Doe me nu maar stoppen

Zaterdag ,25 juni, regende het de hele namiddag ,maar de dag erop was het stralend weer. Na de middagrust belde ik mijn vriendin op of ze zin had om naar de heropening te gaan van het erfgoedmuseum dat nu niet langer Sincfala( wat een oudere naam zou zijn voor het Zwin) noemde maar nu de naam HEY kreeg. Wat een nietszeggende naam .

In elk geval heeft de locatie een grondige opknapbeurt gekregen. Het oude gebouw is opgepoetst maar heeft zijn uitzicht behouden . De tuin is heraangelegd en er zijn moderne gebouwen bijgekomen. Het geheel is erg aantrekkelijk geworden. In het oude gebouw ( momenteel niet te bezoeken) is alles gebleven zoals het was: de oude vissersherberg, de oude vissershuisjes en de werkzaamheden die vissersvrouwen deden zoals garnalen pellen, netten breien en herstellen en dan de tentoonstelling van vissersvaartuigen …

Gedurende de twee zomermaanden is de ingang gratis en ik ben er zeker van dat het een toeristische trekpleister zal worden.

Als animatie was er een optreden met populaire zang en muziek. Veel mensen bleven kijken en luisteren op stoelen die overal in de tuin stonden. Het was ook erg warm en even uitrusten was geen luxe.

Het eerste gebouw dat we binnenstapten toonde aan de hand van foto’s ( indertijd getrokken door Photo Hall) ,schilderijen ,affiches hoe het leven vroeger was Je kon ook met een soort vergrootglas over de een getekende kaart van de streek die aan de muur hing glijden.

Daarna stapten we door de tuin naar een ander gebouwtje waar een beeld werd weergegeven hoe de badstad Knokke een toeristisch oord werd door het bezoek van de Engelsen die hier de golfsport introduceerden.
Voorheen was Heist de toeristische trekpleister en was Knokke een klein gehucht waar schilders zoals Alfred Verwee , Felicien Rops, Paul Parmentier… hun hart verloren en een schilders kolonie stichten.
De bekende grenspaal 369 die al verschillende keren verplaatst werd en zo geschiedenis maakte was er ook aanwezig.
De valiezen waar de toeristen mee aankwamen in Knokke en Heist per trein of de automobiel en dan niet te vergeten de vele kaartjes die naar het thuisfront verstuurd werden. Veel kaartjes werden aan de voorkant van de postkaart vol geschreven.
Een mooi glasraam van de vuurtoren.
Als kind heb ik nog geweten dat er een Zoo was in en rond de Lac van Heist.
De kust ook is ook bekend voor de vele papieren bloemen die de kinderen op het strand tot heden verkopen in ruil voor voor schelpen. Bij het overlijden van Burgemeester Graaf Leopold Lippens werd met papieren bloemen hulde gebracht door de oprijlaan naar zijn woning vol te zetten met papieren bloemen!
De bekende babelutten ( een boterbabbelaar) werden voor het eerst gemaakt door Moeder Babelutte.
Een een grote affiche maakt bekend dat het stadhuis van Knocke officieel werd ingehuldigd in juni 1913 !
En er is nog veel te zien via beeld of teksten…

Echt een bezoekje waard als je eens naar Knokke-Heist komt.
Maar voor mijn vriendin en mezelf was het een verrassing dat er ook die dag rommelmarkt was in de straten errond en dat het tevens Oosthoekkermis( een wijk in Heist) was
Maar daar gaat het volgende logje over!
Ik schreef het toch al ” doe me nu maar stoppen” ūüôā

Mijn eerste namiddag op stap.

Ik voelde me vorige zaterdag in staat om in de namiddag eens tot mijn Brugse vriendin te rijden in gezelschap van mijn allerbeste vriendin die over me waakt als een engel. Het was meer dan een maand geleden dat ik echt eens op stap was en ik begon me gekooid te voelen.
De kinderen deden de boodschappen en wat kleine boodschappen haalde ik zelf in de Colruyt op amper vijf minuutjes rijden van mijn woning. Voor de rest was het rusten en slapen en continu vechten tegen pijn en misselijkheid . Reactie op de zware antibioticakuur die ik heb moeten ondergaan.

Op zich was de uitstap leuk. Alleen het weer was spelbreker: Het heeft de hele namiddag geregend . De ene bui volgde de andere op. En tussen twee buien door wandelden we met ons drietjes tot aan de kinderboerderij “Zeven torentjes” gelegen vlakbij haar woning . Even in het bos wandelen het bos kon niet met zo’n weer.
De cafetaria was goed bezet want op de terrassen voor- en achteraan kon je niet zitten wegens de regen. Ook op het speelplein waren bijna geen kinderen aan het spelen. Druk maar eens op (klik) dan kan je zien hoe leuk het daar is voor ouders en kinderen bij mooi weer. De wandeling op het domein tussen geiten ,schapen, kippen…. heb ik maar overgeslagen door …de regen.

Toen het even lichtjes miezerde ben ik naar buiten getrokken om wat foto’s te maken.

Jammer van het weer die namiddag maar de warmte van het gezellig samen zijn maakte veel goed ! En het was de start voor nog korte namiddagjes er op uit trekken..

Lenteweer

Was het op 1 mei in de voormiddag nog frisjes , dan was de koude wind in de namiddag ” gevallen”. Ik reed met √©√©n vriendin naar een Brugse vriendin om daar een wandeling te maken. Mooi zoals de natuur rondom in bloei stond van de bloeiende bremstruiken , gouden regen , de grasvelden vol madeliefjes, de bloesemstruiken , de talloze boshyacinten en ik spotte er ook een paar roze tussen…….

We dronken samen iets op de kinderboerderij de Zeven Torentjes. Het was er erg druk , de terrassen voor en achteraan zaten stampvol. Grote families met kinderen , misschien al een communiefeestje ? We namen dan maar plaats in de binnenruimte waar alle deuren openstonden en je het gevoel had dat je toch buiten zat.

Het leukste was wel hoe al die kinderen klein en groot in de speeltuin rondrenden en hoe de allerkleinsten met de ouders op het domein wandelden tussen de schaapjes , kippen, geiten, konijnen… Altijd mooi om die verwondering en bewondering van de kinderen te zien en zeker als er ook jong leven ronddartelt zoals de geitjes. Zelf loop ik graag ook eens tussen al die dieren ( ja wat wil je ik bracht alle vakanties als kind doorbracht op een boerderij) maar √©√©n vriendin zag het niet zitten. Dus deed ik het ook maar niet. Maar toch een paar fotootjes terwijl ze op me wachtten.

Een fijne wandeling zonder franjes maar heel gezellig. Meer moet dat niet zijn zoals op die zonnige 1 mei dag !

Een korte wandeling

Terwijl ik huisarrest heb met die zware verkoudheid en wat orde aan het brengen ben in de paperassenberg ( ik heb een schuif waar ik alles ingooi om dan na een tijdje betalingen en zo in de juiste mappen te steken) vond ik nog een mapje met foto’s van een korte wandeling. Begin maart had vriendin last van lumbago en kon een tijdje niet buiten. Maar toen het al wat beter ging wilde ze een kort wandelingetje maken. Niet langs de zeedijk want het was daar nogal veel wind. Naar Sluis waren we pas geweest op boodschappen en toen dacht ik om eens een winterse wandeling te maken in Lissewege. Dat zag ze wel zitten.
We reden met de auto naar Lissewege waar we vast stelden dat het blijkbaar een sluitingsdag was voor veel tearooms en restaurants .We hadden Lissewege bijna voor ons alleen! Praktisch geen fietsers en ook geen auto’s, behalve een man die met paard en koets op de kasseien voorbij denderde. Je hoorde hem al van ver afkomen. We wandelden langs het Vaartje dat er nu maar kaal bij lag. Straks staan de boorden weer vol met bloeiende planten en staan er weer beelden langs de huizen. Kijk maar eens hoe het er verleden jaar uitzag (klik)

Zelfs het snoepwinkeltje waar je ouderwetse snoepjes kon kopen was dicht. En slechts twee tearooms waren open! Allen daarheen natuurlijk! Zelfs daar kon je niet van grote drukte spreken !
De enige echte warme bakker van Lissewege was open en daar stonden de mensen in de rij aan te schuiven. Ik had geen brood nodig en heb dus niet aangeschoven. Deze bakker bakt nog zoals onze voorouders deden!!

Jaren terug heb ik samen met de kleinzoons deze kerktoren beklommen. Een weergaloos uitzicht tot aan de kust en tot voorbij Brugge. Maar daar krijgen ze me geen tweede keer op. Ik heb me boven bijna letterlijk neergelegd om te bekomen van de klim!

De volgende keer gaan we terug tijdens de zomermaanden omdat het dorp dan een openlucht tentoonstelling is van beelden. Nu zag ik een mooie bewerkte , koperen brievenbus. Een doodsimpele brievenbus met een lieve heersbeestje erboven en een bronzen beeld aan de gevel van rest. Goedendag.

We gingen een koffietje drinken in Huize Saeftinghe vooraleer terug te wandelen waar de auto geparkeerd stond.. Op het pleintje vòòr de tearoom staat een standbeeld van Willem van Saeftinghe

Vlakbij de kerk van Lissewege tref je een beeld van Willem Van Saeftinghe aan, een creatie van Jef Claerhout.
In de nabije abdij Ter Doest leidde deze lekenbroeder een vredig bestaan, tot hij in 1302 de abdij verliet om in Kortrijk mee te strijden in de Guldensporenslag. Naar verluidt was hij het die de aanvoerder van het Franse leger, Robert II van Artois, zou hebben gedood. Zes jaar later vermoordde hij tijdens een oproer van de lekenbroeders de bejaarde keldermeester en verwondde de abt. Van Saeftinghe werd in de ban van de kerk geslagen en vond een schuilplaats in de toren van Lissewege, waar zijn vroegere wapenbroeders Breydel en de Coninck hem kwamen bevrijden. Uiteindelijk schonk paus Clemens V hem vergiffenis, zij het wel op voorwaarde dat Van Saeftinghe intrad bij de hospitaalridders.

Tot ziens deze zomer Lissewege !

Fort van Beieren

Na een paar dagen flink ziek te zijn geweest, trekken de nevels wat weg uit mijn hoofd. Ik waag me nog niet buiten want dat is vragen op hervallen. Deze morgen hoopte ik dat de zon door de nevel zou breken maar integendeel. De zon verdween helemaal en het is een sombere en frisse dag geworden.

Dus geen buitenweer voor mij en gezien hier alles een aantal dagen stil lag, letterlijk en figuurlijk, ben ik voorzichtig aan het opruimen geslagen en heb na de middag ook eens de pc nagekeken . Ik ontdekte nog foto’s van een korte wandeling samen met de vriendin. Zij had lumbago gehad en kon een weekje niet buiten en wilde op die bewuste namiddag eens naar buiten. Het was zonnig weer en best aangenaam. Ik stelde voor om eens tot Koolkerke te rijden en daar in het Fort van Beieren een wandelingetje te doen.

Het Fort van Beieren is sedert 1998 een Provinciaal Domein . Het fort werd aan het begin van de 18de eeuw door Franse troepen opgericht in het kader van de Spaanse Successieoorlog. In het fort waren vijf Franse bataljons gevestigd, die de stad Brugge moesten verdedigen tegen aanvallen vanuit de Noordelijke Nederlanden. Het fort werd nooit aangevallen en na 1706, toen Vlaanderen door de Engelsen en de Nederlanders werd bezet, had het geen nut meer. In 1715 kwam Vlaanderen onder Oostenrijks bewind. De laatste soldaten vertrokken uit het fort in 1748. Het Fort van Beieren werd in de Tweede Wereldoorlog wel nog een keer gebruikt door de Duitsers. Ernaast stond een kasteeltje, dat in de Tweede Wereldoorlog evenwel zodanig beschadigd raakte dat het nadien gesloopt diende te worden. Van het kasteel blijven enkel een toegangshek, een bijgebouwtje, een ijskelder en een ommuurde tuin over. Er waren ook nog restanten van een serre, maar die zijn in 2012 verwijderd

Veel van het oorspronkelijk domein is er niet meer over , maar de Provincie doet een lovenswaardige poging om dit kleine domein weer leven in te blazen. Zoals de originele ingangspoort te herstellen, de wandelpaadjes gebruiksvriendelijk te maken. De waterloopjes die er zijn te herstellen ,de ligweide netjes te maken. Het is niet groot maar er komen hier veel mensen wandelen. En als pluspunt ligt het ook vlak bij de bekende Damse Vaart.

Na een wandelingetje kan je in de Brasserie iets drinken of eten.

Tot onze ontsteltenis zagen we bij het naderen van dit kleine bos hoe de voorbije storm hier had huisgehouden. Alles was reeds opgeruimd en grote bomen waren al in stukken gezaagd. De ravage was zo erg dat je nu dwars door het bos kon kijken..

Alle wandelpaadjes waren vrijgemaakt en er was geen gevaar om daar te wandelen. Maar leuk was wel anders als we dachten aan de vorige wandelingen. Er was natuurlijk nog niet zoveel groen zo vroeg in het jaar. Maar het leek alsof de ziel er uit was.

Het was die dag echt warm en veel fietsers waren afgezakt tot de Brasserie Fort van Beieren gelegen in een historische 17de eeuwse hoeve aan de ingang van het Provinciaal Domein. 

Wandelen in Duinbergen

Natuurlijk ben ik gisteren niet gaan wandelen in Duinbergen terwijl de storm Eunice aan het razen was. Tot nu toe zie ik rondom geen schade maar het was in elk geval geen geruststellend weer . Al met al valt de schade aan de kust nog mee als ik de plaatselijke berichten nalees. Natuurlijk bij wie er schade is door omvallende muren, wegvliegende dakpannen , camions die weggeblazen werden, bomen die ontwortelden… daar weten ze wat deze storm voor hen betekende.

Echt winterweer hebben we de laatste maanden aan de kust nog niet gehad. Wel nat, grijs en winderig .
Maar als er een dag is waar de zon het een paar uur voor het zeggen heeft dan moet je daar van profiteren. Zo kreeg ik op een middag van mijn vriendin een telefoontje” heb je tijd om eens een wandeling te doen nu de zon er is” . De zoon was die middag komen eten , maar zodra hij de deur uit was ( terug naar zijn werk) sprong ik in de auto en haalde ik mijn vriendin op .
We reden naar Duinbergen , lieten de auto achter aan de minigolf en vertrokken van daaruit om langs de zeedijk te wandelen. Nu kan je nog overal je auto parkeren , maar straks wordt het weer zoeken om een parkeerplaatsje te vinden . Daarom hebben we besloten om nog zoveel mogelijk in eigen gemeente te wandelen terwijl het nog rustig is in de gemeente.. We rijden naar een bepaald punt en gaan dan te voet verder.

De minigolf is zo mooi opgekuist .Grasveldjes mooi groen, het hele parcours staat gewoon te blinken . Straks zal het er weer druk zijn. De wandelpaadjes errond zijn netjes opgekuist want bij stormweer ligt er dikwijls een dikke laag zand.

Eenmaal op de zeedijk keken we op een uitgestrekt leeg strand. De wind was fel en we hadden het ook nog tegenwind. We hadden de hele zeedijk voor ons alleen.
Eerst nog even een foto van een 22 meter hoog bronzen sculptuur genaamd ” Tower”van Thomas Lerooy. Imposant en op een plek waar je vrij zicht hebt.

“Tower¬†bestaat uit 49 bronzen hoofden – bustes – die allen recht naar de zee kijken. De gezichten werden zodanig gemanipuleerd en geabstraheerd – de neuzen, ogen, oren, kinnen en oren staan allemaal op eenzelfde verticale as – dat verschillen genivelleerd worden en iedereen op elkaar lijkt.”

Op dat hele stuk zeedijk hebben we misschien een vijftal wandelaars gezien. Het was ook niet echt aangenaam want de wind blies fel in ons gezicht. Wel geen ijzige wind zoals die keer toen ik richting Zwin wandelde maar op den duur kregen we het toch koud. In het eerste gebouw dat we tegenkwamen was er een tearoom en toen we binnenstapten kwam er ons een aangename warmte tegemoet. Lang bleven we daar niet want we moesten nog een flink eind terugwandelen en we vreesden dat het ging regenen.

Nu kozen we om door het Directeur.Gen. Willemspark terug te wandelen daar konden we wat ontsnappen aan de strakke wind omdat we achter een duinenrug liepen.

De hoge trap leidt naar de beelden ” de redders” maar deze keer gezien van de achterkant. We wandelden op dat ogenblik aan de voet van deze trap achter een duinenrug en zagen het niet meer zitten om nog die trappen te beklimmen.
“Soccoristas” is een beeld van de hand van de Spaanse kunstenares Aurora Canero. Het bevindt zich in de duinen van het Directeur-Generaal Willemspark in de Belgische plaats Heist. De sculptuur heeft een metalen structuur, weegt 570 kilogram en werd verankerd op een betonplaat.”

We wandelden in een straat evenwijdig met de zeedijk terug naar de auto. De wind was zo aangewakkerd dat we liever niet langs de zeedijk terugkeerden. Al met al een “gezonde” wandeling en toen ik mijn vriendin had afgezet aan haar woning begon het zachtjes te regenen….Dus juist op tijd terug thuis.

Klaar voor een volgende wandeling want alle coronaregels waren toen nog geldig en om op voorhand afspraken te maken om iets te bezoeken zagen we niet zitten, je weet wel dat systeem van tijdslots. We doen liever iets op spontane manier als het ons allebei past. En straks zal dit weer kunnen.

Winterweer

Het weekend is bepaald niet rustig verlopen. Straffe wind en regen en op de koop toe werd ik de nacht van zaterdag op zondag brutaal uit een diepe slaap wakker geschud door een donderend lawaai. “Lap , de pannen waaien van het dak” dacht ik. Maar wat kan je midden in de nacht doen. Je ziet toch al niet veel. Ik heb wel langs alle kanten van het huis door de venster gekeken boven of ik geen pannen in de dakgoot zag liggen. Stom ,want als er pannen in de goot lagen kon ik er toch niets aan verhelpen. Na een hele tijd ben ik dan toch weer in slaap gesukkeld en ’s morgens was het natuurlijk het eerste wat ik deed naar buiten gaan en rondom kijken of ik ergens een gat in het dak of pannen op de grond zag. Niets. Er is een hele flap lood aan een dakkapel losgekomen en vermoedelijk heeft die flap lekker zitten klepperen en ook een plastiek plankje van de dakgoot was losgekomen en naar beneden gevallen. Nu op zoek om dit te laten repareren.

Die dag scheen de zon en het was aanlokkelijk om eens na de middag een wandeling te maken. Ik stelde mijn vriendin voor om eens rond het Duinenwater meer te wandelen. Misschien konden we al iets zien van het stadsrandbos dat er wordt aangeplant .

We wandelden eerst door een parkje dat nog niet zolang geleden is aangelegd. Er zijn kleine waterpartijen en overal staan bankjes en zijn er bruggetjes. Waterhoentjes en eendjes vinden het hier naar hun zin. Waar vroeger een oude boerderij stond en later uitgebaat werd als tearoom en speeltuin, is volledig afgebroken en heeft plaats gemaakt voor een volledige nieuwbouw met dezelfde naam ( hotel, restaurant en speeltuin)

We verlieten dit parkje en stapten naar het Duinenwatermeer ( in de volksmond nog altijd “de Put van DeCloedt”. Deze put is ontstaan door zandwinning in de jaren ’50 voor opspuitingen op het strand

Gemeente gaat op zoek naar commerci√ęle uitbater Put van De Cloedt - KW.be
een foto zoals het meer er vroeger uitzag vóór het project Duinenwater ontstond.( foto KW)

De wandeling rond het meer startte toen we over het bruggetje stapten om dan zo rond het meer te wandelen. De zon was al weer verdwenen en we moesten opboksen tegen een ijzige wind. Dat hadden we niet verwacht.
Het pad slingerde langs het water en op het meer zagen we een drietal surfers. Verder geen beweging op het meer waar het bij beter weer erg druk kan zijn.

We waren ook benieuwd of we al iets meer zagen van het geplande stadsrandbos. Eigenlijk is er nog niet zoveel veranderd na onze vorige wandeling toch al een tijdje geleden. Wel is er veel lage begroeiing weg en kan je nu kijken tot het station van Duinbergen. Want dat is de bedoeling om een soort groene buffer aan te leggen. Je ziet al grondophopingen en paden en grachten…

je kunt onderweg je conditie opkrikken . Daar hadden we allebei geen zin in. Vriendin en ik hoopten dat de cafetaria van Lakeside Paradise zou open zijn, zodat we ons daar wat konden opwarmen. Want twee zaken die we onderweg hadden gezien waren gesloten en dat op een zaterdag. Het grootste probleem blijkt een gebrek aan personeel te zijn en dan vinden de uitbaters het niet rendabel om enkel het weekend open te doen.
Maar we hadden geluk ,de zaak was open. We waren er niet alleen . Een heel gezellige zaak en super vriendelijk personeel. Niet aan gedacht om daar een fotootje te nemen. Toch eentje van de buitenkant.

Lekker opgewarmd wandelden we deze keer met de wind in onze rug terug. Ze blijven daar maar bouwen, het ene gebouw al pompeuzer dan het andere. Maar toch een mooi mix van huizen, appartementsgebouwen en villa’s . Op relatief korte tijd is Duinenwater uitgegroeid tot een nieuw deel van onze gemeente.

Nog een blik op het meer bij ondergaande zon. We hebben die namiddag een ijzige maar toch deugddoende wandeling gemaakt.

De hond uitlaten…

Een Brugse vriendin, M , heeft haar rechterarm gebroken in haar woning zelf. De omstandigheden zijn onduidelijk omdat ze zelf niet goed meer weet hoe het is gebeurd. Uitgegleden en gevallen en even bewusteloos ? De andere dag ( zaterdag)hebben vrienden van haar haar bij de spoed binnengebracht omdat ze zoveel pijn had . Daar werden foto’s genomen en pas maandag is ze geopereerd.

Nu had M. geen erge pijn meer en mijn vriendin, Julia, en nog een schoolvriendin uit Brugge gingen haar deze week een bezoekje brengen. Ik had pannenkoeken gebakken en had de suiker mee voor op de pannenkoeken en Julia had een thermos koffie mee en suiker en melk en de Brugse vriendin een doos koekjes . Zo had M. geen werk aan ons en als we terug weggingen was alles aan de kant.

M. zorgt een paar dagen in de week voor een hondje van een gehandicapte dame die dan naar de revalidatie gaat. Maar dat beestje moet toch ook eens naar buiten en we maakten gezamenlijk een wandeling. M. had het moeilijk omdat het hondje wel braafjes meeliep maar toch aan de leiband trok en ze wat evenwichtsproblemen ondervond. Dan heb ik het maar van haar overgenomen.

M. woont niet zo erg ver van de Kinderboerderij de Zeven Torentjes en we liepen door de boerderij om deze terug te verlaten aan de andere kant ipv helemaal rond te wandelen op de straat zelf. Daarenboven is het ook altijd leuk om de dieren te zien. Hoewel de meeste nu in de hokken verbleven.

Het weer was niet zo goed die dag grijs en nevelig ( want toen ik terug naar huis reed overviel ons dikke mist eenmaal we Brugge verlieten. Bangelijk om tegen een witte muur aan te kijken! ). Het was niet erg druk op het domein . Een paar ouders met kleine kinderen die naar de dieren gingen kijken in de stallen en anderen die door de weiden wandelden waar schapen, geiten en kippen liepen. Op het speelplein enkele grotere kinderen op de speeltoestellen , hun ouders zaten wellicht in de cafetaria. Het ligt er nog echt op zijn winters bij. Straks zal het hier vol leven zijn en lopen de dieren allemaal terug buiten.

Maar wij hadden het hondje uitgelaten en zelf een gezondheidswandelingetje gemaakt na de koffie en pannenkoeken!

Boswandeling op een zonnige oktoberdag

Ik was onlangs gaan wandelen in het Domein Beisbroek in Brugge St Andries (klik) in de hoop veel paddenstoelen aan te treffen zoals een paar jaar terug. Behalve ” keien” ( een soort paddenstoel) zag ik er niet veel . Ook geen verkleurende bladeren aan de bomen. Daarenboven was het zo’n zacht weer dat een licht jasje al volstond . Precies een zomerdag..
Nu zijn we een paar weken verder en ik was op bezoek bij een Brugse vriendin en na een lekkere lunch stelde ze voor om in een klein bos niet ver van haar woning een wandeling te maken.

notenbrood met lauwe camembert en een slaatje

Veel paddenstoelen hebben we hier ook niet gezien , maar het was aangenaam om nu eens langs brede paden en dan weer door een stuk bos vol verdorde bladeren -waar je lekker kan in scheppen met je voeten -te wandelen. Dan liepen we langs waterpoelen en langs smalle vochtige paadjes. Midden in het bos waren banken in een vierkant geplaatst, wellicht afkomstig van omgewaaide bomen.
Hier en daar zag je bomen waarvan de bladeren lichtjes begonnen te verkleuren. De herfst komt er zeker aan maar nu was het bos nog overwegend groen en de zon gaf nog warmte.

Toen ik thuiskwam werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Jammer dat de woning van de buurmaan het zicht wat belemmerde. De hemel was een bewegend spel van kleuren . In plaats van een foto had ik het beter gefilmd.

een zomeravond aan de kust

Toen ik ging fietsen was het de hele dag zwoel geweest , weinig zon en wat bewolkt, maar de andere dag was het de hele dag zonnig en zò warm dat ik liever in de koelte bleef .

Rond 19.30 uur trok ik naar de zeedijk om een wandeling te maken en vooral ook om de zon te zien ondergaan.
Ik had dit al dikwijls eens willen doen maar eenmaal de avond er aankwam zeg ik er tegenop om naar de zeedijk te rijden. Na de hitte van de dag leek het een ideale avond om dit te doen.

Het was die bewuste avond overal nog druk en veel fietsen stonden nog geparkeerd op de zeedijk . De terrasjes zaten overal vol. Bij de Rubens zag je zelfs een rij volk op straat wachten om een tafeltje te bemachtigen! En het was niet het enige terras waar geduldig werd gewacht .

Ik kwam niet om op een terrasje te zitten maar om een wandeling te maken en dan de zon te zien ondergaan. Langzaam zag je de hemel verkleuren….

…tot de zon achter de strandcabines verdween en er nog enkel een rood-rozige lucht overbleef. Achteraf speet het me dat ik niet tot aan het water was gegaan. Maar eenmaal de zon de horizon nadert gaat het allemaal zo vlug. Ach een volgende keer maar en liefst met vrij zicht op zee.

De auto stond achter het Casino geparkeerd en ik kon bij mijn terugkeer een foto van een mooi verlichte vòòr-en achterkant van het Casino maken.

Op de terugweg liep ik over het Van Bunnenplein, daalde even de trappen af om een verlicht dichtvers van Maud Vanhauwaert ( Vlaamse dichteres) ) te fotograferen. Ik vond het zo passend op deze plaats : Je kijkt naar boven en je ziet op het plein een terras vol mensen zitten “op een zucht van de zee” !