Treurig nieuws

Bericht geschreven door de dochter Judy.

My loving mother, who was healthy was tragically hit today on her walk by a taxi. And lost her life at 87. We are shocked and grief stricken. She was loving and caring. The woman who carried me and gave me life is gone in the matter of hours. She will live on in my heart and the things she taught me. Thank you mom for all you’ve done. Heaven is your home now. We will miss you .”

Mijn nicht is niet meer. Zij is maandag tijdens haar dagelijkse ochtendwandeling omver gereden door een taxi. De omstandigheden zijn nu in onderzoek. Jarenlang deed zij elke morgen een wandeling van een paar kilometer.
Zij woonden héél lang op de top van een heuvel waar neef een houtvesterbedrijf had. Ik heb nog verteld dat in de wintermaanden beren rond hun huis liepen en de sneeuw metershoog lag. Zij stuurden er zelfs foto’s van op.
Gelukkig kwam de nochtans veraf gelegen stadsdienst regelmatig de weg vrij maken zodat zij ook toen dagelijks haar wandeling kon maken. Het eindpunt was dan een gebouw onderaan de heuvel waar meerdere postbussen waren van bewoners die ook ( zij het lager) op de helling woonden.
Nu wonen ze al jaren een 50 km verder in het stadje Timmins. En daar deed ze zoals ze gewoon was ook dagelijks een ochtendwandeling. Maandag is het haar laatste wandeling geweest.
Zij heeft het niet beseft ,was onmiddellijk in coma en is een paar uur later overleden. Ik kan het nog steeds niet vatten, het dringt niet tot me door. Zo’n lieve vrouw , zo’n mooi koppel.
De onderstaande foto is genomen van een video en dateert van het vorige weekend en kwam toe maandag bij een nicht van mijn neef. Zij zond me dit door. Beiden 87 jaar.

Ik zocht in de vele foto’s die ik in al die jaren ontvangen heb een klein overzicht.
Maanden was hun wereld wit . Vanaf oktober tot ver in het voorjaar ligt er ginder sneeuw en neef had zelfs een klein sneeuwruimer aangekocht om hun huis te kunnen bereiken en om met de auto in de garage te kunnen.
Zodra de sneeuw weg was stond de tuin een vijftal maanden vol bloemen .
Iedere gelegenheid zoals verjaardag, Valentijn , Pasen , nationale feestdag , st Patricks’day (Ierse afkomst van een vriendin) Kerst en nieuwjaar …was reden om hun huis mooi aan te kleden en feestmaaltijden klaar te maken.

Ik heb nog een foto gevonden toen ze voor de eerste keer op bezoek kwamen naar België . Ruim 30 jaar geleden. Mijn broer leefde toen nog. Nicht is in 1953 samen met haar ouders geëmigreerd naar Canada en haar verloofde is meegereisd. Beiden spreken nog perfect hun Vlaamse streektaal.

Zij zal gemist worden in de familiekring en bij hun vrienden in Canada . Ik zal de ellenlange telefoontjes die we ongeveer elke maand hadden ook missen.

Marc is gekomen !

Zij die mij al een tijdje volgen weten dat Marc mijn schrijfzoon is. Ik schrijf al héél lang af en toe eens een briefje of stuur een kaartje naar hem. Hij is een minderbegaafde man die behalve een zus ( die hij zelden ziet) geen familie meer heeft. Een vriendin werkzaam in de instelling waar Marc verbleef, heeft toen gevraagd of ik niet af en toe een berichtje of kaartje wilde sturen naar hem.
Dat heb ik jaren na elkaar gedaan en doe ik nog. Ondertussen zijn we goed bevriend met Marc ook al toen opa nog leefde. We bezochten hem in de instelling waar hij verbleven heeft en ook sedert hij in een systeem van begeleid wonen leeft.
Alles is wat verwaterd door een paar keer ziek zijn van mijn kant en zeker ook door de lange periode van corona. De laatste keer dat hij kwam was in 2020. Toen kwam corona. Vroeger durfde hij alleen komen met de trein maar door het wisselvallige aan treinreizen durft hij dat niet meer. Nu krijgt hij begeleiding van een gepensioneerde opvoedster die Marc kent en die ik ondertussen ook al leren kennen heb bij mijn bezoeken aan de instelling waar hij indertijd woonde.
Woensdag was het dan de grote dag na meer dan twee jaar hebben we elkaar weer in levende lijve ontmoet. Wat een fijn weerzien.

Toen de trein om 11 uur het station van Knokke binnen reed zijn we eerst een wandeling gaan maken aan zee. Er was regen voorspeld verder op die dag , dus namen we maar het zekere voor het onzekere .

Daarna reden we huiswaarts en onder het eten werd er veel bijgepraat. Omdat Marc het niet meer zag zitten om nog een flinke wandeling te maken deden we een ommetje in mijn eigen buurt en daar genoten we alle drie ook van.

Met koffie en pannenkoeken sloten we de namiddag af en toen ik hen naar het station bracht tegen 18 uur begon het flink te regenen! ’t Was voorspeld maar gelukkig was het de dag zelf droog en zonnig gebleven.

Nog een stevige pakkerd en hij stapte met een stralend gezicht de trein op. Tot ziens Marc. En beloofd is beloofd ik zal met de foto’s van de opvoedster en mezelf een mooi albumpje maken als herinnering.

Hij bewonderde de beelden die vlak vóór het Casino staan en vond de gevel van La Réserve erg imposant. We wandelen ook even naar de achterkant van het gebouw palend aan het Zegemeer. De wuivende krabben van Paramarenko zijn na herstelling terug aan het wuiven .
Bij het vernieuwde petanque veld zijn bomen aangeplant die gedwongen worden om een bladerdek te vormen boven het veld.

Na anderhalf uur wandelen reden we naar huis want we kregen honger. Marc zorgde dat we elk een glaasje bubbels konden drinken , bracht de hapjes en hielp in de keuken.
Na de namiddagwandeling koffie met pannenkoeken en nog een foto aan de voordeur om aan zijn medebewoners te kunnen tonen dat hij wel degelijk bij mij was geweest. Heerlijk toch dat je iemand zo gelukkig kunt maken.

Een andere kleinzoon

De tweede kleinzoon in de rij van drie kleinzoons is een avontuurlijk type. Van jongs af aan was hij er als de kippen bij om op reis te gaan. Eerst als kind met de scouts en wat later als monitor. Als monitor kostte de reis hem praktisch niets en hij zorgde er dan ook voor dat hij regelmatig mee kon. Half Europa heeft hij doorgereisd. Ook ging hij lange tijd mee op jaarlijkse zomervakantie met zijn ouders. Hij heeft hen eens meegesleurd dwars door Rome want hij wilde zowat alles zien ! Het was de vermoeiendste vakantie voor zoon en schoondochter 🙂 .
Eenmaal aan de Unif trok hij er op uit met studiegenoten /vrienden.
Vorig jaar werd hij uitgekozen om een paar maanden stage te lopen in een ziekenhuis in Cochabamba(Bolivia ). Hij had hiervoor al een hele tijd Spaans geleerd want dat was de voorwaarde om te kunnen uitgekozen worden.
Het was allang zijn wens om eens op reis te gaan naar Zuid Amerika en verleden jaar is hij er dus ook geraakt! Dat het hem bevallen is : hij boekte dit jaar zelf een reis van bijna twee maanden om door Colombia, Bolivia en Peru te reizen.
Hij is met grote onderscheiding geslaagd in zijn studies en wilde vòòr hij nu in oktober aan zijn eerste job begint nog een grote reis ondernemen. Niet op zijn eentje maar met vrienden. Hij heeft het thuisfront regelmatig voorzien van talloze foto’s en filmpjes. En hij heeft ons ook regelmatig de stuipen op het lijf gejaagd met redelijk gevaarlijke uitstappen zoals zes dagen de Amazone afvaren , of een voettocht naar Machu Pichu, een trektocht door het oerwoud en bij de oorspronkelijke bewoners overnachten, een weekend naar de zoutvlaktes en daar gelogeerd, een berg beklommen en moeten halt houden op 150m van de top ( wegens hoogteziekte). Sportieve uitdagingen zoals op toer met een quad over allesbehalve mooie paden , paragliding , een rivier oversteken met een primitieve mand van de ene oever naar de andere, duiken bij een waterval, op stap in de woestijn, zwemmen in warm water bronnen … Je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft het gedaan…

Hij komt einde deze week terug uit Peru via New York waar hij nog eventjes ( moet 10 uur wachten op zijn rechtstreekse vlucht naar Brussel) aan sightseeing wil doen!! Als hij veilig geland is in Zaventem zullen wij allen “oef” zeggen. Het was hem gegund daar niet van !
Een willekeurige greep uit de honderden foto’s die hij door heeft gestuurd:

Een update:

Hij is deze morgen 29 september veilig geland in Zaventem! En heeft nog vlug wat foto’s doorgestuurd van zijn flits bezoek aan NewYork . Zijn avontuur van bijna twee maanden zit er op. En wat voor avontuur. Zijn foto’s spreken boekdelen!!

Geen enkele reden…

….om telkens zoveel dagen hier niet te verschijnen. Ik schrijf graag en er gebeuren regelmatig dingen die je graag aan anderen wilt vertellen of tonen. Maar het lukt me al een tijdje niet om de energie op te brengen om het op papier te zetten. Nu de lange hete zomer voorbij is en het normale leven weer zijn dagelijkse gangetje gaat zal het me wel beter lukken. Ik kon echt niet tegen dat warme weer , voelde er me ook niet altijd zo lekker bij. Na corona in het voorjaar en als gevolg opnieuw een darmontsteking en dan in juli een buikgriep die ik opgedaan heb door een besmetting was het toch weer een inspanning om omhoog te krabbelen. Ik heb de leeftijd niet mee om vlug te herstellen.

toen hij afscheid kwam nemen

Aan de hand van foto’s die ik bij alle gelegenheden trek ga ik de voorbije maanden overlopen.
Wat me voor het ogenblik het meest bezighoudt is het feit dat de oudste kleinzoon begin augustus vertrokken is voor een aantal jaren naar de Filipijnen , meer bepaald naar Manila waar zijn vriendin die hij al een aantal jaren kent woont. Zij wonen in een enorm hoge woontoren “de Trion towers” in de nabijheid van het American Cemetary Memorial park .
Het is voor de hele familie even wennen geweest dat de kleinzoon vertrokken is, vooral omdat er lange tijd sprake was dat zij naar België zou komen. Gespannen wordt er nu uitgekeken naar berichtjes hoe het ginder gaat. Op messenger werd een familieaccount aangemaakt zodat ouders en grootouders het reilen en zeilen kunnen volgen. Er is een tijdsverschil van 6 uur en meestal komen de berichtjes in de voormiddag toe. Dus gsm altijd dicht bij de hand.
De start is moeilijk geweest want hij kwam na een lange vlucht toe en is veertiendagen ziek geweest …hij had corona!! Was daar al die tijd van gespaard gebleven. Maar nu lijkt het beiden goed te gaan . De foto’s tonen een gelukkig stel want corona heeft hen twee jaar gescheiden.
Ik geef toe dat ik toch een tijdje slapeloze nachten heb gehad. Het oudste kleinkind dat zo lang bij oma en opa verbleven heeft.

de Trion Towers waar ze ergens op de 40ste verdieping wonen
Zicht vanuit hun appartement.
te vergelijken met Arlington in de USA.

Een tussendoortje over “Hey”

Nog eens over het vernieuwde Sincfala( klik) dat heden kortweg “Hey” genoemd wordt. Velen vinden die verandering van naam maar niks. Als mijn kinderen indertijd durfden “hey” roepen naar mij ,zei ik prompt “wie is Hey? ” Ze hadden het vlug begrepen
De naam ‘Sincfala’ is de oude naam voor het ‘Zwin’ waarvan de monding enkele kilometers breed was (van Knokke naar Heist).

Ik was er een eerste maal in juni 2022 tijdens de heropeningsweek.( klik) Onlangs zijn we met de senioren langs geweest , het was er niet meer zo druk en dan bekijk je alles rustiger.

De eerste keer had ik de reuzen te laat opgemerkt want die stonden aan het raam bij de ingang van het nieuwe gebouw. Toen zijn we langs de open poort vanaf de straat binnengegaan.

Het intrigeerde mij wie aan de oorsprong lag om die affiches te maken. De meest bekendste is deze met de vrouw die in de duinen zit met een hoed op en wapperende sjaal eroverheen.

Zo dat weet ik nu dus ook!! 🙂

Toerist

Voorbije zondag was het open monumentendag. In eigen stad was er niets nieuws te ontdekken want de twee molens die je kon bezoeken hadden we vroeger al gezien en het vernieuwde heemkundig museum Sincfala dat nu gewoon HEY noemt hadden we onlangs bezocht.
Vriendin en ik stelden voor om eens de toerist te spelen in Brugge. We hadden al zoveel gezien in Brugge en daarenboven moest je grotendeels vooraf reserveren om iets te bezichtigen. Neen we wilden gewoon eens een toeristische route volgen.
Het was zondag een mooie zonnige dag . Samen met haar pleegzoon namen we de trein . Met een weekend ticket kost dit per persoon 5.20 euro heen en terug .

We staken in Brugge het grote stationsplein dat er wat verlaten bij lag over en wandelden richting Minnewater. Op het einde van de laan maakte een groot doek ons attent dat het Open Monumentendag was!

PS klik op de foto’s in de collages .Ze zijn mooier in het groot!!

Daar werd een foto gemaakt van het minnewater . Elke toerist maakt hier een foto en eenmaal aan de andere kant wordt er dan opnieuw een foto gemaakt.( foto 2 en 3) Op deze brug worden er talloze foto’s gemaakt en ook wij ontkwamen niet aan de vraag of we eens een foto wilde maken van een koppel of een groep vrienden.

Het Minnewater
Het Minnewater gezien van de andere kant en rechts het Sashuis
Minnewater gezien van de andere kant

We wandelden verder en liepen langs een stenen restant van de Katelijnevest waar er ons aan herinnerd werd dat daar vleermuizen huisden. Sstt niet storen dus.
Dan maar verder gewandeld tot we een rode brug zagen die de toeristen nemen als ze naar de bussen moeten die daar in de nabijheid een parkeerplaats hebben.
Wij namen de helling naar links . Zo kwamen we in het Minnewaterpark. In dit stadspark is er jaarlijks het gekende Cactusfestival (klik).
Regelmatig wordt op het stenen bord een spelletje schaak gespeeld en de groene stoel die je overal in Brugge in de parken ziet staan nodigen uit om wat te zitten genieten in deze groene omgeving

We wandelden door dit park en kwamen aan de andere kant uit op één van de meest bezochte plekken van Brugge nl het Begijnhof en de zwanen en de paardenkoetsen die van hieruit vertrekken voor een rondrit in de stad. Een man speelde onafgebroken het Ave Maria op zijn trompet. Héél sfeervol op die plaats.

Het was er druk en we wandelden maar vlug door om over het Walplein (waar alle terrassen bomvol zaten )door het smalste straatje uit te komen in de vernieuwde Katelijne straat. Het was er ook druk en bij één bepaalde chocoladewinkel stond een lange rij aan te schuiven om pralines en andere zoetigheden aan te kopen. En dan zie je rondom de ene chocoladewinkel na de andere . Ik vergat een foto te maken. Wellicht één bus toeristen die allemaal diezelfde winkel wilden . Het enige dat door de vernieuwing aangenaam was ,was het feit dat de straat op bepaalde uren autovrij was.

Een straatmuzikant trok de aandacht van alle mensen die langs wandelden. Het was ook een mooi tafereeltje.

Door het slenteren raakten we alle drie wat moe en zochten op het Simon Stevinplein een vrij plaatsje op één van de vele terrassen. Dat lukte ons , maar we kregen de dienster maar niet te pakken. We zijn uiteindelijk opgestapt en zochten een ander terras op waar juist een tafeltje vrij kwam. Ik heb wel geduld maar te is te…

Toen kwamen we terug op het stationsplein en namen we opnieuw de trein richting huiswaarts!
We hebben alle drie genoten van een namiddagje toerist zijn!! 🙂

Een wandeling met de kleinzoon

Dinsdag in de late namiddag ( omdat het dan niet meer zo warm was) gingen Sébastien en ik wandelen aan het strand. Maar omdat hij ook eens naar het bos wilde deden we de volgende dag een wandeling bos/landerijen.
Maar eerst had hij de twee treurwilgen flink gesnoeid. Buren vinden het erg leuk dat de slingers van de treurwilg bij hen in de tuin overhangen , maar ik zorg er toch liever voor dat het niet storend wordt. Hierbij kon de kleinzoon me goed helpen. Hij heeft de twee treurwilgen flink gesnoeid zodat ze nu een nette bolhoed hebben! De eerste foto is de treurwilg achteraan en de laatste is deze in de voortuin.

Niettegenstaande de droge zomer verliezen beide treurwilgen weinig bladeren , wat niet kan gezegd worden van van de hulstboom die plots zijn hele kruin verloor na een flinke plensbui vorige maand en de bladeren van de kerselaars dwarrelen al een hele tijd continu naar beneden. Na dat toch-indrukwekkend -werk werden de takken verzameld en de ladder opgeborgen en reden we naar het bos.
In feite was het niet echt naar het bos maar we zouden er wel een stukje in wandelen.

We parkeerden de auto in een villawijk in een zijstraat van de Boslaan. In deze wijk is er tussen twee villa’s een pad waar één van de buurtbewoners een bloemenboord voor de bijen heeft ingezaaid en aan verschillende bomen hangen bijenhotelletjes! De bloemenborder staat er nu wat verdord bij maar ik ben er nog langs gewandeld toen alles nog in bloei stond. Op het einde van het pad kom je bij een groot open veld . Vorig jaar was het een maisveld ,dit jaar staat er enkel droog gras. Dat smalle paadje is een weggetje dat een erfdienstbaarheid torst. De boer moet ten allen tijde doorgang verlenen aan een paar huizen die anders niet bereikbaar waren ( nu is er wel al een grindweg aangelegd naar een straat die aansluiting geeft met een verder gelegen straat).De erfdienstbaarheid is gebleven en dit paadje sluit aan bij een wandelroute. We wandelden langs maisvelden die geleden hadden onder de hitte en de droogte en de oogst ziet er niet erg aantrekkelijk uit.

In de verte zagen we de wijk “Zevekote” in de Oosthoek, we wandelden niet door deze wijk maar trokken het bos in. Juist voor we het bos introkken zagen we op een heuvel het dak van de villa van de familie Lippens tussen de bomen.