Fietsen 2

Knokke-Heist bestaat uit de vier vroegere zelfstandige gemeenten: Knokke, Heist, Westkapelle en Ramskapelle. Zelf woon ik in Westkapelle sedert we na mijn huwelijk daar een huis gebouwd hebben . Gezien ik geboren en opgegroeid ben in Knokke voel ik me nog altijd méér Knokkenaar dan Westkapellenaar. Al heeft dat  sedert 1971 geen belang meer want toen is de fusiegemeente Knokke-Heist ontstaan. Inwoners van Westkapelle en Ramskapelle hadden minder moeite met deze fusie dan de inwoners van Heist. En dat is tot heden nog altijd zo bij de oudere bevolking van Heist. Zeg niet ik woon in Knokke-Heist, neen ze wonen in Heist!
Als je geboren bent aan de kust  heeft de zee altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht  en toen we indertijd voor het werk van mijn man in Brussel woonden heb ik er alles aan gedaan om terug te keren naar de zee . In zoverre dat mijn man werk zocht in Knokke en ik eveneens een job vond in dezelfde gemeente.

Maar aan de andere kant heeft het polderland zo dicht bij de zee en de duinen ook altijd mijn hart gestolen. Het komt misschien omdat ik een groot deel van mijn jeugd alle vakanties doorbracht op een boerderij bij een zus van mijn moeder. Zij woonde in het dorpje St Kruis(Nl) gelegen tussen Oostburg en Aardenburg. Op mijn vorige blog heb ik daar hele verhalen over verteld. Op de boerderij bij Nonkel Clement en tante Regina heb ik de rust die de natuur uitstraalt leren kennen. Ook de mensen zelf stralen die rust uit. Ze leven er in eenheid met de natuur. Misschien komt het daardoor dat ik zo graag in mijn eentje met de fiets rustige wegen opzoek.

Ach ik wilde een beetje duiding geven waarom de volgende fietstocht met mijn kleinzoon richting polders ging. Ook hij heeft liever een uitstap langs velden en wegen dan een namiddag op het strand  zitten.

Op weg langs landelijke wegen naar Ramskapelle
Tussen de graanvelden met boorden vol klaprozen…
en ongemaaide bermen …
…met mooie vergezichten , om dan op het fietspad te komen vlak naast de twee kanalen Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal , in de volksmond genoemd ” de blinker en de stinker” . Achter de bomenrij het industrie terrein in Zeebrugge met zijn vele parkings voor auto’s die over heel Europa worden uitgevoerd.
We naderden Heist en zagen het natuurgebied ” de Kleiputten” .De laag gelegen weilanden met moerassen en rietkragen.zijn een gedroomd oord voor vogels en amfibiën.
In de verte een parkeergarage voor auto’s die over Europa worden verdeeld. Wij fietsten op een nieuw aangelegd fietspad afgescheiden van een autoweg . Via een tunneltje kom je uit aan de Vandamme sluis.( sluisgebouw links te zien op de foto)
We reden niet door het tunneltje maar sloegen af naar een ander natuurgebied nl. De Sashul. Het is een met schelpenzand opgespoten terrein dat vroeger gebruikt werd als een opslagplaats voor steenblokken ten behoeve van de aanleg van de Pier van Zeebrugge.

Je kunt dwars door dit gebied wandelen of fietsen en komt dan uit op de Lichtenlijn brug
We reden de Lichtenlijn brug over en toen kwamen we op de zeedijk waar het nog heel kalm was. Een gewone dag in de week en nog geen vakantiedrukte. Na zo’n fietstocht kon een ijsje van de Post niet ontbreken. Vergeten een foto als bewijs te maken! 🙂

 

We sloten deze mooie dag af met een bezoek aan Kneistival op het Heldenplein waar er een optreden was van Arno. Daar zijn we ’s avonds met de auto naartoe gereden.

Op weg met de fiets

Wie mij kent weet dat ik graag in mijn eentje ga fietsen. Ik kan me helemaal ontspannen met de wind door mijn haren en trappen maar. Tja dat trappen is nu wel gemakkelijker geworden met mijn e-bike. Maar je moet toch nog meetrappen wil je niet al te vlug  een platte batterij hebben. Dàn zou het trappen wel erg lastig worden !

Een jaar lang werd de fiets niet klaar gezet voor een fietstochtje  want eerst was het maandenlang sukkelen met de gezondheid en na een zware operatie duurde  het maanden om te herstellen( en dat herstel duurt nog steeds ). Begin juli voelde ik dat het best zou gaan om in mijn eentje eens een fietstocht te  ondernemen. Bewust schrijf ik “ondernemen “. Ik had dichtbij de woning al rondgereden of in de nabijheid boodschappen gedaan met de fiets maar dat duurde hoogstens een half uurtje.
Ik wilde niemand in mijn nabijheid die alsmaar zou zeggen ” oppassen” , “niet te vlug” , “ben je niet te moe”. “moet je niet even wat rusten”. Allemaal goed bedoeld natuurlijk en die bekommernis was lange tijd wel terecht want ik was niet zeker van mezelf en altijd was er dan wel iemand die me vergezelde als ik de deur uitging.

Dus stapte ik begin juli de fiets op en reed eerst wat onwennig ,verleren doe je het niet maar als je zo lang niet gefietst heb dan moet je er toch weer wat aan wennen en zeker met een e-bike, langs rustige wegen en fietspaden richting het Zwin. Ik was twee uur onderweg en heb er nadien niet teveel fysieke hinder van ondervonden. Dus …fietstochten komen er nog!

De boer heeft aan de straatkant een hele strook bijenvriendelijke bloemen gezaaid!
Ik zag verder op verschillende plaatsen dat er naast de landerijen stroken bloemenweiden zijn ingezaaid. Hier naast het fietspad richting Retranchement. Dit fietspad is een restant van de tramlijn van Knokke naar Retranchement .                                                                                                                                                        De geschiedenis van deze tramlijn :”Grenzen houden tram niet tegen.
Knokke wilde absoluut de elektrische tramlijn vanaf de Oosthoek tot in het 4 km verder gelegen Retranchement (Nederland) doortrekken. Het enkel spoor liep van de Oosthoek langs de Vrede naar Retranchement, waar de Belgische lijn aansluiting gaf op de Nederlandse stoomtramlijn naar Breskens. Op donderdag 27 juni 1929 was het zover. De internationale tramlijn was een feit! De kleurrijke officiële opening zou echter pas op 19 juli 1929 gebeuren. Om 1O u vertrok de tram, getooid met de Belgische en Nederlandse kleuren, met de burgemeester en personaliteiten aan het tramstation van Knokke. In Retranchement werden de linten die de sporen versperden, weggenomen onder het spelen van de ‘Brabançonne’ en het ‘Wilhelmus’. Er was elektrische tractie tot Retranchement en verder stoomtractie tot Breskens.” Museum Sincfala.

 

Ik fietste dus verder op die oude tramlijn(= fietspad) tot Retranchement en zag onderweg al de vernieuwde dijk aan de horizon. Waar ik de dijk moet oprijden zie je de fietsers  over de meer dan vijf kilometer nieuwe afsluitdijk rijden . Het is een druk bereden weg geworden en een toeristische attractie om van België veilig naar Nederland te fietsen! Mèt zicht op de Zwingeul.
Heel veel schapen  kunnen vrij rondlopen op deze dijk om  de grasbermen kaal te vreten. Ik denk dat ze die dag al genoeg hadden en op de schaapsherder wachtten  😉
Een schaap samen met een lammetje lag op een trap! Probeer dan maar als voetganger de trap op te lopen. Boven op de dijk had je al een mooi zicht op de vergrootte Zwingeul.

 

Boven op de nieuwe dijk staat een grenspaal. Het Zwin ligt voor een groot stuk op Nederlandse bodem.
Er zijn een viertal uitkijkpunten  met banken en info op een verhoogde weg waar je een mooi zicht op de Zwingeul en de broedplaatsen  hebt. Op de onderste foto sta ik al aan de Belgische kant  en zie je in de verte de inham met links een duintop  en rechts ook een. De ene ligt op Belgisch grondgebied en de andere op Nederlands grondgebied. En het blauwe streepje ertussen is de zee.
Op de bovenste foto ligt het Zwin Natuurpark achter de bomen en op de onderste foto rijden de fietsers de dijk op richting Retranchement. Ik heb het toen andersom gedaan.

 

Vóór je de dijk oprijdt word je uitgenodigd om ook het Zwin Natuurpark te bezoeken en op de onderste foto ligt het hooi te drogen op een dijk richting Oosthoek

 

Langs dit mooie fietspad met soms zicht op de grote weiden  die ontstaan zijn na verwijderen van alle uitheemse bomen en planten reed ik terug naar huis. Er lopen normaal dieren te grazen in de grote vlaktes maar op dat ogenblik zag ik er geen.
De bloemenweide bij onze burgemeester, daar fietste ik ook nog voorbij op weg naar huis.

Toen de kleinzoon een paar dagen op vakantie bij oma was wilde hij graag eens terug naar het Zwin want toen hij met de Paasvakantie hier was mochten we nog de vernieuwde dijk niet op. Gezien het oma in haar eentje al gelukt was trokken we -hij met een gewone fiets en ik met mijn e-bike- naar het Zwin een tiental dagen na mijn eerste fietstocht .
Een paar foto’s van deze fietstocht voeg ik er aan toe .

Bij één van de uitkijkplaatsen had je een zicht op de graslanden. Veel dieren liepen er niet rond en de ooievaars lieten zich ook niet zien. In de waterpartijen waren er veel eenden maar zonder verrekijker niet zo goed te zien.
In de verte het zwarte gebouw dat tevens de ingang is van het Zwin Natuurpark
Op de eerste foto zie je in de verte de start om op de dijk te komen en richting Retranchement te wandelen of te fietsen. Overal zie je palen staan met ooievaarsnesten. De meeste zijn tegenwoordig ” bewoond”
Hier een foto waar een containerschip op zee juist tussen de monding van de Zwingeul voorbij vaart. Op deze foto krijg je al een idee hoe groot het Zwin nu geworden is .
En op de terugtocht -met de dijk als verre achtergrond- zijn landbouwers druk aan het oogsten! Van een contrast gesproken!
Een hoeve-ijsje . Een mooie afsluiting van een gezellige fietstocht met de kleinzoon.

 

 

 

Fietstocht naar het Zwin (1)

Recht voor het grote gebouw zijn er weilanden waar paarden grazen en waar ook de ooievaars rondlopen. Dit stuk land is teruggegeven aan de natuur. Op een gedeelte ervan was er jaren terug een druk bezochte  openlucht karting en wat verder was er tot de jaren 60 van de vorige eeuw een vliegveld.
Kijk je richting zee dan zie je waterpoelen en duinlandschappen. Op een paal zit een koppel ooievaars te broeden. Ik las gisteren in de krant dat de eerste ooievaarsjongen in het Zwin geboren zijn !

 Ik nam dus de grote lus om terug te fietsen naar de Oosthoek .
Je kunt ook vlak vòòr de monolieten een pad inslaan waardoor je de grote lus vermijdt.
Vroeger had je naast de Internationale dijk een grindweg waar fietsers en voetgangers wandelden/fietsen tot het Retranchement .
Gezien een groot stuk van het achterliggend land is ingenomen en zo de Zwingeul is vergroot is dit pas momenteel verdwenen.

Aan de andere kant van de grote fietslus zie je in de verte het gebouw van het Zwinpark

Het fietspad naar de Oosthoek slingert zich ergens ook  tussen de bomen.
Op deze plek ben ik vroeger met de fiets samen met de kinderen vlienderbessen komen plukken.
Nu is alles opgekuist en is er geen enkele vlienderstruik te bespeuren.
Ook waren er heel veel braambessen
en ik was heus niet de enige die met plastiektassen vol bessen en bramen huiswaarts reed.

Onderweg zag ik nog een boomstam met een broedend echtpaar ooievaars! Ik kon niet verder inzoomen.

Het Kalf is een wijk en tevens het  oudste gehucht van Knokke Heist.
Het Kalf ligt op de grens van duin- en poldergebied.
Het verbaast me steeds die overgang van duinen en lichte grond  naar poldergrond.
Wat nog herinnert aan vroeger is het oorspronkelijke gemeentehuis en de Kalfmolen.

Hier reed ik terug in een polderlandschap.
Tegenwoordig worden er opnieuw veel boerenpaarden gefokt.

Deze paardjes behoren toe aan de manège.
Via dit fietspad reed ik terug naar huis

Deze foto plaatste ik bij “fietsen in eigen wijk”. Hier zie je het fietspad vanuit een andere richting
slingerend  de velden en achteraan de rij villaatjes.

 

Fietstocht naar het Zwin

Ik schreef dat ik in eigen wijk eens was gaan fietsen en ook dat ik richting Heist heb gefietst . Maar ik ben ook eens richting het Zwin gefietst.  Ook een pittig fietstochtje van een paar uur . Jaja ik weet het wel ik rijd nu met een e-bike en dat is een stuk gemakkelijker maar de zeewind zorgt er ook voor dat je een versnelling hoger moet zetten anders moet je veel te hard bij trappen . Gelukkig was het erg kalm  want als er veel fietsers en voetgangers zijn op de smalle zeedijk is het oppassen geblazen. Draai en keer het zoals je wil een e-bike is geen gewone fiets en  niet ideaal om tussen een massa mensen te rijden.
Ik reed natuurlijk niet langs de grote weg want hoewel er vlak naast een fietspad is ,vind ik het niet leuk. Ik wil rustig kunnen genieten. Dus nam ik vanaf mijn huis een rustige weg voorbij de manège , door het bos ( een keertje niet hard trappen om de helling op te geraken  😉  ) , via de Oosthoek naar de zeedijk en dan op de smalle zeedijk richting het Zwin. Het eindpunt was”  ’t Keun ” ( het beeld van de haas van Flanagan “Hospitality” genaamd).
Daarna reed ik  via de Zwinbosjes naar  het grote zwarte gebouw waar  de ingang is om in het Zwin zelf binnen te gaan. Ik ben er niet binnen geweest. Ik was er al een drietal keer , maar je moet er langs fietsen wil je via een grote lus terugkeren naar de Oosthoek. En dan terug richting Westkapelle.

Eerst wat genieten van de zon die toch af en toe achter een wolk verdween.

Daarna fietste ik langs de manège.
De bomen  vlak vòòr de manège waren helemaal kaal gesnoeid
en onderaan waren alle struiken verwijderd.
Wat zal daar de bedoeling van zijn!Ik reed door het bos

en dan door de Oosthoek waar een Siska nu al jaren leeg staat en
enkele speeltuigen nog als stille getuigen zijn blijven staan.
In de bronlaan:  geen enkele geparkeerde auto te zien dat zal deze zomer wel anders zijn!
Een eenzame fietser , maar ik kwam er nog veel tegen.

Op het strand ter hoogte van de sailing club was het wel drukker

Op de smalle zeedijk was het héél rustig. Op het einde van de zeedijk veel geparkeerde fietsen en
mensen die genoten van het uitzicht op het Zwin zelf.

Een nieuw kunstwerk? Met vogels die op de uitkijk zitten.
In de verte rechts zie je het zwarte dak van het Zwin gebouw. 

‘t Keun – met tegenlicht getrokken -kijkt ook uit over het Zwin.

In de verte zicht op Cadzand
De meeste fietsers keerden terug langs de zeedijk 

Ik fietste de helling af richting Zwinbosjes .
Bij de aanpassingswerken een tijdje terug  is er een fiets- ,wandel- ,en  een ruiterspad aangelegd.

Op het einde van het pad  richting het Zwinpark zelf staan 4 Monolieten – Ulrich Rückriem 

In de verte zie je het enorme gebouw  van het Zwinpark.  

Vòòr en naast het gebouw zijn er ruimtes voorzien om te rusten en te picknicken.
Even uitblazen en morgen fietsen we verder!!

Fietsen in de eigen wijk

Het was lang geleden dat ik in mijn eigen omgeving heb gefietst.  Eens kijken wat er allemaal veranderd is sedert vorige zomer. Met de auto rijd ik wel in de omgeving maar dan meer op de grote verbindingswegen die leiden naar Knokke of naar Sluis. Ik rijd dan niet door al die wijken en straatjes. En dat heb ik vorige donderdag gedaan.

Ik reed  door veel rustige straten met mooie huizen en goed onderhouden tuinen en waar veel bomen momenteel in bloei staan. Het viel me op dat er ook veel woningen te koop staan en toch wordt er nog overal gebouwd.

Waar vroeger een hele grote weide was  werden er een 40 tal woningen gebouwd. Op een groot plakkaat stond dat ze op wandelafstand van de zee lagen!
Goeie genade dan moet je al een flink eind wandelen. Het heeft ook jaren geduurd eer  die woningen verkocht geraakten.
Van op die plaats doe ik er zelf minstens een kwartier over met een gewone fiets. Vlak vòòr deze woningen ligt een groot stuk landbouwgrond  horend bij een groot melkvee bedrijf.

Vlak bij de boerderij werd jaren geleden een kapelletje gebouwd met steun van de Boerinnenbond. Achter dit goed onderhouden plekje in een bocht van de weg lopen -zodra het weer het toelaat -heel veel koeien. Op deze donderdag leken de koeien het warm te hebben want ze lagen te herkauwen  in de weide. Niet eentje kwam eens kijken tot aan de omheining !

 

Ik fietste nog een stukje langs de Kalvekeetdijk ( de oude baan van Knokke naar Sluis). Op die weg is een breed fietspad  en soms rijd ik op dit fietspad  om dan langs een aangelegd fietspad tussen de landerijen richting Knokke te rijden. Op de foto zie je in het  midden  iemand op de fiets op dit paadje en rechts op de foto is de manège. Door ruilverkaveling is de manège  waar je al die villaatjes ziet staan verhuisd naar een meer afgelegen en groter domein. (overlast voor bewoners rond de manège). Tijdens het weekend fietste ik langs dit paadje  naar zee.

Na een hele rondrit reed ik terug naar huis en nam nog een kijkje  in de tuin waar ik gedurende 18 jaar zelf getuinierd heb samen met de eigenaar van de grond. Onlangs heb ik vernomen dat de gezondheid van de ondertussen 90 jarige man plots zodanig is verslechterd dat hij sedert een maand in een rusthuis verblijft. In het vroege voorjaar was hij al begonnen met een deel van die lap grond te bewerken en had hij gezegd dat ik ook dit jaar de aalbessen en blauwe bessen kon komen plukken( ik had die indertijd zelf geplant). Dat zal nu  wel verleden tijd zijn. Het onkruid begint stilaan bezit te nemen van de tuin.

Het was een mooie tijd toen we jaren geleden met drie buren plus de eigenaar een lap grond van 1000 m2 bewerkten , elk een stuk van 250 m2 ! Ik plantte er aardappelen en alle groenten die een gezin normalerwijze gebruikt. Onderling wisselden we zaden en plantgoed uit en had de een teveel dan gaf die het aan de ander. Ik had ook enorm veel braambessen en wie er wilde kon er plukken. De pompoenen en courgettes werden uitgedeeld aan de buren . Maar bij de pompoenen moesten ze beloven dat ze op Halloween er eentje  uitholden en op hun oprit of muurtje plaatsten. Toen waren er nog veel kinderen in de straat. Mooie herinneringen.

fietstocht van eergisteren

Het was gisteren veel te mooi weer om aan de pc te zitten. Ik kon op het terras blijven zitten tot het schemer werd. Hoeveel keer gaan we dit nog kunnen doen?
Ik deed in de namiddag met de fiets een paar boodschappen in de nabijgelegen Colruyt . Ik was van plan om die dan eerst thuis af te zetten en nog eens  naar de zee te fietsen richting ’t Zwin. De dag ervoor was ik richting Heist gefietst. Ik ben er niet aan toe geraakt…
Op de parking van de Colruyt werd ik aangesproken door ook een vrouw met een e-bike die op zichzelf aan het foeteren was dat ze vergeten had haar grote fietstassen aan de fiets te hangen. Toen kwam er nog een vrouw bij die haar boodschappen in de fietstassen van haar e-bike aan het proppen was. Ze mengde zich ook in het gesprek dat ging van parkeerproblemen, gedragingen van toeristen, de onvriendelijkheid van verkoopsters in winkels, het gevaar van fietsen in de stad , de hoge prijzen voor de huizen zodat de eigen inwoners uitwijken …

Héél interessant allemaal 🙂 . Na ruim een uur gingen we uit elkaar met ” nog een prettige dag” en eerlijk ik heb me geen moment verveeld . Gelukkig had ik geen diepvries waren mee maar ik constateerde dat door mijn gevulde fietstassen en nog een extra tas aan het stuur het toch te gevaarlijk was om nog veilig te  fietsen zelfs met een e-bike! Ik ben dan maar te voet naar huis gewandeld en ben niet meer gaan fietsen .

Maar nu over de fietstocht van de dag ervoor:   Ik stak de Natiënlaan over om richting Heist te fietsen en even verder hield ik halt om een paar foto’s te nemen van het nieuwe ziekenhuis, AZ Zeno dat einde maart zijn deuren heeft geopend.

 

 Het ziekenhuis is al operationeel maar rondom is de afwerking nog bezig

Een paar  honderd meter verder is het budget hotel Ibis aan zijn afwerking bezig. De bedoeling is om patiënten die een tijdje regelmatig terug moeten komen naar het ziekenhuis daar kunnen logeren of eventueel familie die dicht bij een patient wil blijven.

Minder leuk is dat vlak vòòr het ziekenhuis het nieuwe uitvaartcentrum  ook aan de afwerking bezig is. Het ligt vlak naast de parkbegraafplaats. Lig dan maar in een kamer met uitzicht hierop.

Ietsje verder staat sedert korte tijd een boerderijtje te verkommeren. Het zal wel gesloopt worden passend in het project Duinenwater . Achter dit boerderijtje wordt oa. een nieuw golfterrein aangelegd.
En aan de andere kant van de straat heb ik de foto’s gemaakt van de schapen met hun lammetjes.

Deze lange weg is de ideale verbindingsweg tussen Westkapelle en Heist. Rijdt er liefst niet meer dan 50km per uur
anders een boete ( ik heb het ondervonden. recent is de snelheid van 70 km terugegaan naar 50 km/uur).
De berm tussen het brede fietspad en de baan staat vol paardenbloemen . Ach ik vergat om een overzichtsfoto te maken.

Zicht vanop deze weg op de watertoren van Duinbergen en de flatgebouwen van de Laguna.
Na een stop bij mijn schoonzus in Heist  reed ik naar de zeedijk om terug te fietsen

Ja ja de beachwatchers zitten er nog  (van Aurora cañero )

Zij houden ook dit grote appartementsgebouw Cap Horn in de gaten. Het geraakt maar niet af.
  De duinen en het strand met de opbouw van cabines en het aanvoeren van catamarans

Deze helling doet me terugdenken aan vroeger. Als kind  reden mijn broer en ik met de fiets ,benen wijd gespreid, naar beneden tot ergernis van onze ouders 😉

Toen was het daar nog kalm, nu is het levensgevaarlijk.

Nog een zicht op het rustige strand

Onlangs reed ik met de auto door deze laan waar op de vroegere tramberm nu bloemen zijn geplant. Ik dacht toen “de eerste keer dat ik hier met de
fiets langskom neem ik een paar foto’s.” De plotse hitte heeft ervoor gezorgd dat ze bijna uitgebloeid zijn.

Wat is nu het mooist! Beide kunstwerken zijn veel besproken : links het  kunstwerk  de AVL mannen van Joep van Lieshout( nl) of
rechts de strandcabines van Jean-François Fourtou (FR) in het kader van Beaufort 2018

En op weg naar huis nog een rotonde met mooie zalmkleurige en witte tulpen.
Momenteel staan overal op de rotondes tulpen in bloei.

Een stralende dag…

…en daar moet je tegenwoordig echt van profiteren. Dus alle werk laten vallen ( ik ben al een paar dagen intens bezig om de tuin winterklaar te maken), strijken moet ik ook nog maar dat kan later gebeuren.
Ik heb de fiets genomen en ben naar zee gereden. Het was ideaal weer met een blauwe hemel en een stralende zon en een zacht briesje. Zo mooi verdeeld hadden we het niet zo dikwijls de voorbije zomer. Ofwel overdreven warm ofwel erg veel wind  ofwel was het om de haverklap aan het stortregenen.
Niets van dit alles vandaag. Je had niet eens een jasje nodig. Ik had er wel eentje bij want het kan snel fris worden en wie weet hoelang ik onderweg zou zijn… Ik genoot zodanig dat ik vergat  een ijsje te halen bij  mijn geliefkoosde  glacier Post in Duinbergen!

Het was behoorlijk druk op de zeedijk en ook op bepaalde plaatsen op het strand. De zeilbootjes lagen al in rust of werden binnengetrokken met een tractor. Geen opgejaagde drukte , iedereen genoot. Tot ik mijn naam hoorde roepen. Bekenden van bij de Senioren. Op een bankje op de zeedijk hebben we rustig wat zitten bijpraten. Ik reed daarna nog een eindje door .Ik zag de  redders in de duinen , maar ze hadden volgens mij geen werk want   er werd niet gezwommen.
Eenmaal in Heist verliet ik de zeedijk en bracht een bezoek aan mijn schoonzus . Later reed ik langs het fietspad te midden de polders naar huis.
Nu de berg aarde weg geschept is kan je het nieuwe Ziekenhuis AZ Zeno zien. De laatste fase van afwerking is begonnen zowel in het ziekenhuis als de omgeving errond. Ik ben benieuwd wanneer  dit- als het ware zwevend gebouw- zal in gebruik gnomen worden !

 

Het fietspad richting Knokke……met rechts zicht op de landerijen waar het afgemaaide
gras ligt te drogen. Dat dient als hooi voor de dieren tijdens de wintermaandenBij het binnenkomen van Knokke de grote rotonde  met een groot bloemenperk nieuwe stijl.
Geen geraniums mee, wel  veel bloemen en grassen.
Ik reed niet ver van de zeedijk langs een in aanbouw appartementsblok.
In het afgebroken gebouw heb ik 6 jaar gewoond met man en drie kinderen.
Onlangs zei de zoon ” jammer dat je er nooit een foto van gemaakt heb”.
Tja dat was vòòr het digitale tijdperk en toen was je wat zuiniger met foto’s maken.

Weinig wind want de windbroeken wapperden amper. Op één van de strandbars was er een feestje aan de gang! Vlak ernaast werd er van de zon genoten : luierend en spelend!Fietsen en trapauto’s  : je zag er genoeg op de zeedijk!geparkeerde catamarans en er werden er nog binnengereden! De redders hielden nog altijd een oogje in het zeil!