Het Zuivelmuseum

Ik leef een beetje in vakantiemodus. Het lukt me niet altijd om regelmatig mijn blog aan te vullen. Er is zoveel te doen aan de kust tijdens de zomermaanden en waarom zou ik er niet van profiteren! De stille maanden duren langer….
Ook als het weer wat minder is,is het een uitstekende gelegenheid om mijn huishouden -die ik met de Franse slag doe tijdens de zomermaanden- eens grondiger aan te pakken. Dan wordt er met emmer en dweil  rondgelopen, ramen gepoetst , stof afgedaan ( waar ik een hartsgrondige hekel aan heb( http://dekindertjes.skynetblogs.be/archive/2006/04/21/stof.html), opruimen van alles wat rondslingert , wassen en strijken… Ja mijn poetshulp laat het afweten voor een maand of twee: ze heeft haar been gebroken toen ze gevallen is met haar fiets.

Vandaag was een dag met afwisselend felle zon en flinke regenbuien. Was ik bezig in de tuin met alles wat uitgebloeid was of verdord door de hitte af te knippen dan begon het te regenen en moest ik naar binnen vluchten. Was ik binnen bezig met opruimen kwam de zon weer tevoorschijn en toen ik het stof zag liggen op de meubels en op tafel een stapel oude kranten en folders en half afgewerkt verstelwerk… vluchtte ik weer naar buiten.
Ik heb mijn vriendin op gebeld en we zijn samen naar de boer gereden om aardbeien. Ik ga confituur maken als het morgen weer zo’n wisselvallig weer is, dat is leuker dan poetsen 🙂

Maar ik heb voor jullie een ideetje om een regenachtige dag toch aangenaam in te vullen!

Op 11 juli doen we met de senioren al jaren een namiddaguitstap met een toeristisch treintje. Dit is een gelegenheid waarbij minder mobiele mensen ook eens kunnen genieten van een uitstap. Elk jaar is het een succes . Dit jaar hadden we vijftig deelnemers. Het oorspronkelijk plan was een bezoek aan het Zuivelmuseum aan de rand van Blankenberge en dan doorrijden naar het Lissewege ,het witte dorp, waar de deelnemers zelf  een beeldenwandeling konden doen en langs het bebloemde vaartje konden wandelen of gewoon op een terrasje konden zitten.
Maar de stad Brugge gaf geen toestemming om met het treintje over hun grondgebied te rijden. Jammer !
We namen dan maar eerst een koffiestop in Blankenberge bezochten daarna het Zuivelmuseum en dan door de polders naar Oostkerke waar er nog een stop was. Het werd een heel mooie namiddag . Maar nu wat meer over het Zuivelmuseum.

Het Zuivelmuseum ( klik)
Je wandelt er door de geschiedenis van de zuivelindustrie in Vlaanderen tijdens de voorbije vijf eeuwen en het museum brengt het verhaal van de melk, boter en kaas tot leven, van het verleden tot heden. We hadden ook een goeie gids die veel uitleg kon geven en velen onder ons hebben zelf nog boter gekarnd in hun kinderjaren! Ikzelf ook op de boerderij van tante Regina en nonkel Clement en ik heb ook nog gezien hoe de room van de melk werd gescheiden  door een machine. Kijk maar eens mee met de foto’s die ik er genomen  heb.

Na de rondleiding werd ons in een mooie ruimte, versierd met allemaal foto’s ivm zuivel, een koffie aangeboden! Al lachend vroegen we of we ook melk konden krijgen en prompt kregen de vragers  elk twee doosjes chocomelk!! Zij leveren ook de schoolmelk zoals je op één van de foto’s kan zien.

Pétanque

Zoals ik al eerder vertelde speel ik samen met een groep senioren van mei tot einde september pétanque op het sportterrein van Westkapelle( deelgemeente van Knokke-Heist) . Tijdens de overige maanden spelen we  in het sportcentrum zelf koersbal.
Nu spelen we dus om de veertiendagen pétanque. Op één van die namiddagen vroeg de secretaris van onze vereniging of ik eens wat foto’s wilde maken over het spel zelf . Een keertje geen foto’s van de spelers. Hij wilde in september op de dag dat alle vrijetijdsverenigingen  reclame mogen maken op de markt in Knokke  een dia reeks maken over de pétanque en de koersbal en ook over alle uitstappen die we tijdens het jaar maken.

Op een pétanque namiddag heb ik dat geprobeerd. Niet gemakkelijk want we waren toen met 32 spelers. De mond aan mond reclame werkt blijkbaar uitstekend. Het gaat er allemaal niet zo erg professioneel aan toe en dikwijls wordt er tussenin veel gebabbeld en gelachen. Ik zie dat niet te gebeuren bij echte competities.  Maar blijkbaar vinden de spelers juist dat spontane zo leuk.
De hoofdbedoeling is om mensen een plezierige namiddag te bezorgen en velen worden zo uit hun isolement gehaald. Geen vervoer is geen excuus, er zijn altijd wel mensen die bereid zijn om andere mensen op te halen. Ook mindervalide mensen  zijn welkom bij ons. Onze groep is met de jaren een héél hechte groep geworden waaruit ook fijne vriendschappen ontstaan zijn.

Heftige discussies kunnen ontstaan als de een zegt mijn bol ligt dichter bij de cochonnet dan die van de tegenpartij. Dan wordt de meter uitgehaald en wordt er gemeten hoeveel millimeters verschil er is. Dikwijls ontstaan er hilarische taferelen bij het meten .

Verjaart er iemand dan wordt er steevast wel getrakteerd met iets en verjaart er niemand dan zorgt het bestuur tijdens de pauze voor koffie , frisdrank en cake.
Een magneetbord wordt opgehangen en iedere groep tekent aan wie een partij wint en  dat heeft tot nu toe nog nooit voor problemen gezorgd.

Er zijn maar twee velden en als we met veel spelers zijn dan wordt er een touw gespannen om de velden in twee te verdelen.
Ideaal is om met vier tegen vier te spelen. Soms wordt het vijf tegen vijf maar dan wordt het wat onoverzichtelijk met al die bollen op het kiezelveldje. Je hoort dan roepen “zeg van wie is die bal bij de cochonnet”

Aanvankelijk werd er aan de rand van het veld met de voet een halve cirkel getekend , maar dat bracht nogal gekibbel teweeg omdat de cirkels  niet altijd getekend werden zoals het moest  : te groot , te klein ,te ver van de rand of niet in het midden van de rand. De een zei ik kan zover niet gooien en de ander zei ik ben linkshandig of rechtshandig en kan niet goed spelen vanuit het midden. Oplossing : er werden een paar plastiek cirkels gekocht en de problemen zijn opgelost!
In onze groep zitten mensen die fysiek niet meer zo lenig zijn en om te vermijden dat altijd dezelfde- wèl lenige- mensen de bollen  oprapen wordt er gebruik gemaakt van een touwtje met een magneet. Voila weeral een probleem opgelost .

Het is bij ons een gezellig spel zonder franjes nog competitie allures! Misschien toch een beetje 😉

 

Eindelijk regen!

Ik had ’s morgens nog in de groentetuin extra gewied en de grond  wat losgewoeld rond de boontjes, sla, uien, prei, courgette , komkommer….omdat ik van plan was om tegen de avond de groentetuin een douche te bezorgen . Gewoon gieten had niet veel zin meer de grond was keihard en het water drong er niet meer in. Er was al zo dikwijls regen voorspeld of onweer maar aan de kust bleef het meestal beperkt tot een kort buitje en dikwijls ook maar tot enkele spetters.
Het bleek niet nodig te zijn want rond half vier kwam er een onweer met donder en bliksem en stortregen onze kant uit. Ik zag nog juist een brede bliksemschicht de zee induiken gepaard met een ferme donderslag. Het was een serieuze regenvlaag die er toen  aankwam en niet enkel om het stof van de straten te vegen. Een half uur later straalde de zon opnieuw en waren de straten vlug droog!
Het was wel jammer voor de folkloremarkt in Heist want die was er voor de eerste keer. De twee vakantiemaanden is er elke donderdag folkloremarkt . Ik ben benieuwd wat er dit jaar zal te zien zijn. Echte volkse folklore is er niet veel meer te vinden maar het is er wel gezellig rondslenteren tussen al die kraampjes. Ik zal er deze zomer zeker eens naar toe gaan.
In de vooravond is het opnieuw beginnen onweren en toen heeft het lange tijd “gezapig” geregend. Daar zal de tuin zeker deugd van hebben. Heel even zag ik een regenboog en dan was de zon terug van de partij om ons een mooie avond te bezorgen.

We speelden deze namiddag Krolf maar het was gedaan met spelen toen het zo hevig begon te onweren en water te gieten en we zijn een café binnengelopen om te schuilen. Een vriendin zag dat ik verkrampte en wilde al voor de hevige regenvlaag stoppen met spelen. Bang van onweer? vroeg ze. Maar andere spelers vonden het ook welletjes met die hevige bliksem en donderslagen.

Ik ben niet zo happig op onweer en telkens krijg ik het een beetje benauwd als het hevig bliksemt en dondert: Jaren terug viel de bliksem in op ons huis. Er was een hevig zomeronweer midden op de dag  . Ik heb geen vuurbol gezien maar ik werd in de keuken weggeslingerd (zat met handen in het water aan het aanrecht) en in razend tempo zoefde iets door het hele huis . Alle stekkers en stopkontakten vlogen uit de muren en lagen verspreid in het huis. Ook alle lampen in de lusters en andere verlichtingspunten sprongen kapot. Toen werd het stil en later bleek dat de bliksem via de aarding van de chauffage is verdwenen. Gelukkig maar anders was het huis ontploft.
(Enkele jaren later is dit effectief gebeurd een paar honderd meters van ons huis vandaan. Gelukkig was er op dat ogenblik niemand thuis). Omdat er zo dikwijls onweerschade in onze omgeving was , werden alle erg hoge populieren in de wijk afgezaagd en werden er kleine bomen geplant. Raar maar waar , nadien gebeurden er geen blikseminslagen  meer.

Op mijn werk stond er een heel hoge zendmast en regelmatig viel de bliksem op de zendmast zonder echt schade aan te richten. Dat gaf een ogenblik zoveel elektriciteit dat je een lichte schok kreeg als je aan het typen was ( toen waren het elektrische typmachines). Genoeg om me weer te doen verstijven van schrik. Een lieve collega nam me dan vast tot het ergste onweer over was. Dat slijt wel met de tijd maar de schrik blijft toch altijd een beetje hangen als er hevig onweer is!

Als kind heb ik de bliksem op honderd meter van mij vandaan zien vallen op een graanveld. Over een grote lengte was al het graan zwartgeblakerd . Ik was toen op vakantie op de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement . Het donderde en bliksemde onophoudelijk en de regen viel in bakken neer. Nonkel en ik schuilden onder een kar en  zo  zag ik de bliksem in razende snelheid over het graanveld rollen en alles op zijn weg verbranden! Die geur van verbrand graan en geblakerde aarde is niet te beschrijven. Het paard is gespaard gebleven , nonkel had een deken over het dier gegooid zodat hij geen warmte uitstraalde.

Neen liefst geen onweer voor mij!!

 

Deventer 2

We wandelden de stad Deventer in , het eerste wat we tegenkwamen was dit standbeeld

Het humanisme, als geestesrichting in de 14de eeuw in Italië ontstaan, streefde naar geestelijke ontplooiing van de mens. In Nederland is de dominees zoon Van Vloten  van grote betekenis geweest voor de ontwikkeling van het humanisme. Deze ontwikkeling zou in 1946 uiteindelijk uitmonden in de oprichting van het Humanistisch Verbond. In 1996 werd vlakbij een mooi gebouw “de Hereeniging “genaamd een gedenkteken voor Johannes van Vloten opgericht met een tekst van hem: “De maatschappij en de mensheid beginnen bij ieder van ons”. (meer lezen over Van Vloten: klik)

De botermarkt met bovenin een latijnse spreuk: Vide, sed cui vide = Vertrouw, maar zie toe, wie.
In 1899 naar ontwerp van de gemeente-architect Mulock Houwer, gebouwde overdekte open Markthal. Zeldzaam voorbeeld van gietijzer-architectuur in de op de renaissance geïnspireerde vormen(internet)

 


Heel veel smalle en gezellige winkelstraatjes  . Overal ballonnen gespannen over de straat , soms ook parasols. De terrasjes gelegen in de zon bleven leeg! Veel te warm!

Het was marktdag : veel kramen maar niet zo erg druk.

Het orgeltje speelde  typische deuntjes maar het leek de mensen weinig te boeien
naar het commentaar van de man te horen
Iedereen deed vlug zijn boodschappen en verdween dan om ergens de schaduw op te zoeken.
Het was middag en het kwik liep boven de 30° .
Nu een winkelpand, vroeger een joods gebedshuis.

 

 Over de hele stad verspreid staan er prachtige huizen die mooi zijn onderhouden /versierd.

De waag (klik)

Gedenkstenen voor een huis waar indertijd joden zijn weggevoerd.

 Een grappig tafereel vooraan op een terras.

Het was 35 ° in de namiddag en niemand zag het nog zitten om op eigen houtje  veel rond te lopen in Deventer. We zijn dan ook een paar uur vroeger de koele bus ingestapt en huiswaarts gereden. Het was nog ruim 5 uur rijden vooraleer we op de eindhalte toekwamen. Onderweg nog een stop in Beervelde waar we stoofvlees met frieten gingen eten in een bekend familierestaurant!

Het was een héél geslaagde driedaagse reis, niet alleen omdat de reis goed uitgestippeld was en de chauffeur ons overal naar toe voerde , maar ook omwille van de discipline van de reisgenoten. Hou maar eens 50 mensen goed bijeen!!Ik heb geprobeerd om een overzichtelijk verslag te maken want ik heb zoveel foto’s gemaakt en dan moet je daar uit putten en hopen dat jullie het leuk vinden!

Deventer 1

 


Vlakbij het stadhuis staat de Lebuinuskerk gebouwd tussen 1450 en 1525. Aanvankelijk een katholieke kerk maar later omgevormd door de Calvinisten tot een protestantste kerk . Het mooie orgel werd in 1839 in gebruik genomen.                                       Van de vele muurschilderijen zijn er nog weinig overgebleven.

In de kerk hangen stokken met buideltjes op het einde  en op een rek hangen gelijkaardige buideltjes met korte stokjes. Ik herinner me als kind dat die lange stokken met een buidel  dienden om geld in te stoppen voor het gebruik van een kerkstoel tijdens de mis ! Wellicht zijn de korte stokjes voor hetzelfde doel en werden ze doorgegeven door de kerkgangers zelf. Tijdens de oorlog werd deze klok geroofd.


De Romaanse crypte is bewaard gebleven . Heel attent is er een traplift aangebracht  om mindervalide personen ook toe te laten om dit te kunnen bezichtigen

In de  Magistraatskapel werd in 2012 in de toen geplaatste afscheiding twaalf glas-in-loodramen met expressionistische voorstellingen van profeten en evangelisten verwerkt. Héél mooi met  lichtinval van de zon door de kerkramen.

De toren van deze kerk kan beklommen worden (ruim 200 treden). In de vrije namiddag zijn er toch een paar mensen geweest die dit gedaan hebben. Dan kon je ook het carillon zien en had je een prachtig uitzicht over de stad.
Het bovenste gedeelte van de toren, het koepelvormig gedeelte, wordt ook wel de lantaarn genoemd. Op de koepel staan de woorden Fide Deo, Vigila, Consule, Fortis Age (= Vertrouw op God, wees waakzaam en bedachtzaam, handel kloekmoedig)
Vanaf de begane grond konden  we  enkel Vigile lezen.


We wilden op onze twee uur durende wandeling op het einde nog een kerk bezoeken maar dat is ons niet gelukt. Via een  wirwar van straatjes en in de verzengende hitte wandelden we naar de  Berg Kerk, een van oorsprong Romaanse kruisbasiliek gelegen  op een oude rivierduin.  Er was op dat ogenblik een tentoonstelling  die de hele ruimte van deze kerk innam. We mochten binnen als we 16.30 euro inkom betaalden.pppffff!
Ik maakte een foto van het bijzonder mooie orgel achteraan  de kerk en vlug nog eentje van de tentoonsteling.
De tentoonstelling Roofkunst voor, tijdens en na WO II vertelt het verhaal van handel, roof en teruggave van kunstwerken uit Nederland voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog. Ik had het wel eens willen zien nu we daar toch waren. Maar 16.30 euro was voor iedereen toch té veel!  Het was op het einde van de wandeling en iedereen was moe, vnl door de hitte! De klim naar de Berg Kerk was ook niet mals.  De Bergkerk wordt gebruikt tegenwoordig voor exposities, bijeenkomsten en concerten.

 

Wat we tussenin allemaal zagen dat is voor een volgend luchtiger  🙂 logje

 

 

 

Deventer

Toen we de laatste morgen onze bagage naar de bus brachten en onze kamerkaart afgaven aan het onthaal, zag ik in het onthaal een aantal jonge voetballertjes. De avond ervoor waren ze toegekomen in het hotel en we zagen ze in het restaurant. Wat een discipline: Je zag ze maar hoorde ze niet. Geen gestoei in de gangen en rustig aan tafel. Ze kwamen van Liverpool en hadden ’s namiddags gespeeld tegen Anderlecht in een tornooi voor jonge spelers. Ik wilde aan hun leiders vragen of ik een foto van hen mocht nemen. Maar ze namen me tussen hen in en lieten een derde een foto maken.

Het was al erg  warm van ’s morgens vroeg. Het zag er naar uit dat we die dag nog méér zouden  puffen dan in Zutphen. In de namiddag wees de thermometer op een bepaald ogenblik 35° aan .

In de voormiddag bezochten we de stad onder begeleiding van onze gids. Deventer is een van de oudste steden van Nederland . In de middeleeuwen was het een belangrijke Hanzestad.  Met 99.166 inwoners is Deventer de derde gemeente van Overijssel en de op één na grootste gemeente van Salland. De stad is gelegen aan de Ijssel .Deze rivier is een aftakking van de Rijn. De gids heeft ons een heleboel verteld over deze rivier die we  praktisch overal tegenkwamen(omdat die zoveel vertakkingen heeft ). De Ijssel kan bij hoge waterstanden op verschillende plaatsen een paar honderd meter breed zijn en het maximale verschil tussen de hoogste en de laagste waterstand ter hoogte van de stad Deventer bedraagt zes meter. Daarom zijn de uiterwaarden hier zo belangrijk. Uiterwaarden zijn de gronden/weiden gelegen naast de rivier en die bij hoog water onderstromen.

De bus bracht ons tot de rand van het centrum want er mogen geen auto’s  in het centrum!  Met de gids trokken  we de stad in. Deventer is bouwkundig een héél mooie stad met prachtige huizen , leuke pleinen, historische gebouwen, kerken…
Die dag was het markt en even zijn we langs de kramen gewandeld. De zon stond tegen het middaguur pal boven ons hoofd en het was zo warm dat er weinig volk op de markt liep. Maar des te meer volk zat er op de aanpalende terrassen.

De rit naar het centrum van Deventer duurde niet zo lang maar te voet zou het toch een heel eind geweest zijn want we logeerden  meer aan de buitenkant van de stad. We zagen op die manier nog een stukje mooie natuur.

Deventer is bekend voor zijn Deventerkoek. Jaarlijks is er nog een happening

Voor orde en Vrede.
Gedenkteken voor de slachtoffers van de oorlog in Nederlands Indie 1945-1950

We wandelden langs prachtige gerestaureerde huizen. 

“Je leert niet voor school ,maar voor het leven (Seneca)”
Vroeger was hier een school

Het oude stadhuis

Dit gebouw hoort ook bij het stadhuis.

 Deze tekst staat op de zijkant van de trappen  om naar de binnenkoer van het nieuwe stadhuis te gaan.

Neutelings Riedijk Architechten maakte van het nieuwe stadhuis van Deventer een indrukwekkend palazzo ,zoals het stadhuis ook genoemd wordt. Wij zagen alleen de buitenkant en de binnenkoer. Ik plukte de laatste foto van internet om de binnenkant ook te tonen. Ongelooflijk mooi en voortdurend gefotografeerd . Er staan op de binnenkoer veel zitbanken om op je gemak te kunnen rondkijken . De gevelramen zijn een serie van 2.264 gevelroosters, gevormd naar de vingerafdrukken van bewoners !

 

morgen wandelen we verder…

Zutphen

Na het bezoek aan de Canadese begraafplaats in Holten reden we door naar Zutphen waar we met onze gids een stadwandeling zouden doen. Wel gemakkelijk dat we vanaf de start een gids bij ons hadden. Hij vertelde in de bus waar we naar toe reden en wat we allemaal zouden zien. Hij had zich goed voorbereid en verraste iedereen met zijn kennis over deze streek.

We reden door een mooi en groen landschap en arriveerden na een  uurtje  in Zutphen waar een lunch klaarstond  in het “Ijsselpaviljoen” gelegen aan… de Ijssel.

We hoopten dat we de stad zouden verkennen met deze paardenwagen want het was ontzettend warm !

Een gezellig lunch. Er was keuze genoeg.

Zoals je ziet verkenden we de stad te voet. Hoewel we met een grote groep waren heeft het al die dagen nooit gestoord.Iedereen zorgde ervoor om overal op tijd te zijn en er heerste een prima sfeer onder elkaar. We kregen ook de tijd om nu en dan zelf op stap te gaan. Ik geef een impressie van deze stad want al de foto’s tonen zou te veel worden.

De Walburgiskerk is een kerk aan het ‘s-Gravenhof in Zutphen .Het oudste deel dateert uit de 11e eeuw . De huidige kerk dateert voor het grootste deel uit de eerste helft van 13e eeuwen sinds de 16e eeuw heeft ze haar hedendaagse uiterlijk.

De warmte zorgde ervoor dat er weinig mensen  op straat liepen maar de terrasjes waren overal druk bezocht.

Leuke straatjes  en mooie oude huizen. Ook hier was er toezicht!

 

Het nieuwe en het oude stadhuis.

Oud Bornhof.
Op de poort staan stenen beelden die aangeven voor wie het hofje werd gebouwd. Hier sleten de oudjes hun laatste dagen.

 Wandel maar liever op de weg want deze voetpaden zijn  gevaarlijk door de voortdurende niveauverschillen!

De Berkelpoort is een waterpoort en onderdeel van de Zutphense stadsmuur en gelegen aan de oostelijke rand van het stadscentrum, over de kleine rivier de Berkel.Er worden rondvaarten gedaan met fluisterbootjes.

De huizen in de stad waren heel dikwijls opgefleurd met bloemen en bloembakken . Opvallend ook veel stokrozen!  Daartussen ook bloemendames!! Ik had mijn zonnehoed op die helemaal uit vorm was. Ik had die opgerold in mijn tas gestopt! Het was verstikkend warm die dag . Na de wandeling met gids had niemand nog zin om op zijn eentje nog wat rond te wandelen. Een terras in de schaduw was het enige wat we nog wilden.


Zutphen was vroeger een Hanzestad en dat is terug te vinden in de  grote huizen met buitenluiken en katrollen op de nok van het huis.


Er is een klein museum ingericht in het hofje.( beschermd monument)

Dit is het eerste huis dat in Zutphen in steen is gebouwd .

De loge van Karel van Zweden(klik)

Ik had zin om ook tussen de spuitende fonteintjes afkoeling te zoeken!!

Die avond hebben we lang op het terras gezeten van ons hotel!