zeebrugge

Ik ben op een punt gekomen dat ik echt kan herstarten met bloggen. Ik loop zo langzamerhand pijnloos rond en dat is fijn. Want pijn is vermoeiend . Dus geen pijn meer aan de grote wonde door de operatie maar ook praktisch geen pijn meer van dat “net onder de buikwand”  wanneer ik beweeg. Blijkbaar had het tijd nodig om soepel te worden. Alleen kan ik “mijn harnas” niet een hele dag missen. Dat is echt niet zo erg want je went er aan en ’s avonds mag ik die uitdoen. Straks zal ik wel voortdurend een gaine moeten dragen , ik bereid me daar al op voor door zodra dat ” harnas ” uit is een gaine aan te doen. Van Dale noemt gaine een “soepel buikkorset zonder baleinen”. Het wordt me sterk aangeraden door de chirurg omdat de buikbreuk zo groot was.
Ik heb nog af en toe last van hevige spierpijnen en krampen maar daar doe ik nu oefeningen voor , de erge aanvallen van jeuk tussen vel en vlees zijn ook verminderd en sedert kort kan ik beter slapen zonder telkens wakker te worden nat van het zweet of met hartkloppingen. Komt door de operatie zegt de chirurg( =door de narcose zeg ik) . Het is me wat als je zo gevoelig bent voor veel soorten van medicatie . Beter slapen betekent ook dat ik  me fitter voel overdag , al is de ene dag niet de andere. Maar mijn leeftijd in acht genomen mag ik niet klagen, het was  ( dank aan corona) een zware operatie en ik moet wat meer rusten dan vroeger en dat is soms moeilijk voor mij, hahaha!

~~~~~~

Een maand na de operatie had ik echt zin om de deur eens uit te gaan.  Ik zat al zo lang thuis want zelfs vòòr de operatie bleef ik al thuis deels door de corona maatregelen maar ook omdat ik me van de arts  rustig moest  houden tot de operatie om geen erger letsel te krijgen ( de operatie kon niet eerder omdat er zo’n grote achterstand was) .
Mijn vriendin en ik zouden eens naar zee gaan. Maar 15 augustus , een feestdag en razend druk aan de kust , leek nu niet bepaald een goed idee te zijn. Waar zou ik mijn auto kunnen parkeren ? De parking aan het station is nog een halfuur wandelen tot aan de zeedijk. Daar was ik op dat ogenblik niet toe in staat. Geen probleem. Auto geparkeerd aan het station en vlakbij namen we de tram naar … Zeebrugge.
Daar wandelden we langs de vismijn waar die dag allerlei leuke standjes waren. Maar het was die dag zo warm dar er praktisch geen volk liep . We zochten verkoeling in een grote kledingzaak waar je koopjes kon doen en waar ook de herfstmode al aanwezig was, maar op zo’n warme dag denk je echt nog niet aan de herfst. Een bordeaux jasje aan de helft van de prijs kon me wel bekoren!
We stapten daarna terug naar de tramhalte vlakbij  en reden verder naar Zeebrugge-strand. Tien minuutjes wandelen en we ploften ons neer op een klein terras op het  strand zelf. De verkoeling kwam van een onweersbui maar we zaten onder immense parasols met zicht op een strandspeelpleintje zodat we niet moesten schuilen..
Die eerste korte uitstap deed deugd al had ik mezelf wel overschat en mocht ik de andere dag me héél rustig houden. Vanaf die dag ben ik af en toe met mijn vriendin op stap geweest. Ik durfde toen nog  niet alleen op stap omdat ik me plots erg slap kon voelen. Wat een paar keer is voorgevallen en de wandeling moesten inkorten of op een terras gingen zitten om wat te drinken.
Ik ga nog altijd niet alleen op stap  , maar boodschappen doen in de nabije Colruyt en Carrefour lukt me wel. Thuis ben ik “duizend man sterk” ( met   eenmaal in de week een poetshulp) . De tuinman is het zwaardere tuinwerk komen doen en al is het pas september de tuin ligt al klaar voor de komende winter. Straks nog wat voorjaarsbollen in de grond steken.

 

Jammer voor de standhouders maar die dag zal zeker geen succes geweest zijn voor hen. Véél en véél te warm.

Behalve één speedboat was er geen beweging in de jachthaven zelfs de rondvaartboot lag er werkeloos bij. Maar dat zal eerder aan de coronamaatregelen te wijten zijn.

De vissers hadden een vrij weekend.

Nog een mooi zicht op het gebouw waar de cruisetoeristen ontvangen worden en waar op één van de hoogste verdiepingen een uitstekend restaurant is .  De Russische onderzeeër Foxtrot die al een kwarteeuw een toeristische attractie was is nu naar de schroothoop, maar de vervanger als toeristische attractie ligt al klaar nl het lichtschip West-Hinder  die een opknap beurt zal ondergaan.

We zochten even verkoeling in een mooi winkelpand en de airco deed het uitstekend. Niet mis de accessoires in de winkel verwijzend naar de zee!

We tramden verder tot in Zeebrugge-strand en genoten vanop een strandterras van zand, spelende kinderen en in de verte  de zee.
Dat was mijn eerste uitstap na de operatie en veel van die uitstapjes zijn gevolgd. Ik zal het hier laten zien nu ik niet telkens meer pompaf ben na een uitstap.

fotos op het strand

Ik heb veel zomeractiviteiten gemist door ziekte . Ik kom tot het besef dat ik andere jaren veel op stap was in eigen gemeente en nu was dit door ziekte en ook door Corona tot een minimum herleid. Alle grote activiteiten en evenementen waren geschrapt en onze Burgemeester zei van in het begin ” tot het einde van het jaar”. Daar lijkt het tot heden toch op. Maar zaken waar geen grote volkstoeloop voor is zijn er nog wel zoals de beeldenroute ,een aangepast cartoonfestival waar over de hele gemeente verspreid grappige panelen waren geplaatst, ook is er een grote bebloemingsactie in de voornaamste winkelstraten met medewerking van de bekende Daniel Ost( ik probeer die binnenkort toch eens te doen)…

Hieronder heb ik nu het kunstproject van Wim Tellier  ( film terug te vinden op zijn FB )het strand pal tussen Duinbergen en Knokke bezocht. Met dit initiatief vraagt hij aandacht voor bijen als levensnoodzakelijke dieren. Knokke-Heist evenals nog veel andere gemeenten zetten zich in om bloemenweides aan te leggen. Die zijn niet alleen nuttig voor de bijen maar ogen ook heel mooi. Onze Burgemeester heeft zelf twee grote weiden laten inzaaien met bloemen ,ook bij het CC Scharpoord is een bloemenweide en vele boeren doen mee aan deze actie door op de brede rand van landerijen bijenvriendelijke bloemen te zaaien

 

Zes bloemen (500x vergroot ) liggen op het strand . In een video wordt getoond waar deze bloemen vanuit de lucht zijn gefotografeerd zoals op het dak van het ziekenhuis AZ Zeno, in de omgeving van het Zwin , op het Heldenplein, het Rubenplein, in de Golf, Lake side Paradise.

Deze bloemen liggen goed vast geankerd op het strand.
De foto van de  plaats waar de zes bloemen  aanvankelijk in de gemeente lagen hangen op palen. Maar die dag was er zo’n sterke wind dat de doeken dubbeltoe hingen. Trekken om ze goed te krijgen lukte niet daarvoor waren de canvassen véél te zwaar.

De wind was ons een beetje gunstig gezind en  het lukte toch met een paar canvassen: de eerste is het heldenplein met vooraan de blauwe bloem, dan in het Zwin op de foto onderaan de roze bloem en nog eentje met de bloem op het dak van AZ Zeno. De andere kreeg ik niet gefotografeerd. Aan de achterkant stond er telkens een foto van een bloem.

Ik miste de zee

Ondertussen is het al september geworden en nog ben ik niet helemaal de oude. De pijn bij elke beweging ( van de chirurgische ingreep ) is eindelijk voorbij. Het ” harnas ” moet ik nog een tijdje dragen maar je went er aan en het is ook nog altijd nodig. Alleen heb ik mijn slaapritme nog niet terug en kan ik erg moe opstaan. Ook zie ik me nog altijd verplicht om ’s middags een siesta in te lassen anders haal ik de avond niet. De nasleep van de narcose kan me nog een hele tijd parten spelen. Het ergste is dat ik erg veel spierkrampen heb tot in mijn vingers toe waardoor het typen erg pijnlijk kan zijn. Ik had het na de vorige operatie ook. Ik probeer zo weinig mogelijk medicatie te nemen hiervoor en hoop dat het met de tijd ook zal minderen.

En als je me vraagt ” oe ist  ” dan zal ik zeggen ” goed” . Ik moet alleen beseffen dat mijn levensritme nog wat op een laag pitje staat. En wat ik vandaag te veel doe moet ik morgen boeten. Heb het al meerdere keren ondervonden. Omdat ik plots een inzinking kan krijgen durf ik niet altijd alleen op stap. Maar einde augustus ben ik toch eens in de auto gestapt en reed ik naar zee. Op dat ogenblik mochten we met de auto nog niet op de zeedijk. Ik reed bijna naar het einde van de zeedijk richting Zwin.  Gelukkig kon ik vlakbij de zeedijk mijn auto parkeren en ben de Lekkerbekhelling opgelopen . Ik rook de zee en de redelijk felle wind deed deugd. Ik zag al vlug de kites in de lucht zweven. Het was kalm op het strand( dat stuk ligt nogal ver van het centrumstrand) maar voor de kitesurfers is het ideaal gelegen en het was die dag ideaal weer.

Surfers werden opgehaald door een strandwagentje en teruggebracht naar de surfclub.

Veel lege mosselschelpen op het strand.

Ik wandelde een heel eind langs de waterlijn tot aan de surfclub.

Ik stapte richting zeedijk langs een beach bar waar het niet druk was . Er werd op aangelegde veldjes petanque gespeeld.

Veel strandcabines waren al gesloten en veel jachten stonden op het droge . Het was nochtans pas de laatste vakantieweek in augustus !

Ik keerde terug naar de auto via de smalle zeedijk want daar mogen geen auto’s rijden, langs grote villa appartementen en daartussen een nog bestaande dubbelvilla Oosthinder-Westhinder. Nog altijd een mooie villa.
“Deze dubbelvilla werd in 1930 langs de zeedijk in het Zoute gebouwd door de bekende architect Henry Van de Velde. Het is een strak modernistisch geheel met onder andere zichtbaar beton, violetrode baksteen en ijzeren balustrades. De voortuin bestaat uit een stuk duin met een ingebouwd terras. De tweelingvilla werd in 1994 beschermd.”

Jaren terug kwam bij vloed de zee tot tegen de zeedijk en voor de veiligheid van het hinterland zijn er indertijd duinen aangelegd en beplant met helmgras en andere zoutminnende planten.

sedert begin september is deze maatregel niet meer van toepassing. Mondmasker is nu nog enkel verplicht in de rode zone dwz de winkelstraten waar de parkeerautomaten een rode band hebben.

Ik was blij terug bij de auto te zijn. Anderhalf uur weggeweest en ik was uitgeput.

Storm aan zee

Na het bekijken van de bloementapijten in Blankenberge konden we ook Art Nouveau huizen bekijken of naar een van die huizen die als museum is ingericht of de  Art Nouveau wandeling langs verschillende van de gerestaureerde huizen doen. Maar we hadden dit allebei al eerder gedaan en we wilden gewoon eens door de kleine straten van Blankenberge wandelen tot aan de reuze rad en terug keren langs de zeedijk. Maar van dat laatste kwam niets terecht de wind was zo strak dat ik met moeite mijn evenwicht kon bewaren, vlug een foto nam van de lege zeedijk en de gesloten strandcabines en  “dekking ” zocht bij de huizen in de straat achter de zeedijk.

Daar was het niet zo stormachtig en zaten de terrasjes van de cafés en eethuizen behoorlijk vol. Voor mij was het hoogtijd om na een uurtje slenteren wat uit te blazen op één van de terrasjes waar de coronaregels netjes werden opgevolgd. Maar niet vooraleer door het Leopoldpark te wandelen en de sprookjes route te bewonderen. Kinderen keken verrukt naar de taferelen en luisterden naar de verhalenverteller aan een kleine kiosk bij elk tafereel. Een mooie toevoeging aan het park in deze coronatijd.

Het stationsplein had niet alleen een mooi bloementapijt maar het hele plein staat vol met bloementorens

In één van de kleine zijstraten stonden de billenkarren te wachten op klanten. Niet te verwonderen dat we er geen onderweg tegenkwamen met zo’n felle wind.

Alleen plaatselijk verkeer toegelaten.

Het reuzenrad op het einde van de zeedijk draaide zachtjes rond maar er was geen volk te bespeuren in  de gondels.

Geen volk op de zeedijk en alle strandcabines gesloten.

Een paar beelden van de sprookjes taferelen.