Maldegem

Ik heb als kind al er altijd van gedroomd om eens in een locomotief te mogen meerijden. Dat is me nooit gelukt . Ik heb me tevreden moeten stellen met mee te rijden in de wagons getrokken door zo’n locomotief. Jaren heb ik op zo’n trein gezeten om naar school te rijden . Ik was altijd onder de indruk als ik zo’n machine zag staan en zeker als ik die rookpluim zag en af en toe het stoomsignaal hoorde.

In Maldegem kan je nog steeds zo’n locomotief zien rijden al is het maar van Maldegem naar Eeklo en terug. Er rijden ook “mazoutjes” en die herinner ik me heel goed. Ik studeerde indertijd in Kortrijk en er reed vanaf Brugge een mazouttrein . De trein rook naar mazout en maakte een daverend geluid. Ik was altijd blij als ik op mijn bestemming was. Ook met een “mazoutje” kan je een trip doen naar Eeklo en terug. Je kan op de trein ook dineren !( klik)

 Het beschermde station werd gebouwd in 1863 en gerestaureerd in 2015. De eindhalte is Eeklo, onderweg rijdt de stoomtrein over het schipdonkkanaal via de beroemde beschermde ophaalbrug uit 1947. Het Stoomcentrum Maldegem bezit de grootste collectie stoomlocomotieven in Vlaanderen. Twee ervan zijn erkend als Vlaams topstuk!

De historische treinen worden getrokken door echte stoomlocomotieven waarvan de oudste meer dan 120 jaar oud is! Je kan ook meerijden met motorwagens waar je een kijkje kan nemen in de stuurpost van de treinbestuurder.

In een hangar worden de treinen gerangeerd. Juist toen we er aankwamen was er een trein toegekomen. Als we even geduld hadden konden we de locomotief de hangar zien binnenrijden, zei een verantwoordelijke .

We gingen kijken aan een overweg waar de barelen neergelaten waren voor het verkeer . Het station ligt nl. middenin de stad. Al puffend en fluitend reed de locomotief achterwaarts het station terug binnen recht in de hangar. De werkdag zat erop!
Ik schrok me een hoedje toen de barelen terug omhoog gingen. Ik leunde er nl op om foto’s te maken. Binnenkort gaan we eens op stap met een stoomtrein. Zeker weten . Vriendin maakt al reclame met een foldertje in de hand 🙂

Iissewege

Een tijdje terug bezochten we het witte dorp ,Lissewege. Daar gaan vriendin en ik af en toe naar toe om een wandeling te maken. Deze keer deden we de Beeldenroute.
Elke zomer is er gedurende de zomermaanden een wandeling waar je allerlei kunstwerken kan bewonderen. De wandeling op zich is altijd de moeite maar het aantal beelden op de wandeling zelf vermindert jaar na jaar. Er komt sleet op de formule denk ik en de inwoners zelf lijken ook niet meer zo enthousiast om een kunstwerk voor hun deur te laten plaatsen. Jammer ,want het is toch promotie voor hun dorp.

Vóór de kerk staan er altijd een reeks beelden waarvan ik er enkele op de foto heb gezet.
Vooraleer door het dorp te wandelen gingen we eerst langs de kerk waar tegen de muur veel stokrozen groeien naar de tuin van de pastoor gelegen achter de kerk. In die tuin staan er elk jaar heel veel kunstwerken.

In die grote tuin staan er uiteenlopende kunstwerken . Sommige ontlokken je wel een glimlach. Hieronder een kleine greep. We ontdekten er ook een boom die vruchten droeg die geleken op frambozen. Uiteindelijk na opzoekingen bleek het een moerbeiboom te zijn met rode vruchten. Ik had er wel een emmertje willen plukken. Niemand zou het merken zoveel gingen er onder de sierlijke bladeren.

Daarna verlieten we de tuin en wandelden aan de overkant langs de kerk en het errond gelegen kerkhof terug naar de plaats waar we gestart waren. We waren met zijn vieren : vriendin en ik en twee vroegere schoolvriendinnen van mij. Eentje vertelde dat haar grootoom indertijd hier pastoor was en hier ook begraven lag. Tegen de kerkmuur lagen oude grafstenen op elkaar en op één steen kon je de naam van haar grootoom nog lezen. Op die plaats hangt tegen de muur de gekruisigde christus .
De kerktoren kon beklommen worden maar deze keer liet ik het aan andere bezoekers over. Met de kleinkinderen heb ik dat jaren geleden gedaan en ik kan verzekeren dat het een flinke klim is maar je wordt beloond met een prachtig zicht over de streek .

In de kerk staan er rondom ook veel kunstwerken maar deze keer was er een huwelijksmis en we vonden het niet gepast om daar rond te lopen ( al was het wel aan de zijkanten). In het portaal van de kerk stonden ook wat beelden van een kunstenares die er elk jaar terug is met héél grappige figuurtjes

We dachten na de huwelijksplechtigheid terug naar de kerk te gaan maar het is er niet meer van gekomen. We deden de wandeling door Lissewege en langs het Lisseweegs vaartje. Door de droogte en de hitte was er niet de jaarlijkse bloemenpracht maar daar heeft enkel het weer schuld aan en niet de organisatoren.

In het Kunstencentrum ’t Vaartje is het altijd het kijken waard. Daar zijn we echt lang blijven genieten van een concertje en hebben er rondgewandeld om een kijkje te nemen bij de kunstenaars en je kan er ook genieten in de weide erachter waar overal wit-blauwe dubbel zetelkabientjes staan.

Er was een zogenaamde blote voetenpad maar daar zie ik me toch niet over te lopen , zoveel keitjes in bakken ! Er was ook een kunstwerk dat gemaakt was van onderdelen van de Askoy, het zeilschip van Jaques Brel. Het kunstwerk ” de olifant” kon je winnen als je het gewicht van de grote olifant kon raden ( die vóór de kerk stond ).

Een heel mooie namiddag in leuk gezelschap alleen vonden we het véél te warm om nog eens naar Ter Doest te rijden buiten Lissewege gelegen om ook daar beelden te bekijken bij de eeuwenoude schuur.

Cartoonfestival

Vandaag zou het de warmste dag van de week worden. De thermometer wees vandaag inderdaad de hoogste temperatuur van de hele week aan. Gelukkig na de middag zat de zon wat versluierd aan de hemel maar toch bleef het kwik hoog. Geen weer om op stap te gaan. We gaan deze avond eens gaan wandelen met als enig doel een ijsje van de Post 😉
Gisteren was het ook zo warm ,maar vriendin en ik zijn pas na 16 uur de deur uitgegaan en toen was het in feite nog altijd te warm om te wandelen.
Ik had een reclame gezien van de gemeente om bij deze temperaturen eens verkoeling te zoeken in het ccScharpoord waar het cartoonfestival doorgaat. ” Het is daar lekker fris” zo werd dit bezoek aangeprezen.
Gezien dat nog op ons programma stond zijn we daar naar toe gewandeld. Het was er inderdaad fris en ook niet erg druk.
Dit jaar hadden ze de onderwerpen wat bijeen geplaatst, veel over Trump , de politiek , over corona, over het klimaat , veel over eten… Dan waren er ruimtes waar je cartoonverhalen kon lezen die in veel kranten staan.
Ook was er een ruimte waar oude cartoons op sokkels geplaatst waren. Best leuk om die nog eens terug te zien.
Te veel om alles op een paar uur te bekijken en te lezen. We werden moe van het slenteren en beloofden elkaar om later nog eens terug te keren.

Ik heb er een aantal op mijn blog gezet. De ruimtes zijn veel verlicht met spots en het is moeilijk om “deftige” foto’s te maken.

Er werd ook met thema’s gewerkt zoals kerst ,sinterklaas , bepaalde ruimtes gaven cartoonverhalen van bepaalde tekenaars.

Een hele zaal vol met oude cartoons en ook een hommage aan de stichter van het Humorfestival Knokke-Heist dat later de naam kreeg van Cartoonfestival..

Elk jaar de moeite om er eens langs te gaan. En onthoud het “het is daar fris” 🙂

klik op de foto’s ,vergroot zijn ze mooier!

Nog een keertje op weg.

Vriendin moest na de middag eerst naar de kinesist omdat ze al een tijdje sukkelde met een pijnlijke hals en toen had de huisarts haar aangeraden om een paar sessies te volgen bij een kinesist. Het lijkt te helpen.
Toen ze terug thuis was belde ze of we nog een wandelingetje zouden maken. Liefst niet aan zee want er was toch wat wind die dag en ze wilde geen risico nemen met die pijnlijke hals.

Dus we trokken ( weer eens ) naar Sluis. Ik had allang eens gezegd dat we de cirkel moesten rond maken: we wandelden wel op de wallen maar op het einde sloegen we vroeger af om langs het dierenparkje terug in het centrum te komen.
Nu deden we het anders. We wandelden vanuit het centrum naar het dierenparkje en sloegen dan het pad in om de cirkel rond Sluis eens volledig te maken.
Ik kan zeggen dat het laatste stukje toch een fikse wandeling geworden is!! Of hoe je iets kan onderschatten 😉

Eenmaal de winkelstraten achter ons lagen stapten we door een straatje dat je deed denken aan de witgeverfde huisjes in Brugge. Wat verder waren er huizen met parking vóór hun deur. Met wat geluk was er soms een parking die niet voor de bewoner van het huis was voorbehouden. Geen probleem voor ons de auto stond reeds op een andere parking.

In elk geval is het daar héél rustig en hier en daar was er een tuin boordevol bloeiende planten. Toen kwamen we aan het kleine dierenparkje. Ik zag dat er een hele hoge omheining was geplaatst om te beletten dat voorbijgangers de dieren zouden voederen. Nochtans stond er al altijd een plakkaat om de dieren niet te voederen, maar ja mensen lezen en luisteren niet met het gevolg dat er dan een hekwerk wordt geplaatst waar je niets kan overgooien.

We wandelden verder en zagen in de verte een poort op de omwalling . Maar we gingen niet die kant op ,we sloegen een smal paadje in. En dat paadje slingerde eindeloos verder …tot we op de grote weg uitkwamen van Breskens naar Sluis. Ik had een bank nodig om even uit te blazen. 🙂

Nu hadden we wel de cirkel rond Sluis gemaakt maar waren bijlange nog niet terug in het centrum waar we gestart waren.
Het paadje slingerde rond een camping , rond weiden met schapen . Als je dacht nu zijn we er dan was er weer een flinke bocht , zelfs al hoorde je het autoverkeer in de verte , en dacht je nu zijn we er …was er weer een flinke bocht.
Eigenlijk niet zo erg want het was leuk wandelen op dit schelpenpad en zo af en toe zag je de landerijen in de verte en het water onderaan het pad.

Dat kleine wandelingetje duurde toch anderhalf uur en wat waren we blij dat we op een terras konden zitten om even uit te blazen en iets te drinken! Het was die dag (27.7.2022 )behoorlijk warm en gelukkig konden we grotendeels onder de bomen wandelen.

wandelen van Wenduine naar Blankenberge

Tijdens de zomermaanden gaan mijn vriendin en ik dikwijls op stap met de tram. Er is om de tien minuten een tram en met een jaarlijkse betaling van een goeie 50 euro kunnen we als senioren onbeperkt reizen met tram en bus van de lijn.
Dit jaar zijn we wat later gestart omdat ik het fysiek niet aankon. Nu het weer beter gaat zijn we regelmatig terug op weg met de tram. Een van de eerste keren reden we tot Wenduine waar we via de zeedijk terugstapten richting Blankenberge. Hoewel het al vakantie was ( 9.7.2022) was het nog kalm aan zee.

De zeedijk is niet zo erg lang en algauw kwamen we op een soort schelpenpad met mooi uitzicht op het hinterland. Via  het schelpenpad wandelden we achter de duinen richting Blankenberge. Het is er mooi en aan de ene kant heb je duinen begroeid met helmgras en vegetatie eigen aan de duinen en aan de andere kant staat het vol met egelantiers die nu mooi bloeien en geuren.
Halverwege wandelden we onder de wrakkenbrug door:
De brug Het Wrakhout biedt in de eerste plaats de fietsers, de voetgangers en de strandrecreanten een veilige oversteek. Het bouwwerk slaat letterlijk en figuurlijk een brug tussen polders en duinen en leidt de gebruikers naar een panoramisch hoogtepunt met uitzicht op zee, op het duingebied en de Uitkerkse Polders.

Het was warm want de zeebries was hier niet voelbaar halverwege heb ik toch even letterlijk de beentjes gestrekt.

Omdat we rond de jachthaven moesten wandelen om in het centrum van Blankenberge te geraken namen we op het einde van het pad toch even de tram. Voor mijn eerste lange wandeling ( een vol uur doorstappen) was ik al erg tevreden. De tramrit duurde welgeteld twee haltes 🙂 , maar ja teveel kan wel eens teveel zijn,hé.

Daarenboven wilden we nog eens door Blankenberge slenteren. We namen een straatje dat werkelijk nieuw leven is ingeblazen. In elk geval de gevels waren mooi opgefrist en de straat was ook autovrij gemaakt.

We kwamen een meeuw tegen in de omgeving van een restaurant en wellicht had hij een overschot van frieten gekregen. Hij week geen cm van waar hij stond en keek ons dreigend aan. Ik liet hem maar gerust na toch even op het knopje van de camera gedrukt te hebben.

In één van de straatjes was er vóór een handelszaak een travestieshow. De ene playbackte Witney Houston en de blondine Laura Lynn. Ik filmde een paar fragmentjes. Alleen het tweede fragment krijg ik hier niet goed op. Veel bekijks voor dit straatevenement.