Museumavond

Tijdens de zomermaanden is er in Sincfala, het Museum van de Zwinstreek, gelegen in een oude school te Heist elke donderdagavond een muziekvoorstelling en kan je ook een tijdelijke tentoonstelling bezoeken. De tijdelijke tentoonstelling deze zomer gaat over de Romeinen in de Zwinstreek en je komt er ook meer te weten over recente archeologische vondsten uit de Romeinse tijd  oa. gevonden bij de aanleg van de A11.
Elk jaar gaan we met de senioren één keer naar die tentoonstelling en daarop aansluitend een muziekoptreden. Dit jaar was het op 15 augustus omdat het deze keer een optreden was met gitaarmuziek.

De gids wist ons heel veel te vertellen over al de vondsten die tentoongesteld waren. Veel van die scherven  laten ons zien  hoe de Romeinen eeuwen geleden  woonden ,werkten en leefden. Het leuke was ook dat op het einde van deze kleine tentoonstelling je een foto kon maken met een passende achtergrond en eventueel kledij van lang geleden . We kregen de voorzitter zover dat hij samen met zijn vrouw een foto liet maken. De VR bril gaf dan leven aan hetgeen verteld was in een mooi gebracht filmpje. Een paar voorbeelden hieronder.

Na een uur was het tijd om naar de tent te gaan op de speelplaats van de school die vlak achter Sincfala ligt. De grote tent zat stampvol en we konden een tweetal uur genieten van mooie gitaarmuziek in al zijn facetten.  Er was een optreden van drie gitaristen “los del tré”. Hun muziek werd zeer gesmaakt door het talrijk aanwezige publiek . (klik) en je kunt het verhaal lezen van deze drie talentvolle mannen en ook hun muziek beluisteren.

 

Nog een paar bonbons.

Eenmaal “geproefd ” van de kunstige bonbons wilden mijn vriendin en ik ook de andere wel eens bekijken. Deze week reden we opnieuw naar de zeedijk kant het Zoute en van daaruit wandelden we de dijk af tot het Lichttorenplein.  Benieuwd welke landen de kunstenares Laurence Jenkell  verder gekozen heeft .
Er zijn twintig verschillende ” bonbons” verspreid over de zeedijk. Ik heb er een paar niet, die staan nog verder op de zeedijk en aan het CC Scharpoord. Het was te ver wandelen want we moesten ook nog eens terugkeren naar de auto die in de Bronlaan geparkeerd stond. Het laatste eindje was meer slepen met de voeten dan wandelen, pff. Gelukkig geen gevolgen.

Er was die dag erg veel wind op de zeedijk en mijn vriendin trok zelfs een jasje aan. Ik vond de wind wel pittig maar typisch voor de kust. Dus bleef ik er maar verder blootarms van genieten. Al moet ik toegeven dat we de wind van achter  hadden en bij het terugkeren de Kustlaan kozen waar je enkel bij het voorbijwandelen van de zijstraten bijna omver werd geblazen! In ieder geval heb ik er een zomerkleurtje aan overgehouden. Dan zie je er ook seffens veel gezonder uit , niet te vergelijken met de bleekscheet die ik een tijdje geleden was ,hahaha!

Het was kalm op de zeedijk en hier en daar zag je toch al strandbars goed bevolkt.

Ook die dag zag je veel jongeren op grote go-carts de zeedijk onveilig maken. De grote go-carts hadden de uitbaters ervan allemaal samen gezet daar waar de zeedijk smaller wordt. De jongeren hadden er maar in  te stappen en al joelend reden ze over de zeedijk.  Wellicht schooluitstap . Je kon maar beter aan de kant lopen. Ik gun ze die dolle pret best, want vanaf 1 juli mogen ze nog enkel op het fietspad rijden of op de rijweg ( zeedijk is dan voor twee maanden afgesloten voor autoverkeer)

Wij gingen om een ijsje bij de Post in het Zoute( er is er ook eentje in Duinbergen) . En we installeerden ons op het speciaal terras  hiervoor vlakbij het strand. We waren niet de enigen hé.
Neen al die fietsen op de tweede foto waren niet van ijsjes eters . Het beste en gemakkelijkste voertuig op de zeedijk. Eenmaal de vakantie gestart ga je opnieuw honderden fietsen aan de rand van de zeedijk geparkeerd zien staan.


De windbroeken zijn weer bovengehaald en ze wapperden stevig heen en weer, zeker met zo’n strakke wind.
Het was nog rustig bij de nieuwe redderspost.

En nu de bonbons. Een paar moeten jullie nog zelf gaan zoeken.


Een compositie van bonbons


Oostenrijk
Singapour   Finland  België  Israël
Frankrijk

Rusland

Estland
Indonesië

Spanje


Onbekend.
Wellicht een galerij die er ook eentje gemaakt heeft!

Bijna terug aan de auto nog een foto van een hotel dat in feite al afgebroken moest zijn.Het doet me een beetje denken aan Gaudi 🙂

Weer een stap verder…

Ik heb deze week mijn e-bike uit de garage gehaald en heb een kleine fietstocht gemaakt. Tot dat ogenblik voelde ik me nooit sterk genoeg om die stap te wagen. Bang om niet op tijd te kunnen reageren op kruispunten, onzeker op mijn benen staande tot dan toe. Maar het viel allemaal mee. Natuurlijk zocht ik rustige wegen op . Het gevoel weer in mijn eentje te kunnen fietsen was overweldigend (al was het  maar een korte fietstocht ). Als het enigszins kon( want meestal lag ik uitgeteld in de zetel ) waren de uitstappen( vooral om boodschappen te doen of naar dokter of ziekenhuis te gaan) de vele voorbije  maanden te voet of met de auto en ik miste die fietstochten al zo lang.

Oostende voor Anker!

logo

Het gaat de goede richting uit met mijn gezondheid( ik vertel er wel iets over in een ander logje )om dit te bewijzen hier een reeks foto’s van een uitstap naar Oostende op vrijdag 24 mei 2019.  De meest spectaculaire schepen en boten waren er nog niet maar we verkozen om een enigszins rustige dag uit te kiezen.
“Oostende voor Anker “verzamelde van 23 tot 26 mei 2019 meer dan 130 authentieke schepen en vaartuigen die ooit de rijkdom vormden van onze roemrijke maritieme geschiedenis. Een feesteditie want het is de 20ste keer dat dit feest doorgaat en dat het een bruisend evenement is bewijzen de meer dan 200 000 bezoekers over de vier dagen . Dagen vol ambiance, muziek, gezelligheid en niet te vergeten natuurlijk de schepen en vaartuigen groot en klein!
Mijn vriendin en ik namen de tram .Geen parkeerproblemen: de tram heeft een halte vlak bij de haven . Hieronder een paar foto’s van de vernieuwde halte met vlakbij parkeergarage voor auto’s, fietsenstallingen en het gerenoveerde treinstation. De overkapping tot over de treinsporen is in één woord geslaagd !

 

De nieuwe overkapping van het treinstation met bovengrondse autoparking en op het gelijkvloers de nieuwe bedding voor de trams plus loketgebouw. Op de andere foto het gerenoveerde treinstation, en een zicht op de ondergrondse fietsenstalling met de open groene glazenkokers..

Het uitgangbord van de stad en stewards om alles in goede banen te leiden.

mooi weer en maar genieten al wandelend of op een geïmproviseerd terrasje!

Haring roken.

Bij de viskraampjes hield een meeuw de wacht om restjes op te peuzelen. Of had hij die afgepikt !

Ambiance aan boord: een bbq en shantizangers.

De Marine wil nieuwe recruten!

 

 


De Mercator

Je kon een rondvaart maken op zee.

Lange Nelle op de Oosteroever

 

Waar de windturbines worden gemaakt.

Na de operatie

Even nog terugkomen op de voorbije maanden waarin ik het opgaf om nog te bloggen. Te pijnlijk en te moe…

Begin januari nam een andere specialist het dossier over van de vorige. Zij is vertrokken( of ontslagen volgens geruchten in het ziekenhuis !) naar een ander ziekenhuis.
Toen de nieuwe specialist het dossier onder ogen kreeg hoorde ik hem zeggen “ Hier gaan we korte metten mee maken.” Twee dagen later volgde een Ct-scan, nog een paar dagen later de uitslag en het “bevel “ om alle pillen en antibiotica die ik tot nu toe nam te stoppen. Amper een week later bij de chirurg langsgaan om een datum vast te leggen  voor een kijkoperatie. Op 29 januari werd begonnen aan de voorbereidingen en op 30 januari werd het een kijkoperatie én een operatie. Want er waren verwikkelingen en die konden niet met een kijkoperatie opgelost worden. Zelf weet ik uiteraard van niets , maar de operatie duurde méér dan 5 uur !

Operatie geslaagd maar door de verwikkelingen kreeg ik méér narcose dan voorzien zodat de genezing zich ook trager inzette en ik ook nog een aantal dagen afzag en een maagsonde kreeg.
Tot drie keer daags kwam de chirurg langs tot er eindelijk verbetering in zicht was. De verzorging was optimaal . De verplegenden waren stuk voor stuk schatten. Ik denk ook niet dat ik een lastige patient was als ik terugblik op de  voorlaatste dag en de laatste voormiddag : ze kwamen allemaal nog eens langs voor ( onnodige) bloeddrukopnames of verzorging van de wonden, hihihi! Deur dicht en nog even een extra babbeltje.

Hoe moet je al die lieve mensen bedanken die je leven voor méér dan twee weken zo aangenaam mogelijk maakten? Ik heb aan mijn kinderen gevraagd om een mooie en grote snoeppot te kopen en die te vullen met paaseitjes. Die heb ik afgegeven aan de onthaaldesk op de verdieping waar ik verbleef . De andere dag kreeg ik thuis een telefoontje van deze desk( ik herkende de stem van de mevrouw) om in naam van het personeel dank je wel te zeggen en tevens om te vragen of ik goed was thuis gekomen en of alles goed verliep.

Dat ik langer dan normaal moest blijven merkte ik aan het personeel, “ mag je nu nog niet naar huis”. Zelf vond ik het nog vroeg want erg veel waard was ik de eerste week niet met mijn elastieke benen en langer dan een uurtje rondlopen zat er ook niet in. Op dat ogenblik was ik 20 kg vermagerd. Nu zijn er toch al een paar kilootjes bijgekomen en het dragen van een abdominal binder ( een soort gaine) geeft steun. Ik ben er bijlange nog niet en het zal nog weken duren eer ik echt kan zeggen ” zo we zijn er weer”. Ik kan echt nog niet veel.

Half maart terug op controle en ondertussen niets meer van medicatie nemen! Want hier komt het : ik heb helemaal geen Colitis Ulcerosa!!!!!! Microscopisch onderzoek heeft geen sporen van colitis ulcerosa aangetoond. Ik heb het een paar keer gevraagd aan de chirurg.
Ik zal wel een ontsteking gehad hebben , maar verder onderzoek had toch moeten aantonen ipv elke keer weer opnieuw pillen voor te schrijven, dat die ontstekingen van andere aard waren en niet te wijten aan een chronische darmontsteking.
Opgelucht natuurlijk , maar zo’n vergissing had toch niet mogen gebeuren want het had veel erger kunnen eindigen!! Dat is ook de reden dat het vanaf januari in een stroomversnelling is gegaan.

En nu kan het alleen maar beter gaan …daarom doe ik tegenwoordig héél veel niks zodat het wat vlugger zou gaan !!

 

 

 

Room with a view !

Dit is méér dan twee weken mijn dagelijks uitzicht geweest! De foto’s zijn niet scherp: vóór het raam is er nog een soort glazen scherm : het ziekenhuis A.Z Zeno in Knokke-Heist.

 

Ik heb sneeuw gezien en regen en zonneschijn  en mist. Alleen de eerste dagen lukte het me (fysisch) niet om foto’s te maken. De zonsopgangen en -ondergangen waren spectaculair. De sneeuw toverde het landshap mooi wit en de mist verborg het dan weer. Het eerste eten was een zaligheid!

Oud en Nieuw

 

Ik wens iedereen voor 2019 een goede gezondheid toe !

~~~~~~~~~~~~~~

Het jaar 2018 is voor mij een jaar om vlug te vergeten of tenminste te proberen te vergeten want ik zal er blijvend aan herinnerd worden als er weer een opstootje aankomt.
Ik heb erg diep gezeten en geraakte er maar niet uit. Een chronische ziekte als Colitis Ulcerosa is bij veel mensen onbekend en wordt al vlug afgedaan” o een dikke darmontsteking . Dat is toch met een onderzoek ( colonoscopie ) en wat medicatie vlug genezen.” Je ziet het niet aan de buitenkant zoals veel andere ziektes maar innerlijk vreet het aan een mens.
Het is praktisch niet te genezen en de symptomen kunnen alleen onderdrukt worden met medicatie. Het is je eigen immuunsysteem dat overdreven reageert zelfs op goede cellen. Hoe het ontstaat is niet geweten maar erfelijkheid speelt ook een grote rol.

Ik was goed op weg maar door een paar misverstanden tussen patient, apotheker en specialist ,had ik einde augustus een tiental dagen niet de nodige medicatie( specialist op reis, apotheker kon zonder voorschrift het product niet eens bestellen en de huisarts mag bepaalde medicatie niet zelf voorschijven). Ik dacht zo erg zal dat nu toch niet zijn want ik moest toch de tiende dag op controle. Het was wel erg en de medicatie werd drastisch verhoogd.

Toen zijn de lichamelijke problemen begonnen: pijnlijke gewrichtsklachten waardoor ik bijna een week niet kon gaan en ook geen auto kon besturen. Eten was moeilijk met een pijnlijke slokdarm en maag.  Ik kreeg op de koop toe een darmontsteking van bacteriële aard en moest hiervoor 17 dagen antibiotica nemen. Daar was ik zo ellendig van. Of het nog niet genoeg was kreeg ik veertien dagen later terug een opstoot en moest ik een ander antibioticum nemen gedurende een week. De laatste opstoot was op 24 december en weer gedurende een week een antibioticum. Ik heb nu het gevoel dat het effect heeft gehad. Ik vraag me enkel af voor hoelang!

Ondertussen kreeg ik de nodige middelen( meestal voedingssupplementen) om toch enigszins probleemloos te kunnen eten zodat ik niet meer zoveel gewicht verlies. In die zes maanden sukkelen ben ik ongewild 14 kg afgevallen. Ondertussen is mijn specialist overgeplaatst naar het UZ Leuven en moet ik begin januari naar een andere specialist( een gevestigde waarde in het ziekenhuis hier). Al mijn hoop is nu gevestigd op deze arts.
Ik ben bezig om alle medicatie op te lijsten en een overzicht te maken van mijn gezondheidstoestand sedert oktober( laatste bezoek aan de specialist) tot nu.