De hitte is voorbij…

…en ik denk niet dat we volgende weken nog dagen zullen krijgen van hetzelfde kaliber. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Misschien wennen we er een beetje aan moesten er regelmatig zo’n hitte periodes komen. Ik betwijfel het wat mij betreft.
Die laatste hete dag was  het omstreeks 13 uur in de schaduw aan  mijn achterdeur 33° en onder de parasol op het terras  was het op dat zelfde ogenblik 44 °. Het was ook praktisch windstil.   Het werd grotendeels een dag in een verduisterde woning !

De twee kleinzoons waren hier voor een paar dagen en heel ernstig zei de jongste ” oma gaan we vanmiddag naar zee”. Geen denken aan!
Maar rond 17 uur waren er wolken aan de hemel verschenen die het zonlicht temperden en dan zijn we toch naar zee gereden omdat de warmte toen draaglijk was.
Alsof iedereen bang was dat het onmiddellijk zou onweren omdat er een paar spetters vielen( want dat waren de voorspellingen) vonden wij een praktisch leeg strand. De jongens zijn gaan zwemmen en we hebben  nog twee uur genoten op het strand . Nu eens donkere wolken en dan weer heldere hemel bepalen grotendeels de kleur van de foto’s. Dan zijn we teruggekeerd naar de auto. (ja we kregen honger 🙂 )

ijsjesverkoper met een bolderkar op het strand 

zwemmen in zee en daarna zwembroek laten drogen ! 

Een bijna verlaten strand

De moeite niet om kleren terug aan te trekken!

Het onweer brak los omstreeks 22 uur en eindelijk kregen we regen. Het onweer zelf leek leek aan de kust zijn kracht verloren te hebben,  maar regen kregen we  in elk geval.
’s Morgens leek alles te herleven in de tuin en de zon bleef weg tot in de namiddag. Toen de zon terug doorbrak zijn we die dag  omstreeks 17 uur naar zee gereden . Niet zozeer om te zwemmen maar meer om bij de Post een ijsje te kopen .
Eerst wandelden we een heel stuk langs de waterlijn. De redders hadden het precies koud zoals ze ingeduffeld stonden . Er was wel veel wind en zodra de zon achter donkere wolken verdween was het frisjes. Wat een verschil met de dag ervoor!
We wandelden tot aan een zeilclub waar jonge kinderen leerden op een surfplank te staan en anderen oefenden om te kitesurfen.
Sommige foto’ s zijn tegen de zon in getrokken en geven een speciale sfeer weer ,vind ik.
We keerden terug langs de zeedijk met elk een ijsje van de Post in onze handen. We moesten wel even aanschuiven zo druk was het daar. Maar dat hadden we er wel voor over.

.

. . .

 

Vandaag terug een binnenhuis dag… de hele dag regen  en regelmatig flinke plensbuien! De natuur kan er maar deugd van hebben!

Zeebrugge -vervolg

Zeebrugge is verdeeld in drie wijken: de strandwijk, de stationswijk en het centrum. In het centrum van Zeebrugge zijn de oude vismijn en de jachthaven gevestigd. De stationswijk, de naam doet het al vermoeden daar komt de trein toe en in de zomer rijdt die door tot de strandwijk zodat de vakantiegangers bijna rechtstreeks op het strand toekomen!

De strandwijk heeft een korte zeedijk maar een enorm groot strand dat ontstaan is naar aanleiding van de uitbreiding van de haven van Zeebrugge. Dat enorme strand schrikt de mensen wel een beetje af. Je moet al een grote afstand afleggen vooraleer je de waterlijn bereikt en met kleine kinderen is dit nu niet zo leuk.
Voor de sporters is het een ideaal strand.
De korte zeedijk is de laatste jaren aan een heropleving toe en er zijn een paar goede restaurants ( bv Sea and Sand gespecialiseerd in visgerechten, huwelijksetentje van oudste kleindochter was daar)en op de zeedijk zelf is er een houten chalet “’t Zandlopertje” waar er ruim plaats is om te genieten van het uitzicht op zee en waar je ook buiten op het terras kan zitten.
Op het strand zelf zijn een paar rustige strandbars ingericht ,die comfortabel zijn maar niet de vergelijking kunnen aangaan met de strandbars in andere kustgemeenten.
De kleinkinderen hebben regelmatig  rondgerend in de duinen tegen de zeedijk! Nooit parkeerproblemen gekend wanneer we daar naar zee trokken!
Wie van rust en ruimte houdt en van een immens strand…

Mijn vriendin en wandelden een tijdje geleden in Zeebrugge-strandwijk.
Het was niet echt strandweer en dat merkte je aan al de gesloten strandcabines.

Er waren strandspelen geweest en nu mochten de kinderen
die hadden deelgenomen een geschenkje uitkiezen.

De gocarts stonden er die dag verlaten bij.
In de verte zie een donkerbruine chalet staan aan de rand van de zeedijk .
Dit is  tearoom ” ’t Zandlopertje”

Vanuit het ‘t Zandlopertje heb je een mooi zicht op de enkele strandbars die gelegen zijn op het strand zelf.
Ook aan de kinderen is gedacht met een piratenschip en allerlei spelletjes errond.

.

De vriendin vond het te fris buiten dus gingen we binnen zitten.
De dokter zei onlangs tegen me je moet terug alles leren eten ,
ja waarom niet beginnen met een wafel 🙂

 

 

 

 

 

 

Zeebrugge

Mijn vriendin had het weekend oppas voor een jongetje van 10 jaar. Waar kan je met een kind van die leeftijd en met zo’n mooi weer naar toe gaan ? Inderdaad naar zee. Het probleem was voor haar dat ze met een wervelbreuk niet zo erg ver kan wandelen en om op 21 juli nog parkeerplaats te vinden dicht bij zee is een utopie. Ik stelde voor om naar Zeebrugge te rijden en daar de duinen over te steken . Parkeerplaats genoeg.

We hadden alles in de koffer van de auto gestopt om het ons op dat immense strand gemakkelijk te maken. Daar zijn er geen strandbars en het is al een flink eind wandelen om aan een ijsje te geraken of op een terrasje te zitten. Dus zorgden we zelf voor drank en wat snoep.
Wat we niet wisten is dat er sedert dit seizoen een mooi terras is geplaatst aan de surfclub waar de zeedijk eindigt en de duinen beginnen. Hoewel we geen surfers zijn denk ik wel dat we daar welkom zouden zijn.  Dat weten we nu voor een volgende keer. 🙂

Via de duinenovergang liepen we langs een zoet water meer
( jawel een” zoet” water meer), zagen rozenbottels bij de vleet
( heel lekkere gelei kun je daar van maken)
en staken dan een flinke brede duinenrug over.
Ik herinner me die niet meer zò breed, gegroeid met de jaren …
Ik ben met de jongen naar zee gewandeld,
hij heeft wat gespeeld in het water en
toen we terug kwamen waren  we één uur weggeweest.

Er was veel zeewier aangespoeld.

Surfen, kiten en strandzeilen konden de liefhebbers ongestoord doen!

Mijn vriendin hield de wacht bij onze spullen
ik sleurde een berg schelpen mee in mijn topje

Geen scherpe foto’s, teveel ingezoomd.
Maar je krijgt  toch een idee hoe immens dit strand ligt.

Fietstocht naar het Zwin (1)

Recht voor het grote gebouw zijn er weilanden waar paarden grazen en waar ook de ooievaars rondlopen. Dit stuk land is teruggegeven aan de natuur. Op een gedeelte ervan was er jaren terug een druk bezochte  openlucht karting en wat verder was er tot de jaren 60 van de vorige eeuw een vliegveld.
Kijk je richting zee dan zie je waterpoelen en duinlandschappen. Op een paal zit een koppel ooievaars te broeden. Ik las gisteren in de krant dat de eerste ooievaarsjongen in het Zwin geboren zijn !

 Ik nam dus de grote lus om terug te fietsen naar de Oosthoek .
Je kunt ook vlak vòòr de monolieten een pad inslaan waardoor je de grote lus vermijdt.
Vroeger had je naast de Internationale dijk een grindweg waar fietsers en voetgangers wandelden/fietsen tot het Retranchement .
Gezien een groot stuk van het achterliggend land is ingenomen en zo de Zwingeul is vergroot is dit pas momenteel verdwenen.

Aan de andere kant van de grote fietslus zie je in de verte het gebouw van het Zwinpark

Het fietspad naar de Oosthoek slingert zich ergens ook  tussen de bomen.
Op deze plek ben ik vroeger met de fiets samen met de kinderen vlienderbessen komen plukken.
Nu is alles opgekuist en is er geen enkele vlienderstruik te bespeuren.
Ook waren er heel veel braambessen
en ik was heus niet de enige die met plastiektassen vol bessen en bramen huiswaarts reed.

Onderweg zag ik nog een boomstam met een broedend echtpaar ooievaars! Ik kon niet verder inzoomen.

Het Kalf is een wijk en tevens het  oudste gehucht van Knokke Heist.
Het Kalf ligt op de grens van duin- en poldergebied.
Het verbaast me steeds die overgang van duinen en lichte grond  naar poldergrond.
Wat nog herinnert aan vroeger is het oorspronkelijke gemeentehuis en de Kalfmolen.

Hier reed ik terug in een polderlandschap.
Tegenwoordig worden er opnieuw veel boerenpaarden gefokt.

Deze paardjes behoren toe aan de manège.
Via dit fietspad reed ik terug naar huis

Deze foto plaatste ik bij “fietsen in eigen wijk”. Hier zie je het fietspad vanuit een andere richting
slingerend  de velden en achteraan de rij villaatjes.

 

Fietstocht naar het Zwin

Ik schreef dat ik in eigen wijk eens was gaan fietsen en ook dat ik richting Heist heb gefietst . Maar ik ben ook eens richting het Zwin gefietst.  Ook een pittig fietstochtje van een paar uur . Jaja ik weet het wel ik rijd nu met een e-bike en dat is een stuk gemakkelijker maar de zeewind zorgt er ook voor dat je een versnelling hoger moet zetten anders moet je veel te hard bij trappen . Gelukkig was het erg kalm  want als er veel fietsers en voetgangers zijn op de smalle zeedijk is het oppassen geblazen. Draai en keer het zoals je wil een e-bike is geen gewone fiets en  niet ideaal om tussen een massa mensen te rijden.
Ik reed natuurlijk niet langs de grote weg want hoewel er vlak naast een fietspad is ,vind ik het niet leuk. Ik wil rustig kunnen genieten. Dus nam ik vanaf mijn huis een rustige weg voorbij de manège , door het bos ( een keertje niet hard trappen om de helling op te geraken  😉  ) , via de Oosthoek naar de zeedijk en dan op de smalle zeedijk richting het Zwin. Het eindpunt was”  ’t Keun ” ( het beeld van de haas van Flanagan “Hospitality” genaamd).
Daarna reed ik  via de Zwinbosjes naar  het grote zwarte gebouw waar  de ingang is om in het Zwin zelf binnen te gaan. Ik ben er niet binnen geweest. Ik was er al een drietal keer , maar je moet er langs fietsen wil je via een grote lus terugkeren naar de Oosthoek. En dan terug richting Westkapelle.

Eerst wat genieten van de zon die toch af en toe achter een wolk verdween.

Daarna fietste ik langs de manège.
De bomen  vlak vòòr de manège waren helemaal kaal gesnoeid
en onderaan waren alle struiken verwijderd.
Wat zal daar de bedoeling van zijn!Ik reed door het bos

en dan door de Oosthoek waar een Siska nu al jaren leeg staat en
enkele speeltuigen nog als stille getuigen zijn blijven staan.
In de bronlaan:  geen enkele geparkeerde auto te zien dat zal deze zomer wel anders zijn!
Een eenzame fietser , maar ik kwam er nog veel tegen.

Op het strand ter hoogte van de sailing club was het wel drukker

Op de smalle zeedijk was het héél rustig. Op het einde van de zeedijk veel geparkeerde fietsen en
mensen die genoten van het uitzicht op het Zwin zelf.

Een nieuw kunstwerk? Met vogels die op de uitkijk zitten.
In de verte rechts zie je het zwarte dak van het Zwin gebouw. 

‘t Keun – met tegenlicht getrokken -kijkt ook uit over het Zwin.

In de verte zicht op Cadzand
De meeste fietsers keerden terug langs de zeedijk 

Ik fietste de helling af richting Zwinbosjes .
Bij de aanpassingswerken een tijdje terug  is er een fiets- ,wandel- ,en  een ruiterspad aangelegd.

Op het einde van het pad  richting het Zwinpark zelf staan 4 Monolieten – Ulrich Rückriem 

In de verte zie je het enorme gebouw  van het Zwinpark.  

Vòòr en naast het gebouw zijn er ruimtes voorzien om te rusten en te picknicken.
Even uitblazen en morgen fietsen we verder!!

winterse wandeling

Ik kan niet zeggen dat ik er helemaal bovenop ben , maar de moeheid en  het zich niet goed voelen lijken te verminderen. Ik heb ondertussen een andere huisarts opgezocht bij wie ik me een heel stuk beter begrepen voel en die helpt zoeken naar oplossingen voor bepaalde problemen ten gevolge van die zware verkoudheid(oa. blaasontstekingen) en het telkens hervallen( ik heb géén griep gehad hé ).
De vorige huisarts (die ik nog niet lang had en die ik genomen had nadat mijn huisarts zijn praktijk stopte) heeft nooit willen aanvaarden dat ik op bepaalde medicatie zodanig reageer  dat ik niet genees maar er zieker van wordt. Een vorige  keer heeft hij zelfs gezegd dat ik dan maar naar de kliniek moest gaan als ik zijn voorgeschreven medicijn niet verdroeg. Voor die verkoudheid gaf hij me medicijn met codeïne in en daar kan ik echt niet tegen en had het hem ook gezegd ! Ik word daar zo misselijk van!

Genoeg over ziektes en doktoren!

Ik ben vandaag gaan bowlen met de senioren in Blankenberge. Achteraf was ik doodmoe maar bij het terugkeren heb ik in Zeebrugge toch even halt gehouden en ben naar het strand gegaan. Hemeltje lief, het was ijskoud aan zee, de wind was ijzig en het zand striemde in je gezicht. Ik ben nu misschien wel kouwelijker door dat lange binnen zitten maar het is echt geen weer om te wandelen op het strand. De wind snijd je in het gezicht en doet je naar adem happen! Gelukkig was ik van kop tot teen goed “ingepakt”  , alleen mijn vingers ( ik had vingerloze handschoenen aan om foto’s te kunnen maken) sloegen blauw uit van de kou. Geen andere idioot was op het strand te bespeuren van Zeebrugge tot Blankenberge!

Even de stilte opgezocht…

…na de drukte van het carnaval gebeuren en na een oliebollen namiddagje samen met de senioren . Sommigen hadden zich toen verkleed maar de meesten vonden het al gezellig om samen te zijn.

Met Sébastien ben ik  gaan wandelen. Het was niet zo koud zoals de dag ervoor ( toen hebben we spelletjes gespeeld) en hij mocht kiezen waar we naartoe gingen. Niet moeilijk te raden want hij vindt het altijd fijn om naar het houten pad te gaan, dat nu een naam heeft nl Wiedauwpad, om over het water te lopen.

Omdat we dan maar een km verwijderd zijn van de zee, zijn we ook even naar het strand geweest. Het was er niet druk en het was er ook koud. We bleven er niet lang en keerden via dezelfde weg terug. Gewoonlijk nemen we dan een andere ,veel langere weg, maar oma zag dat niet zitten. Mijn conditie is momenteel beneden alle peil en ik was allang blij toen ik de auto terugzag!  Maar de buitenlucht heeft toch deugd gedaan.

 De storm heeft hier blijkbaar ook grote kuis gehouden . Veel bomen lagen omver of waren reeds afgezaagd!

Het water had  niet zijn hoogste peil bereikt. 

Er was heel veel gesnoeid.

De spectaculaire krom gegroeide spar heeft een paar takken verloren!

Sébastien bij het binnen gaan  en oma bij het verlaten van het pad.

Vorig jaar was hier nog een driehoekig pleintje met banken en veel groen! Blijkbaar wordt er gezorgd dat bij eventuele wateroverlast het water kan opgevangen worden!


Weinig volk aan zee en dan waren het meestal nog baasjes die hun hond uitlieten. Nu mogen ze  nl. nog vrij rondlopen.

Langs het Wiedauwpad keerden we terug naar de auto