Cadzand in de zon!

Gisterenmorgen arriveerde Cédric om even uit te blazen bij oma na een paar zware examens waarvoor hij weken had gestudeerd(  heeft vandaag bericht gekregen dat hij geslaagd is. Joepie! ). Hij wilde enkel komen op voorwaarde dat we naar zee gingen wandelen.” hij had nood aan jodium na weken stadslucht te hebben ingeademd. “Ik hoor het mijn oudste zoon ook nog zeggen. wanneer hij na een weekje Gent van de trein stapte” ik ruik de zee en heb op slag geen hoofdpijn meer”  Alsof  Cédric me daarmee kon straffen ,hahaha!
Na het middageten reden we naar Cadzand. Ik weet dat hij daar graag wandelt, het is er  rustig, je kunt er gemakkelijk parkeren ( en de hele winterperiode daarenboven ook gratis).

Vlak naast de parking en achter de duinen van de Zwingeul liepen een drietal wollige runderen te grazen. Geen interesse voor mensen ,hij draaide zijn kont naar ons en graasde verder! We wandelden via een paadje tussen de duindoorn, braambessen ,oude kromme bomen… en kwamen aan de zee uit.

Het eerste wat Cédric deed was op de duinen klimmen en naar de zee kijken. Een prachtige blauwe en rustige zee en een even mooie blauwe lucht. De werkelijkheid was nog mooier dan de foto’s.

De duinen verstevigd met helmgras en houtenkragen waren zo egaal en onbetreden dat het opviel.
Wat bleek :op de tweede foto hing aan het eind van zo’n houtkraag een plakkaatje met de mededeling om deze duinen niet te betreden om het  uitzicht van een golvend duinengebied te vrijwaren! Zoals je merkt waren er enkel voetstappen die naar het strand liepen rechts op de foto!

 

De havendam en de zaak AIRrepublic van Sergio Herman( was gesloten).

In het jachthaventje lagen maar een paar bootjes! Bang voor de storm die eraan komt?

Enorme rotsblokken zullen de storm wel tegenhouden . Op het strand waren vogels strandpieren aan het uitrukken. Een strandlopertje koerste ook over en weer ,maar was te ver verwijderd om een duidelijke foto te kunnen maken.

Het leek wel zomer: volle zon en geen wind. Een rotsblok was even een strandzetel voor Cédric 🙂

De zee leek een spiegel en samen met nog een koppel speurden we het water af naar opspringende zeehonden! Ik heb er eentje gezien maar aan de kreten van mijn kleinzoon en het koppel waren er meerdere.

Wij wandelden daarna terug landinwaarts staken de loopbrug aan het haventje over richting naar het grote hotel waar Sergio Herman ook een zaak heeft, Pure C.

Cédric wilde een pannenkoek eten in het strandpaviljoen ” de Piraat ” maar die bleek tijdens de week nu gesloten. Ik liet hem eerst gaan kijken want ik had geen zin om de helling af en dan weer op te wandelen.. Je zag zo al dat er geen beweging was.

Maar achter de duinen op het pleintje was er een zaak open en daar konden we een reuze pannenkoek bestellen.
Veel wandelaars die we tegengekomen waren stapten hier ook binnen. Niet moeilijk ,er was maar één zaak open in de hele omtrent.

Daarna wandelden we terug naar de auto die op de parking stond even buiten Cadzand.
18 uur was het toen we die mooie zon zagen verdwijnen aan de horizon! Een mooier einde van deze dag konden we ons niet wensen.

Op de wallen in sluis

 

Als het oktober wordt en dan november,
als de bladeren van de bomen vallen ,
als de bloemen uitgebloeid geraken,
als het regent en stormt,
als de dagen korter worden,
als je aan warmere kleren moet denken

dan is een onverwachte zachte dag
zonder regen en wind en met een melkzonnetje
een geschenk om te koesteren
en verzacht het de melancholie van de Herfst

Op zo’n dag is een wandeling
op de wallen van Sluis
en het nakende einde van de dag
in het rustig geworden stadje
een balsem op je hart.

foto’s van 31.10.2019

 

Sluusse Kermesse

Waar is die Sluusse Kermis gebleven waarvan sprake in het vorig logje?

We reden wel naar Sluis  maar we gingen niet onmiddellijk naar de Kermis kijken. We waren moe van de lange wandeling  in de landelijk tuin in Westkapelle en we hadden het warm .  De terrasjes bij het binnenkomen van Sluis zaten allemaal afgeladen vol. Helemaal niet mijn ding. Maar we wisten een adresje met zicht op de Damse Vaart en waar het heerlijk rustig is al zit het terras soms ook bomvol. Maar er is ruimte , je zit niet op elkaar.
Eerst wat koels gedronken en erbij een pannenkoek met ijs en chocolade saus. En dan genieten en wat bijpraten over die landelijke tuin. Door haar zoon wist mijn vriendin wat méér over de man en zijn hobby.

Toen leek het ons tijd om huiswaarts te rijden. Maar een wegversperring op de Beestenmarkt deed ons er aan herinneren dat het in het centrum van Sluis Kermis was. We keken naar elkaar en schoten in een lach ! We kwamen toch kijken naar de kermis!?  Maar dat waren we helemaal vergeten toen we daar zo lekker lui in het zonnetje op dat terras zaten.
We volgden de wegomleiding en kwamen uit op de rotonde (bij het binnenkomen van Sluis) Er was een parkeerplaatsje vrij en daar parkeerde ik. Betalen hoefde niet meer want het was al bijna 19 uur! Te voet keerden we terug naar de markt waar de kermisattracties stonden.
We zouden bij thuiskomst in elk geval toch kunnen vertellen dat we de kermis hadden gezien. Natuurlijk waren veel animatiestandjes in het centrum al weg . De terrassen zaten wel allemaal nog bomvol. Die dag was het tot ’s avonds laat aangenaam  buiten zitten.

Op het marktplein stonden veel kermis attracties vooral bedoeld voor jonge kinderen en de botsauto’s voor de groten ontbraken ook niet. Het enige wat mijn volle interesse droeg was het kraam met  suikerspin. Ik kan daar echt niet aan voorbijgaan. Ik kocht me een hele grote. Vriendin droeg die want dan kon ik foto’s trekken als bewijsmateriaal voor het thuisfront dat we wel degelijk naar de Kermis in Sluis waren geweest. 🙂

 

Standwerkers in Sluis

Toen ik deze aankondiging las in de Tamtam (het wekelijkse reclameblaadje ) wilde ik  die standwerkers eens bezig zien op zondag 23 juni 2019. Dat deed me denken aan vroeger toen er op de wekelijkse markten in Knokke tijdens de zomermaanden standwerkers waren die vol overgave hun waren aanprezen. Sommigen waren daar echt een krak in  en op het einde van hun verkooppraatje kochten de omstaanders dikwijls dingen die ze achteraf helemaal niet gebruikten of konden gebruiken . Ik herinner me dat mijn collega en ik de opdracht kregen om de toerist uit te hangen . Met een rieten mand en een achteloos erin gegooid jasje en een goed zichtbare( lege) portemonnee slenterden we over de markt en bleven we staan kijken en luisteren naar de standwerkers.
Leuke opdracht en helemaal niet horende tot onze gewone dagtaak maar bedoeld om gauwdieven te doen toeslaan. Er waren zoveel klachten over “pickpockets” dat dit een mogelijke oplossing kon zijn. Achter ons liep een agent in burger die ons discreet in de gaten moest houden. Meer dan eens was het prijs waar we ons toch soms een beetje ongemakkelijk bij voelden. Wijzelf mochten niet reageren en eigenlijk voelden we het niet eens wanneer die portemonnee uit de mand werd gehaald !! Toegesnelde agenten in uniform namen de gauwdief dan mee naar het bureau. Zo gebeurde het wel eens dat er op die manier verschillende gauwdieven op één dag werden opgepakt. Dat deden we zolang we beiden nog niet zo bekend waren in onze job.

Op die marktdagen leerden we het werk van de standwerkers kennen en de ene was al vindingrijker dan de andere om de mensen te doen kopen. Eerlijk , ik ben ook verschillende keren thuis gekomen met spullen die dan ongebruikt in de lade belandden.” Hé hoelang moeten jullie dit nog doen” , zei mijn man weleens, “want dat wordt toch wel een duur grapje”. Een hele zomer lang !

Dus zondag reden mijn vriendin en ik naar Sluis. Het centrum was afgesloten voor alle verkeer zodat je rustig kon rondslenteren van het ene kraampje naar het andere. Een dertigtal kraampjes stonden verspreid over de twee winkelstraten. Ik koos er een paar uit waar ik een behoorlijke foto kon nemen.


Sluis is elke jaar opnieuw een ware bloemenstad.


Daar is Sergio Herman gestart.


Geen tekort aan eten en drinken


Deze helmen waren zo mooi om zien. Ik mocht ze op de foto zetten.
De molen is altijd fotogeniek!

 Hij betoverde de kinderen.

 Bruinen zonder zon !


Hij leek het met tegenzin te doen. ’t Was ook erg warm.


Voeten blij maken

Hij is voor mij de winnaar!
Ik heb me laten overhalen.
Superapparaatje!

Geen problemen meer om ramen te lappen



Tweemaal knippen om dikke takken te snijden.

Trillen met de voetjes

Een soort wafeldeeg in een poffertjespan en opgediend in een puntzak!

Wij hielden het bij een gebakje die we meenamen naar huis.
Veel te warm om op één van de drukke terrassen te zitten.
Nog flink kunnen  luieren op mijn eigen terras
(Ik koos voor de macarons rechtsonder)


De Belleman wuifde ons uit

Een korte wandeling in Nieuwvliet

Was het zaterdag een weertje dat je deed verlangen naar meer, dan was het zondag terug naar af!

Met mijn vriendin reden we kort na de middag eerst naar Oostburg(Nl). Op weg daar naartoe zagen we de nevel over de landerijen en geen zon  te bespeuren. Nadien reden we door naar het Museumcafé Koekoeksnest in Nieuwvliet (Nl ).We wilden er een koffietje drinken . Ik was er al eerder en deze zaak herbergt zoveel prullaria en ook mooie zaken  dat je niet weet waar eerst te kijken.(klik) (klik) De blikvanger is het mooie mortierorgel

Het  bezoek viel ons deze keer enorm tegen. Héél weinig verlichting in het café en de attracties waren allemaal niet in werking. Een dooie boel en dat op een zondag . Er kwamen nochtans geregeld nieuwe bezoekers binnen. We bleven er dan ook niet lang en reden door naar Nieuwvliet-Bad (nl).
We wilden de zee eens zien. We vonden aan de voet van de duinen nog een parkeerplaatsje en gingen de trap op . Eenmaal boven sneed de wind in je gezicht  en was het bitterkoud. We zijn we niet lang gebleven. Veel beweging was er daar niet te bespeuren  noch van wandelaars , noch van fietsers. We zijn dan ook maar vlug terug naar de auto gegaan en naar huis gereden. In elk geval hebben we allebei een flinke slok zeelucht binnengekregen!

Een monument ter nagedachtenis van de watersnoodramp van 1953
met de D van Deltawerken(gebouwd om herhaling te voorkomen).
Dit monument staat op de duinen in Nieuwvliet-bad.

Cadzand te land en aan zee!

Zoals ik gisteren al schreef gingen mijn vriendin en ik even de grens over naar Oostburg. Niettegenstaande de meubelwinkel waar vriendin heen wilde volgens internet open was ,was die uitgerekend gisteren gesloten. We stonden er niet alleen voor een gesloten deur.
Niet getreurd we wilden toch tot aan de zee en omdat ik de overrompeling van auto’s al gemerkt had dicht bij huis stelde ik voor om via Retranchement naar Cadzand-bad te rijden. Ik vind het altijd leuk om wegen uit te kiezen die ik niet ken en bijgevolg ook niet weet waar we terecht komen. De richting was goed en we slingerden met de auto door landelijke weggetjes zagen prachtige huizen verscholen tussen bomen en struiken, mooie tuinen achter heggetjes. We reden langs weggetjes waarvan ik dacht “mag ik hier wel rijden” Maar als er huizen staan moeten de bewoners toch ook thuis geraken. Hier en daar hielden we halt en stapten uit om foto’s te maken.

Ik kreeg instructies hoe ik elegant op een aantal boomstronken
moest zitten… tot ik de slappe lach kreeg!! Na het landelijke intermezzo kwamen we uiteindelijk in Retranchement uit .
Daar reden door naar de grote parking even vòòr  Candzand- bad  en namen het paadje
tussen de duinen die naar het haventje leidt.
De bereklauw was nog prominent aanwezig en er waren  héél veel bessen.
Bij de  braambessen kwamen op de takken weer bloesems!
Om te vermijden dat er nog geparkeerd wordt op de berm naast het kanaal
zijn er grote stenen blokken gelegd.
Groot gelijk want het was levensgevaarlijk om daar te parkeren.
Een paar minuten wandelen en je bent aan de grote parking

Geen bootjes op zee maar overal mensen die genoten van het zonnige en warme weer.
In de verte hing de lucht vol met kites. Het was nog een eind wandelen
maar vriendin zag het niet meer zitten. Gevolg geen al te scherpe foto’s( gsm)Op de eerste foto zie je links boven de “witte” kustlijn van Vlissingen. De go carts wachtten op klanten en de souvenir- en gadgetwinkels waren open! Op de straat had ik al een paar koperkleurige  tegeltjes gezien
en ik vroeg me af wat die konden betekenen.
Bij het haventje vond ik de oplossing : het is het logo van Cadzand!

Hier kan je mits betalen je fiets oppompen
Of er ook een reparatiekit is kon ik niet achterhalen.

En toen gingen we terug naar de parking om even later in de file te staan!!

Fileleed

Een zicht op een kilometers lange file op een anders zo rustige weg!

Een vriendin uit Brugge was hier vandaag en  na het middageten dat we op het terras in de tuin konden binnenspelen,  gingen we een rondrit maken. Zij wilde eerst iets bekijken in Oostburg en daarna reden we via landelijke wegen waarvan ik zelf niet wist waar we zouden uitkomen naar Cadzand-bad. De nieuwe parking vlak vòòr je Cadzand-bad inrijdt stond barstensvol. Ik heb deze parking nog nooit halfvol gezien laat staan barstensvol. Zou het ook niet een beetje komen omdat het gratis parkeren is vanaf 1 oktober zoals een mijnheer me opmerkzaam maakte omdat ik de automaat met een paneel afgesloten zag !
We wandelden via een pad doorheen de duinen naar het haventje van Cadzand, overal veel wandelaars en op hun zomers gekleed!  In de verte zagen we op het strand honderden kleine en grote kites. Wellicht een kite festival en dat half oktober !
Na de wandeling  dronken we een koffie op een overvol terras aan de voet van de duinen !  Een paar winkeltjes op dit pleintje waren open en de mensen stonden zelfs  in de rij voor een ijsje! Het leek me drukker dan een weekend in de zomer.
Maar toen was het tijd om op te stappen want vriendin wilde voor het donker terug thuis zijn. (Een beetje last van dieptezicht ’s avonds.) Maar vlug thuis zijn zat er niet in… toen ik aan het rondpunt kwam waar je richting Oosthoek kunt rijden , maar ook richting Sluis  zat het verkeer vast. Deze weg is om bij mij thuis te geraken de kortste weg.
Ik heb dit nog nooit geweten. Om de drukte in Knokke zelf te vermijden kiezen de mensen hoe langer hoe meer de wegen rond Knokke om even buiten het centrum uit te komen op de Natiënlaan. Een dik half uur stond ik aan te schuiven.
Vriendin werd alsmaar zenuwachtiger en ik stak haar mijn gsm in de handen en vroeg of ze foto’s wilde nemen van een prachtige zonsondergang. We stonden toch regelmatig stil .  Zo geraakten we  zonder dat ze zich teveel opwond op de weg  die naar mijn huis leidt. Ze heeft dat goed gedaan  vind ik.

Morgen dan het verslagje van onze uitstap naar Cadzand en omgeving!