Cadzand 1

Op het einde van de duinwandeling zoals ik gisteren al beschreef, kom je onverwachts terug  in de bewoonde wereld. Een infobord herinnert er je aan. Als we de trappen opliepen kwamen we uit aan het haventje.

We hadden zin om terug te keren. Er was zo’n strakke wind en het zand sloeg tegen onze blote kuiten, zo hard dat het pijn deed. Het zat er helemaal niet in om het havendammetje op te lopen. We zagen mensen al halverwege omdraaien en terugkeren !
Dat was wel een groot contrast met de windluwe wandeling achter de hoge duinrug. Niet te geloven. We keken even naar de omgeving en naar de brasserie AIRrepublic van Sergio Herman , staken de brug over van het jachthaventje en namen de wandelweg langs het strand. Hier viel het nog mee met het stuifzand.
We wilden naar het strandpaviljoen gaan maar die bleek gesloten. Op het strand zelf was er geen grote drukte en de mensen zaten ruim ver uit elkaar, zelfs een familie had grotendeels de nodige afstand genomen van elkaar!

We draaiden om en daalden af naar het pleintje achter de duinen . Dat pleintje is daar al jaren en heeft al veel veranderingen doorstaan maar toch is de uitstraling nog steeds dezelfde. Ook hier niet erg veel volk en op een terras kregen we een tafeltje toegewezen. Het waren allemaal tafeltjes voor vier personen en elk tafeltje had een oranje dekentje op één stoel als om aan te tonen dat dit één bubbel was. Of je nu alleen ,met twee ,drie of vier was je kreeg zo’n tafeltje aangewezen. Eigenlijk best gezellig nu er meer maneuvreer ruimte was. Er is ook een schaduwterras naast het etablissement  ,wat best fijn is bij hitte periodes, maar nu toch liever in de zon want wind was er genoeg zodat het niet overdreven warm aanvoelde. Ach en bij grote drukte kon je ook nog binnen zitten waar het groot en ruim is.

We namen allemaal foto’s ! Mijn vriendin nam foto’s van mijn kleinzoon en van mij..


Eenmaal de trappen opgeklommen zagen we de duinen en de zee.

Een paar betonnen blokken tonen hoe de havendam is aangelegd en versterkt. Door de felle wind en het snijdend zand zijn we de havendam niet opgewandeld. Ik nam er niet eens een foto van, zo vlug wilden we daar weg zijn 🙂


Een zicht op de brasserie AIRrepublic en het haventje waar het erg rustig was.

Zoals je op de foto’s kan zien was er felle wind en waren er dreigende wolken. Gelukkig heeft het niet geregend.

Een zicht van het haventje vanuit een ander standpunt . Kleinzoon en ikzelf hadden een containerschip in het oog.

Hier varen deze schepen redelijk dicht bij .

Aan weerszijden van de wandelweg staan lange banken waarop je kunt zitten of liggen . Deze jongelui genoten van een ijsje.

Het strandpaviljoen was jammer genoeg niet open. En zoals je merkt was het niet erg druk op het strand.

Deze familie leek zelfs op het strand de nodige afstand te bewaren!

We verlieten het strand en daalden af naar het pleintje waar er verschillende tearooms met terras open waren.

Een tafel werd ons toegewezen. Plaats genoeg. Ik heb het nog geweten dat er in de namiddag geen enkele plaats vrij was.

De gocarts wachten op vakantiegangers. Achteraan is het Strandhotel waar  Sergio Herman in staat voor de food&Beverage. Daar was vroeger zijn Pure C restaurant.

Een paar winkels die het zomer-en vakantiegevoel oproepen. Alleen nog niet veel geïnteresseerden!

Op de terugweg stapten we een breed pad omhoog naar de haven . De vloer en de zijkanten zijn bedekt met vèèl plaketten  met namen van mensen die een Award  hebben ontvangen van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ik pikte er een paar uit. Tja het was niet de bedoeling dat mijn vriendin en ik er ook zouden opstaan. Maar die plaketten zijn precies spiegels.

En toen eindigde onze wandeling in Cadzand met de traditionele foto bij de Sluiswachter. Iedereen die voor de eerste keer met mij in Cadzand gaat wandelen moet bij hem poseren 🙂

We wilden echt nog meer foto’s nemen maar de wind was zo heftig aan zee dat ik mijn kleinzoon sommige foto’s liet maken omdat ik mijn gsm niet stil kon  houden!

Cadzand

Donderdag (2 juli) kwam Sébastien ’s morgens naar Oma.  De vakantie is begonnen en eindelijk kon hij eens voor een paar dagen langskomen. Mijn bubbel is groter geworden en behalve mijn kinderen en een paar vriendinnen  kwam hier niemand over de vloer. Wat een opluchting dat we voorzichtig weer meer mensen kunnen ontvangen.
Toevallig ging ik die dag met een schoolvriendin een wandeling maken in Cadzand. Maar dat deerde Sebastien niet want hij gaat ook graag wandelen en de zee is en blijft aantrekkelijk als je zelf niet aan zee woont!

Met de auto van de vriendin en elk met een mondmaskertje aan reden we naar de parking even buiten Cadzand.( foto is teveel ingezoomd). Ideaal om van daaruit ofwel naar de Zwingeul zelf te wandelen of eenmaal boven de wandelweg op de duinenrij te kiezen. Wij kozen geen van beiden maar vertrokken voor een wandeling in het duinlandschap gelegen achter de duinen. Op het einde kom je uit op het haventje van Cadzand. De meeste mensen kennen dit pad niet en voor iedereen die het de eerste keer doet is het een verrassing. Vorige keren liepen de Langhorns er rond deze keer graasden ze wellicht elders.
De natuur is er momenteel op zijn best. Er was een strakke wind en je kon een jasje echt verdragen. Maar daar was het windluw en borgen we onze jasjes al vlug op.

De parking waar je nog alle plaats van de wereld had en het lange pad naar het Zwin toe Wij namen de weg die je nog op het uiterste randje van de foto ziet.

Hoge grassen , planten en bomen omringden ons..

De runderen waren er deze keer niet. Toch niet hier.

Er stonden veel lage appelbomen vol met appeltjes. Zomerappeltjes die heel lekker zijn voor appelmoes. Ik herinner me dit nog vanop de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement. Alleen moest je er vlug bij zijn want die waren vlug “gestekt” door wormpjes.

Ontzettend veel braambessenstruiken en met mooie ” trossen” onrijpe vruchten. De moeite om er wat later te komen plukken! Of zou dat niet mogen ?!

De natuur wordt hier gerust gelaten.

Een bankje nodigt uit tot zitten (!) en dan zie je vòòr je dit duinenlandschap met veel duindoorn die nu nog niet bloeit…

..maar niet enkel duindoorn is er massaal aanwezig ook de koningskaars , de egelantieren roze en witte, de gevaarlijke berenklauw ,en de roze bloemen waarvan ik de naam niet van ken ( Mizzd help je me ? ). In de grote tuin waar ik vroeger tuinierde  had ik indertijd heel veel koningskaarsen staan. Ik vind het zo’n majestueuze plant. Deze hier moesten nog allemaal bloeien.

Het was echt genieten ! Toen kwamen we aan het haventje. Maar dat is voor morgen. Is iets totaal anders dan deze wandeling.

Wandelen op de zeedijk

Eenmaal uit het “Bosje van Heist” sta ik hier op de zeedijk zelf met op de achtergrond nog juist zichtbaar de “twee redders”.
Van hieruit wandelden mijn vriendin en ik langs de zeedijk tot het Rubensplein. Mutsje op en sjaal goed rond mijn hals want het was koud .Handschoenen in de handtas want anders kan ik geen foto’s maken 😉

Op het strand staan er “zandvangers want anders geraakt de zeedijk bij de minste stormwind vanuit zee onder het zand.
De eerste foto met zicht op Zeebrugge en de andere met zicht richting Knokke

Het strand bij de bocht van Duinbergen tot aan het Rubensplein ligt er “maagdelijk ” bij. Alleen het rode kruis gebouwtje rechts in de verte  is blijven staan.

Verboden te zwemmen maar de honden mogen nu over het hele strand rennen.

De Residence Duin in Duinbergen wordt afgebroken! Jammer !  Ik heb dit gebouw mijn hele leven daar geweten.

“Résidence Duin” is opgetrokken ca. 1936 op de net verkavelde gronden van het Albertstrand. Binnen deze verkaveling krijgt het gebouw een beeldbepalende rol, omdat het op de Zeedijk de grens aangeeft tussen Duinbergen en het Albertstrand.

Het gebouw is ontworpen door architect P. Agon, een Duinbergse architect die in het interbellum instond voor tal van villa’s en andere gebouwen in een diversiteit van stijlen. De stijl van dit gebouw kan getypeerd worden als een combinatie van art deco en Internationale Stijl, een vormgeving die uniek is voor Duinbergen.( Vlaanderen onroerend Erfgoed)

Bulldozers zijn bezig om het strand op te hogen en te nivelleren. Nu maar hopen dat er geen winterstormen meer komen!

 

Grappig , mooi geparkeerde step en fietsje. De vermoedelijke eigenaars doen een wandelingetje op het strand.

Zelf hebben we ons even opgewarmd op een verwarmd terras op het Rubensplein vooraleer verder te wandelen naar de auto die aan het station geparkeerd stond.

Bosje van heist

Zondag 26 januari scheen de zon tot  14 uur en daarna sloeg de hemel toe en bleef er alleen een grijs wolkendek. Maar ik had  zo’n zin om eens te wandelen op de zeedijk . Nu eens niet in de richting van het Zwin maar vanaf de andere kant,  te starten in Heist en zo tot aan het Rubensplein . Ik zag het niet zitten om dit heen en weer te doen. Mijn fysieke toestand kan een lange wandeling nog niet aan. Lang? Zeker voor een niet zo getrainde wandelaar( ik fiets liever). In totaal wandelde ik  toch meer dan een uur en dan bedoel ik niet slenteren.
Ik parkeerde mijn auto aan het station in Knokke en nam samen met mijn vriendin de tram naar Heist . Start aan het Heldenplein.
Maar eerst wilden we door het” bosje van Heist” (Directeur generaal Willemspark )wandelen. Er is zoveel negatieve kritiek omdat het bosje opgekuist is en er veranderingen zijn aangebracht. Het oogt inderdaad kaler maar laat alles toch eerst eens weer groeien vooraleer zoveel kritiek te spuien. Omdat het indertijd zo volgroeid was liepen er dikwijls exhibitionisten rond die de mensen de stuipen op het lijf joegen. Dan te bedenken dat er daar veel kinderen komen spelen!

Er is niet alleen een bosrijk deel maar ook een mooi duinengebied . Je komt er al wandelend tot aan de zeedijk. Het leuke is de lange en hoge trap waar het kunstwerk staat met de twee redders die op een hoge stoel het strand en de zee in de gaten houden.

we wandelden van daar het hele eind langs de zeedijk maar dat zie je morgen dan !

Leuk adresje

Soms kom je totaal onverwachts op een leuk adresje om een koffietje/theetje te drinken en waar het zo gezellig is dat je spontaan met de andere bezoekers een babbeltje slaat. Zo’n adresje hebben wij in Blankenberge ontdekt dank zij Pauline.

Toen we haar kleine expo bezochten in de bibliotheek van Blankenberge was er juist een fotosessie met een krant bezig en nadien verdween ze voor een interview. Ze vroeg wel om wat te wachten maar dat wachten bleef duren en we gingen een wandelingetje maken in de stad en zouden dan later nog eens binnenlopen. Het was een miezerige koude dag en we zochten al vlug een tearoom die open was . Het leek wel sluitingsdag voor veel zaken. Maar we troffen het niet met de tearoom die wèl open was. Er zaten veel rokers op een buitenterras met elektrische verwarming boven de hoofden, maar wij verkozen toch maar om binnen te zitten. Er zat niemand binnen ,we waren de enige klanten. De thee die ik wenste hadden ze niet en de koffie met veel slagroom die Julia vroeg hadden ze ook niet en er was ook niks zoets te verkrijgen. Nochtans stond er van alles op de kaart. Terwijl we met elkaar zaten te babbelen sloeg de uitbater er telkens zijn snabbel in. Wat een onbeleefdheid . Die kent het spreekwoord horen, zien en zwijgen wellicht niet! We wilden juist opstappen toen Pauline opbelde om te vragen waar we waren. Zij was in de buurt en wij vlug afrekenen en naar buiten.

We vertelden haar wat we tegenkwamen in deze tearoom. ” Kom dan breng ik jullie naar een zaak waar het echt gezellig is.” En of het gezellig was!
Hier een paar foto’s van een bloemenzaak die sedert een  jaar minder bloemen verkoopt maar wel veel oude spullen, kitscherige hebbedingen maar  ook mooie zaken. Een hoek van de zaak was ingericht als tearoom met oude tafeltjes en stoelen. Je kon er zelfgemaakt gebak eten en ook per persoon een schaaltje met allerlei koekjes bestellen. Omdat we niet wisten wat dit inhield bestelden we één schaaltje voor twee personen. Gelukkig maar want het was bijna een maaltijd  ,hahaha! De kelner kwam bij iedereen een praatje slaan en zo geraakte iedereen wel even  met elkaar aan de babbel.
Een volgende keer gaan we daar zeker terug wat gezelligheid opzoeken! Café Fleur een opvallend buitenbeentje in de binnenstad van Blankenberge op de hoek van de Visserstraat . Inspiratie hadden de uitbaters opgedaan in de grootstad New York.

 

 

Zwerfvuil problematiek

 

In de bibliotheek van Blankenberge gaat momenteel een kleine expo door met kunstwerkjes gemaakt van allerlei afval gevonden op het strand. Het is verbijsterend wat er allemaal gevonden wordt op het strand. Pauline , lieve vriendin van mij is een fervente wandelaarster en gaat dagelijks op stap langs het strand en de duinen. Haar hobby is schelpen rapen en liefst schelpen die ze nog niet in haar bezit heeft. Zij maakt daar  kunstwerkjes van. Maar ze begon ook op te merken dat er veel afval op het strand en langs de vloedlijn was aan te treffen. Zij begon het op te rapen en stopte dat in de afvalmanden die langs het strand  te vinden zijn.

Zij heeft zich dan aangesloten bij de  Proper Strand Lopers  . Ga eens kijken op deze blog wat deze vrijwilligers allemaal doen om de mensen bewust te maken van de afvalproblematiek!! Ook het project van mijn vriendin Pauline wordt er vermeld!

  Toen ik deze expo ging bezoeken werd ze op dat ogenblik geïnterviewd en gefotografeerd voor een artikel in een krant. Breng ook eens een bezoekje aan deze kleine expo en schrijf iets in haar boek als dank voor haar dagelijkse inspanningen om het strand en de duinen proper te houden.

2020

Na de verschillende kerstfeesten dicht bij huis heb ik Oud en Nieuw niet dicht bij huis doorgebracht.
Het was  een jàrenlange traditie dat de allereerste stagiaire die indertijd maanden bij mij haar stage heeft doorlopen Kerst bij mijn man en ik doorbracht. Zelfs toen ze al getrouwd was en twee kinderen had kwam ze elk jaar op Kerstdag met haar gezin . Toen mijn man zeven jaar geleden overleed zei ze ” en nu ga jij elk jaar de Kerstdagen en Oud en Nieuw bij mij doorbrengen.” Zo geschiedde het enkele jaren.
Ondertussen ga ik Kerstavond bij een zoon en Kerstdag bij de dochter. Oud en Nieuw gaan de kinderen zelf op stap en zijn ze allang blij dat ik niet alleen thuis zit !
Verleden jaar viel alles in duigen door mijn ziek zijn. Maar dit jaar  ben ik  met Oud en Nieuw naar Waasmunster gereisd met de trein. In mijn eentje rijd ik tijdens de wintermaanden niet met de auto naar ginder. Het is donker als ik doorga en donker als ik terugkom en er zijn lange eenzame stukken weg. Mag er niet aan denken dat ik in panne zou vallen!

Alleen duurt de trip met de trein 2 uur pfff! In Gent een half uur wachten op een verbinding! Vòòr de fameuze herschikkingen van de NMBS had ik wel een vlugge verbinding. Ik bracht die wachttijd nu door in het Starbucks Café . De oude cafetaria met zijn mooie plafonds en oud interieur is omgevormd tot een gezellige plek. Een student heeft bereidwillig een foto gemaakt met mijn “hot chocolat” in de hand! Zag dat niet zitten om een selfie te maken !!
In Lokeren kwam vriendin samen met haar man me aan het station ophalen en het genieten kon dan beginnen.

Ik ben tot en met verwend geworden met fijne gerechten en drank ’s avonds onder ons drietjes. De andere dag waren haar drie kinderen er tegen de middag en schoven we met zijn negen gezellig aan tafel om opnieuw verwend te worden met lekker eten!
Ik was zo blij om iedereen terug te zien. Ik heb haar kinderen van kleins af aan gekend en sedert enkele jaren ken ik ook hun wederhelften.

Met Oude Jaarsavond : kaviaar, kreeft ,staartvis en ijstaart.
Aan die kaviaar is een anecdote verbonden. Jaren geleden was haar man voor zijn werk in Moskou. Hij had toen enkele kleine potjes verschillende kaviaar mee. Samen met een fles vodka brachten zij de kaviaar mee om bij mijn man en mezelf als hapje te eten! Dat was ons zo goed bevallen dat er toen al lachend gezegd werd ” als je ooit nog eens in Rusland geraakt breng nog maar eens wat kaviaar mee!! ”
Deze keer was hij niet zelf naar Rusland geweest maar wel een collega en die bracht een ijzeren doos kaviaar mee( de grootte van een dubbele nivea doos handcreme!! ). Met ons drietjes hebben wij die kaviaar puur gegeten op een toastje met een glas champagne erbij. Op de foto is de kaviaar op nieuwjaarsdag gepresenteerd op een soort speciale eiersalade.

Nieuwjaar dag currysoepje met gamba’s, hertekalf en keuze uit drie soorten ijstaart.
Ach wat kan het leven toch mooi zijn en zeker na hetgeen er het voorbije anderhalf jaar met mij is gebeurd. Al die mooie momenten  worden  nu intenser beleefd . Ik hoop dat er nog veel mogen volgen!

 

Midwinterfeest in Brugge

Zondag was het in het St Anna kwartier in Brugge het jaarlijks Midwinterfeest. Een vriendin woont daar niet ver vandaan en ik kon bij haar parkeren en dan te voet via de altijd mooie molens aan de Vesten langs het G.Gezelle museum wandelen tot aan de Balstraat waar langs een lange muur allemaal ouderwetse standjes opgesteld waren. Je kon er allerlei handwerk en ambachtelijke producten kopen . Je kon er op verschillende plaatsen proeven van appelwijn, likeurtjes, chocolademelk en glühwein. Je kon aan de Jerusalemkerk luisteren naar een prachtig kerstkoor.

Een deur stond open aan het G.Gezelle museum en ik piepte even binnen en zag een bronzen standbeeld
staan van Jan Fabre, “De man die vuurt geeft”.

Van af het begin van de Balstraat tot aan de Jeruzalemkerk waren er allerlei standjes.
Het was in de winkelstraat erg druk toen we naar de verlichting gingen kijken ,hier was het zo mogelijk nog drukker!

In verschillende van die  huisjes ( die één geheel vormen)is ook het volkskundig museum ondergebracht

 

 

Een mooi zicht op de godshuisjes (waarvan vele in de jaren 1950 samengevoegd werden als woonhuis) met in de verte de Jerusalemkerk

Het was die namiddag mooi weer en de dichte menigte zorgde ervoor dat je het niet koud kreeg.
Maar je kon je ook opwarmen aan de vuurkorven die her en der stonden. Of aan de warme dranken die je
aan verschillende standjes kon kopen.

Leuk was het kraampje met de patacon op de koeken. Ik herinner me dat ik dit voor de eerste keer
heb gezien toen we op bezoek gingen bij de familie van mijn moeder in de Walen. Daar was dit een
traditie bij de feestdagen, wat de marktkramer beaamde.

Een volksspel : inleg 1 euro en dan twee keer aan het rad mogen draaien. Stond het rad stil op een  bruin vlak
dan had je prijs en kreeg je een velletje macaronskoekjes gekleefd op een hostieblad. Die koekjes
kon je voeger in de snoepwinkel voor een paar centen kopen! Jeugdsentiment. Het jongetje dat speelde had
geluk en won zo’n velletje!

Troubadours zongen oude kerstliedjes . Als je wilde meezingen kon je een blad krijgen met de tekst.
En er werd duchtig meegezongen !

Een kanthuisje in één van die kleine woningen van het godshuistype .

Het ovale kantwerk stond geprijsd voor om en bij de 1000 euro !!!

Aan de Jeruzalemkerk kon je naar een koor luisteren en door een smalle straat met godshuisjes en een
kantmuseum terugkeren in de Balstraat .

Om deze gezellige wandeling af te sluiten schalde een toeter om de weg vrij te maken voor een korte fietstocht van twee mannen.Het ging zo vlug dat ik de tweede man niet eens deftig op de foto kreeg(=mislukt)

Brugge verlicht

Vorige zaterdag namen mijn vriendin en ik de bus naar Brugge. Op die manier geen parkeerproblemen! Goed idee want het was razend druk in Brugge.
We wilden de verlichtingsroute dwars door Brugge volgen.

Kerststalletjes op het Simon Stevinplein. Door de geweldige drukte zijn de foto’s van de Winkelstraat mislukt allemaal bewogen.
Ongelooflijk , ontzettend, overdreven druk : uitloper van Black Friday!
Wij kwamen toch niet om te  winkelen maar wilden de verlichting zien. We maakten ons daarom vlug uit de voeten uit de winkelstraat.We hielden op een ogenblik zelfs elkaars hand vast om elkaar niet kwijt te spelen!!

Allemaal foto’s rond de markt van Brugge.

Bovenste foto: in een lange rij aanschuiven om de winkel van Kate Wohlfart binnen te gaan
Onderste foto: aanschuiven voor de nieuwe rage: een wafel belegd naar keuze. (Voorheen waren het cupcakes)

Op de Burg waren de gebouwen mooi verlicht

Rond de vismarkt zwommen de zwanen netjes op een rij terwijl aan het Begijnhof zelf de zwanen rustig op het gras lagen.

Op het  Huidevettersplein hielden we halt om ons te verwarmen aan een warme chocomelk op een buitenterras (maar wel onder een warmtestraler).

Via  de Rozenhoedkaai en de Dijver  wandelden we verder.

In de Katelijnestraat namen we een heel smalle straat ,de Stoofstraat,  die verbinding geeft met het Walplein .
In dit smalle straatje zagen we een Sinterklaas in vol ornaat in een miniwinkel vol chocolade en andere zoetigheden.
Ik ben de Sint gaan groeten en ik kreeg van hem een stukje chocolade. Hij had het die dag erg druk gehad ,zei hij en ondertussen zwaaide hij naar de kinderen die met hun ouders langs wandelden!

Het hele walplein was mooi verlicht . Zelfs een ouderwetse  hoedenwinkel op een bel etage trok de aandacht!

We wandelden verder langs het Begijnhof, zagen de mooi verlichte brug over het Minnewater, met de verlichte toren opzij van de brug en een spookachtig schijnsel  erop. De kunstijspiste die op het Minnewater geïnstalleerd is was onmogelijk op de foto te krijgen wegens druk, druk ,druk.
We moesten werkelijk drummen om voorbij al die mensen te geraken . De tijd drong wilden we de bus halen en de weekends rijden er minder bussen dan tijdens de week.

Onder het vreemde schijnsel van bewegende “doeken” met op het einde een blauwe verlichte installatie op het water bereikten we juist op tijd de bus op het stationsplein.

Het was een mooie twee uur durende wandeling. De volgende wandeling zal in mijn eigen stad zijn. Kijk maar eens welke mooie verlichte bomen er in Knokke aan het station staan!!

Regen ,regen en nog eens regen

…en op de koop toe grijs, grijs en nog eens grijs!
Kon het nu eens een weekje droog ,droog en nog eens droog blijven.

Dan kan ik de bloemperken in de tuin klaar leggen voor de winter, kan ik bloembollen planten en een paar planten een beter plekje geven.
Dan kan de tuinier de tweede, -en grootste -treurwilg snoeien . En de twee kerselaars in de tuin achteraan wat fatsoeneren.
Dan kan het snoeisel van de laurierhaag die de zoon  korter en dunner heeft gemaakt ook opgeruimd worden. Het is daar zo nat nu .
Dan kan het gras ook afgemaaid worden. Nu lukt het niet omdat de grond te nat is. Het is hier poldergrond weet je  en door de regen is het zompig geworden.

Hebben we geklaagd toen het té en té warm was ,nu verlang ik naar een paar zonnige dagen.
Een goeie maand geleden was het zo’n mooi weer en daar hebben mijn vriendin en ik van geprofiteerd.

We reden naar Cadzand, lieten de auto achter op de parking even voor je het stadje inrijdt. We wilden te voet door de zwingeul richting zee wandelen. Het pad ernaar toe was afgezet. Er waren bulldozers aan het werk. Dan maar door het natuurgebied gewandeld richting haventje. En van het haventje richting strandpaviljoen “de Piraat”.

Het pad dwars door het natuurgebied met duindoorn, braambessen, appelboompjes, berenklauw…

Eén van de verschillende strandpaviljoenen

AIRrepublic van Sergio Herman
Het jachthaventje
Het rustige strand!
Uitrusten in het strandpaviljoen de Piraat! Krachten opgedaan om terug te keren naar de parking. :-).  Hieronder ijsje van de vriendin. Het waren echt grote porties!