genoeg zijn zand en duinen verdwenen en groeien er daar bomen . Tot mijn verrassing zag ik bij het binnenkomen op het paadje dat er grondig gesnoeid is en de bramenstruiken grotendeels verwijderd zijn. Het wandelpad is wat meer begaanbaar gemaakt maar de paadjes lopen nog steeds omhoog en omlaag en kronkelend langs de bomen . De ondergroei is serieus opgekuist en maakt ook dat het luchtiger aanvoelt.
Een nieuwe omheining werd er geplaatst als afscheiding met de golf en je hebt een mooie inkijk.

Je hebt een pad beneden en hier lopen we op een pad boven op  de helling.

Het pad beneden.

zicht vanop het paadje boven, zoals je merkt is de ondergroei ferm gesnoeid en kan je weer kriskras door het bos lopen. Op een gegeven ogenblik was het zo volgroeid dat het niet meer leuk was om daar te wandelen.

Op het einde van het pad moet je nog een straat doorlopen om terug op de Boslaan te geraken. Daar staan villa’s die jaren geleden zijn gebouwd en die nu niet alleen aangepast worden maar waar er nog heuse woningen worden tegen aangebouwd.

Terug op de Boslaan zagen we aan de andere kant van de straat  een plakkaat ” Welkom in het Koningsbos”
“Oma gaan we daar ook eens wandelen”

Maar dat is voor morgen!!