Zeebrugge

Gisteren belandde ik in Zeebrugge. Ik was al een tijdje op zoek om een zeteltje te laten overtrekken met nieuwe stof want het zeteltje was nogal gehavend door de tijd en door het gebruik. Iedereen zit graag in dat zeteltje en het is qua structuur nog best in orde . Maar dat (nep)leer ziet er niet meer uit. Nu heb ik in Zeebrugge een stoffenwinkel ontdekt waar je alles kunt vinden om gordijnen , overgordijnen, stoelen en zetels te vernieuwen. Omdat ik geen verstand heb hoe je dat moet uitmeten heb ik gewoon het zeteltje in mijn koffer geduwd  en reed ik met mijn vriendin naar Zeebrugge. De eigenares van deze winkel zag het zeteltje en zei dat het zeker de moeite was om dit een nieuw uitzicht te geven. Ik zei de kleur die ik wilde en zij rekende in een mum van tijd uit  hoeveel stof ze nodig had en hoeveel het me zou kosten. Het zeteltje is er gebleven en ik mocht een telefoontje verwachten over een veertiental dagen en misschien nog vroeger als ze kon doorwerken. Zij naait dit nl zelf. Ik laat het resultaat hier zeker zien!! Enne…voor de prijs moet ik het echt niet laten!

Maar nu we toch in Zeebrugge waren reden we tot aan het uitzichtpunt waar je de kranen en containers van de haven kan zien.

De auto parkeerde ik achter die groene camionette. Hier worden de zeilboten en andere bootjes op het droge gezet voor onderhoud.

Een blik op de Rederskaai waar het anders één en al beweging is. Nu één en al bouwwerf. In betere tijden veel restaurants die je kan bezoeken. Achteraan zie je de culinaire hotspot van Zeebrugge nl de Njord, op de zevende (en achtste) verdieping van de ABC Terminal. De terminal voor reizigers van de cruiseschepen.

Zicht op de Jachthaven.

De Virtus werd in 1965 gebouwd, bij de bekende scheepswerven van De Graeve in Zeebrugge. De restauratie van deze garnaalkotter heeft 6 jaren aangesleept en heeft nu zijn eindelijke bestemming niet ver van het Visserskruis.  De Virtus is een monument dat doet  herinneren aan het rijke visserij- en scheepsbouwverleden van Zeebrugge.

Een drietal sleepboten ,waarvan eentje aan het maneuvreren is om te parkeren . Twee nieuwe sleepboten zijn in dienst genomen einde december 2020. In de toekomst komen er nog een paar slepers bij.

Kranen  bepalen het uitzicht in de haven . Container vervoer maakt hier een boost.

Deze foto is niet scherp( sterk ingezoemd) maar ik wilde  tonen waar vroeger het einde was van de eerste havendam. Indertijd kon je wandelen tot aan het torentje. Daarachter de nieuwe strekdam.

Vreemd spektafel: een zeilboot wordt begeleid door een marineboot( zeevaartpolitie ?) en diende af te slaan tot de aanlegsteiger van de marine.

Zeebrugge voert de controle op drugtrafiek op! Kan een controle zijn die we zagen.

Marien onderzoek | Vlaams Instituut voor de Zee
foto van internet van de Zenobe Gramme

ps ik kreeg een berichtje in mijn reacties dat dit zeilschip  de A958 Zénobe Gramme is. Het enige zeilschip van de Marine en dat zeilschip  doet dienst  als school- en trainingsschip voor officieren en onderofficieren..

Hiermee is het mysterie opgelost en speelde mijn fantasie me parten ,hahaha!

Het uitkijkplatform . Hier krijg je een zicht op de containerschepen, de haven van onze marine en de jachthaven.
Een bereidwillige sportvisser kwam ons voorstellen om een foto van ons  beiden te maken. Vriendin wilde een foto maken maar het lukte haar niet. (Ze heeft een vingertop die gevoelloos is en foto’s nemen loopt niet altijd van een leien dak). Ik nam ook van het Belgische visserskoppel een foto. Het was de eerste keer dat ze hier kwamen vissen, meestal gingen ze vissen in Zeeland. Geen vangst vandaag, het was ook extreem laag water.

Dit grote 16 m hoge betonnen kruis werd in 1936 opgericht naar de plannen van de Brugse architect Jozef Viérin in het zuidwestelijk  havengebied van Zeebrugge . Het staat symbolisch tussen land( een klein parkje )aan de ene kant en zee ( de havengeul)aan de andere kant.  In 1941 werd het opgeblazen door de Duitsers en na de bevrijding hergoten als geschenk van de Belgische Betonmaatschappij.
Een grote houten constructie met uitzicht op zee maakt dit kruis nog indrukwekkender. Op de sokkel van het kruis staan op marmeren platen de namen van alle vissers die sedert begin de 20e eeuw op zee omgekomen zijn.

Jaarlijks, in de tweede helft van juni vindt hier de zeewijdingsprocessie plaats. Een processie als eerbetoon aan alle overleden vissers op zee. De stoet met o.a. kinderen getooid in traditionele klederdracht, dragen o.a. replica’s van vissersboten en een houten kruis. De tocht wordt afgesloten met een eucharistieviering ter ere van de overleden vissers op zee met aansluitend de zegening van de zee.

het parkje naast het Visserskruis.

Ik heb op deze houten plankenvloer al dikwijls naar de zee gekeken, maar steeds blijft het indrukwekkend om dit zo grote kruis daar te zien staan . De namen op de sokkel worden tot  heden jammer genoeg nog steeds bijgeschreven en wijzen er op dat de zee ongenadig is.( reeds meer dan 150 vissers)

skivakantie

De dag dat het  sneeuwde vorige week ben ik eens gaan snuisteren in de fotoalbums. Op zoek naar foto’s van de paar skivakanties die we met een deel van de familie aan mijn vaderszijde doorbrachten in Oostenrijk.  Veel foto’s zijn niet goed bewaard gebleven( zijn oranje verkleurd)maar bij enkele lijkt het toch nog redelijk.
Eind de jaren tachtig reden drie autobussen naar het skigebied rond de stad Reutte. In één van die autobussen waren 1/3 allemaal familieleden. De vorige reis was zo bevallen dat er reclame werd gemaakt en op de tweede skireis stak de bus dus vol met familie. Het is een memorabele reis geworden. Ook mijn ouders waren mee met kinderen en kleinkinderen en een broer van mijn vader met kinderen en dan de kinderen van een derde broer van mijn vader ( mijn vader had nog zes broers !!)

Op de bovenste foto een deel van de familie die mee was op deze skireis!
Mijn ouders staan links op de foto samen met mijn man en zelf sta ik rechts op de foto samen met de zoons en vooraan mijn dochter. Naast mijn vader zijn jongste broer. De oudere generatie ging langlaufen of wandelen. Zelf heb ik op die reizen leren skiëen. Onderaan links een neef die het altijd koud had en de oudste zoon blijkbaar niet !

Om de andere  dag bracht de bus ons naar een ander skigebied oa Lermoos, Erhwald , Berwang waar je een prachtig zich hebt op de Zugspitze.

Er was in het hotel een carnavalsavond en dat zullen de Oostenrijkers geweten hebben!! Er was geen plaats meer voor hen, de drie autobussen vulden de feestzaal! Mijn vader  was er ook altijd graag bij en hij danst hier (met witte puntmuts ) met een  vroegere collega van zijn werk. Dochterlief amuseert zich met andere kinderen ( roze sluier). Tja ik merk dat ik toen ook al grotendeels fotograaf van dienst was.

 

Sneeuw !

Een paar dagen terug was het voornamelijk rijm die de tuin wit maakte maar gisteren was het een laag sneeuw.  Alle sneeuw was deze morgen al verdwenen toen ik opstond. Gelukkig had ik gisteren toen het zo sneeuwde de tuin achteraan gefilmd en wandelde ik opzij tot vooraan de woning. Wandel je even mee!

 

 

 

Kasteelwandeling

Vorige zondag heb ik een wandeling gedaan in het park vóór het Kasteel van Loppem. Het kasteel  zelf was niet te bezoeken evenmin de tuin en het park aan de achterkant . Een wandeling aan de voorkant dan maar. We kwamen nog een paar wandelaars tegen.  Het is er in elk geval niet zo druk als in het Tillegembos en  in Beisbroek.

Langs een dreef met eeuwenoude dikke en hoge bomen wandelden we tot de voorkant van het kasteel.

Vóór het kasteel ligt een grote vijver.

Het kasteel van Loppem is het enige kasteel in België waarvan de architectuur en het interieur volledig in hun oorspronkelijke staat zijn behouden. Dit kasteel heeft een belangrijke rol gespeeld  in de politieke Belgische geschiedenis van België aan het einde van de eerste  Wereldoorlog. In 1985 werd het kasteel als monument beschermd.

Ik waande me eventjes kasteelvrouwe 🙂

Bankjes nodigen uit om  naar dit mooie kasteel met vijver te kijken. Maar daar was het nu toch te koud voor.

Aan de kant van de vijver lag een ingepakt bootje dat blijkbaar betere tijden gekend heeft.

Met de rug naar het kasteel heb je een mooi zicht op een enorme weide ( waar ’s zomers koeien grazen ) en omzoomd met bomen.

Op veel afgezaagde stammen van bomen groeiden paddenstoelen.

Er werd in 1873 aan de voorkant van het kasteel een doolhof ontworpen van meer dan 20 are groot. Tientallen gangen met in totaal anderhalve kilometer groene en rode haagbeuk leiden naar een centrale boom. Een paar jaar geleden liepen we met een aantal vriendinnen in het doolhof en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk was om tot aan de centrale boom te geraken en nog veel minder  om eruit te geraken. Een bewaker die in de gaten had dat we rondjes bleven draaien kwam opzij van het doolhof om een tip te geven en vertelde toen dat hij al meer dan één keer mensen heeft moeten ” bevrijden” via een poort helemaal opzij gelegen. Geregeld worden de doorgangen veranderd , dus kan je ook moeilijk teren op vorige doolhof bezoeken!

Op het wandelpad staat ook een gedenkteken van een soldaat die gesneuveld is bij de bevrijding van Loppem.

 

De wandeling heeft deugd gedaan…

…en in niet corona tijden zouden we in deze tearoom bij de uitgang van het park een koffie met pannenkoek gedronken en gegeten hebben (zoals in vroeger tijden)

Winterprik

De eerste winterprik hebben we gehad aan de kust.

Eerst een pracht van een zonsopgang en langzaam werd  het helder  en zag je alle struiken en ook het gras een laagje rijm hebben.
Door de vochtigheid en tegen het vriespunt aan bleef het een hele tijd zo mooi wit liggen. Het was stil in de straat en zelfs de bouwwerven in de omgeving maakten geen geluid.

Een zalig moment van een nieuwe dag.

 

 

goed weer wandeling

Op een dag dat het tegen de middag helder weer werd en de zon al even tussen de wolken verscheen reed ik naar mijn vriendin om samen met haar een wandeling te doen . We zouden eens naar de kinderboerderij  “De zeven torentjes” gaan ( klik ) . Sedert alle niet essentiële zaken gesloten zijn is ook deze boerderij gesloten dwz de cafetaria is gesloten, maar het domein is open en je kunt er rondwandelen en naar de dieren kijken. De kinderen kunnen nog steeds gebruik maken van de speeltoestellen. Wij waren er niet alleen verschillende echtparen met enthousiaste kinderen liepen er ook rond.


De boerderij is vernoemd naar de duiventuil met zeven torentjes.


De neerhof dieren zaten in grote kooien

In een grote weide liepen er veel geitjes rond. Ze waren allemaal om ter zotst aan het rondrennen en kwamen dan bij de stal staan waar vader en moeder geit waren opgesloten. maar over de opendeur naar hen mekkerden. Vader geit kreeg ik niet op de foto. Die sprong zo woest op en neer dat elke foto mislukte. Hij had een donkerbruine vacht en moeder was helemaal wit. Mooie mix van kleuren bij de kroost hé !


Het was niet zo verstandig van ons om in de weide te wandelen want het was er drassig. Maar het was wel prettig om tussen die dartele geitjes te lopen. Jammer genoeg hebben we ze niet zien springen op de boomstukken die er geplaatst waren. Ik stond even achter een boom die neer lag in de hoop dat ze nader zouden komen. Ai ,ik kon met moeite mijn laarsje uit het slijk trekken!
Ook nog vlug een foto (maar ik was er te ver vandaan om een betere foto te maken)van een speeltuig  vòòr de gesloten cafetaria.

Op het binnenplein  de grote schuur, stonden er zitbanken maar dat was nu niet aan te raden om daar plaats te nemen. Was er ook een hoekje met tuinkruiden en de grote attractie voor kinderen de tractors waar ze mogen op klauteren.

In één van de stallen stond een enorm groot exemplaar van een koe en een vaars die erg nieuwsgierig was. Voederbieten en hooi lag er gestapeld en in een box waren dierenartsen bezig met de verzorging van een schaap die gekwetst was.


In een andere stal hoorden we het knorren van twee grote varkens, zagen we een paard en een pony en een ezel . Een geit in een box naast het gekwetste schaap keek afwisselend naar de dierenartsen en naar ons. Ze vertrouwde het blijkbaar niet.

Toen was  het tijd om vlug op te stappen want het begon te regenen. Een leuke wandeling hadden we toch maar gehad.
Het is me opgevallen dat mensen die je helemaal niet kent tegenwoordig gemakkelijker goedendag zeggen en sommigen slaan al vlug een praatje met je. Op afstand en met mondmasker op. Want op het hele domein moet je een mondmasker opzetten( ik had die even laten zakken toen een foto van mij werd gemaakt).

Wat zullen de dieren het fijn vinden als ze straks weer allemaal kunnen buiten lopen!

wandelen op een zonnige namiddag!

De dag dat ik de mooie zonsondergang fotografeerde toen ik bij de beide kanalen in Oostkerke kwam was ik eerst naar Brugge( St Kruis) gereden om samen met twee schoolvriendinnen ( op behoorlijke afstand van elkaar) te wandelen in de omgeving waar de ene vriendin woonde. Voor mij was het een kennismaking met een mooi wandelgebied.
Aanvankelijk wandelden we langs het Zuidervaartje . Er is naast het Vaartje een breed pad zowel voor fietsers als voetgangers. Niet zo ideaal want die namiddag waren er enorm veel fietsers en als je niet echt op het randje wandelde hoorde je voortdurend rinkelende fietsbellen. Eigenlijk niet zozeer dat we de weg versperden maar  meer  om er ons opmerkzaam te maken, dat ze naderden. Ik wenste dat ik daar met mijn fiets was( maar moet nog wat geduld oefenen ,zucht) Dit komt uit op de Damse vaart en dan nog  een stukje verder rijden op het fietspad langs de Damse vaart, dan kom je in Damme. Mooi einddoel  !

 

De bomenrij links op de foto staan aan de Damse vaart en de bomenrij in de verte zijn de twee kanalen waar ik later de zonsondergang op de foto zette. Zover wandelden we niet ,we sloegen naar rechts af , op de hoek was een pleintje met banken waar je coronaproof  kon uitrusten. Rusten ? Daarvoor waren we nog maar te kort aan het wandelen.

Dit plakkaat kom je ook niet overal tegen. Ik vraag me af of er daar wel  honden mogen meewandelen! Een manège was er in de buurt dus dat paard moest toch ergens kunnen wandelen!

Langs dit pad is het woon en zorgcentrum Van Zuylen gelegen met aan de ingang een kunstwerk in Cortenstaal.

 

Wat mij het plezier deed waren de kinderen die met een monitor aan het spelen waren . Gelukkig was de maatregel versoepeld en mochten de kinderen terug naar buiten .

En dat deden ze op de olifantenglijbaan en glijden langs een kabelbaan

Eén meisje zag dat we foto’s aan het maken waren en ze riep dat ze het nog eens zou doen voor ons.

Het natuurlijke en mooie was dat er boomstammen werden gebruikt om de kabel aan op te hangen.

Wat verder een oud boerderijtje en aan de zijkant lag een petanque baan. Zo te zien werd er al lang niet meer op gespeeld.

De schoutsgroep Don Bosco hoopte veel wandelaars te zien langs wandelen want ze stonden er met een standje om aardbeien -en bessenconfituur te verkopen. Om een grote toeloop de baas te kunnen was er een parcours aangeduid. Maar niemand te zien. Mijn vriendin en ik volgden de pijltjes en kochten elk een potje confituur. ( en ondertussen heb ik de bessenconfituur al geproefd en ze is echt lekker ). Duimpjes omhoog voor onze steun 🙂

Ook konden we in een stukje bos wandelen op onze terugweg…

wandelden we door een woonwijk, liepen langs een gracht waar het water naar het Zuidervaartje vloeide en bewonderde ik mooi geknotte knotwilgen. Ze doen me denken aan de knotwilgen indertijd die het voetpad afzoomden. De knotwilgen zijn allemaal verdwenen omdat ze de dallen van de voetpaden omhoog duwden en niemand nog deftig kon wandelen al zeker niet met een kinderwagen. Nu staan er esdoorns en binnenkort is het weer van dat. Denken ze niet na op de groendienst?

Overal op de paadjes en het gras afgevallen bladeren. Niemand heeft het gezien ,ik heb er eens flink in gerommeld met mijn voeten. Leuk toch om bladeren met je schoenen op te scheppen en in de lucht te gooien. Het kind werd wakker in mij  🙂

En hier kwamen we terug aan het Zuidervaartje.

Het werd al schemerig maar niet genoeg donker om deze boom met een slinger van lichtjes te kunnen bewonderen.
Einde van een mooie wandeling .Toen reed ik huiswaarts waar ik nog even een mooie foto kon maken van de ondergaande zon.( zie een vorig lopgje)

Zonsondergang

Met de kleurloze grijze en mistige dagen van de voorbije week zou je bijna vergeten dat er ook nog mooie en redelijk zonnige dagen langskomen. Zo was ik vorige zaterdag op wandel in Brugge ( St Kruis) op… een zonnige namiddag 🙂 .
Ach de foto’s toon ik hier nog wel…moet ze nog nakijken. Maar wat ik me van die dag het meest herinner is de zonsondergang toen ik naar huis reed. Ter hoogte van de “Stinker en de Blinker” (resp. Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal ) heb ik mijn auto geparkeerd  vlakbij de twee kanalen. Er waren veel fietsers en zelfs wandelaars die langs het Leopoldkanaal  fietsten /wandelden. Her en der stonden ook wat auto bij het begin van de wandel/fietsweg en zelfs tussen de twee kanalen die gescheiden zijn met een smalle dijk. Het pad naast het Leopoldkanaal is na onderhoudswerken aantrekkelijk gemaakt  en nodigt uit tot wandelen /fietsen.

Ik ben niet tot het andere kanaal gegaan om foto’s te nemen. Leek me wat gevaarlijk omdat er veel autoverkeer was op dat moment( allen terug naar huis na een wandeling ergens op een zeedijk  😉 )en er maar een smal paadje langs de autoweg loopt. De weg neemt aan weerszijden een bocht en daar misrekenen de autobestuurders zich wel eens.  Het bewijs zie je aan de linten

zicht van het Leopoldkanaal richting Damme links ligt het Schipdonkkanaal.

Zicht richting Zeebrugge hier rechts ligt het Schipdonkkanaal

Naast het kanaal een brede goed onderhouden fiets/wandelweg ( hier richting Zeebrugge)

zicht richting Damme

En toen ik me omdraaide zag ik- naar Brugge toe -een pracht van een zonsondergang met een nevelige ondergrond.
Daarom had ik de rem toegetrokken om dit beeld te kunnen maken.

Een afgesloten hoofdstuk

Vandaag definitief afscheid genomen van de… zomer !
Er kunnen nog mooie dagen komen maar we moeten ons geen illusies maken dat we nog zomermeubilair  nodig hebben of parasols. Een lichte tuintafel had ik al afgebroken en binnengezet in het tuinhuis maar dan meer uit voorzorg toen storm Odette hier rond raasde. De tuinstoelen had ik toen in elkaar geschoven want anders zouden die gegarandeerd door de tuin zijn gevlogen. De zware houten tuinstoelen heb ik al jaren terug aan de oudste zoon gegeven. Zowel opa als ikzelf hadden  moeite om die te verzetten. Daarom kochten we lichte tuinstoelen. De ligzetels waren niet zo zwaar en die hebben we gehouden.

De poetshulp was hier en samen hebben we in het tuinhuis alles netjes opgeborgen. De tuinkussens in de hoezen gestopt, de stoelen binnengezet. De ligstoelen eveneens. De zware tafel mag gerust buiten blijven staan die kan tegen een stootje.

De grasmachine werd  netjes met een zeil ingepakt . Moest het nog een periode droog blijven dan komt de tuinman wel even langs om het gras nog eens af te rijden. Zelf zal ik met dat karweitje nog moeten wachten tot volgend voorjaar.

Op de rekken is alles opgeborgen wat nodig is om de tuin te onderhouden van materiaal tot meststof, sproeimiddelen tegen onkruid en de verzorging van planten en bloemen en groenten.

De tuin gaat in winterslaap. Baasje niet die bereidt zich al voor op de volgende lente. Alleen maar kijken in catalogi om te zien wat er volgend jaar voor nieuws kan gezaaid worden of aangeplant.

Dag van de trage weg

Het voorbije weekend was het(het hele weekend lang)”De Dag van de Trage Weg”  .Trage wegen zijn onverharde wegen. Ze zijn interessant voor wandel- en fietsnetwerken en hebben een ecologische meerwaarde. Landbouwers gebruiken deze wegen nog vaak om hun landerijen te bereiken.
En met deze gedachte ben ik samen met een Brugse vriendin naar de Assebroekse Meersen gereden om daar op trage wegen te wandelen.

Het 420 ha grote gebied ligt op de grens met Brugge, Beernem en Oostkamp en wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De meersen vormen een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden, omringd door rijen knotwilgen en populieren

Het was ideaal weer om te wandelen en we waren niet de enigen die daar wandelden. Opvallend ook veel jonge mensen.

Boomstammen als zitbank met houtsnijwerk van dieren die hier in de omgeving te vinden zijn zoals een uil, een pad, een eend, een otter( denk ik toch)

Even werd gevreesd voor een regenbui. Maar het bleef droog tot we in de auto stapten.

Heel veel paddenstoelen zagen we niet maar het waren wel mooie

We kwamen veel jonge mensen in groepjes tegen die er stevig de pas inzetten!

Een leuke en lekkere afsluiting van een mooie wandeling in een tearoom bij het begin ( of einde ) van de wandeling . De laatste dag dat ze nog open waren!!!