’t Molentje

Toen we “de Grote Wateringhe” verlieten, keerden we niet terug op onze stappen maar reden verder langs de smalle landweg in de richting waar we de hoge bomen van de twee kanalen zagen nl het Leopold kanaal een het Schipdonkkanaal , in de volksmond de Stinker en de Blinker genaamd. De weg bleef maar kronkelen en iedere keer dat we dachten aan het kanaal te komen was er weer een bocht die ons niet naar het kanaal bracht.

Eindelijk zagen we tussen de bomen langs de twee kanalen  de brug. Maar ik zag een paar honderd meter ervoor een kapelletje zoals je er zoveel tegenkomt in dit landelijk gebied. Damme is een streek waar er door de volksdevotie vele kapelletjes zijn te vinden: een 40 tal over de verschillende deelgemeenten ! Ik weet dat ze in deze streek zelfs bedevaarten doen naar enkele van die kapelletjes. Dus even op de rem gaan staan en een foto maken.

 

“De Waterhoek is een straatnaam die verwijst naar het gehucht “Waterhoek” in Moerkerke, gelegen ten zuiden van het Leopold- en Schipdonkkanaal. Op tweehonderd meter van de Molentjesbruggen richting Damme treffen we dit kleine gebouwtje aan. Het eenvoudige, mooi witgeschilderde kapelletje, met rode dakpannen op het schuine dak heeft de tand des tijds goed doorstaan. Aan de noordkant wordt het overschaduwd door de eindeloze rijen populieren aan de kanalen. Aan de zuidkant hebben we een prachtig panorama op het dorp en de kerk van Moerkerke. Het werd gebouwd als bescherming tegen de moeraskoorts, die de streek tot het midden van de 19e eeuw regelmatig teisterde “
Toen reden we over de brug waar in de tweede wereldoorlog op die plaats een waar slagveld is aangericht onder de geallieerden en onder de Duitse soldaten en waar ook veel burgers het leven lieten.

Een herdenkingsmonument doet aan dit bloedig gebeuren herinneren . Wil je meer weten over deze slag in september 1944 druk dan op (klik). Ik  heb als kind  vele verhalen over” de slag bij het molentje” mogen aanhoren.De familie langs moederskant was afkomstig uit Middelburg (B) en de familie woonde verspreid in deze streek.
Eenmaal over de brug en vlak naast het herdenkingsmonument staan  bijen-en bloemenpaaltjes te wiegen in de wind( Damme profileert zich als bijenvriendelijke stad). De lange weg naast de kanalen brengt je naar  het bekende restaurant” Siphon “en van daaruit kan je richting Damme rijden.

 

Zo zie je maar waar je terecht kan komen als je even naar de aardbeikwekerij gaat!!  🙂

Stiltehoeve

Vandaag was ik met mijn vriendin terug naar de aardbeikwekerij in Moerkerke. Maar ik wilde niet enkel over en weer rijden. Zoals altijd rij ik met een omwegje terug naar huis.
Deze keer ben ik op zoek gegaan naar het maisdoolhof dat in de omgeving Damme-Moerkerke zou liggen. Geen sinecure om die te vinden. Een boerderij helemaal te velde te bereiken via  kleine wegen. Ik heb het gevonden maar ik wil er een uitstapje van maken met de twee vriendinnen bij onze maandelijkse bijeenkomst. Dus nu nog geen foto’s.
Ik ben dan maar verder blijven doorrijden langs smalle wegen waar je in een inham van de weg moet rijden om een tegenligger te laten passeren!

Op een bepaald ogenblik kwam ik een B&B tegen nl de Grote Wateringhe . Wil dat nu niet die hoeve zijn waar we niet geraakt zijn toen we met het treintje op 11 juli naar Damme reden. De bestuurster van het treintje zag  het niet zitten om langs die smalle wegen te rijden. Toen hebben we voor de taart met koffie  halt gehouden in de omgeving van Damme

Na enige aarzeling zijn we het erf opgereden  en stapten we op de hoeve toe. We werden er onmiddellijk hartelijk ontvangen maar kregen te horen dat het zomerterras wegens de regen vandaag en morgen niet open was.( Het heeft vandaag gedonderd, gebliksemd en gestortregend in onze omgeving).
Gedurende de twee zomermaanden is er in de namiddag een zomerterras maar enkel bij goed weer.
We mochten wel even rondwandelen.  Er zijn grote grasvelden rond de  helemaal verbouwde hoeve en weiden met schapen en er is zelfs een doolhof.

Eenmaal thuis heb ik op internet gezocht en gevonden: Het is niet zomaar een tearoom en B&B. Deze hoeve heeft een voorgeschiedenis en was en is nog steeds een stiltehoeve  (klik) met als achtergrond een sociale inslag.
Ik zou er graag eens een paar dagen willen verblijven te midden van de natuur, ver weg van de drukte van het leven.

  

 

Dagje Veurne

Jullie denken wellicht ” ze verschijnt hier weinig en toch doet ze uitstappen die niet vlak naast de deur liggen”. Dat is waar en ik heb al talrijke uitstappen gedaan in juni en juli. Ik word geholpen door mijn vriendin om zoveel mogelijk de deur uit te gaan. Na een jaar binnenzitten  word je bijna bang om nog de deur uit te gaan en zeker als je je nog niet 100% voelt. Je zou eens een appelflauwte krijgen! Ik geniet van die uitstappen en dat verzet zeker en vast je zinnen want het is helemaal niet leuk als je af en toe niet lekker in je vel zit( hoofdpijn, maagpijn, spierpijn, buikpijn…).
Maar eenmaal terug thuis heb ik géén energie meer over om achter de pc te kruipen. De foto’s ( ben een maniak in foto’s maken als ik onderweg ben 🙂  ) worden geüpload en blijven wachten om in een verhaal gegoten te worden. Zelfs op dagen dat ik de deur niet uitga ben ik allang blij dat ik mijn huishouden zelf kan doen en dat ik zelf in de tuin kan werken. Ik geef toe, ik heb af en toe wat hulp. Ik ken een beetje mijn grenzen anders kan ik weer 1 à 2 dagen rust inbouwen.

Deze week was ik met mijn vriendin naar Veurne. Zij moest voor haar pleegzoon op de Jeugdrechtbank zijn om een verlenging te bekomen van zijn verblijf bij haar en haar man. Omdat ze onmogelijk met openbaar vervoer om 9 uur op de Jeugdrechtbank  kan zijn  breng ik haar met mijn auto. Het is niet de eerste keer dat ik dit doe. Het ergste is dat je dan uren mag wachten voor de zaak voorkomt. Wij zeggen hier dan ” ik kreeg een vierkant gat van al dat wachten”. Exact op het middaguur kwamen we buiten. Alles is goed verlopen.

Op de markt in Veurne  gingen we eten , ik koos voor een typische Veurnse schotel met potjesvlees en Beauvoorder paté de anderen verkozen eerder scampi’s.


De pleegzoon wilde graag een paar vrienden van hem uit Veurne terugzien . Ondertussen gingen wij wandelen en ik ken Veurne  een beetje omdat mijn oudste zoon er omwille van zijn werk heeft gewoond. Deze keer wandelden we langs het kanaal en daar was ik nog nooit geweest. Toevallig ging een brug open en konden we een binnenvaartschip volgen op zijn vaart.

Een eindje verder moest het schip nog door een smalle sluis.
Vlak naast deze sluis staat een herdenkingsmonument van de sasmeester van Veurne. De dichteres Maud Vanhauwaert en ereburger van Veurne( zij is er geboren) schreef de tekst op een van de zijkanten.
Iets verderop zagen we kinderen in een insprong van het kanaal spelen en zwemmen
Nog een blik op het kleine haventje en we wandelden verder terug naar de auto en zagen onderweg prachtige gebouwen. Zulke gebouwen zie je meer in Veurne.

Avondmarkt

Mijn vriendin heeft als specialiteit om me overal mee te sleuren met het gezegde” je moet ervan profiteren nu het zomer is en je in zoverre weer beter bent dat je op stap kunt gaan. Je hebt een jaar lang niks kunnen doen dan in je zetel of in je bed liggen en ziek zijn en misselijk ”
Dat is waar en uiteindelijk draaide het toch nog uit op een zware operatie waarvan ik maar langzaam herstel en nog helemaal niet de oude ben. Maar daar zal ik nog wel iets over schrijven.
Zo stelde ze woensdag 3 juli voor om eens naar Blankenberge te gaan naar de avondmarkt. Het was mooi weer en ik kon eerst nog wat rusten . Zo gezegd ,zo gedaan. Op 20 minuten stonden we met de tram in Blankenberge. Avondmarkten zijn nu niet echt mijn ding maar het was in feite nog late namiddag en niet overdreven druk. Het was leuk slenteren tussen al die kraampjes en je vindt er altijd iets waarvan je zegt ” hé dat kan ik echt gebruiken” . Daar waren  standwerkers die hun job kenden. Je zag mensen sleuren met grote tassen met grote kamerplanten en die met zijn koekjes kon er ook wat van.  Tasjes vol  “koeken aan uitzonderlijke prijzen voor die bepaalde dag” gingen vlotjes over de figuurlijke toonbank. De kraampjes met drank en eten  hadden  nog niet erg veel werk. Daarvoor was het wellicht nog te warm en te vroeg. Wij aten vooraleer de tram huiswaarts te nemen op een bankje in het park een bakje friet( want sedert ik geopereerd ben kan ik  friet eten zonder er nadien last van te hebben) en hoorden commentaar van ” zie die toeristen daar zitten”. Wij konden ons lachen met moeite inhouden. Ja we waren inderdaad toeristen in eigen streek! Ze zeiden het op een toon alsof we het ons niet konden permitteren om op restaurant te gaan.

allemaal kleine hebbedingetjes en bloemen
Popcorn, suikerspin en apenootjes
Dorstigen laven . Keuze genoeg !
Enorme schaal met paëlla. Zitplaatsen genoeg om te eten en drinken
De geur van allerlei worsten en kazen sloegen in je neus


Hier was het boerderijkaas en gedroogde vruchten

Tafelkleden in alle maten en prijzen voor een mooi aangeklede tafel
En je kon ook in je hand je toekomst laten lezen!

Sluusse Kermesse

Waar is die Sluusse Kermis gebleven waarvan sprake in het vorig logje?

We reden wel naar Sluis  maar we gingen niet onmiddellijk naar de Kermis kijken. We waren moe van de lange wandeling  in de landelijk tuin in Westkapelle en we hadden het warm .  De terrasjes bij het binnenkomen van Sluis zaten allemaal afgeladen vol. Helemaal niet mijn ding. Maar we wisten een adresje met zicht op de Damse Vaart en waar het heerlijk rustig is al zit het terras soms ook bomvol. Maar er is ruimte , je zit niet op elkaar.
Eerst wat koels gedronken en erbij een pannenkoek met ijs en chocolade saus. En dan genieten en wat bijpraten over die landelijke tuin. Door haar zoon wist mijn vriendin wat méér over de man en zijn hobby.

Toen leek het ons tijd om huiswaarts te rijden. Maar een wegversperring op de Beestenmarkt deed ons er aan herinneren dat het in het centrum van Sluis Kermis was. We keken naar elkaar en schoten in een lach ! We kwamen toch kijken naar de kermis!?  Maar dat waren we helemaal vergeten toen we daar zo lekker lui in het zonnetje op dat terras zaten.
We volgden de wegomleiding en kwamen uit op de rotonde (bij het binnenkomen van Sluis) Er was een parkeerplaatsje vrij en daar parkeerde ik. Betalen hoefde niet meer want het was al bijna 19 uur! Te voet keerden we terug naar de markt waar de kermisattracties stonden.
We zouden bij thuiskomst in elk geval toch kunnen vertellen dat we de kermis hadden gezien. Natuurlijk waren veel animatiestandjes in het centrum al weg . De terrassen zaten wel allemaal nog bomvol. Die dag was het tot ’s avonds laat aangenaam  buiten zitten.

Op het marktplein stonden veel kermis attracties vooral bedoeld voor jonge kinderen en de botsauto’s voor de groten ontbraken ook niet. Het enige wat mijn volle interesse droeg was het kraam met  suikerspin. Ik kan daar echt niet aan voorbijgaan. Ik kocht me een hele grote. Vriendin droeg die want dan kon ik foto’s trekken als bewijsmateriaal voor het thuisfront dat we wel degelijk naar de Kermis in Sluis waren geweest. 🙂

 

Standwerkers in Sluis

Toen ik deze aankondiging las in de Tamtam (het wekelijkse reclameblaadje ) wilde ik  die standwerkers eens bezig zien op zondag 23 juni 2019. Dat deed me denken aan vroeger toen er op de wekelijkse markten in Knokke tijdens de zomermaanden standwerkers waren die vol overgave hun waren aanprezen. Sommigen waren daar echt een krak in  en op het einde van hun verkooppraatje kochten de omstaanders dikwijls dingen die ze achteraf helemaal niet gebruikten of konden gebruiken . Ik herinner me dat mijn collega en ik de opdracht kregen om de toerist uit te hangen . Met een rieten mand en een achteloos erin gegooid jasje en een goed zichtbare( lege) portemonnee slenterden we over de markt en bleven we staan kijken en luisteren naar de standwerkers.
Leuke opdracht en helemaal niet horende tot onze gewone dagtaak maar bedoeld om gauwdieven te doen toeslaan. Er waren zoveel klachten over “pickpockets” dat dit een mogelijke oplossing kon zijn. Achter ons liep een agent in burger die ons discreet in de gaten moest houden. Meer dan eens was het prijs waar we ons toch soms een beetje ongemakkelijk bij voelden. Wijzelf mochten niet reageren en eigenlijk voelden we het niet eens wanneer die portemonnee uit de mand werd gehaald !! Toegesnelde agenten in uniform namen de gauwdief dan mee naar het bureau. Zo gebeurde het wel eens dat er op die manier verschillende gauwdieven op één dag werden opgepakt. Dat deden we zolang we beiden nog niet zo bekend waren in onze job.

Op die marktdagen leerden we het werk van de standwerkers kennen en de ene was al vindingrijker dan de andere om de mensen te doen kopen. Eerlijk , ik ben ook verschillende keren thuis gekomen met spullen die dan ongebruikt in de lade belandden.” Hé hoelang moeten jullie dit nog doen” , zei mijn man weleens, “want dat wordt toch wel een duur grapje”. Een hele zomer lang !

Dus zondag reden mijn vriendin en ik naar Sluis. Het centrum was afgesloten voor alle verkeer zodat je rustig kon rondslenteren van het ene kraampje naar het andere. Een dertigtal kraampjes stonden verspreid over de twee winkelstraten. Ik koos er een paar uit waar ik een behoorlijke foto kon nemen.


Sluis is elke jaar opnieuw een ware bloemenstad.


Daar is Sergio Herman gestart.


Geen tekort aan eten en drinken


Deze helmen waren zo mooi om zien. Ik mocht ze op de foto zetten.
De molen is altijd fotogeniek!

 Hij betoverde de kinderen.

 Bruinen zonder zon !


Hij leek het met tegenzin te doen. ’t Was ook erg warm.


Voeten blij maken

Hij is voor mij de winnaar!
Ik heb me laten overhalen.
Superapparaatje!

Geen problemen meer om ramen te lappen



Tweemaal knippen om dikke takken te snijden.

Trillen met de voetjes

Een soort wafeldeeg in een poffertjespan en opgediend in een puntzak!

Wij hielden het bij een gebakje die we meenamen naar huis.
Veel te warm om op één van de drukke terrassen te zitten.
Nog flink kunnen  luieren op mijn eigen terras
(Ik koos voor de macarons rechtsonder)


De Belleman wuifde ons uit

Bunkerdag

Vorige zondag ,9 mei 2019,waren de bunkers langs de Belgische kust voor één dag open!
Er was oa een fietstocht uitgestippeld van 30km langs de bunkers in de Zwinstreek . Jammer genoeg moest ik dit aan mij laten voorbijgaan. Ik ben nog niet stevig genoeg hersteld om dit aan te kunnen.
Dus gezocht naar een alternatief dat niet te ver van huis was en dat vond ik in Blankenberge.
In de namiddag namen mijn vriendin en ik de tram en reden tot de halte Haerendyck even buiten Blankenberge .
Via het mooie wandelpad wandelden we tot aan  de Bistro Zee-Zee. We kozen niet voor de steile trap naar  het strand, dat leek mij te zwaar( ik moet toch nog wat oppassen met  inspanningen).

 

Toen we die eerste trappen gedaan hadden zagen we nog een veel steilere en hogere trap.
We zijn teruggekeerd…

… en namen de vlakkere weg richting Bistro Zee-Zee

 

Achter de Bistro bevond zich de “Geschutsbunker Regelbau 680”. We sloten aan bij een groep  en luisterden wat de gids te vertellen had.
“Deze bunker is een restant van het steunpunt Blankenberge Mole dat deel uitmaakte van een groot steunpunt dat de havengeul moest beschermen. De bunker was uitgerust met een antitankkanon. Deze goed bewaarde bunker is uniek voor België en zelfs voor de hele Noordzeekust.”

. . .  .

Het gat in de bunker voor de loop van het kanon met zicht op het staketsel.

  In de bunker was een kleine tentoonstelling over de bombardementen op Blankenberge.
Herkenbaar de Paravang!
De bunker wordt heden gebruikt als opslagplaats door de ernaast gelegen bistro.


Toen namen we het overzetbootje mits 1 euro te betalen om de andere oever te bereiken en namen we na een korte stop in een tearoom de tram huiswaarts
Een korte leuke leerrijke trip.