Cadzand 1

Op het einde van de duinwandeling zoals ik gisteren al beschreef, kom je onverwachts terug  in de bewoonde wereld. Een infobord herinnert er je aan. Als we de trappen opliepen kwamen we uit aan het haventje.

We hadden zin om terug te keren. Er was zo’n strakke wind en het zand sloeg tegen onze blote kuiten, zo hard dat het pijn deed. Het zat er helemaal niet in om het havendammetje op te lopen. We zagen mensen al halverwege omdraaien en terugkeren !
Dat was wel een groot contrast met de windluwe wandeling achter de hoge duinrug. Niet te geloven. We keken even naar de omgeving en naar de brasserie AIRrepublic van Sergio Herman , staken de brug over van het jachthaventje en namen de wandelweg langs het strand. Hier viel het nog mee met het stuifzand.
We wilden naar het strandpaviljoen gaan maar die bleek gesloten. Op het strand zelf was er geen grote drukte en de mensen zaten ruim ver uit elkaar, zelfs een familie had grotendeels de nodige afstand genomen van elkaar!

We draaiden om en daalden af naar het pleintje achter de duinen . Dat pleintje is daar al jaren en heeft al veel veranderingen doorstaan maar toch is de uitstraling nog steeds dezelfde. Ook hier niet erg veel volk en op een terras kregen we een tafeltje toegewezen. Het waren allemaal tafeltjes voor vier personen en elk tafeltje had een oranje dekentje op één stoel als om aan te tonen dat dit één bubbel was. Of je nu alleen ,met twee ,drie of vier was je kreeg zo’n tafeltje aangewezen. Eigenlijk best gezellig nu er meer maneuvreer ruimte was. Er is ook een schaduwterras naast het etablissement  ,wat best fijn is bij hitte periodes, maar nu toch liever in de zon want wind was er genoeg zodat het niet overdreven warm aanvoelde. Ach en bij grote drukte kon je ook nog binnen zitten waar het groot en ruim is.

We namen allemaal foto’s ! Mijn vriendin nam foto’s van mijn kleinzoon en van mij..


Eenmaal de trappen opgeklommen zagen we de duinen en de zee.

Een paar betonnen blokken tonen hoe de havendam is aangelegd en versterkt. Door de felle wind en het snijdend zand zijn we de havendam niet opgewandeld. Ik nam er niet eens een foto van, zo vlug wilden we daar weg zijn 🙂


Een zicht op de brasserie AIRrepublic en het haventje waar het erg rustig was.

Zoals je op de foto’s kan zien was er felle wind en waren er dreigende wolken. Gelukkig heeft het niet geregend.

Een zicht van het haventje vanuit een ander standpunt . Kleinzoon en ikzelf hadden een containerschip in het oog.

Hier varen deze schepen redelijk dicht bij .

Aan weerszijden van de wandelweg staan lange banken waarop je kunt zitten of liggen . Deze jongelui genoten van een ijsje.

Het strandpaviljoen was jammer genoeg niet open. En zoals je merkt was het niet erg druk op het strand.

Deze familie leek zelfs op het strand de nodige afstand te bewaren!

We verlieten het strand en daalden af naar het pleintje waar er verschillende tearooms met terras open waren.

Een tafel werd ons toegewezen. Plaats genoeg. Ik heb het nog geweten dat er in de namiddag geen enkele plaats vrij was.

De gocarts wachten op vakantiegangers. Achteraan is het Strandhotel waar  Sergio Herman in staat voor de food&Beverage. Daar was vroeger zijn Pure C restaurant.

Een paar winkels die het zomer-en vakantiegevoel oproepen. Alleen nog niet veel geïnteresseerden!

Op de terugweg stapten we een breed pad omhoog naar de haven . De vloer en de zijkanten zijn bedekt met vèèl plaketten  met namen van mensen die een Award  hebben ontvangen van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ik pikte er een paar uit. Tja het was niet de bedoeling dat mijn vriendin en ik er ook zouden opstaan. Maar die plaketten zijn precies spiegels.

En toen eindigde onze wandeling in Cadzand met de traditionele foto bij de Sluiswachter. Iedereen die voor de eerste keer met mij in Cadzand gaat wandelen moet bij hem poseren 🙂

We wilden echt nog meer foto’s nemen maar de wind was zo heftig aan zee dat ik mijn kleinzoon sommige foto’s liet maken omdat ik mijn gsm niet stil kon  houden!

Cadzand

Donderdag (2 juli) kwam Sébastien ’s morgens naar Oma.  De vakantie is begonnen en eindelijk kon hij eens voor een paar dagen langskomen. Mijn bubbel is groter geworden en behalve mijn kinderen en een paar vriendinnen  kwam hier niemand over de vloer. Wat een opluchting dat we voorzichtig weer meer mensen kunnen ontvangen.
Toevallig ging ik die dag met een schoolvriendin een wandeling maken in Cadzand. Maar dat deerde Sebastien niet want hij gaat ook graag wandelen en de zee is en blijft aantrekkelijk als je zelf niet aan zee woont!

Met de auto van de vriendin en elk met een mondmaskertje aan reden we naar de parking even buiten Cadzand.( foto is teveel ingezoomd). Ideaal om van daaruit ofwel naar de Zwingeul zelf te wandelen of eenmaal boven de wandelweg op de duinenrij te kiezen. Wij kozen geen van beiden maar vertrokken voor een wandeling in het duinlandschap gelegen achter de duinen. Op het einde kom je uit op het haventje van Cadzand. De meeste mensen kennen dit pad niet en voor iedereen die het de eerste keer doet is het een verrassing. Vorige keren liepen de Langhorns er rond deze keer graasden ze wellicht elders.
De natuur is er momenteel op zijn best. Er was een strakke wind en je kon een jasje echt verdragen. Maar daar was het windluw en borgen we onze jasjes al vlug op.

De parking waar je nog alle plaats van de wereld had en het lange pad naar het Zwin toe Wij namen de weg die je nog op het uiterste randje van de foto ziet.

Hoge grassen , planten en bomen omringden ons..

De runderen waren er deze keer niet. Toch niet hier.

Er stonden veel lage appelbomen vol met appeltjes. Zomerappeltjes die heel lekker zijn voor appelmoes. Ik herinner me dit nog vanop de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement. Alleen moest je er vlug bij zijn want die waren vlug “gestekt” door wormpjes.

Ontzettend veel braambessenstruiken en met mooie ” trossen” onrijpe vruchten. De moeite om er wat later te komen plukken! Of zou dat niet mogen ?!

De natuur wordt hier gerust gelaten.

Een bankje nodigt uit tot zitten (!) en dan zie je vòòr je dit duinenlandschap met veel duindoorn die nu nog niet bloeit…

..maar niet enkel duindoorn is er massaal aanwezig ook de koningskaars , de egelantieren roze en witte, de gevaarlijke berenklauw ,en de roze bloemen waarvan ik de naam niet van ken ( Mizzd help je me ? ). In de grote tuin waar ik vroeger tuinierde  had ik indertijd heel veel koningskaarsen staan. Ik vind het zo’n majestueuze plant. Deze hier moesten nog allemaal bloeien.

Het was echt genieten ! Toen kwamen we aan het haventje. Maar dat is voor morgen. Is iets totaal anders dan deze wandeling.

Regen ,regen en nog eens regen

…en op de koop toe grijs, grijs en nog eens grijs!
Kon het nu eens een weekje droog ,droog en nog eens droog blijven.

Dan kan ik de bloemperken in de tuin klaar leggen voor de winter, kan ik bloembollen planten en een paar planten een beter plekje geven.
Dan kan de tuinier de tweede, -en grootste -treurwilg snoeien . En de twee kerselaars in de tuin achteraan wat fatsoeneren.
Dan kan het snoeisel van de laurierhaag die de zoon  korter en dunner heeft gemaakt ook opgeruimd worden. Het is daar zo nat nu .
Dan kan het gras ook afgemaaid worden. Nu lukt het niet omdat de grond te nat is. Het is hier poldergrond weet je  en door de regen is het zompig geworden.

Hebben we geklaagd toen het té en té warm was ,nu verlang ik naar een paar zonnige dagen.
Een goeie maand geleden was het zo’n mooi weer en daar hebben mijn vriendin en ik van geprofiteerd.

We reden naar Cadzand, lieten de auto achter op de parking even voor je het stadje inrijdt. We wilden te voet door de zwingeul richting zee wandelen. Het pad ernaar toe was afgezet. Er waren bulldozers aan het werk. Dan maar door het natuurgebied gewandeld richting haventje. En van het haventje richting strandpaviljoen “de Piraat”.

Het pad dwars door het natuurgebied met duindoorn, braambessen, appelboompjes, berenklauw…

Eén van de verschillende strandpaviljoenen

AIRrepublic van Sergio Herman
Het jachthaventje
Het rustige strand!
Uitrusten in het strandpaviljoen de Piraat! Krachten opgedaan om terug te keren naar de parking. :-).  Hieronder ijsje van de vriendin. Het waren echt grote porties!

 

 

Terug naar het Zwin

 

Deze week ben ik nog eens naar de vernieuwde Zwingeul geweest. Cédric kwam een weekje bij oma logeren omdat hij stage moest doen bij een huisarts. Makkelijk om vlakbij te kunnen logeren en niet elke dag met de trein te moeten komen  🙂  !! Ik vond het natuurlijk fijn want zoveel zie ik hem niet meer nu hij in Gent op kot is. Tja waar is de tijd dat hij en zijn broer de vakanties bij oma en opa doorbrachten.

Het eerste wat hij zei was dat hij de zee eens wilde zien , het was al zo lang geleden. Dat hebben we gedaan op een late namiddag. Gezien ikzelf nog niet echt toe ben aan lange wandelingen , stelde ik voor om naar het vernieuwde Zwin te rijden . Het wandelpad errond was opengesteld sedert 30 maart en daarna konden we doorrijden naar Cadzand bad. Ik kon me  installeren  op een bankje en hij kon dan tot aan de waterlijn wandelen.

Het was mooi weer en op het pas geopende wandel-en fietspad kwamen we veel wandelaars en fietsers tegen. Nu konden we zien hoe ver de geul landinwaarts loopt. Een gigantisch werk is hier verricht met verbluffend resultaat. Het was eb en  hier en daar zag je zandeilandjes. Bij vloed moet het uitzicht nog indrukwekkender zijn.

Klik de foto’s eens aan dan heb je een veel mooier idee hoe indrukwekkend de natuur is in het Zwin!

Op verschillende plaatsen zijn rustplekken gemaakt  met banken zodat je op je gemak kan genieten van de omgeving. Ook zijn er ijzeren grillen om te beletten dat de dieren die er in de toekomst gaan grazen op de dijken en hellingen zouden weglopen. Alleen niet vriendelijk voor rolstoelgebruikers. Die kunnen daar onmogelijk overrijden( dit pijnpunt wordt nog bekeken en zal mogelijks opgelost worden met dichtklappende poortjes opzij)

 

   

Midden in de zwingeul op broedplaatsen zie je in de verte één van de grenspalen staan die er in deze streek op verschillende plaatsen te zien zijn! Waar je in de verte een duintop ziet ,daarachter ligt de zee.

De hele wandeling doen over dit nieuwe wandel-en fietspad zag ik niet zitten. We keerden terug naar de auto en reden naar Cadzand-bad waar ik me op een bank installeerde, terwijl Cédric naar de zee wandelde .

 

De  zee  was  héél  rustig( foto’s van Cédric)

 Cedric komt terug van zijn wandeling ( persoon vooraan)

Een massa kauwen vlogen op uit het helmgras, was wel even schrikken

 

We kochten ons elk een pizza in de enige pizzeria die er op het pleintje open was en gingen die thuis gaan verorberen. Ik zag het niet meer zitten om die ter plaatse nog op te eten. Bij iedere pizza kreeg je een stempel  op een kaartje waar je in de naast gelegen gelateria een ijsje kon halen. Je kon de stempels ook opsparen!  Dat hebben wij niet gedaan, hihi! De wachttijd voor de pizza doorgebracht met een ijsje te likken!!

 

 

Lente

Toen we in het vorige logje naar het Zwin reden moesten via Sluis omrijden en dat deden we niet via de gewone weg maar we reden via de Burkeldijk, een landelijke weg waar nog bunkers van de 2e wereldoorlog te zien zijn . Je komt in St Anna ter Muiden vlakbij Sluis op de gewone weg uit.

Hoewel het bitter koud was  kreeg je in dit pittoreske dorpje toch het gevoel dat het lente was! Een dorpje waar de tijd is blijven stilstaan.

Er is kwistig met grenspalen omgesprongen om de grens tussen Belgie en Nederland te markeren. Je ziet er eentje in de Zwingeul zelf( of zijn er twee?), op het wandelpad naast de Zwingeul, in de landerijen in Cadzand en hier eentje op de Burkeldijk.
Daar ben ik toch even uit de auto gestapt: staat het bankje nu op Belgisch grondgebied of niet?

 

.

.

Ps Ik ben de draad van mijn gewone leven (al is het nog langzaam aan) terug aan het opnemen. Van de verloren 20 kg ben ik nu toch al 5 kg  bijgekomen. Dat zorgt er ook voor dat ik me niet meer zo slap en ijl in het hoofd voel , veel rusten is evenwel nog steeds nodig  : Ik moet er nog niet aan denken om een hele dag op stap te gaan. Korte wandelingen in gezelschap van mijn vriendin wiens arm ik kan nemen als ik het even lastig krijg.
Op de blogs heb ik al rondjes gedaan om wat bij te lezen. Onmogelijk om alles bij te lezen, lieve mensen, mijn achterstand is veel te groot.
Vorige donderdag zijn we weer gestart met de maandelijkse reünie met twee oud collega’s . Wat deed dat deugd!  Een paar foto’s komen er aan.

Mijn eerste uitstap

Een paar weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis wilde ik op een dag eens de zee zien. Ik was de hele winter niet tot bij de zee geraakt. In feite was ik al maanden niet  meer de deur uit geweest. Zelfs de maandelijkse reünietjes met de oud collega’s waren afgelast.
Maar de oudcollega die me , de eerste weken na de operatie, regelmatig kwam oppassen weerhield me om op stap te gaan. Op maandag 11 maart hield ik het niet meer uit. Ik voelde me de omstandigheden in acht genomen goed genoeg om eens een kort uitstapje te doen , ik was ook al verschillende keren met de auto weggeweest bv om boodschappen.

Zij raadde het me die dag ook af omdat er veel wind was en niettegenstaande de zon scheen was het erg koud .” Dan maken we er maar een autowandeling van” . Dat hebben we  ook gedaan. Wandelen zat er niet in want het was bere koud aan zee en de rukwinden waren niet mals.
We reden de zeedijk af , maakten een paar foto’s van de nieuwe Redderspost ter hoogte van het Lichttorenplein. De zee was wild en er waren nadars geplaatst (vele lagen omgewaaid  om wandelaars tegen te houden omdat er kliffen ontstaan waren).We reden daarna via Sluis naar  Cadzand om een blik te werpen op de vergrootte Zwingeul. In februari werd de oude dijk afgebroken en nu kan het zeewater stromen tot aan de nieuw dijk( die nog een naam moet krijgen). Er zijn nog volop werken en daarom moesten we omrijden via Sluis om in Cadzand de trap op te kunnen wandelen waar we een zicht hadden op de vergrootte Zwingeul. We mochten  het wandelpad nog niet op en konden bijgevolg ook niet echt een mooie foto van de Zwingeul maken.
Koud was het en ik had de kap van mijn jas opgezet. De wind was zo hevig dat ik moeite had om een paar foto’s te maken ! We zijn dan doorgereden naar Cadzand bad waar we op het plein in de enige zaak die open was ons gingen opwarmen bij een warme thee en poffertjes. Dat was ook al maanden geleden dat ik dit had kunnen eten! En of ze smaakten !
Een korte uitstap , ik was pompaf bij thuiskomst en mocht gaan liggen maar ik had er echt van genoten.

 

De vernieuwde Zwingeul

   

De laatste fase van de uitbreidingswerken in het Zwin is ingezet. Het laatste stukje Internationale Dijk dat de zee tegenhield werd vandaag met een symbolische laatste spadesteek door de bevoegde Vlaamse en Nederlandse beleidsmakers afgegraven. Vanaf nu stroomt het zeewater het 120 hectare grote uitbreidingsgebied in en uit, waardoor nieuwe slikken en schorren worden gevormd. Bescherming tegen overstromingen wordt gegarandeerd door een nieuwe, 7 meter hoge dijk die nog robuuster is. Tegen de lente zal bovenop deze dijk ook het grensoverschrijdend fiets- en wandelpad afgewerkt zijn en zal iedereen van 333 ha Zwin kunnen genieten.  ( feb 2019)
http://zwininverandering.eu/nieuws/

Cadzand

Toen ik de werken aan het Zwin ging bekijken samen met mijn vriendin zijn we daarna doorgereden naar Cadzand-Bad. De zon was er niet en het was wat frisjes die dag. We gingen eerst een kijkje nemen naar het vakantiepark “de Roompot” waar mijn Luxemburgse familie begin september verbleven in één van die mooie huizen aan het water. Mijn vriendin had jaren geleden de opbouw van dit vakantiepark meegemaakt en wilde wel eens het resultaat zien. Het was maar een kort bezoekje want  er was niet echt tijd genoeg om daar eens te wandelen. Het is er zo uitgestrekt.

 

Die pompoenen gaan zeker gebruikt worden bij  Halloween:  gevuld met kaarsjes om er de sfeer in te brengen!
Maar wij wandelden richting het strand. Druk was het niet deze keer. Ietwat te fris.
Walcheren en meer bepaald Vlissingen met zijn duinen en zelfs de haven met hoge gebouwen waren heel goed te zien.

T

Toen zochten we het strandpaviljoen op om iets warms te drinken .
Ik dacht opeens aan Mizzd die regelmatig op haar wandelingen een kop warme chocolade melk en appelpunt bestelt.
Gelukkig niet te veel kaneel op de appelpunt want daar ben ik niet zo gek op.
Soms is de appelpunt één en al kaneel. Ik denk dat er veel Belgen zijn die daar niet zo gek op zijn. 😉

.

Door het raam zagen we een strandjutter bezig. Af en toe raapte hij iets op. Ik kon niet zien wat hij gevonden had.

Naast het paviljoen staat een piratenboot. Héél bekend bij ouders met kleine kinderen!! Het
zag er naar uit dat de boot een likje verf had gekregen.

Eenmaal op de wandeldijk keken we aan op een immens gebouw.
Ik vind het zo jammer dat er in dit gezellige plaatsje aan hoogbouw wordt gedaan.

De wandeldijk ligt zo hoog dat je via een echt lange trap naar beneden moet gaan.
Tenzij je verkiest om via het haventje terug te keren langs een hellend vlak.
In elk geval kan je hier niet met een kinderwagen of fiets naar beneden.