Triënnale in Brugge

“Van 8 mei tot 24 oktober 2021 vormt Brugge opnieuw het decor voor Triënnale Brugge, een uniek kunstentraject waar dertien nationale en internationale kunstenaars en architecten hun installaties aan het grote publiek voorstellen.”

Zo luidt de aankondiging van de huidige triënnale . Het thema deze keer is TraumA.

Met TraumA duikt Triënnale Brugge in de ‘uncanny’ geschiedenis en realiteit van Brugge. Historische lagen worden blootgelegd, vergeten of verborgen verhaallijnen besproken. Deze editie verkent de dunne lijn tussen droom en trauma, tussen paradijs en hel. Het speelt in op de verbeelding, op de pracht en de praal, maar ook op het ‘unheimliche’ dat er ondergronds aanwezig is. Want hoewel Brugge voor velen een droombestemming lijkt, sluimert er in deze picture-perfect-wereld ook armoede, eenzaamheid, vervuiling of angst.

Samen met twee vriendinnen zijn we een eerste keer gaan kijken. Het parcours loopt doorheen Brugge en te voet is het niet te doen om dit in één keer te doen. De zoon zei ” maar dat ga ik eens met de fiets doen.” Lijkt me een haalbaar idee

Deze toren is bekleedt met aaneengenaaide stoffen.

De kunstenares,de Amerikaanse Amanda Browder, was aanwezig op het terrein waar een tent stond ingericht als naai atelier. Daar lagen ontelbare stukken stof die ze ingezameld had. .Blijkbaar kreeg ze er veel te veel en stelde ze voor om lappen stof mee te nemen om zelf iets te naaien. Ik nam een stuk jeans stof mee om de broeken van mijn kinderen en kleinkinderen te kunnen herstellen ;-). Behalve de aangeklede toren heeft ze nog drie installaties in de stad.

Na een hartelijk gesprek met de kunstenares die ons uitnodigde moesten we ooit naar NewYork gaan om haar werken te komen bezichtigen, wandelden we verder naar een volgende kunstinstallatie

In het Baron Ruzettepark zagen we al van ver het werk van Gijs Van Vaerenbergh genaamd Collonade.  Het houdt het midden tussen een woud met ondoordringbare bomen en een Romeinse zuilengalerij. Je mag er in lopen, je lijkt erin te verdwalen , je stoot je hoofd en struikelt ongewild over al die schuinlopende kolommen. En ik was heus niet de enige !!

De collonnade

In dit park was een kronkelend pad aangelegd zodat het leek of het park veel groter was. en waren de bermen juist enkel gemaaid aan de rand. Ja het was de maand van MaaiMeiNiet ! Eén van de vriendinnen heeft een opleiding tot gids gevolgd en kon mij vertellen dat de biels die er lagen en ook een paar sporen, restanten waren van de stoomtram die in de vorige eeuw van Brugge , over Middelburg (B) naar Zeeuws Vlaanderen liep. In Middelburg is er ook een restant van deze tramlijn terug te vinden!

We wandelden daarna verder naar het Museum van O.L.V. Potterie waar tussen de bestaande collectie Laura Splan een soort kaleidoscoop had gemaakt. De twee foto’s tonen een bewegend beeld zoals je in een kaleidoscoop kan zien. Zij heeft een fascinatie voor virussen zoals je goed kan zien op de derde foto. Haar werken noemen Disentaglement

Ik kon het niet laten om deze tafel te fotograferen. Een pronkstuk is deze tafel in het Museum van O.L.V ter Potterie. Wil je er meer over weten dan even drukken op (klik)

Maar we bezochten nog iets waar ik geen foto’ s kon van nemen. Gregor Schneider wil de bezoeker een unieke ervaring schenken. Aan de ingang van de kerk in het Grootseminarie treed je binnen in BLACK LICHTNING; dit is een installatie die je doet ervaren wat blindheid betekent. Je moet door eindeloze gangen ( zo lijkt het toch) in volledige duisternis wandelen tot je aan het eind licht ziet. En als je een verkeerde afslag kiest dan loopt dit in een spits toe en moet je omkeren. Ik kan je verzekeren dat het beangstigend is. De titel van deze Triënnale is niet voor niets TraumA.

We hielden het voor bekeken die namiddag en zochten een terrasje op. De volgende afspraak was gisteren, maar het onweer en de overvloedige regen stak stokken in de wielen. Volgende week proberen we het opnieuw.

Bergjesbos,een speelbos

Vorige zondag ben ik nog eens naar Brugge geweest . De wind was ginder in elk geval niet zo ijzig als hier aan de kust. Met zijn drietjes (twee vriendinnen en ik zelf zoals met de wandeling in Brugge zelf). We gingen wandelen in een klein stukje bos in de omgeving van het AZ St Lucas. Ook in de omgeving van dit ziekenhuis waren we al eens wandelen in de Steenbrugse bosjes.
Dat klein stukje was toch anderhalf uur wandelen. Het bosgedeelte is niet zo omvangrijk , maar we wandelden ook op brede zanderige paden en langs villa’s verborgen achter struiken en langs weiden.
Onlangs zijn er opknappingswerken geweest in het bos zelf en ook op de wandelpaden om deze wandeling aangenamer te maken . Er werden her en der banken geplaatst waar je even kan uitrusten ( tegenwoordig om een drankje of snoepje binnen te slaan 🙂 )

Officieel noemt dit stukje natuurschoon Bergjesbos . Het is oa een speelbos en eigendom van de stad Brugge. In alle speelbossen of speelzones in bossen mag je bosspelen houden en de paden verlaten. Je hoeft er geen bijzondere toelating voor te vragen. Je mag er kampen bouwen en in bomen klimmen. Maar na elke activiteit moet alles wat gebruikt en meegebracht werd voor een bosspel weer opgeruimd worden. Ideaal toch voor jeugdverenigingen !

Een afgesloten plek in het bos toont sporen van gebruik. Er zijn daar buurtfeesten ingericht geworden! Ik heb foto’s gezien dat het gezellig en lekker was! ( geen foto geplaatst wegens privacy). Wellicht mag het ook gebruikt worden door jeugdverenigingen.

we wandelden verder op de zanderige bosweg met opgedroogde sporen van slijkerige gedeelten, langs afgesloten weiden, en mooi vergezichten van groenkleurende loofbomen .

Hier en daar grote villa’s die blijkbaar betere tijden gekend hebben. Zelfs een open garage met een een dak vol kapotte shingels, en woningen met een tuin die meer dan slordig is. Gelukkig ook woningen met een prachtige inrijpoort en een residentie waar het goed wonen is in een groene omgeving.

Natuurlijk hebben we wat zitten genieten in het zonnetje op één van de nieuwe zitbanken en we beëindigden de wandeling met een goeiendag aan een drietal vaarzen die ons kwamen begroeten.

Op de achtergrond: daar trokken we het bos in om in een grote lus een heel eind verder terug op dezelfde straat uit te komen!

Een geslaagde en gezellige namiddag en we hebben daar alleszins geen last gehad van de ijzige wind !

De lange rei en Potterie rei

Toen we door de Tudorboog stapten kwamen we uit op een mooi stukje Brugge dat enigszins buiten de gouden driehoek van Brugge valt ( het centrum waar de meeste toeristen te vinden zijn).
De Lange rei en aan de overkant de Potterie rei zijn van groot belang geweest voor de economie van Brugge. Veel huizen zijn beschermd erfgoed en tonen de welvarendheid van Brugge indertijd. De tijd ontbrak om deze mooie afgewerkte gevels te fotograferen.
Hier enkele foto’s. De eerste foto is een rij mooie hedendaagse sociale woningen. Verder veel mooie gevels en gerestaureerde huizen. Een wereldbol op een dak trok de aandacht. Ik dacht seffens aan Mizzd !

De Brugse reien zijn kanaaltjes in het centrum van Brugge genoemd naar de Reie, de rivier die vroeger doorheen de stad stroomde. Omwille van de vele reitjes met boogbruggen wordt Brugge ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Typisch op veel reitjes zijn de zwanen en rondvaartbootjes voor toeristen.

Ter duinenbrug met zicht naar het centrum en naar de rand van de stad.

Wij stapten de ophaalbrug Ten Duinenbrug – genoemd naar de abdij Ten Duinen over en kwamen aan het Seminarie en de aanpalende Heilige Maagd Mariakerk

De Heilige Maagd Mariakerk in Brugge was de kerk van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen en werd nadien de kerk van het Grootseminarie van het bisdom Brugge
Al sedert 1637 hangen zesentwintig klokken voor een beiaard in de toren , zoals werd gegrift in de grootste van die klokken

Het Grootseminarie van Brugge was het seminarie voor priesterkandidaten van het bisdom Brugge. Vanaf 1 september 2018 is de opleiding verhuisd naar het Seminarie in Leuven. Het seminarie in Brugge behoudt haar belang voor al wie benoemd wordt in het pastorale werk.  Er is ook nog een afdeling van de Universiteit van de Verenigde Naties en het Europacollega  .

Het Hospitaal van Onze-Lieve Vrouw ter Potterie was een van de middeleeuwse zorginstellingen in de stad Brugge en dateert van de 13e eeuw. Vóór de gevel van de kerk werd in 1880 een houten luifel geplaatst, speciaal voor de devotie tot Maria. Je kunt knielen op het bankje en op die manier bidden. Het beeldje van Maria staat achter glas met aan weerszijden een brandend kaarsje

foto van internet. . Ik stond er vlak voor en kon geen totaalbeeld fotograferen. Een kerk met een héél rijkelijk interieur.

Zo langzamerhand naderden we het einde van onze wandeling Als afsluiting nog een foto van een moderne reconstructie van een middeleeuwse tredkraan die een aantal jaren geleden gemaakt werd door leerlingen van een technische school in Brugge.

Een héél mooie en interessante wandeling in leuk gezelschap.

Kleine Parken in de Brugse binnenstad

Na het bekijken van de openlucht tentoonstelling op de muren van de gistfabriek, wandelden we met ons drietjes verder. Eén van de vriendinnen ging ons een tweetal parken tonen die eigenlijk enkel goed bekend zijn bij de mensen die er rondom wonen. Tussen twee huizen sloeg zij plots een oprit in. We kwamen aan een groot dubbel hek waarvan er eentje op een kier stond. Ik las het plakkaat op dit hek ” enkel open de weekends en de vakanties” Een park dat dus niet altijd te betreden was! Maar het was paasverlof en kinderen speelden er.

Toen we binnenstapten zagen we een héél grote ommuurde groene ruimte met héél oude en hoge bomen op een terp en overal struiken. Rechts zagen we ook een dubbel hek dat dus ook dezelfde tekst op het hek had.

We wandelden het ander hek uit en kwamen in nog een park terecht. Hier waren er paadjes aangelegd, was er een leuke speeltuin , liep er een beekje met een bruggetje door het park. Er was ook meer passage want het leunde aan bij een woonwijk. . Er stonden veel bomen en sommige zagen er uit alsof ze vroeger leibomen waren.

Dit park behoorde indertijd toe aan de cisterciënzersorde . Deze kloosterorden hebben hun stempel gedrukt op de omgeving, onder meer door het uitbouwen van grotere groene binnenruimten bestaande uit parkachtige tuinen, moestuinen en boomgaarden. We wandelden het park uit en gingen naar een ander park een straat verder dat de naam droeg Hof De Jonghe

Dit bijzonder stadspark is ontstaan uit twee verschillende verkavelde domeinen.
Het Hof De Jonghe is een informele naam voor de hofweide rond een boomgaard en een schapenweide. Een klein parkje werd aangelegd in 1971 op de blekerijgronden van de voormalige leerlooierij-wolwasserij .

Het Hof Campers is de verzamelnaam voor de tuinen van onder andere de directeurswoning van de marmerij Campers. Zowel de tuinen als de directeurswoning werden door de stad Brugge aangekocht in 2014 om de twee domeinen aan elkaar te koppelen.
Vanaf eind 2015 tot en met 2017 werd er druk aan de herinrichting gewerkt. Al de tuinen gingen op de schop en de weg die langs de twee domeinen liep werd heraangelegd. Op 9 september 2017 werd het park officieel heropend.

Die twee domeinen, Hof De Jonghe en Hof Campers, vormen samen een zeer bijzonder stadspark. Het ligt goed verborgen middenin een rustig stukje van de stad. Al zo’n veertig jaar is deze landelijke idylle toegankelijk voor het grote publiek, maar toch is het niet zo bekend en als je er binnenwandelt krijg je het gevoel op privé domein te lopen.

Tot voor een paar weken liepen er hier schapen rond. Waar die nu zijn ? Misschien op wandel langs de Damse Vaart met de herder. Er mogen enkel schapen op deze weide grazen met toestemming van de stad die een schapenkweker heeft aangeduid.

Moesten we op onze stappen terugkeren ? Neen langs een smalle gang wandel je hier recht naar de Lange rei toe onder een poort in Tudorboogstijl. Ik denk niet dat er hier auto’s binnen mogen of kunnen. Maar alle huizen die je ziet hebben zicht op al dat groen en mogen er vrij gebruik van maken. Zoals je bij de huizen ziet stappen ze via hun achterdeur op een grasveld. De groene stoelen die in deze Hof staan mogen ook vrij gebruikt worden( In andere parken staan ook dergelijke groene stoelen geplaatst door de stad Brugge). Het fruit van de fruitbomen in de schapenweide mogen door de bewoners die rondom wonen geplukt worden . De stad verwittigt hen als er mag geplukt worden.

en we wandelden nog verder…

Een winterprik met wat sneeuw.

We zijn hier niet in de Hoge Venen . Er ligt aan de kust geen pak sneeuw maar wat er ligt maakt alles zoveel mooier.
De thermometer wijst een paar graden onder nul maar als je je neus buiten steekt voelt het veel kouder aan door de ONO wind.
Het is-2° aan de achterdeur maar de gevoelswaarde zou -12° zijn volgends de weerradar.
Deze morgen was het zelfs mistig, geen ideaal weer voor mij ,veel te vochtig. Geef mij maar droge koude , zelfs met vorst en een beetje zon erbij.

Op de straat lag er de eerste morgen een ferm laagje sneeuw maar omdat er tegen de middag meer regen dan sneeuw viel was het al vlug verdwenen. Nu is het gevaarlijk glad want hier komt er geen strooiwagen langs. Eerst worden alle hoofdwegen en andere meer bereden wegen gestrooid en als het vries /sneeuw- weer blijft aanhouden dan komen ze hier ook eens langs. Overbuurman was zo dapper om deze morgen het kleine laagje sneeuw van zijn stoep te vegen. Dat had hij beter niet gedaan want nu ligt het daar spekglad. Hij heeft geen zout gestrooid en de laag regen van gisteren is aangevroren.


.


.

De vogels en vooral de merels komen nu over en weer getrippeld voorbij de achterdeur. Tijd om eten te strooien. Ik gooi het nu op het pad aan de achterdeur en deze voormiddag heb ik al verschillende soorten zien afkomen. Tja was het dit weekend vogeltellen geweest dan kon ik er een heleboel opnoemen: Merels bij de vleet, een koppel bosduiven en een koppel tortelduiven, een paar eksters, koolmeesjes en een roodborstje.
Morgen moet ik beslist nog wat graan en vetbolletjes halen want mijn voorraad is op. Ik heb ze nu tevreden gesteld met droogvoer  die ik nog staan heb van de poes. De vetstaafjes die in de boom hangen zijn keihard door de vorst. Ik heb er al enkele losgepeuterd en kapotgetrapt . Het graansilootje wordt door de koolmeesjes druk bezocht.

Grappig was wel de twee merels die ruzie maakten wie het eerst mocht eten wat aan de achterdeur lag . Hun drinkbad heb ik met kokend water ontdooid. Jammer dat het zo vlug weer toevriest.

Zeebrugge

Gisteren belandde ik in Zeebrugge. Ik was al een tijdje op zoek om een zeteltje te laten overtrekken met nieuwe stof want het zeteltje was nogal gehavend door de tijd en door het gebruik. Iedereen zit graag in dat zeteltje en het is qua structuur nog best in orde . Maar dat (nep)leer ziet er niet meer uit. Nu heb ik in Zeebrugge een stoffenwinkel ontdekt waar je alles kunt vinden om gordijnen , overgordijnen, stoelen en zetels te vernieuwen. Omdat ik geen verstand heb hoe je dat moet uitmeten heb ik gewoon het zeteltje in mijn koffer geduwd  en reed ik met mijn vriendin naar Zeebrugge. De eigenares van deze winkel zag het zeteltje en zei dat het zeker de moeite was om dit een nieuw uitzicht te geven. Ik zei de kleur die ik wilde en zij rekende in een mum van tijd uit  hoeveel stof ze nodig had en hoeveel het me zou kosten. Het zeteltje is er gebleven en ik mocht een telefoontje verwachten over een veertiental dagen en misschien nog vroeger als ze kon doorwerken. Zij naait dit nl zelf. Ik laat het resultaat hier zeker zien!! Enne…voor de prijs moet ik het echt niet laten!

Maar nu we toch in Zeebrugge waren reden we tot aan het uitzichtpunt waar je de kranen en containers van de haven kan zien.

De auto parkeerde ik achter die groene camionette. Hier worden de zeilboten en andere bootjes op het droge gezet voor onderhoud.

Een blik op de Rederskaai waar het anders één en al beweging is. Nu één en al bouwwerf. In betere tijden veel restaurants die je kan bezoeken. Achteraan zie je de culinaire hotspot van Zeebrugge nl de Njord, op de zevende (en achtste) verdieping van de ABC Terminal. De terminal voor reizigers van de cruiseschepen.

Zicht op de Jachthaven.

De Virtus werd in 1965 gebouwd, bij de bekende scheepswerven van De Graeve in Zeebrugge. De restauratie van deze garnaalkotter heeft 6 jaren aangesleept en heeft nu zijn eindelijke bestemming niet ver van het Visserskruis.  De Virtus is een monument dat doet  herinneren aan het rijke visserij- en scheepsbouwverleden van Zeebrugge.

Een drietal sleepboten ,waarvan eentje aan het maneuvreren is om te parkeren . Twee nieuwe sleepboten zijn in dienst genomen einde december 2020. In de toekomst komen er nog een paar slepers bij.

Kranen  bepalen het uitzicht in de haven . Container vervoer maakt hier een boost.

Deze foto is niet scherp( sterk ingezoemd) maar ik wilde  tonen waar vroeger het einde was van de eerste havendam. Indertijd kon je wandelen tot aan het torentje. Daarachter de nieuwe strekdam.

Vreemd spektafel: een zeilboot wordt begeleid door een marineboot( zeevaartpolitie ?) en diende af te slaan tot de aanlegsteiger van de marine.

Zeebrugge voert de controle op drugtrafiek op! Kan een controle zijn die we zagen.

Marien onderzoek | Vlaams Instituut voor de Zee
foto van internet van de Zenobe Gramme

ps ik kreeg een berichtje in mijn reacties dat dit zeilschip  de A958 Zénobe Gramme is. Het enige zeilschip van de Marine en dat zeilschip  doet dienst  als school- en trainingsschip voor officieren en onderofficieren..

Hiermee is het mysterie opgelost en speelde mijn fantasie me parten ,hahaha!

Het uitkijkplatform . Hier krijg je een zicht op de containerschepen, de haven van onze marine en de jachthaven.
Een bereidwillige sportvisser kwam ons voorstellen om een foto van ons  beiden te maken. Vriendin wilde een foto maken maar het lukte haar niet. (Ze heeft een vingertop die gevoelloos is en foto’s nemen loopt niet altijd van een leien dak). Ik nam ook van het Belgische visserskoppel een foto. Het was de eerste keer dat ze hier kwamen vissen, meestal gingen ze vissen in Zeeland. Geen vangst vandaag, het was ook extreem laag water.

Dit grote 16 m hoge betonnen kruis werd in 1936 opgericht naar de plannen van de Brugse architect Jozef Viérin in het zuidwestelijk  havengebied van Zeebrugge . Het staat symbolisch tussen land( een klein parkje )aan de ene kant en zee ( de havengeul)aan de andere kant.  In 1941 werd het opgeblazen door de Duitsers en na de bevrijding hergoten als geschenk van de Belgische Betonmaatschappij.
Een grote houten constructie met uitzicht op zee maakt dit kruis nog indrukwekkender. Op de sokkel van het kruis staan op marmeren platen de namen van alle vissers die sedert begin de 20e eeuw op zee omgekomen zijn.

Jaarlijks, in de tweede helft van juni vindt hier de zeewijdingsprocessie plaats. Een processie als eerbetoon aan alle overleden vissers op zee. De stoet met o.a. kinderen getooid in traditionele klederdracht, dragen o.a. replica’s van vissersboten en een houten kruis. De tocht wordt afgesloten met een eucharistieviering ter ere van de overleden vissers op zee met aansluitend de zegening van de zee.

het parkje naast het Visserskruis.

Ik heb op deze houten plankenvloer al dikwijls naar de zee gekeken, maar steeds blijft het indrukwekkend om dit zo grote kruis daar te zien staan . De namen op de sokkel worden tot  heden jammer genoeg nog steeds bijgeschreven en wijzen er op dat de zee ongenadig is.( reeds meer dan 150 vissers)

skivakantie

De dag dat het  sneeuwde vorige week ben ik eens gaan snuisteren in de fotoalbums. Op zoek naar foto’s van de paar skivakanties die we met een deel van de familie aan mijn vaderszijde doorbrachten in Oostenrijk.  Veel foto’s zijn niet goed bewaard gebleven( zijn oranje verkleurd)maar bij enkele lijkt het toch nog redelijk.
Eind de jaren tachtig reden drie autobussen naar het skigebied rond de stad Reutte. In één van die autobussen waren 1/3 allemaal familieleden. De vorige reis was zo bevallen dat er reclame werd gemaakt en op de tweede skireis stak de bus dus vol met familie. Het is een memorabele reis geworden. Ook mijn ouders waren mee met kinderen en kleinkinderen en een broer van mijn vader met kinderen en dan de kinderen van een derde broer van mijn vader ( mijn vader had nog zes broers !!)

Op de bovenste foto een deel van de familie die mee was op deze skireis!
Mijn ouders staan links op de foto samen met mijn man en zelf sta ik rechts op de foto samen met de zoons en vooraan mijn dochter. Naast mijn vader zijn jongste broer. De oudere generatie ging langlaufen of wandelen. Zelf heb ik op die reizen leren skiëen. Onderaan links een neef die het altijd koud had en de oudste zoon blijkbaar niet !

Om de andere  dag bracht de bus ons naar een ander skigebied oa Lermoos, Erhwald , Berwang waar je een prachtig zich hebt op de Zugspitze.

Er was in het hotel een carnavalsavond en dat zullen de Oostenrijkers geweten hebben!! Er was geen plaats meer voor hen, de drie autobussen vulden de feestzaal! Mijn vader  was er ook altijd graag bij en hij danst hier (met witte puntmuts ) met een  vroegere collega van zijn werk. Dochterlief amuseert zich met andere kinderen ( roze sluier). Tja ik merk dat ik toen ook al grotendeels fotograaf van dienst was.

 

Sneeuw !

Een paar dagen terug was het voornamelijk rijm die de tuin wit maakte maar gisteren was het een laag sneeuw.  Alle sneeuw was deze morgen al verdwenen toen ik opstond. Gelukkig had ik gisteren toen het zo sneeuwde de tuin achteraan gefilmd en wandelde ik opzij tot vooraan de woning. Wandel je even mee!

 

 

 

Kasteelwandeling

Vorige zondag heb ik een wandeling gedaan in het park vóór het Kasteel van Loppem. Het kasteel  zelf was niet te bezoeken evenmin de tuin en het park aan de achterkant . Een wandeling aan de voorkant dan maar. We kwamen nog een paar wandelaars tegen.  Het is er in elk geval niet zo druk als in het Tillegembos en  in Beisbroek.

Langs een dreef met eeuwenoude dikke en hoge bomen wandelden we tot de voorkant van het kasteel.

Vóór het kasteel ligt een grote vijver.

Het kasteel van Loppem is het enige kasteel in België waarvan de architectuur en het interieur volledig in hun oorspronkelijke staat zijn behouden. Dit kasteel heeft een belangrijke rol gespeeld  in de politieke Belgische geschiedenis van België aan het einde van de eerste  Wereldoorlog. In 1985 werd het kasteel als monument beschermd.

Ik waande me eventjes kasteelvrouwe 🙂

Bankjes nodigen uit om  naar dit mooie kasteel met vijver te kijken. Maar daar was het nu toch te koud voor.

Aan de kant van de vijver lag een ingepakt bootje dat blijkbaar betere tijden gekend heeft.

Met de rug naar het kasteel heb je een mooi zicht op een enorme weide ( waar ’s zomers koeien grazen ) en omzoomd met bomen.

Op veel afgezaagde stammen van bomen groeiden paddenstoelen.

Er werd in 1873 aan de voorkant van het kasteel een doolhof ontworpen van meer dan 20 are groot. Tientallen gangen met in totaal anderhalve kilometer groene en rode haagbeuk leiden naar een centrale boom. Een paar jaar geleden liepen we met een aantal vriendinnen in het doolhof en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk was om tot aan de centrale boom te geraken en nog veel minder  om eruit te geraken. Een bewaker die in de gaten had dat we rondjes bleven draaien kwam opzij van het doolhof om een tip te geven en vertelde toen dat hij al meer dan één keer mensen heeft moeten ” bevrijden” via een poort helemaal opzij gelegen. Geregeld worden de doorgangen veranderd , dus kan je ook moeilijk teren op vorige doolhof bezoeken!

Op het wandelpad staat ook een gedenkteken van een soldaat die gesneuveld is bij de bevrijding van Loppem.

 

De wandeling heeft deugd gedaan…

…en in niet corona tijden zouden we in deze tearoom bij de uitgang van het park een koffie met pannenkoek gedronken en gegeten hebben (zoals in vroeger tijden)

Winterprik

De eerste winterprik hebben we gehad aan de kust.

Eerst een pracht van een zonsopgang en langzaam werd  het helder  en zag je alle struiken en ook het gras een laagje rijm hebben.
Door de vochtigheid en tegen het vriespunt aan bleef het een hele tijd zo mooi wit liggen. Het was stil in de straat en zelfs de bouwwerven in de omgeving maakten geen geluid.

Een zalig moment van een nieuwe dag.