Naar het Zwin

Alle dagen van deze week ben ik op wandel geweest. Het kan elke dag de laatste zonnige dag zijn en dus moet er geprofiteerd worden van elke dag. Ik verzamel alle foto’s en zal ze tonen als het wat rustiger wordt. Ik moet eerlijk zijn ik heb de kracht niet meer om daar ’s avonds nog aan te beginnen. Ben allang blij dat ik me kan beperken met wat rusten ’s middags en er dan tegen kan tot de vooravond.
Vandaag was het zo’n mooie dag dat mijn vriendin en ik naar het Zwin zijn gereden en een wandeling hebben gemaakt op de vernieuwde Zwindijk. Een stukje maar want de totale lengte (nieuwe Zwindijk samen met de Internationale dijk zijn) is bijna 7 kilometer .

We wandelden tot aan de eerste stopplaats waar je rondom beschermd door lage muurtjes en waar zitbanken staan  kunt genieten van het uitzicht.
Weinig wandelaars maar des temeer fietsers! We moesten netjes aan de kant blijven of ze zouden ons overhoop gereden hebben. Eigenlijk wel een leuk zicht om al die fietsende mensen te zien  niet gehinderd door autoverkeer.

Ne een hele poos genoten te hebben met een drankje en een zelfgemaakte muffin, want hier is er nergens een cafetaria of zo te bespeuren alleen maar puur natuur , zijn we terug gewandeld ! We gingen nog een koffietje drinken in de bistro-restaurant ” de Shelter”. Het was er zo heerlijk zitten dat we niet veel zin hadden om huiswaarts te rijden.

 

Een informatiebord met alle nodige uitleg.

Een prachtig zicht van het Zwin waar de “Zwinneblommen” al zijn uitgebloeid. Veel wandelaars in het zwinreservaat maar de afstand was te groot om er mooie foto’s van de maken.

Onafgebroken zie je grote containerschepen voorbij de zwingeul varen.

Ontelbare fietsen reden af en aan.

Onze stopplaats en daar hebben we lange tijd genoten van het uitzicht( en van onze muffin 🙂 )

Op verschillende plaatsen waren fotografen bezig sommigen met enorme lenzen om de vogels op de kleine zandbanken te kunnen fotograferen. Hier op  de foto zijn die kleine zandbanken niet te zien.

Voor voetgangers is een trap voorzien naar de Zwindijk. Veiliger dan langs de helling naar boven gaan door al die fietsers die met een rotvaart naar beneden komen. Achter de rij knotwilgen  in de verte vind je” de Shelter” een bistro-restaurant…

…waar je binnen en buiten iets kan eten of drinken. Natuurlijk namen we ons koffietje buiten bij zo’n mooi weer.

Strandstoelen waar je heerlijk kan uitrusten staan op je te wachten ,met zicht op de weiden ( waar momenteel geen dieren rondlopen).

De bovenste foto is richting de Zwindijk en de tweede foto is richting de Zwinbosjes en naar de Haas van Flanagan.

Een aangeduide wandelroute waar nesten van ooievaars te zien zijn!

zeebrugge

Ik ben op een punt gekomen dat ik echt kan herstarten met bloggen. Ik loop zo langzamerhand pijnloos rond en dat is fijn. Want pijn is vermoeiend . Dus geen pijn meer aan de grote wonde door de operatie maar ook praktisch geen pijn meer van dat “net onder de buikwand”  wanneer ik beweeg. Blijkbaar had het tijd nodig om soepel te worden. Alleen kan ik “mijn harnas” niet een hele dag missen. Dat is echt niet zo erg want je went er aan en ’s avonds mag ik die uitdoen. Straks zal ik wel voortdurend een gaine moeten dragen , ik bereid me daar al op voor door zodra dat ” harnas ” uit is een gaine aan te doen. Van Dale noemt gaine een “soepel buikkorset zonder baleinen”. Het wordt me sterk aangeraden door de chirurg omdat de buikbreuk zo groot was.
Ik heb nog af en toe last van hevige spierpijnen en krampen maar daar doe ik nu oefeningen voor , de erge aanvallen van jeuk tussen vel en vlees zijn ook verminderd en sedert kort kan ik beter slapen zonder telkens wakker te worden nat van het zweet of met hartkloppingen. Komt door de operatie zegt de chirurg( =door de narcose zeg ik) . Het is me wat als je zo gevoelig bent voor veel soorten van medicatie . Beter slapen betekent ook dat ik  me fitter voel overdag , al is de ene dag niet de andere. Maar mijn leeftijd in acht genomen mag ik niet klagen, het was  ( dank aan corona) een zware operatie en ik moet wat meer rusten dan vroeger en dat is soms moeilijk voor mij, hahaha!

~~~~~~

Een maand na de operatie had ik echt zin om de deur eens uit te gaan.  Ik zat al zo lang thuis want zelfs vòòr de operatie bleef ik al thuis deels door de corona maatregelen maar ook omdat ik me van de arts  rustig moest  houden tot de operatie om geen erger letsel te krijgen ( de operatie kon niet eerder omdat er zo’n grote achterstand was) .
Mijn vriendin en ik zouden eens naar zee gaan. Maar 15 augustus , een feestdag en razend druk aan de kust , leek nu niet bepaald een goed idee te zijn. Waar zou ik mijn auto kunnen parkeren ? De parking aan het station is nog een halfuur wandelen tot aan de zeedijk. Daar was ik op dat ogenblik niet toe in staat. Geen probleem. Auto geparkeerd aan het station en vlakbij namen we de tram naar … Zeebrugge.
Daar wandelden we langs de vismijn waar die dag allerlei leuke standjes waren. Maar het was die dag zo warm dar er praktisch geen volk liep . We zochten verkoeling in een grote kledingzaak waar je koopjes kon doen en waar ook de herfstmode al aanwezig was, maar op zo’n warme dag denk je echt nog niet aan de herfst. Een bordeaux jasje aan de helft van de prijs kon me wel bekoren!
We stapten daarna terug naar de tramhalte vlakbij  en reden verder naar Zeebrugge-strand. Tien minuutjes wandelen en we ploften ons neer op een klein terras op het  strand zelf. De verkoeling kwam van een onweersbui maar we zaten onder immense parasols met zicht op een strandspeelpleintje zodat we niet moesten schuilen..
Die eerste korte uitstap deed deugd al had ik mezelf wel overschat en mocht ik de andere dag me héél rustig houden. Vanaf die dag ben ik af en toe met mijn vriendin op stap geweest. Ik durfde toen nog  niet alleen op stap omdat ik me plots erg slap kon voelen. Wat een paar keer is voorgevallen en de wandeling moesten inkorten of op een terras gingen zitten om wat te drinken.
Ik ga nog altijd niet alleen op stap  , maar boodschappen doen in de nabije Colruyt en Carrefour lukt me wel. Thuis ben ik “duizend man sterk” ( met   eenmaal in de week een poetshulp) . De tuinman is het zwaardere tuinwerk komen doen en al is het pas september de tuin ligt al klaar voor de komende winter. Straks nog wat voorjaarsbollen in de grond steken.

 

Jammer voor de standhouders maar die dag zal zeker geen succes geweest zijn voor hen. Véél en véél te warm.

Behalve één speedboat was er geen beweging in de jachthaven zelfs de rondvaartboot lag er werkeloos bij. Maar dat zal eerder aan de coronamaatregelen te wijten zijn.

De vissers hadden een vrij weekend.

Nog een mooi zicht op het gebouw waar de cruisetoeristen ontvangen worden en waar op één van de hoogste verdiepingen een uitstekend restaurant is .  De Russische onderzeeër Foxtrot die al een kwarteeuw een toeristische attractie was is nu naar de schroothoop, maar de vervanger als toeristische attractie ligt al klaar nl het lichtschip West-Hinder  die een opknap beurt zal ondergaan.

We zochten even verkoeling in een mooi winkelpand en de airco deed het uitstekend. Niet mis de accessoires in de winkel verwijzend naar de zee!

We tramden verder tot in Zeebrugge-strand en genoten vanop een strandterras van zand, spelende kinderen en in de verte  de zee.
Dat was mijn eerste uitstap na de operatie en veel van die uitstapjes zijn gevolgd. Ik zal het hier laten zien nu ik niet telkens meer pompaf ben na een uitstap.

strandwandeling

Na dat lekkere ijsje zijn we gaan wandelen op het strand. Overal is het kalm. Zowel in zee als op het strand. Alles ligt te wachten op de komst van de toeristen! Om eerlijk te zijn het is altijd zo geweest. Het strandseizoen start pas half juli . Vroeger hadden de univ studenten pas hun examens achter de rug en de Franse feestdag ( 14 juli) gaf ook een boost en dan niet te vergeten het bouwverlof. Met de corona is het nu ook afwachten of het zomerseizoen zich op  gang gaat trekken.
In elk geval wij hadden een mooie wandeling!

Deze jongeren hadden er juist een zeilles op zitten.


Even pauzeren voor een catamaran!

Behalve pootjesbaders aan de rand van het water waren er nog geen baders in zee. De redders hadden het niet druk.

De zee was erg rustig.

Dat is het gevaar aan zee. Sébastien staat een heel eind ver in het water en staat toch evenhoog als Cédric die aan de rand van de zee loopt. Tussen hen is een kelle(  een achtergebleven meertje zeewater op het strand als het eb wordt) en dat kan verraderlijk diep zijn. Zeker voor kleine kinderen .

 

PS. Jullie zullen me even moeten missen. Ten gevolge van de zware operatie die ik vorig jaar in februari onderging heb ik nu een soort navelbreuk. Ik word morgen geopereerd.

Een week met een strikje !

Het was zo’n mooie week ,eentje waar je liefst een mooie strik rond knoopt! En daardoor komt het dat je mij niet veel  hoorde deze week.

DINSDAG sprong er al uit omdat de tuinman en zijn vriend op één dag de  hele tuin een flinke opruimbeurt hebben gegeven en ook alle tuinafval en nog veel meer meenam naar het recyclage park in Oostburg. Het is er gratis en je kan al iets kwijt waar we hier ons suf moeten zoeken in welke container je het moet gooien. Geen pretje als je ladder op en af moet stappen om aan de rand van de container te geraken.. Het gaf een opgelucht gevoel als ik al de rommel niet meer zag liggen wanneer ik langs de zijgevel liep!

WOENSDAG  was ik in feite blij dat  het een regenachtige grijze dag was. Ik had wat naaiwerk en dat bleef liggen  want ik ben liever buiten bezig als de zon schijnt.  Drie lange broeken herleid tot 7/8 broeken. En een manchet van een overhemd  van de zoon hersteld.

DONDERDAG kwamen de twee kleinzoons langs voor twee dagen. De jongste had vooraf verwittigd maar van de oudste was het  een verrassing.   De schilder laat weer niet van zich horen en ik vroeg de jongens of ze zes luiken wilden afschuren voor me.  Donderdag hebben ze er drie afgeschuurd, ze moesten stoppen omdat het begon te miezeren..
Ik was bezig geweest de vorige dag om kasten uit te ruimen. Er lag hier nog reserve kledij voor de jongens en bij de meeste kledij leken ze er toch uitgegroeid. Ik vond nog twee zomerpyjama’s in de originele verpakking ( dus nieuw) die ik gekregen had van mijn Limburgse vriendin . Ik had haar leren kennen op de sociale school toen zij uit Limburg ook in Kortrijk kwam studeren. We zijn altijd close gebleven. Jammer genoeg is ze al enkele jaren terug overleden aan kanker  . In feite had ik die pyjama’s bewaard als een soort herinnering aan haar. Nu had ik ze  klaar gelegd  om weg te geven aan een schoolvriendin die kledij verzamelt voor kansarme mensen. Sébastien had vergeten zijn pyjama mee te brengen en ik stelde voor om deze pyjama te gebruiken.
Ik had er twee liggen . Ze hebben zich krom gelachen toen ze de pyjama’s ( met kleurig gestreepte korte broek) zagen. Fleurige lijfjes met maori figuren er op . Maar ze trokken die allebei toch aan en de hele dag hebben ze het shirt gedragen , ze  zijn  er mee gaan slapen en de andere dag verdwenen ze in hun bagage.  In elk geval vind ik er geen een van de twee terug, hahaha !

VRIJDAG . Lang leve de vakantie en bij oma mogen ze gerust tot de middag blijven slapen.  Na het middageten werden de drie andere luiken geschuurd en toen die klus geklaard was en al de luiken netjes waren afgespoeld en nu wachten om geschilderd te worden, kregen ze hun beloning!  🙂 We reden naar Glacier de  Post in Duinbergen om een ijsje!!

Na het ijsje  hebben we een mooie strandwandeling gemaakt!  ’s Avonds vertrokken ze terug naar huis.
Ik verwacht ze nog eens in juli , want daarna hebben ze allebei een vakantiejob.

De strandwandeling komt eraan…
Een beetje moe deze avond want ik was vandaag in Lissewege waar in Ter Doest  mooie kunstwerken staan .
Komt er binnenkort ook nog aan !

Cadzand 1

Op het einde van de duinwandeling zoals ik gisteren al beschreef, kom je onverwachts terug  in de bewoonde wereld. Een infobord herinnert er je aan. Als we de trappen opliepen kwamen we uit aan het haventje.

We hadden zin om terug te keren. Er was zo’n strakke wind en het zand sloeg tegen onze blote kuiten, zo hard dat het pijn deed. Het zat er helemaal niet in om het havendammetje op te lopen. We zagen mensen al halverwege omdraaien en terugkeren !
Dat was wel een groot contrast met de windluwe wandeling achter de hoge duinrug. Niet te geloven. We keken even naar de omgeving en naar de brasserie AIRrepublic van Sergio Herman , staken de brug over van het jachthaventje en namen de wandelweg langs het strand. Hier viel het nog mee met het stuifzand.
We wilden naar het strandpaviljoen gaan maar die bleek gesloten. Op het strand zelf was er geen grote drukte en de mensen zaten ruim ver uit elkaar, zelfs een familie had grotendeels de nodige afstand genomen van elkaar!

We draaiden om en daalden af naar het pleintje achter de duinen . Dat pleintje is daar al jaren en heeft al veel veranderingen doorstaan maar toch is de uitstraling nog steeds dezelfde. Ook hier niet erg veel volk en op een terras kregen we een tafeltje toegewezen. Het waren allemaal tafeltjes voor vier personen en elk tafeltje had een oranje dekentje op één stoel als om aan te tonen dat dit één bubbel was. Of je nu alleen ,met twee ,drie of vier was je kreeg zo’n tafeltje aangewezen. Eigenlijk best gezellig nu er meer maneuvreer ruimte was. Er is ook een schaduwterras naast het etablissement  ,wat best fijn is bij hitte periodes, maar nu toch liever in de zon want wind was er genoeg zodat het niet overdreven warm aanvoelde. Ach en bij grote drukte kon je ook nog binnen zitten waar het groot en ruim is.

We namen allemaal foto’s ! Mijn vriendin nam foto’s van mijn kleinzoon en van mij..


Eenmaal de trappen opgeklommen zagen we de duinen en de zee.

Een paar betonnen blokken tonen hoe de havendam is aangelegd en versterkt. Door de felle wind en het snijdend zand zijn we de havendam niet opgewandeld. Ik nam er niet eens een foto van, zo vlug wilden we daar weg zijn 🙂


Een zicht op de brasserie AIRrepublic en het haventje waar het erg rustig was.

Zoals je op de foto’s kan zien was er felle wind en waren er dreigende wolken. Gelukkig heeft het niet geregend.

Een zicht van het haventje vanuit een ander standpunt . Kleinzoon en ikzelf hadden een containerschip in het oog.

Hier varen deze schepen redelijk dicht bij .

Aan weerszijden van de wandelweg staan lange banken waarop je kunt zitten of liggen . Deze jongelui genoten van een ijsje.

Het strandpaviljoen was jammer genoeg niet open. En zoals je merkt was het niet erg druk op het strand.

Deze familie leek zelfs op het strand de nodige afstand te bewaren!

We verlieten het strand en daalden af naar het pleintje waar er verschillende tearooms met terras open waren.

Een tafel werd ons toegewezen. Plaats genoeg. Ik heb het nog geweten dat er in de namiddag geen enkele plaats vrij was.

De gocarts wachten op vakantiegangers. Achteraan is het Strandhotel waar  Sergio Herman in staat voor de food&Beverage. Daar was vroeger zijn Pure C restaurant.

Een paar winkels die het zomer-en vakantiegevoel oproepen. Alleen nog niet veel geïnteresseerden!

Op de terugweg stapten we een breed pad omhoog naar de haven . De vloer en de zijkanten zijn bedekt met vèèl plaketten  met namen van mensen die een Award  hebben ontvangen van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ik pikte er een paar uit. Tja het was niet de bedoeling dat mijn vriendin en ik er ook zouden opstaan. Maar die plaketten zijn precies spiegels.

En toen eindigde onze wandeling in Cadzand met de traditionele foto bij de Sluiswachter. Iedereen die voor de eerste keer met mij in Cadzand gaat wandelen moet bij hem poseren 🙂

We wilden echt nog meer foto’s nemen maar de wind was zo heftig aan zee dat ik mijn kleinzoon sommige foto’s liet maken omdat ik mijn gsm niet stil kon  houden!

Wenduine

We sloegen deze keer Blankenberge over. We waren al eerder in Blankenberge geweest en we wilden wachten tot er iets speciaals zou zijn. Als er al zomer evenementen  komen deze zomer !
We namen de tram en reden tot even buiten Blankenberge waar we aan de halte Haerendycke uitstapten en de trappen opliepen om dan langs een schelpenpad tot aan Wenduine te wandelen. Aan de ene kan zie je duinen en duinovergangen waar je niet door mag lopen om de natuur zijn gang te laten gaan en ook gedeelten die je aan een bos doen denken. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op de polders . Dat het gewaardeerd wordt blijkt uit het feit dat er op verschillende plaatsen banken zijn geplaatst met uitzicht op het polderlandschap  en  waar er ook niet alleen campingwagens staan maar hoe langer hoe meer vakantiehuisjes zijn gebouwd. . Een opvallende brug die de naam”Wrakhout” kreeg zorgt ervoor dat toeristen veilig en comfortabel de drukke Koninklijke Baan met de drukke tramlijn die van Knokke tot in de Panne rijdt te kunnen oversteken op weg naar het strand en de zee. (mooie foto’s van de brug)

 

De brug noemt  Wrakhout maar het zijn wel stevige nieuwe balken. Van ver krijg je wel de indruk van wrakhout!

Vroegere duinovergangen zijn dichtgemaakt  om de vegetatie in de duinen te laten herstellen.

Een mooi zicht op de polders en op de camping en vakantiewoningen.

Braamstruiken in overvloed en wilde rozen eveneens . Deze gele struikjes lijken op brem, maar zijn het niet.(mijn gsm heeft een app waarbij je door een foto te maken kan weten welke bloem het is ,maar ja die is momenteel stuk)

Een mini stukje bos en een vermelding dat plantengroei in hertel is. Dus verboden daar te wandelen.

Even rusten met uitkijk op de polder en op een kapelletje aan het begin van de weg lopende naar de boerderij links achteraan de foto.

En toen kwamen we aan het einde van het schelpenpad en liepen naar de zeedijk toe. Het eerste wat we zagen was een camion en een aanhangwagen vol met strandmeubilair. Die waren ze aan het uitladen . De zon was gewoonweg verblindend en foto’s maken met mijn nikonnetje(je weet wel mijn gsm is naar de vaantjes. Een nieuwe  komt eraan) was bijna op de tast.

Het eerste wat opvalt als je op de zeedijk komt is een ellenlange zitbank tot aan het andere einde van de zeedijk. Niet erg mooi zomaar in het midden van de zeedijk. Wel praktisch in de huidige coronatijd , plaats genoeg om de nodige afstandsregel toe te passen 🙂

Toen een paar jaar geleden  de zeedijk werd heraangelegd , werd de zeedijk als het ware in twee gesplitst : aan de ene kant een rijweg en aan de andere kant een wandelgedeelte met ruimte voor terrassen. In het midden kwam een stormmuur in het kader van de kustveiligheid in de vorm van een zitbank. En aan de kant van het strand is er een overhellende muur richting strand. Dit allemaal om overslaande golven  tegen te houden wanneer er extreem stormweer zou zijn.

Nog weinig volk te bespeuren. Tentzeilen die dwars geplaatst zijn om “bubbels ” te vormen!

Nog geen strandredders te bespeuren. De hoge stoel waar ze opzitten om de mensen in zee in de gaten te houden ligt nog neer in het zand.

 

Ook op dit strand staat een houten piratenschip.

Op de bovenste foto zie je nog de duinen waar we langs het schelpenpad de zeedijk opwandelden.
De Rotonde ligt aan de andere kant van de zeedijk en is in feite een uitsprong van de zeedijk. Hier gebeuren  er veel activiteiten ,is er een petanqueveld, een sportterrein en een skatepark. Een paar jaar terug ging ik er naar old timers kijken en was er van alles te doen in het kader van de jaren ’50 . Een groot rock and roll gehalte !


Maar onze beentjes waren moe en we namen even plaats op de stormmuur  overhellend naar het strand waar ik het al over had . Neen het is geen gemakkelijke zitbank !! Maar we konden toch genieten van de blauwe bijna wolkenloze hemel en de rustige zee.
Een mooie selfie kon ik niet maken met mijn nikonnetje. Dan maar twee foto’s .

Het meest bekende zicht van Wenduine wil ik jullie niet onthouden nl  de spioenkop op een duin 31 meer boven de zeespiegel( zijn geschiedenis).
We zijn niet meer naar boven geklommen ,we hadden meer nood aan een terrasje waar we iets fris konden drinken om daarna vanuit Wenduine de tram te nemen richting Knokke. Het was een mooie uitstap! En nu op naar de volgende badplaats!!

Zeebrugge

Jaren terug hebben mijn vriendin en ik bijna elke badstad bezocht in het kader van Beaufort. Dat is ons toen erg bevallen en waarom zouden we deze zomer niet  terug elke badstad aandoen om er  eens te wandelen of kijken wat er te beleven valt ? Want met die corona doet elke badstad zijn best om kleinschalige festiviteiten/activiteiten te organiseren.

Ik las dat ze in  Zeebrugge de strand capaciteiten vergroot hadden en dat de terrassen van de weinige horecazaken op de zeedijk uitgebreid waren. Het zou er zelfs gezelliger zijn omdat je méér plaats hebt.  Daarenboven is  de zeedijk een heel stuk autovrij.

Dus trokken we na de wandeling van Duinbergen naar Heist  nu eens naar het strand van Zeebrugge . Op het strand zelf was er (door een tearoom op de zeedijk)  een strandbar ingericht  zonder veel tierlantijnen met de nodige afstand en gewoon voetjes in het zand! Het piratenschip dat je bijna op alle stranden aantreft was ook al aanwezig.

Zeebrugge heeft een immens strand waar maar een klein stukje van gebruikt wordt. Ik geloof niet dat er op dit ogenblik meer strandcabines staan dan vorig jaar. Het was er ook nog erg kalm en terrassen op het strand zelf werden nog klaargemaakt.

Eerst gingen we wandelen op de havendam die zich uitstrekt tot in zee maar waar je tegenwoordig niet tot het laatste stukje ,het originele stukje genaamd de Môle, kan wandelen. In elk geval kan je ver wandelen maar  wij zijn bij de eerste uitsprong van die wandelweg waar een grote half cirkelvormige bank staat wat gaan uitrusten.


Vanaf de havendam zicht op Zeebrugge


Zicht op Blankenberge en iets verder op de havendam is een uitsprong waar een bank staat en je kan genieten van het immense uitzicht

De waterlijn kan soms een km ver van de zeedijk zijn. Je mag alleen in de zomer zwemmen op een bepaald stuk strand als er een reddingsdienst aanwezig is. Nu is zwemmen nog verboden . Einde juni komen dan op alle stranden aan de kust reddingsdiensten in werking.

Er is een  spoorverbinding van Zeebrugge-strand met het binnenland  oa tot in Gent en Mechelen. Zicht op de ingang en de trappenzaal naar de sporen.

Op de achtergrond op de bovenste foto zie je nog de ingang van het station. Zeebrugge was indertijd een bekende badplaats vooral bezocht door Engelsen. Vandaar de woorden van Baron de Maere-D’Aertrycke dd 23 augustus 1895 toen deze badplaats wat in verval geraakte. Ter ere van Baron August De Maere-D’Aertycke werd een kunstwerk gemaakt door de Brugse kunstenaar Renaat Ramon : Zeven opeenvolgende gele letters ,,Z” in oplopende grootte. De ‘Z’ verwijst  naar Zeebrugge en zeven naar elementen die iets met de haven of de zee te maken hebben.

Het imposante Palace Hotel (1914) is hier nog een bewijs van het rijke verleden van de badplaats. Het hotel ligt vlakbij het begin van de havendam en bij het memorial opgericht ter herinnering van de Engelsen die hier gesneuveld zijn in WO I toen ze de Duitsers wilden verdrijven.

Zeebrugge ,een kleine badplaats ,rustig en gezellig met een immens strand en veel duinen vlakbij.

Nog eens de anderhalve meter

Na het bekijken van het kunstwerk genaamd “Tower”, die toren met 49 hoofden ,in mijn vorig verslagje gingen mijn vriendin en ik verder wandelen richting Heist. Het was rustig op de zeedijk en de surfclub lag er ook rustig bij. De zon scheen en een briesje deed deugd .

Om op het strand de social distancy te kunnen behouden ,heeft het gemeentebestuur er iets op gevonden nl. “cabriocabines” plaatsen !
Een grappig woord voor strandnetten van 3 op 3 meter die in een vierkant worden opgesteld en telkens vier meter van elkaar verwijderd zijn. Daarin kan je met je eigen “bubbel” plaatsnemen.
Stranduitbaters zijn vindingrijk: ik zag ook vierkanten met strandzeilen ( die nu neergelaten waren omdat er toch niemand was en er bij felle wind ze anders kunnen weggeblazen worden). Het is een oplossing maar mij krijg je deze zomer  niet in zo’n vierkant. Zal wel een rustig plaatsje vinden desnoods even over de grens.

“Op verschillende evenementenzones op het strand zullen alles samen een kleine 200 cabriocabines geplaatst worden. Die moeten een soort oriëntatiepunt vormen voor alle strandgangers. Ons strand helemaal vol plaatsen met eigen materiaal is onmogelijk. We rekenen ook op het gezond verstand van de mensen. Zij kunnen bijvoorbeeld zelf windschermen zetten op andere plaatsen op het strand. De zones bevinden zich telkens op 4 meter van elkaar. Dat is genoeg om zonder problemen van en naar het strand te lopen – op voldoende afstand van elkaar”, zegt schepen van Strand Anthony Wittesaele 

Ook de strandbars liggen er nu nog verlaten bij . Maar je merkt wel aan de indeling dat er ook rekening gehouden werd met de “afstand” regel

Geen volk en bijgevolg geen interesse voor de uitgestalde gocarts! Ook de douche staat er nog werkeloos bij op het verlaten strand.

De bloembakken geplaatst door de gemeente zijn al fleurig opgevuld. Een strandbar zocht het bij cactussen om de bubbels van elkaar te scheiden ,hahaha!

Het was een flinke wandeling geweest van de start in het Bosje via Duinbergen ( de plaats waar  de” Tower” nu staat )tot het Heldenplein in Heist. We verdienden wel een drankje ! Als snoepje kozen we één bordje met voor elk drie pralines. We zaten in een pralinewinkel/kleine tearoom !

Het werd donker en het begon te bliksemen en te donderen. Op een loopje naar de geparkeerde auto  die een héél stuk verder geparkeerd stond. Ik kon juist mijn vriendin nog “droog” afzetten en vlug doorrijden naar mijn huis toen de hemelsluizen opengingen. Het stortregende en in geen tijd liep het water van de straat over op de oprit. De riolen konden het niet zo vlug slikken. Nadien kreeg ik een mooie regenboog te zien ( in een vorig logje geplaatst). Na het onweer is het die avond en nacht in een  gezapig tempo blijven regenen! Ideaal voor boer en tuinder !

 

Een fietstochtje

Gisterennamiddag kwam een buurvrouw wonende een eindje verder in de straat  ,vragen of ik niet met haar mee wilde fietsen. Het was toch rustig in de straten en we konden op veilige afstand van elkaar fietsen.
Behalve wat boodschappen doen met de auto of met de fiets was ik al die weken nog niet verder geweest dan  mijn tuin. We reden op voldoende afstand van elkaar  op het brede fietspad richting Heist. Een babbeltje kon er zelfs niet vanaf door de afstand van elkaar en ook door de wind. De wind was ijzig ,wat een verschil van temperatuur in mijn omheinde tuin!
In Heist konden we een koffietje drinken maar wel op een vreemde manier. Een bekende  Heistse pralinewinkel verkocht niet alleen allerlei snoepjes , je kon er ook een bekertje koffie kopen , maar die moest je opdrinken op straat. Gelukkig stond er een stenen bank van de gemeente vlak bij de winkel. In het zonnetje en uit de wind was het genieten van de warmte.
Het initiatief bleek succes te hebben. Netjes op 1,5 m afstand van elkaar kwam de ene wandelaar na de andere een bekertje drank kopen! De warme koffie( voor mij was het thee) deed deugd want ik had het koud gekregen. Nochtans had ik een jasje aan en een sjaal rond mijn hals. In mijn fietstas zaten er een paar handschoenen en toen we na de koffie/thee terug op de fiets stapten  trok ik die aan. Ik was niet de enige die handschoenen aan had om te fietsen!
De inwoners van Knokke-Heist zeggen dikwijls na de seizoenmaanden” oef de stad is weer van ons” . Maar we zullen dat toch moeten bijstellen. Het is akelig kalm en stil overal in de stad en zeker op de zeedijk en dat op een ogenblik dat er anders veel wandelaars en fietsers zijn.
Geen mens te zien buiten een paar eenzame wandelaars en wat fietsers. Een leeg strand , gesloten strandcabines netjes op een rij. geen levende ziel aan de surfclubs en strandbars zonder volk. Zelfs de mooie bloembakken staan er wat verwaaid bij! Ik heb het in mijn leven nog nooit meegemaakt.

De fietstocht op zich deed deugd, maar de scherpe ijzige wind had me zo verkleumd dat ik vreesde een verkoudheid te hebben opgedaan. Zelfs deze morgen was ik nog kouwelijk. Ik ben vandaag wijselijk thuis gebleven en na de middag wat geverfde bloembakken en -potten gevuld met aarde. Op het terras achteraan was het aangenaam in het zonnetje. Nu nog wat afwachten tot de nachten niet meer zo koud zijn om ze met bloemen te vullen. Zelfs de vaste planten zien af van die koude nachten

Het vervolg van de planten in mijn tuin komt er aan !

Cadzand in de zon!

Gisterenmorgen arriveerde Cédric om even uit te blazen bij oma na een paar zware examens waarvoor hij weken had gestudeerd(  heeft vandaag bericht gekregen dat hij geslaagd is. Joepie! ). Hij wilde enkel komen op voorwaarde dat we naar zee gingen wandelen.” hij had nood aan jodium na weken stadslucht te hebben ingeademd. “Ik hoor het mijn oudste zoon ook nog zeggen. wanneer hij na een weekje Gent van de trein stapte” ik ruik de zee en heb op slag geen hoofdpijn meer”  Alsof  Cédric me daarmee kon straffen ,hahaha!
Na het middageten reden we naar Cadzand. Ik weet dat hij daar graag wandelt, het is er  rustig, je kunt er gemakkelijk parkeren ( en de hele winterperiode daarenboven ook gratis).

Vlak naast de parking en achter de duinen van de Zwingeul liepen een drietal wollige runderen te grazen. Geen interesse voor mensen ,hij draaide zijn kont naar ons en graasde verder! We wandelden via een paadje tussen de duindoorn, braambessen ,oude kromme bomen… en kwamen aan de zee uit.

Het eerste wat Cédric deed was op de duinen klimmen en naar de zee kijken. Een prachtige blauwe en rustige zee en een even mooie blauwe lucht. De werkelijkheid was nog mooier dan de foto’s.

De duinen verstevigd met helmgras en houtenkragen waren zo egaal en onbetreden dat het opviel.
Wat bleek :op de tweede foto hing aan het eind van zo’n houtkraag een plakkaatje met de mededeling om deze duinen niet te betreden om het  uitzicht van een golvend duinengebied te vrijwaren! Zoals je merkt waren er enkel voetstappen die naar het strand liepen rechts op de foto!

 

De havendam en de zaak AIRrepublic van Sergio Herman( was gesloten).

In het jachthaventje lagen maar een paar bootjes! Bang voor de storm die eraan komt?

Enorme rotsblokken zullen de storm wel tegenhouden . Op het strand waren vogels strandpieren aan het uitrukken. Een strandlopertje koerste ook over en weer ,maar was te ver verwijderd om een duidelijke foto te kunnen maken.

Het leek wel zomer: volle zon en geen wind. Een rotsblok was even een strandzetel voor Cédric 🙂

De zee leek een spiegel en samen met nog een koppel speurden we het water af naar opspringende zeehonden! Ik heb er eentje gezien maar aan de kreten van mijn kleinzoon en het koppel waren er meerdere.

Wij wandelden daarna terug landinwaarts staken de loopbrug aan het haventje over richting naar het grote hotel waar Sergio Herman ook een zaak heeft, Pure C.

Cédric wilde een pannenkoek eten in het strandpaviljoen ” de Piraat ” maar die bleek tijdens de week nu gesloten. Ik liet hem eerst gaan kijken want ik had geen zin om de helling af en dan weer op te wandelen.. Je zag zo al dat er geen beweging was.

Maar achter de duinen op het pleintje was er een zaak open en daar konden we een reuze pannenkoek bestellen.
Veel wandelaars die we tegengekomen waren stapten hier ook binnen. Niet moeilijk ,er was maar één zaak open in de hele omtrent.

Daarna wandelden we terug naar de auto die op de parking stond even buiten Cadzand.
18 uur was het toen we die mooie zon zagen verdwijnen aan de horizon! Een mooier einde van deze dag konden we ons niet wensen.