Triënnale in Brugge

“Van 8 mei tot 24 oktober 2021 vormt Brugge opnieuw het decor voor Triënnale Brugge, een uniek kunstentraject waar dertien nationale en internationale kunstenaars en architecten hun installaties aan het grote publiek voorstellen.”

Zo luidt de aankondiging van de huidige triënnale . Het thema deze keer is TraumA.

Met TraumA duikt Triënnale Brugge in de ‘uncanny’ geschiedenis en realiteit van Brugge. Historische lagen worden blootgelegd, vergeten of verborgen verhaallijnen besproken. Deze editie verkent de dunne lijn tussen droom en trauma, tussen paradijs en hel. Het speelt in op de verbeelding, op de pracht en de praal, maar ook op het ‘unheimliche’ dat er ondergronds aanwezig is. Want hoewel Brugge voor velen een droombestemming lijkt, sluimert er in deze picture-perfect-wereld ook armoede, eenzaamheid, vervuiling of angst.

Samen met twee vriendinnen zijn we een eerste keer gaan kijken. Het parcours loopt doorheen Brugge en te voet is het niet te doen om dit in één keer te doen. De zoon zei ” maar dat ga ik eens met de fiets doen.” Lijkt me een haalbaar idee

Deze toren is bekleedt met aaneengenaaide stoffen.

De kunstenares,de Amerikaanse Amanda Browder, was aanwezig op het terrein waar een tent stond ingericht als naai atelier. Daar lagen ontelbare stukken stof die ze ingezameld had. .Blijkbaar kreeg ze er veel te veel en stelde ze voor om lappen stof mee te nemen om zelf iets te naaien. Ik nam een stuk jeans stof mee om de broeken van mijn kinderen en kleinkinderen te kunnen herstellen ;-). Behalve de aangeklede toren heeft ze nog drie installaties in de stad.

Na een hartelijk gesprek met de kunstenares die ons uitnodigde moesten we ooit naar NewYork gaan om haar werken te komen bezichtigen, wandelden we verder naar een volgende kunstinstallatie

In het Baron Ruzettepark zagen we al van ver het werk van Gijs Van Vaerenbergh genaamd Collonade.  Het houdt het midden tussen een woud met ondoordringbare bomen en een Romeinse zuilengalerij. Je mag er in lopen, je lijkt erin te verdwalen , je stoot je hoofd en struikelt ongewild over al die schuinlopende kolommen. En ik was heus niet de enige !!

De collonnade

In dit park was een kronkelend pad aangelegd zodat het leek of het park veel groter was. en waren de bermen juist enkel gemaaid aan de rand. Ja het was de maand van MaaiMeiNiet ! Eén van de vriendinnen heeft een opleiding tot gids gevolgd en kon mij vertellen dat de biels die er lagen en ook een paar sporen, restanten waren van de stoomtram die in de vorige eeuw van Brugge , over Middelburg (B) naar Zeeuws Vlaanderen liep. In Middelburg is er ook een restant van deze tramlijn terug te vinden!

We wandelden daarna verder naar het Museum van O.L.V. Potterie waar tussen de bestaande collectie Laura Splan een soort kaleidoscoop had gemaakt. De twee foto’s tonen een bewegend beeld zoals je in een kaleidoscoop kan zien. Zij heeft een fascinatie voor virussen zoals je goed kan zien op de derde foto. Haar werken noemen Disentaglement

Ik kon het niet laten om deze tafel te fotograferen. Een pronkstuk is deze tafel in het Museum van O.L.V ter Potterie. Wil je er meer over weten dan even drukken op (klik)

Maar we bezochten nog iets waar ik geen foto’ s kon van nemen. Gregor Schneider wil de bezoeker een unieke ervaring schenken. Aan de ingang van de kerk in het Grootseminarie treed je binnen in BLACK LICHTNING; dit is een installatie die je doet ervaren wat blindheid betekent. Je moet door eindeloze gangen ( zo lijkt het toch) in volledige duisternis wandelen tot je aan het eind licht ziet. En als je een verkeerde afslag kiest dan loopt dit in een spits toe en moet je omkeren. Ik kan je verzekeren dat het beangstigend is. De titel van deze Triënnale is niet voor niets TraumA.

We hielden het voor bekeken die namiddag en zochten een terrasje op. De volgende afspraak was gisteren, maar het onweer en de overvloedige regen stak stokken in de wielen. Volgende week proberen we het opnieuw.

Bergjesbos,een speelbos

Vorige zondag ben ik nog eens naar Brugge geweest . De wind was ginder in elk geval niet zo ijzig als hier aan de kust. Met zijn drietjes (twee vriendinnen en ik zelf zoals met de wandeling in Brugge zelf). We gingen wandelen in een klein stukje bos in de omgeving van het AZ St Lucas. Ook in de omgeving van dit ziekenhuis waren we al eens wandelen in de Steenbrugse bosjes.
Dat klein stukje was toch anderhalf uur wandelen. Het bosgedeelte is niet zo omvangrijk , maar we wandelden ook op brede zanderige paden en langs villa’s verborgen achter struiken en langs weiden.
Onlangs zijn er opknappingswerken geweest in het bos zelf en ook op de wandelpaden om deze wandeling aangenamer te maken . Er werden her en der banken geplaatst waar je even kan uitrusten ( tegenwoordig om een drankje of snoepje binnen te slaan 🙂 )

Officieel noemt dit stukje natuurschoon Bergjesbos . Het is oa een speelbos en eigendom van de stad Brugge. In alle speelbossen of speelzones in bossen mag je bosspelen houden en de paden verlaten. Je hoeft er geen bijzondere toelating voor te vragen. Je mag er kampen bouwen en in bomen klimmen. Maar na elke activiteit moet alles wat gebruikt en meegebracht werd voor een bosspel weer opgeruimd worden. Ideaal toch voor jeugdverenigingen !

Een afgesloten plek in het bos toont sporen van gebruik. Er zijn daar buurtfeesten ingericht geworden! Ik heb foto’s gezien dat het gezellig en lekker was! ( geen foto geplaatst wegens privacy). Wellicht mag het ook gebruikt worden door jeugdverenigingen.

we wandelden verder op de zanderige bosweg met opgedroogde sporen van slijkerige gedeelten, langs afgesloten weiden, en mooi vergezichten van groenkleurende loofbomen .

Hier en daar grote villa’s die blijkbaar betere tijden gekend hebben. Zelfs een open garage met een een dak vol kapotte shingels, en woningen met een tuin die meer dan slordig is. Gelukkig ook woningen met een prachtige inrijpoort en een residentie waar het goed wonen is in een groene omgeving.

Natuurlijk hebben we wat zitten genieten in het zonnetje op één van de nieuwe zitbanken en we beëindigden de wandeling met een goeiendag aan een drietal vaarzen die ons kwamen begroeten.

Op de achtergrond: daar trokken we het bos in om in een grote lus een heel eind verder terug op dezelfde straat uit te komen!

Een geslaagde en gezellige namiddag en we hebben daar alleszins geen last gehad van de ijzige wind !

De lange rei en Potterie rei

Toen we door de Tudorboog stapten kwamen we uit op een mooi stukje Brugge dat enigszins buiten de gouden driehoek van Brugge valt ( het centrum waar de meeste toeristen te vinden zijn).
De Lange rei en aan de overkant de Potterie rei zijn van groot belang geweest voor de economie van Brugge. Veel huizen zijn beschermd erfgoed en tonen de welvarendheid van Brugge indertijd. De tijd ontbrak om deze mooie afgewerkte gevels te fotograferen.
Hier enkele foto’s. De eerste foto is een rij mooie hedendaagse sociale woningen. Verder veel mooie gevels en gerestaureerde huizen. Een wereldbol op een dak trok de aandacht. Ik dacht seffens aan Mizzd !

De Brugse reien zijn kanaaltjes in het centrum van Brugge genoemd naar de Reie, de rivier die vroeger doorheen de stad stroomde. Omwille van de vele reitjes met boogbruggen wordt Brugge ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Typisch op veel reitjes zijn de zwanen en rondvaartbootjes voor toeristen.

Ter duinenbrug met zicht naar het centrum en naar de rand van de stad.

Wij stapten de ophaalbrug Ten Duinenbrug – genoemd naar de abdij Ten Duinen over en kwamen aan het Seminarie en de aanpalende Heilige Maagd Mariakerk

De Heilige Maagd Mariakerk in Brugge was de kerk van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen en werd nadien de kerk van het Grootseminarie van het bisdom Brugge
Al sedert 1637 hangen zesentwintig klokken voor een beiaard in de toren , zoals werd gegrift in de grootste van die klokken

Het Grootseminarie van Brugge was het seminarie voor priesterkandidaten van het bisdom Brugge. Vanaf 1 september 2018 is de opleiding verhuisd naar het Seminarie in Leuven. Het seminarie in Brugge behoudt haar belang voor al wie benoemd wordt in het pastorale werk.  Er is ook nog een afdeling van de Universiteit van de Verenigde Naties en het Europacollega  .

Het Hospitaal van Onze-Lieve Vrouw ter Potterie was een van de middeleeuwse zorginstellingen in de stad Brugge en dateert van de 13e eeuw. Vóór de gevel van de kerk werd in 1880 een houten luifel geplaatst, speciaal voor de devotie tot Maria. Je kunt knielen op het bankje en op die manier bidden. Het beeldje van Maria staat achter glas met aan weerszijden een brandend kaarsje

foto van internet. . Ik stond er vlak voor en kon geen totaalbeeld fotograferen. Een kerk met een héél rijkelijk interieur.

Zo langzamerhand naderden we het einde van onze wandeling Als afsluiting nog een foto van een moderne reconstructie van een middeleeuwse tredkraan die een aantal jaren geleden gemaakt werd door leerlingen van een technische school in Brugge.

Een héél mooie en interessante wandeling in leuk gezelschap.

Tentoonstelling in openlucht

Vrijdag ben ik  samen met twee vriendinnen gaan wandelen in Brugge.  We gingen eerst een openlucht tentoonstelling bekijken.

Eind vorig jaar lanceerde Cultuurcentrum Brugge een oproep aan al wie Brugge tijdens de lockdown en in coronatijden op de gevoelige plaat vastlegde om foto’s op te sturen.
Deze oproep bleek een groot succes: 244 Bruggelingen zonden in totaal 663 foto’s in! De jury selecteerde 60 foto’s en die zijn nu sedert 13 maart aan de muur van de DuPont-fabriek (de ‘Gistfabriek’ in de volksmond) gelegen aan de Komvest te zien . Het is verbazend te zien hoe deze fotografen Brugge zien in coronatijd. Je kunt langs de fotomuur wandelen In een grasveldje ervoor waren de narcissen al uitgebloeid( moet prachtig geweest zijn met de foto’s als achtergrond ).Een rij bomen gaven grillige takkenschaduwen op de muur en dus ook op de foto’s.

Ik heb er een aantal gefotografeerd die mij aanspraken. Kijk je even mee?

 

De muur waarop de 60 foto’s hangen. Geen enkele foto kon ik gaaf fotograferen door de schaduw van de takken van de bomenrij die ervoor stonden
feeërijke verlichting in de omgeving van de Dyver( in het kader van Wintergloed in december 2020.)
de vismarkt
zicht op het Van Eyckplein
Brugse zwanen
zonder woorden!

Wij waren niet alleen om deze buiten tentoonstelling te bekijken. Enkelingen en gezinnen met kinderen wandelden lans deze muur die toch niet in het toeristisch hart van Brugge ligt.
Daarna zetten wij onze wandeling verder… vervolgt.

Geen schaatspret dit jaar ?

De hele week werd met spanning gewacht of er groen licht zou komen om oa. op de Damse vaart te kunnen schaatsen. Het is geleden van januari 2009 jaar dat de gemeente Damme en Sluis toestemming gaven om op de Damse Vaart te schaatsen. Meteen was dat echt een massa spektakel. Duizenden mensen schaatsten en wandelden op de Vaart. Maar dat zat er dit jaar niet in. Misschien op kleine grachten en ondergelopen weiden. Daarom was alle hoop gevestigd op de meersen in Ver-Assebroek( Dit gebied ten zuiden van Ver-Assebroek is een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden omringd door knotwilgen en populieren  van 82 hectare)
Maar ook daar werd geen toestemming gegeven om te schaatsen. Wel zagen we kinderen en volwassenen op enkele  bevroren weiden rondlopen.
Maar er werd vooral gewandeld soms op slijkerige weggetjes of op grotere asfaltwegen. In de omgeving waar je kon starten stonden alle straten vol geparkeerd met auto’s. Ongelofelijk zicht. De tearoom vlakbij de start deed gouden  zaken( vooral warme afhaal drankjes en versnaperingen).
Wij hadden geluk dat er plaats was vòòr een grote camion- dicht bij een startplaats paadje -waar je gemakkelijk aan voorbijreed  eer je het opmerkte. Maar wij waren wèl bij de pinken 🙂

zicht vanaf de straat op de bevroren kleine plassen met spelende kinderen

winterpret op kleinere bevroren plassen, geen schaatsen te zien enkel een slede.

Op de grote ondergelopen weiden hing er een duidelijk verbodsteken. Toch waren er waaghalzen die er op wandelden.

Kleine grachten die het gebied doorkruisen liggen er  bevroren bij .

Paadjes genoeg om dit gebied te doorkruisen.

Op de asfalt weg kan je gemakkelijker wandelen en wordt er ook veel gefietst.

Schapen in een weide , er zijn grote stallingen vol hooi waar ze de nacht kunnen doorbrengen.

Bij één van de startplaatsen staan rustbanken, worden fietsen geparkeerd om van daaruit een wandeling in de meersen te doen. Kleine groepjes rusten er uit en hebben van daaruit een prachtig zicht op de meersen.

Bij het begin van de wandeling even achteruit gekeken. Links de witte muur van de tearoom en vlak voor de twee witte camions zie je een witte auto staan( eigenlijk zilvergrijs). Een dik uur later kwamen we terug aan de auto!
Mooie wandeling in dit natuurgebied, waar  ik al eens eerder wandelde maar dan in een ander seizoen !

Kasteelwandeling

Vorige zondag heb ik een wandeling gedaan in het park vóór het Kasteel van Loppem. Het kasteel  zelf was niet te bezoeken evenmin de tuin en het park aan de achterkant . Een wandeling aan de voorkant dan maar. We kwamen nog een paar wandelaars tegen.  Het is er in elk geval niet zo druk als in het Tillegembos en  in Beisbroek.

Langs een dreef met eeuwenoude dikke en hoge bomen wandelden we tot de voorkant van het kasteel.

Vóór het kasteel ligt een grote vijver.

Het kasteel van Loppem is het enige kasteel in België waarvan de architectuur en het interieur volledig in hun oorspronkelijke staat zijn behouden. Dit kasteel heeft een belangrijke rol gespeeld  in de politieke Belgische geschiedenis van België aan het einde van de eerste  Wereldoorlog. In 1985 werd het kasteel als monument beschermd.

Ik waande me eventjes kasteelvrouwe 🙂

Bankjes nodigen uit om  naar dit mooie kasteel met vijver te kijken. Maar daar was het nu toch te koud voor.

Aan de kant van de vijver lag een ingepakt bootje dat blijkbaar betere tijden gekend heeft.

Met de rug naar het kasteel heb je een mooi zicht op een enorme weide ( waar ’s zomers koeien grazen ) en omzoomd met bomen.

Op veel afgezaagde stammen van bomen groeiden paddenstoelen.

Er werd in 1873 aan de voorkant van het kasteel een doolhof ontworpen van meer dan 20 are groot. Tientallen gangen met in totaal anderhalve kilometer groene en rode haagbeuk leiden naar een centrale boom. Een paar jaar geleden liepen we met een aantal vriendinnen in het doolhof en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk was om tot aan de centrale boom te geraken en nog veel minder  om eruit te geraken. Een bewaker die in de gaten had dat we rondjes bleven draaien kwam opzij van het doolhof om een tip te geven en vertelde toen dat hij al meer dan één keer mensen heeft moeten ” bevrijden” via een poort helemaal opzij gelegen. Geregeld worden de doorgangen veranderd , dus kan je ook moeilijk teren op vorige doolhof bezoeken!

Op het wandelpad staat ook een gedenkteken van een soldaat die gesneuveld is bij de bevrijding van Loppem.

 

De wandeling heeft deugd gedaan…

…en in niet corona tijden zouden we in deze tearoom bij de uitgang van het park een koffie met pannenkoek gedronken en gegeten hebben (zoals in vroeger tijden)

goed weer wandeling

Op een dag dat het tegen de middag helder weer werd en de zon al even tussen de wolken verscheen reed ik naar mijn vriendin om samen met haar een wandeling te doen . We zouden eens naar de kinderboerderij  “De zeven torentjes” gaan ( klik ) . Sedert alle niet essentiële zaken gesloten zijn is ook deze boerderij gesloten dwz de cafetaria is gesloten, maar het domein is open en je kunt er rondwandelen en naar de dieren kijken. De kinderen kunnen nog steeds gebruik maken van de speeltoestellen. Wij waren er niet alleen verschillende echtparen met enthousiaste kinderen liepen er ook rond.


De boerderij is vernoemd naar de duiventuil met zeven torentjes.


De neerhof dieren zaten in grote kooien

In een grote weide liepen er veel geitjes rond. Ze waren allemaal om ter zotst aan het rondrennen en kwamen dan bij de stal staan waar vader en moeder geit waren opgesloten. maar over de opendeur naar hen mekkerden. Vader geit kreeg ik niet op de foto. Die sprong zo woest op en neer dat elke foto mislukte. Hij had een donkerbruine vacht en moeder was helemaal wit. Mooie mix van kleuren bij de kroost hé !


Het was niet zo verstandig van ons om in de weide te wandelen want het was er drassig. Maar het was wel prettig om tussen die dartele geitjes te lopen. Jammer genoeg hebben we ze niet zien springen op de boomstukken die er geplaatst waren. Ik stond even achter een boom die neer lag in de hoop dat ze nader zouden komen. Ai ,ik kon met moeite mijn laarsje uit het slijk trekken!
Ook nog vlug een foto (maar ik was er te ver vandaan om een betere foto te maken)van een speeltuig  vòòr de gesloten cafetaria.

Op het binnenplein  de grote schuur, stonden er zitbanken maar dat was nu niet aan te raden om daar plaats te nemen. Was er ook een hoekje met tuinkruiden en de grote attractie voor kinderen de tractors waar ze mogen op klauteren.

In één van de stallen stond een enorm groot exemplaar van een koe en een vaars die erg nieuwsgierig was. Voederbieten en hooi lag er gestapeld en in een box waren dierenartsen bezig met de verzorging van een schaap die gekwetst was.


In een andere stal hoorden we het knorren van twee grote varkens, zagen we een paard en een pony en een ezel . Een geit in een box naast het gekwetste schaap keek afwisselend naar de dierenartsen en naar ons. Ze vertrouwde het blijkbaar niet.

Toen was  het tijd om vlug op te stappen want het begon te regenen. Een leuke wandeling hadden we toch maar gehad.
Het is me opgevallen dat mensen die je helemaal niet kent tegenwoordig gemakkelijker goedendag zeggen en sommigen slaan al vlug een praatje met je. Op afstand en met mondmasker op. Want op het hele domein moet je een mondmasker opzetten( ik had die even laten zakken toen een foto van mij werd gemaakt).

Wat zullen de dieren het fijn vinden als ze straks weer allemaal kunnen buiten lopen!

wandelen op een zonnige namiddag!

De dag dat ik de mooie zonsondergang fotografeerde toen ik bij de beide kanalen in Oostkerke kwam was ik eerst naar Brugge( St Kruis) gereden om samen met twee schoolvriendinnen ( op behoorlijke afstand van elkaar) te wandelen in de omgeving waar de ene vriendin woonde. Voor mij was het een kennismaking met een mooi wandelgebied.
Aanvankelijk wandelden we langs het Zuidervaartje . Er is naast het Vaartje een breed pad zowel voor fietsers als voetgangers. Niet zo ideaal want die namiddag waren er enorm veel fietsers en als je niet echt op het randje wandelde hoorde je voortdurend rinkelende fietsbellen. Eigenlijk niet zozeer dat we de weg versperden maar  meer  om er ons opmerkzaam te maken, dat ze naderden. Ik wenste dat ik daar met mijn fiets was( maar moet nog wat geduld oefenen ,zucht) Dit komt uit op de Damse vaart en dan nog  een stukje verder rijden op het fietspad langs de Damse vaart, dan kom je in Damme. Mooi einddoel  !

 

De bomenrij links op de foto staan aan de Damse vaart en de bomenrij in de verte zijn de twee kanalen waar ik later de zonsondergang op de foto zette. Zover wandelden we niet ,we sloegen naar rechts af , op de hoek was een pleintje met banken waar je coronaproof  kon uitrusten. Rusten ? Daarvoor waren we nog maar te kort aan het wandelen.

Dit plakkaat kom je ook niet overal tegen. Ik vraag me af of er daar wel  honden mogen meewandelen! Een manège was er in de buurt dus dat paard moest toch ergens kunnen wandelen!

Langs dit pad is het woon en zorgcentrum Van Zuylen gelegen met aan de ingang een kunstwerk in Cortenstaal.

 

Wat mij het plezier deed waren de kinderen die met een monitor aan het spelen waren . Gelukkig was de maatregel versoepeld en mochten de kinderen terug naar buiten .

En dat deden ze op de olifantenglijbaan en glijden langs een kabelbaan

Eén meisje zag dat we foto’s aan het maken waren en ze riep dat ze het nog eens zou doen voor ons.

Het natuurlijke en mooie was dat er boomstammen werden gebruikt om de kabel aan op te hangen.

Wat verder een oud boerderijtje en aan de zijkant lag een petanque baan. Zo te zien werd er al lang niet meer op gespeeld.

De schoutsgroep Don Bosco hoopte veel wandelaars te zien langs wandelen want ze stonden er met een standje om aardbeien -en bessenconfituur te verkopen. Om een grote toeloop de baas te kunnen was er een parcours aangeduid. Maar niemand te zien. Mijn vriendin en ik volgden de pijltjes en kochten elk een potje confituur. ( en ondertussen heb ik de bessenconfituur al geproefd en ze is echt lekker ). Duimpjes omhoog voor onze steun 🙂

Ook konden we in een stukje bos wandelen op onze terugweg…

wandelden we door een woonwijk, liepen langs een gracht waar het water naar het Zuidervaartje vloeide en bewonderde ik mooi geknotte knotwilgen. Ze doen me denken aan de knotwilgen indertijd die het voetpad afzoomden. De knotwilgen zijn allemaal verdwenen omdat ze de dallen van de voetpaden omhoog duwden en niemand nog deftig kon wandelen al zeker niet met een kinderwagen. Nu staan er esdoorns en binnenkort is het weer van dat. Denken ze niet na op de groendienst?

Overal op de paadjes en het gras afgevallen bladeren. Niemand heeft het gezien ,ik heb er eens flink in gerommeld met mijn voeten. Leuk toch om bladeren met je schoenen op te scheppen en in de lucht te gooien. Het kind werd wakker in mij  🙂

En hier kwamen we terug aan het Zuidervaartje.

Het werd al schemerig maar niet genoeg donker om deze boom met een slinger van lichtjes te kunnen bewonderen.
Einde van een mooie wandeling .Toen reed ik huiswaarts waar ik nog even een mooie foto kon maken van de ondergaande zon.( zie een vorig lopgje)

Zonsondergang

Met de kleurloze grijze en mistige dagen van de voorbije week zou je bijna vergeten dat er ook nog mooie en redelijk zonnige dagen langskomen. Zo was ik vorige zaterdag op wandel in Brugge ( St Kruis) op… een zonnige namiddag 🙂 .
Ach de foto’s toon ik hier nog wel…moet ze nog nakijken. Maar wat ik me van die dag het meest herinner is de zonsondergang toen ik naar huis reed. Ter hoogte van de “Stinker en de Blinker” (resp. Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal ) heb ik mijn auto geparkeerd  vlakbij de twee kanalen. Er waren veel fietsers en zelfs wandelaars die langs het Leopoldkanaal  fietsten /wandelden. Her en der stonden ook wat auto bij het begin van de wandel/fietsweg en zelfs tussen de twee kanalen die gescheiden zijn met een smalle dijk. Het pad naast het Leopoldkanaal is na onderhoudswerken aantrekkelijk gemaakt  en nodigt uit tot wandelen /fietsen.

Ik ben niet tot het andere kanaal gegaan om foto’s te nemen. Leek me wat gevaarlijk omdat er veel autoverkeer was op dat moment( allen terug naar huis na een wandeling ergens op een zeedijk  😉 )en er maar een smal paadje langs de autoweg loopt. De weg neemt aan weerszijden een bocht en daar misrekenen de autobestuurders zich wel eens.  Het bewijs zie je aan de linten

zicht van het Leopoldkanaal richting Damme links ligt het Schipdonkkanaal.

Zicht richting Zeebrugge hier rechts ligt het Schipdonkkanaal

Naast het kanaal een brede goed onderhouden fiets/wandelweg ( hier richting Zeebrugge)

zicht richting Damme

En toen ik me omdraaide zag ik- naar Brugge toe -een pracht van een zonsondergang met een nevelige ondergrond.
Daarom had ik de rem toegetrokken om dit beeld te kunnen maken.

11 November

Op 11 november herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. In België, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en enkele andere Gemenebestlanden vinden er dan herdenkingsplechtigheden plaats om 11 uur ’s morgens.
Want het was op het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand dat in 1918 de wapens zwegen.

Deze foto’s zijn genomen op het Kerkhof van Brugge.
Over het hele kerkhof zijn herdenkingsplaatsen voor de overledenen van beide Wereldoorlogen.

 

Belgische militairen

Soldaten van het Commonwealth

Omgebracht tijdens de oorlog.

Een eenzaam graf van een soldaat gestorven in de 1 wereldoorlog.

Oudstrijders gestorven na de oorlog

Een gedenksteen voor de gesneuvelde Duitse militairen van eerste Wereldoorlog