Een stralende dag…

…en daar moet je tegenwoordig echt van profiteren. Dus alle werk laten vallen ( ik ben al een paar dagen intens bezig om de tuin winterklaar te maken), strijken moet ik ook nog maar dat kan later gebeuren.
Ik heb de fiets genomen en ben naar zee gereden. Het was ideaal weer met een blauwe hemel en een stralende zon en een zacht briesje. Zo mooi verdeeld hadden we het niet zo dikwijls de voorbije zomer. Ofwel overdreven warm ofwel erg veel wind  ofwel was het om de haverklap aan het stortregenen.
Niets van dit alles vandaag. Je had niet eens een jasje nodig. Ik had er wel eentje bij want het kan snel fris worden en wie weet hoelang ik onderweg zou zijn… Ik genoot zodanig dat ik vergat  een ijsje te halen bij  mijn geliefkoosde  glacier Post in Duinbergen!

Het was behoorlijk druk op de zeedijk en ook op bepaalde plaatsen op het strand. De zeilbootjes lagen al in rust of werden binnengetrokken met een tractor. Geen opgejaagde drukte , iedereen genoot. Tot ik mijn naam hoorde roepen. Bekenden van bij de Senioren. Op een bankje op de zeedijk hebben we rustig wat zitten bijpraten. Ik reed daarna nog een eindje door .Ik zag de  redders in de duinen , maar ze hadden volgens mij geen werk want   er werd niet gezwommen.
Eenmaal in Heist verliet ik de zeedijk en bracht een bezoek aan mijn schoonzus . Later reed ik langs het fietspad te midden de polders naar huis.
Nu de berg aarde weg geschept is kan je het nieuwe Ziekenhuis AZ Zeno zien. De laatste fase van afwerking is begonnen zowel in het ziekenhuis als de omgeving errond. Ik ben benieuwd wanneer  dit- als het ware zwevend gebouw- zal in gebruik gnomen worden !

 

Het fietspad richting Knokke……met rechts zicht op de landerijen waar het afgemaaide
gras ligt te drogen. Dat dient als hooi voor de dieren tijdens de wintermaandenBij het binnenkomen van Knokke de grote rotonde  met een groot bloemenperk nieuwe stijl.
Geen geraniums mee, wel  veel bloemen en grassen.
Ik reed niet ver van de zeedijk langs een in aanbouw appartementsblok.
In het afgebroken gebouw heb ik 6 jaar gewoond met man en drie kinderen.
Onlangs zei de zoon ” jammer dat je er nooit een foto van gemaakt heb”.
Tja dat was vòòr het digitale tijdperk en toen was je wat zuiniger met foto’s maken.

Weinig wind want de windbroeken wapperden amper. Op één van de strandbars was er een feestje aan de gang! Vlak ernaast werd er van de zon genoten : luierend en spelend!Fietsen en trapauto’s  : je zag er genoeg op de zeedijk!geparkeerde catamarans en er werden er nog binnengereden! De redders hielden nog altijd een oogje in het zeil!

 

Fietsen met de kleinzoons

De twee kleinzoons kwamen vandaag terug naar oma en het eerste wat er gevraagd werd ” Wat doen we vandaag”. Uiteindelijk kozen ze om te fietsen. Het was over de middag aan mijn achterdeur 30° en geen wind. Niet bepaald ideaal om te starten. Dus hebben we een paar uur gewacht en zijn dan vertrokken. Ze vonden het wel een goed idee om eens naar hun tante en nonkel in Middelburg te fietsen. Die fietsroute hadden ze nog niet gedaan. Dochterlief en haar man waren wel op hun werk maar de oudste kleinzoon was thuis.


Zo reden we rond Sluis langs rustige wegen.

Vroeger toen we met de kleinkinderen naar de Ardennen op vakantie gingen kropen de jongens altijd op zo’n hooibollen.


Oma is niet meer zo lenig om op die strobollen te klauteren.


We kwamen opvallend veel proefvelden tegen met bonen die geoogst worden als ze helemaal droog zijn.
Dat het proefvelden zijn zag ik aan de plakkaatjes die in de velden geplant staan.

Na even goedendag gezegd te hebben aan Kevin reden we terug naar huis. Maar even een rustpauze aan één van de kreken die deze streek rijk is en waar je een mooie wandeling rond het dorp kan maken.

Een mooi zicht op de kreek van op het terras met zitbanken .

Hier verlieten we Belgisch grondgebied om over Heille en Sluis(Nl) terug naar huis te fietsen. Een tochtje van twee uur.

Met de fiets onderweg

Het was zondag een mooie zonnige dag , ideaal weer ook om te fietsen zeker met het zachte briesje dat er was. Ik had geen zin om me in de drukte van de kust te gooien als ik al die auto ’s de stad zag binnenrijden. Even het binnenland in op rustige wegen te midden van de natuur. Daar kan ik echt tot rust komen. Overal stond het graan oogstrijp wat  vergeleken met vroeger bijna een maand eerder is.
Ik fietste langs Sluis ,over Heille naar Middelburg (B). Ik was op landwegen bijna de enige fietser. Heerlijk. En op de andere wegen was er een breed fietspad. Het laatste stukje was een kassei weg , niet met van die vierkante kinderkopjes maar  met rode  bakstenen. Die weet ik al  liggen toen ik nog kind was, ik vervloekte die toen al en nu nog meer. Er was ook geen greppeltje waar je kon fietsen. Het teisterde mijn zitvlak dat toen aan rust toe was! 

Langs deze eindeloze landweg staat het graan ook klaar om geoogst te worden, tarwe en gerst. In de verte de bomen van de autoweg rond Sluis.

Zondag of niet de boeren waren overal druk bezig met oogsten! Graan maaien, stro persen in pakken en vervoeren!

De veldbloemen zoals ik me die herinner toen ik kind was. Toen groeiden ze letterlijk tussen het graan. Met de sproeimiddelen van tegenwoordig groeien er geen bloemen meer tussen het graan!

Veel schapen in een weide  en sommigen zochten verkoeling aan de drinkbakken. Het huis daar vlakbij op de onderste foto is een toonbeeld van de koppigheid van de bewoners. De man wilde geen stukje grond aan zijn voorgevel afstaan voor een fietspad. De gemeente Sluis heeft er korte metten mee gemaakt. Ze hebben een breed  fietspad aangelegd en de rijbaan een beetje versmald en rode paaltjes geplaatst. Deze toestand bestaat al zólang dat de meeste bestuurders die situatie kennen en  de auto die eerst bij die paaltjes komt voorrang geeft!

 Deze streek kent vele kreken. Daar wordt ook regelmatig gevist. Ik had de grote camera niet mee en met de gsm kan ik echt niet veel inzoomen. Bijgevolg geen vissertje te midden van het riet!

De Damse vaart over en dan nog een kwartiertje fietsen voor ik weer thuis was. Een fietstocht van ruim twee uur. De rusttijd bij dochterlief niet meegeteld.

Mijn tweede fietstocht

Zondagnamiddag ben ik op de fiets gestapt . Voor de tweede keer een lange tocht met de e-bike. Dus in feite geen oefentocht meer! De bestemming was Middelburg(B) waar dochterlief volop samen met haar man en nog een vriend bezig is met poetsen en schilderen in de pas aangekochte woning.
Een voor mij heel bekende streek. Mijn moeder is geboren in Middelburg en twee van haar zusters woonden in de nabije omgeving nl in Heille-Sluis en in St Kruis (in de nabijheid van Aardenburg).Bij de zus in St Kruis heb ik jarenlang al mijn vakanties doorgebracht. Volgers van vroeger weten dat ik het heb tante Regina en nonkel Clement .
Een uurtje fietsen langs landelijke wegen . Ik ondervond dat veel chauffeurs deze landelijke wegen kennen en zo het drukke verkeer ontwijken op de Natienlaan en ook op de weg rond Sluis om in Maldegem op de expresweg te komen.
  De Damse vaart richting Damme en de tweede foto richting Sluis gezien vanop de weg die naast de autoweg ligt .

Ik zag aan de kant van de landelijke weg een grenspaal half in de gracht staan en niet veel verder nog één midden de landerijen. Hoe hebben ze vroeger de landgrenzen bepaald ?

 Sluis gezien vanaf de rondweg. Bovenste foto  een wazig beeld van “de Grote Beer” ( overblijfsel van een stadpoort)en bij de onderste  zie je links een stukje van het Belfort. Het licht was die dag wazig als je in de verte keek.

Tussen Sluis en Heille tref je een mooi gerestaureerd landhuis aan. Lees eens de geschiedenis van dit landhuis (klik). Nu staat het er prachtig bij , maar ik heb het van kindsaf  altijd geweten in verval zoals rechts onder op de foto.

Ik nam een foto van de voorzijde en eentje langs de achterzijde.

Ik fietste verder en toen ik het torentje van de kerk van Middelburg zag wist ik dat ik er bijna was.
Ik zag dat de opknapwerken aan het huis goed vorderden en na een korte rustpauze vatte ik de terugweg aan!

Ongeveer in het midden van de foto zie je in de verte een huis en op de tweede foto zie je hetzelfde huis maar aan de andere kant . Daar woonde de zuster van mijn moeder. De kleinzoon woont er nu .Het huis is vernieuwd maar de rest van de boerderij is opgekuist en de stallingen en bergruimtes voor landbouwmachines zijn gebleven. Het is allang geen boerderij meer.
Er was niemand thuis, het was ook mijn bedoeling niet om op de koffie te gaan.

Overal knotwilgen die dit jaar mooi zijn gesnoeid.  Ik heb het nog anders geweten.

Een opgeknapt boerderijtje. Vroeger was het een buitenverblijf van een collega. Hij is verongelukt toen hij daar een boom aan het snoeien was. Ik moet er nog altijd aan denken wanneer ik hier langs kom.

Er zijn in deze streek veel kreken. In die kreken wordt ook gevist. Ik zag verschillende auto’s staan aan de rand van de weg.  In de verte een visserstentje .

 Afgelegen boerderijen zijn in deze omgeving nog steeds omzoomd met bomen. Op veel van die boerderijen  kan je ook kamperen.

 Zin in een buitenverblijfje? Met zicht op het landhuis van hierboven.

Mijn eerste fietstocht!

Ik bedoel dan wel met de e-bike. Ik koos voor de eerste keer een landelijke weg uit. Ik wilde op zeker spelen. De handelaar had gezegd dat ik geen schrik moest hebben dat de fiets bij het loslaten van de rem vooruit zou schieten. De accu valt stil bij remmen en/of niet meer trappen. Dat is een soort ingebouwde veiligheid . Ik ondervond dat het waar was en dat was een hele geruststelling. Ik had de wildste verhalen gehoord van mensen die plots moesten remmen voor een rood licht of een obstakel , maar bij het loslaten van de rem vooruit vlogen met soms een valpartij als gevolg.
Op zo’n landelijke weg kon ik ook meer kijken hoe dat computertje op het stuur werkte zodat ik straks niet meer moet kijken op welke kracht de accu werkte. Op 1  om normaal te fietsen op 2 als je wat tegenwind had. Maar die man wist zeker niet dat het aan de kust altijd nogal waait. Ik moest het op 3 soms op 4 zetten om gemakkelijk te kunnen fietsen.

Ik had de weg gekozen naar het landelijke Ramskapelle. Het dorp kent een groei aan nieuwe woonwijken maar de wegen er naartoe zijn landelijk gebleven en overal zie je nog boerderijen.

Langs deze weg staan er opvallend veel boerderijen. Sommigen zijn vernieuwd , andere zijn omgebouwd als luxueuze buitenverblijven en nog andere zijn  een bed & breakfast zoals op de foto hierboven.

In het dorp zelf staat de molen van Callant  ,prachtig vernieuwd en het woonhuis is een mooi restaurant geworden.

 Ik weet niet of het deze paardjes zijn maar in Ramskapelle loopt het kleinste paardje van Europa rond.(klik )

Ja als je ergens naar toe fietst moet je ook nog terugkeren . Ik koos niet dezelfde weg terug maar fietste van Ramskapelle naar Heist en dan via Duinbergen terug naar huis. Op de foto( wat te veel ingezoomd) hierboven zie je het  nieuwe dorp Heulebrug met de opvallende toren van het OCMW gebouw en daaronder  het appartementencomplex  aan de Lac van Heist( ontstaan door uitgravingen voor de aanleg van de nieuwe spoorlijn half de vorige eeuw).

Ik ben zonder problemen thuisgeraakt! Alleen was de wind erg koud en heb ik het de andere dag gevoeld : de sinusjes speelden op!!