Nog een wandeltocht

De week is voorbij gevlogen en ik stel vast dat ik mijn blog wat heb verwaarloosd. Te veel willen doen en daarbij nog eens gaan wandelen op dinsdagnamiddag. Het was werkelijk een ideale dag ervoor. De afspraak was deze keer in de Oosthoek ( een wijk in Knokke-Heist) . Voornamelijk bekend door de wafelhuizen die er vroeger waren zoals Moeder Siska, Kinder Siska ,Gustaaf Siska, Marie Siska. Nu blijft er nog maar eentje over nl Marie Siska( geschiedenis van het ontstaan)

De Oosthoek ligt ook op wandelafstand van het Zwin Natuurpark. De wandeling startte langs een zandpaadje tot we aan de grote weg richting Zwin kwamen maar daar keerden we eventjes terug om langs het knuppelpad te lopen. Het pad dat officieel wiedauwpad noemt . Het pad waar ik al ontelbare keren met de kleinzoons heb gewandeld. Elke keer weer willen ze daar wandelen om te zien of er veel of weinig water staat. Er stond nu een beetje water in de duinpannen maar het groeizame voorjaar had alles ontzettend doen groeien. Het fluitekruid overwoekerde alles. Wel mooi om al die planten in bloei te zien staan.

Daarna kwamen we op de rechte weg dwars door de duinbosjes. Was ik blij dat ik mijn zonnehoed mee had genomen. Het was erg warm en hoewel we op korte afstand van de zee wandelden was er bijna niets van wind.

We wandelden niet tot aan het Zwinreservaat maar namen een dwarspad om op de grote weg uit te komen (waar we helemaal in het begin gestart waren) Het was lastig wandelen want het wandelpad moet gedeeld worden met fietsers en er waren heel veel fietsers. Ideaal weer ook om te fietsen.
Dan maar de straat overgestoken om op een dijk te wandelen. Aan de ene kant een mooi zicht op de opengemaakte vlaktes( alles wat niet streekeigen was is verwijderd en de natuur heeft er nu vrij spel). En aan de andere kant van de dijk zagen we landbouwvelden en hooivelden. Ook fietsers die langs smalle weggetjes rondreden.

Toen daalden we de dijk af en langs een grindweg wandelden we recht naar de Oosthoek. Onderweg zagen we een gerenoveerde hoeve met een immens groot verzorgd grasveld rondom en wat verder paarden die in een even grote weide liepen te grazen.

We waren wat blij dat we op een terras in de schaduw konden zitten om te bekomen van een “warme” wandeling! Een fijne namiddag en ik ben al benieuwd waar we volgende dinsdag gaan wandelen

Terrasweer?

Toen de terrassen opengingen was iedereen laaiend enthousiast. Dat enthousiasme lijkt in elkaar te zakken als een mislukte soufflé. Het ligt nu een keertje niet aan de mensen zelf of aan corona , maar aan het weer. Regen en wind zijn de boosdoeners.
Het lijkt me toch niet zo leuk om tussen een regenvlaag vlug op een terras een koffietje of een pintje te drinken. Al is de zeelucht gezond en vol jodium , maar als je daar met een dikke jas aan moet zitten bibberen is de pret er wel van af.

Zondag ging ik op bezoek bij een lieve vriendin in Heist die me na de eerste operatie veel heeft geholpen met raad en daad . Zij wist waar ze over sprak met haar chronische ziekte. Aanvankelijk dacht ik ook een chronische ziekte te hebben ,maar door een andere arts is vastgesteld dat er een verkeerde diagnose was gesteld en ik helemaal geen chronische darmziekte had. Ondertussen hadden al die medicatie en antibiotica er voor gezorgd dat ik dringend moest geopereerd worden en een jaar later nog eens . Maar dat had de arts voorspeld.(klik) en van die tweede operatie ben ik nu nog altijd herstellende.

Oei even afgedwaald…toen ik bij die lieve vriendin arriveerde ,na nog even gewacht te hebben om te starten omdat er nog eens een fikse stortbui viel zei ik al lachend ” zouden we niet beter eens gaan wandelen nu de zon zo mooi schijnt”. Wandelen en babbelen gaan goed samen 🙂 Dus gewapend met een grote paraplu wandelden we naar de zeedijk in Heist.

Erg veel wandelaars liepen er niet en op de strandbars zat er ook al niet veel volk. De gocart winkel was open maar je zag weinig kinderen op een go cart rijden. De wind was wel niet zo koud ( volgens mij) maar veel mensen schrikt het toch af. Een jas kon je wel goed verdragen.

We verlieten een eind verder de zeedijk om langs het dorp terug naar haar woning te wandelen. De enige plaats waar je van het zonnetje kon genieten was op een terras op een pleintje “de Bolle” langs alle kanten goed ingesloten.

.

We wandelden ook even door een klein straatje waar geen auto’s door kunnen rijden eindigend op een pleintje met zelfs een fontein(momenteel zonder water) in het midden , en keerden terug naar de straat waar we vandaan kwamen door een héél smalle weg ,een garre genaamd. En aan de uitgang hangt over die smalle weg een ijzeren bord waarop de naam Garre staat( wellicht geschonken door de heemkundige krijg Heyst leeft

Op weg naar het huis van vriendin sloegen we een paadje in naast het Museum Sincfala . Naast het museum is een nieuw toeristenbureau gebouwd en opzij staan twee reuzen achter glas naar buiten te kijken. Langs dit paadje omzoomd door uitbundig bloeiende struiken wandelden we terug naar haar woning.
Bijna twee uur waren we onderweg en omdat het koffie uurtje allang voorbij was schrapten we die en aten samen stokbrood met allerlei lekkers. Enne de paraplu….werd gebruikt als wandelstok .

de reuzen Pier en Wanne

In de tuin

Het liefst mijmer ik wanneer ik in de tuin aan het werken ben. Ik loop dan in gedachten verzonken rond met hark, snoeischaar , kleine heggenschaar, bloembakken , bloemaarde, stokken om in de groentetuin te markeren waar ik gezaaid heb of met netten om opkomende groenten te beschermen tegen de vogels die jonge scheuten maar al te lekker vinden.
Ik spring soms letterlijk van de hak op de tak en ben dan met van alles terzelfdertijd bezig . Ik moet mezelf dan wel eens tot de orde roepen en eerst doen wat het meest nodig is.

Ik krijg ook af en toe gezelschap van Turbi, de poes die niet mijn poes bleek te zijn toen ik ontdekte dat hij gechipt was. Hij verbleef een jaar bij mij en een bezoek aan de dierenarts bracht aan het licht dat hij een andere thuis had een paar straten verder. Maar hij komt na een opsluitingperiode bij zijn rechtmatig baasje bijna elke dag terug langs om goedendag te zeggen en geaaid te worden. Soms heeft hij het spelen in en daagt hij me uit door rond me te springen. Ik vertik het om hem weg te jagen maar trek hem ook niet overdadig aan. Na een tijdje verdwijnt hij terug om de andere dag terug te komen. In ieder geval zorgt hij ervoor dat er geen andere poes hier hun thuis zouden maken. Behalve het kleine volledig zwarte poesje dat hier al van vòòr hem af en toe langskomt die mag langskomen maar o wee als dat kleine poesje probeert binnen te komen in de keuken!

In de groententuin is alles flink aan het groeien. Zachter weer en af en toe een regenvlaag dat doet de plantjes goed. Groeien doet de rabarberstruik zelfs te veel want die krijgt zaadscheuten. Mooi om in een vaas te zetten.

Ondertussen zijn de bloembakken gekuist en opgevuld met bloemaarde. De bloembakken die een likje verf konden verdragen zijn ondertussen ook al geschilderd en opgevuld met aarde maar wachten nog op bloemetjes.
Zaadjes die ik verleden jaar verzameld heb zijn grotendeels al uitgeplant en andere staan nog in de kleine bloempotjes te wachten tot ze groter zijn. Als alles geplant is dan maak ik een collage van de tuin.

Ik doe mee aan de actie Maai Mei Niet. Ik denk niet dat dit voor herhaling vatbaar is. We zijn nog maar halverwege mei en mijn tuin is echt een wildernis. Zelfs de vogels die elke dag eten krijgen vinden het echt niet meer leuk dat merk ik aan de lange sprieten die uit het gras omhoog groeien. Zaden die niet opgegeten zijn maar nu hoge sprieten graan zijn geworden zoals haver, gerst…

De tuin ligt vol met hoopjes aarde van mieren, neen het zijn geen molshopen daarvoor zijn ze te klein . En dan die struikjes vals gras met die dikke brede bladeren . Ik heb madeliefjes, paardenbloemen, een soort distels en uitgezaaide sieruitjes in het gras en niet te vergeten hele plakken uitgezaaide campanula’s . En dan die uitwaaierende plantjes met minuscule blauwe of gele bloemetjes . Ik zie dat de Phlomis( hoge plant met harige bladeren en gele bloemkop) zich uitgezaaid heeft in het gras. Ik heb ook al ontelbare scheutjes van de canadese esdoorn uitgetrokken ( die staan op het voetpad).

Ik wacht niet tot het einde van mei ,het gras wordt gemillimeterd . Ik heb mijn best gedaan. Ik ben geen maniak maar zo wil ik mijn grasveld niet zien. Ik ben al héél tolerant in de bloemenborders Daar laat ik veel planten en bloemen groeien waar het bovenkomt en met een beetje intomen is dat best te doen.

Deze namiddag ben ik bij een plantenkweker een tweede lading plantjes gaan kopen. Deze heeft een groter gamma plantjes dan de dichtbij gelegen Aveve. Het is altijd leuk om nieuwe planten te ontdekken. En in een vijftal grote serres kweken ze zelf vaste planten, kruiden en één jarige.
Nu nog planten en dan wordt het een zomerlang genieten op mijn eigen terras!

“De Put van Cloedt”

Een beetje geschiedenis hoe Lakeside Paradise ,dé plaats om aan watersport te doen , is ontstaan.

De Watersnood van 1953 heeft ook in België schade veroorzaakt. Ook in Knokke was een groot deel van het strand weggeslagen. Om dit te herstellen wenste men zandopspuiting toe te passen. Het zand werd landinwaarts gewonnen, tussen de Isabellavaart en de spoorlijn, waar de duinengordel zich ooit landinwaarts uitstrekte. Baggeraar Decloedt begon hier met de zandwinning, en uiteindelijk werd een complete zandzuiger in de put toegepast, waarmee de put tot een diepte van 27 meter werd uitgegraven. Het zand werd via leidingen over de spoorweg naar het strand geleid. Uiteindelijk werd de put tot de kleibodem uitgegraven, waarna een vijver ontstond.

foto van internet: zo zag de put eruit na de zandopspuitingen. Het was rondom beplant met bomen en struiken en hermetisch afgesloten en bewaakt

De omgeving van de put bleef lange tijd gesloten voor het publiek. Sommigen kwamen er wel op watervogels jagen. In 2012 werd de Put van Decloedt onderdeel van het watersportcentrum Lakeside Paradise. De put heeft een oppervlakte van 11 ha en een diameter van ongeveer 350 meter.

Ik heb in een vorig logje verteld over het bouwproject Duinenwater maar meer over het bouwen en niet zoveel over het meer zelf. Toen zijn we daar ook niet rond gaan wandelen, was veel te koud!(klik)

Het grote gebouw op de foto’s is het zwembadencomplex met een sportbad, instructiebad, spectaculaire glijbanen, uitgebreide wellness, groepslessen, fitness, …Door corona tijdelijk gesloten. Een wandeling rond het Duinenwater meer duurt ongeveer een uur tenzij je het joggend doet. Veel sporters komen hier lopen en rondom staan fitnesstoestellen.

Er is ook een sporthostel met alle mogelijke accommodatie om te logeren ,te eten en te drinken, met mooie terrassen en zelfs een aangelegd strandje waar je zicht hebt op startende wakeboarders. Het was er gezien de wind toch betrekkelijk druk !

Terwijl we rond het meer wandelden zagen we in de verte de bouwkranen van het dorp in opbouw Je ziet het nieuwe dorp zo uit de grond rijzen ,aan een ongelooflijke snelheid.


Rechts van het meer wordt er een stadsrandbos gecreëerd. Dat heb ik in het vorig logje ook al verteld. Maar nu zijn de werken volop bezig en zie je immense massa’s aarde liggen en hier en daar ook al grindwegen .
Op maandag 25 januari 2021 vond in het akkerland ten westen van het Duinenwatermeer in Knokke-Heist de eerste spadesteek plaats voor het aanplanten van een volledig nieuw stadsrandbos. Deze bijkomende groene long, gelegen tussen Duinenwater en Duinbergen, zal bestaan uit een echt ecologisch natuurbos in combinatie met een speelbos. Het gebied wordt doorsneden door waterlopen en wandel-, fiets en ruiterpaden

Jongeren waren met mountainbikes en quads op de hellingen met opgehoogde aard aan het rijden . Of dit voor het stadsbos moet dienen weet ik niet.
Verrassingen zijn bij dit project nooit ver weg. In elk geval komt er nog all weather infrastructuur zoals een bowling en karting en een golf is ook al in aanleg… blijft te volgen.

Hoe “de put van Cloedt ” een totaal project is geworden onder de naam ” Duinenwater” !

Rustig fietsen?

De maand mei is goed gestart. Tenminste voor mij toch. Het regende niet en met een jasje en sjaal aan kon je gerust op stap. Ik haalde de e-bike uit om een fietstochtje te doen. Nog voorzichtig, want ik hoor de chirurg na mijn operatie vorige zomer nog zeggen ” vooreerst niet zwemmen en fietsen en altijd zal je moeten voorzichtig blijven”. De eerste keer dat ik het erop waagde een paar weken geleden heb ik toch gevoeld vooral in de liezen dat het nog niet opportuun was om lang te fietsen. Tja het was ook een ferme buikbreuk geworden, na vier maanden moeten wachten wegens corona op een operatie, voor wat aanvankelijk een navelbreukje was.
Er lag nu toch al een paar weken tussen en ik wilde het opnieuw proberen. Het was echt nog wennen want ik heb bijna 2 jaar niet kunnen fietsen. Je verleert het niet maar het is toch weer wennen.

Ik fietste langs het brede fietspad naar Knokke toe want ik wilde toch een paar brieven posten voor mensen die geen pc hebben en die toch graag eens nieuws en foto’s ontvangen( brieven ontvangen is altijd een ietsje leuker dan een telefoontje , vind ik toch) De stad reed ik niet in maar koos een rustig parcours richting de wijk ’t Kalf waar je links het oude gemeentehuis ziet en de gerestaureerde molen die in het toeristisch seizoen af en toe nog werkt. Ik sloeg hier rechtsaf.



Tot nu toe viel het mee , het zal wel drukker geweest zijn in de winkelstraten en aan zee. Maar wennen aan de agressiviteit van andere fietsers is een ander paar mouwen.

Zo reed een koppel naast elkaar en toen ze me naderden maakte de vrouw geen aanstalten om achter haar medefietser te rijden. Het fietspad was absoluut niet breed genoeg om met drie naast elkaar te kruisen en zeker niet met die fietskar die achter haar fiets hing. Een ogenblik brak het angstzweet me uit want het fietspad -dat in feite voordien een voetpad was-lag hoger dan de straat en ik zag het niet zitten om daar bruusk af te rijden gezien het autoverkeer . Op het laatste ogenblik draaide ze vòòr haar medefietser af en die man belandde bijna in de landerijen naast het fietspad. We kruisten elkaar rakelings. Ik riep nog luid “amaai” Er kwamen nog fietsers af maar die reden toch netjes achter elkaar. Een stukje verder was er gelukkig een dubbel zo breed fietspad zodat het comfortabeler rijden was.
Om te vermijden dat fietsers wat verder op de weg in de problemen zouden geraken op een smalle baan( een oude baan die niet breder kon gemaakt worden) was er een fiets -en wandelpad aangelegd die slingerde tussen weiden waar paarden grazen en landerijen. Ik geloof dat alle fietsers dit pad gebruiken hoewel het een stuk langer rijden is tot aan een verbindingsweg van Sluis naar Westkapelle.
Ik was afgestapt om een paar foto’s te maken van de uitgestrektheid van het polderlandschap en van de paarden in de weide.

Ik keek nog eens goed achter me en ook vòòr mij om te zien of er geen groep fietsers aankwam en juist toen ik de fiets opstapte klonk een geroep van aanstormende “coureurs” ( fietsbellen hebben die niet want dat maakt hun fiets zwaarder, hebben ze mee eens verteld) . Ik ben van nature geen schijtkonijn maar ik schrok vreselijk. Ik had nog juist omgekeken en niemand zien aanstormen!! Gelukkig stond ik nog aan de kant anders reden ze me overhoop.

Ik zal in het vervolg maar tijdens de week fietstochten maken dan heb je al die vrijetijdsfietsers en coureurs niet.
Gelukkig kon ik bekomen toen ik eenmaal die verbindingsweg overgestoken had . Ik maakte nog een rustig ommetje in de wijk waar ik woon.

1 mei



Meiklokje
Meiklokje tingelingeling,
kom mensen zing, zing, zing.
We mogen het weer beleven,
alles barst van het leven.

Zonnetje straal, straal, straal,
over zee, berg en daal.
Mensen dans, dans, dans.
vlecht een madeliefjeskrans.

Koppeltjes zoen, zoen, zoen,
in Mei moet je het doen.
We mogen het weer beleven,
alles barst van het leven.

(internet onbekend)

Zwinduinen omgekeerd

Ik bedoel dat ik deze keer in omgekeerde richting door de Zwinbosjes heb gewandeld. Kleinzoon kwam een paar dagen naar Oma en ik had hem verteld van de geitenbokken die ik van ver heb gezien en van de konikpaardjes. Hij wilde daar ook eens gaan wandelen. 
We reden naar de rand van de Zwinbosjes en parkeerden de auto dichtbij een pad waar we even door een duinengebied konden wandelen( gelegen dichtbij het knuppelpad waar ik zo dikwijls gewandeld heb toen de twee kleinzoons nog jonger waren. Elke keer ze naar oma kwamen wilden ze daar wandelen. Ze vonden het altijd  leuk om op een plankenpad boven het onder water gelopen duinengebied te wandelen).

Waar we bij een vorige wandeling op dit zelfde pad een heel grote plas vonden en we aan de slijkerige rand  moesten lopen zagen we nu enkel een klein plasje . Verder stonden er veel struiken mooi in bloei en zagen we de knoppen bijna openbarsten van de duindoorn die in het najaar zo mooi rood-oranje bessen draagt. We kwamen op het pad uit waar een gedeelte voorbehouden is voor fietsers en een deel voor voetgangers. Het was druk maar genoeg ruimte voor iedereen. 

We wandelden tot we aan het draaipoortje kwamen om in de Zwinbosjes te geraken. Ik geloof dat veel wandelaars kozen voor deze weg want te voet is het nog een flink stuk wandelen tot aan de Haas van Flanagan  of nog verder tot aan het Zwinnatuurreservaat.

Ik wilde een foto van  Sébastien en toen snelde een dame toe en vroeg of ze geen foto moest maken van ons beidjes! Lief toch.

We wandelden dan verder en hopla daar stapten twee konikpaardjes  rustig door de zanderige weg en stoorden zich helemaal niet aan de wandelaars die langs hen liepen en foto’s maakten. In de struiken was een derde paardje aan het knabbelen aan de struiken. 
De geiten zag ik pas toen we al lang weer op de zeedijk wandelden. Ze lagen met een aantal in een duinpanne te zonnen. .

Blijkbaar vinden veel mensen het fijn om door dit duinengebied te kunnen wandelen. Het is redelijk groot en je loopt er elkaar niet voor de voeten.

Dichtbij de zeedijk stapten we terug door zo’n poortje en wandelden een eindje de zeedijk af en trokken dan naar het strand .

Deze plek is vooral geliefd voor “waterratten” . Twee surfersclubs zorgen dat ze aan hun trekken komen. Bij de ene was er blijkbar een les bezig en bij de andere werden catamarans op het droge gesleept ( het was al ver in de namiddag)

De werken om het strand te verhogen en te effenen waren nog volop bezig. Bij de winterstormen heeft de ene surfclub veel schade geleden . Daarom waren ze bezig met zand aan te voeren en te verhogen. Ik las in de plaatselijke krant dat het zand vrijgekomen bij de werken aan het Albertplein ( place m’as tu vu ) voor de bouw van ondergrondse garages overgebracht werd naar het strand vlak vòòr deze surfclub. Het werd daar ter plaatse met zeewater gezeefd en dan op het strand uitgestort. Ik kon er niet dichterbij komen.( klik de foto’s aan )

De Zwinduinen

Na een paar dagen winterse toestanden kwam er vrijdag  een dag met héél mooi weer om te wandelen. Tegenwoordig is het zo dat je de dag moet plukken als het weer het toelaat. Dus de auto genomen , vriendin ingeladen en naar zee. We zouden wel zien als de wind daar te koud was. Dan kozen we wel voor iets verder van zee af. Maar het viel opperbest mee.

We startten de wandeling aan de Lekkerbek: Het verste strand richting Zwin. Daar rijden er geen auto’s . Het rijk is aan de wandelaars en fietsers. We moesten er wel de talloze go-carts bij nemen. En dat waren allemaal go-carts voor een 8 à 10 personen. Volgens mij waren het jeugdbewegingen die met jonge “gasten” op stap waren. Aan het lawaai te oordelen genoten ze volop. Wij maakten géén lawaai maar genoten ook. 😉

Op bepaalde plaatsen was het zand geëffend en was er helmgras geplant. Ook was er orde geschapen bij het plaatsen van strandcabientjes. Het lijkt me dat er een uitbreiding is .
De twee surfersclub hadden al veel bezoekers . Op de verste club waren ze met bulldozers nog het zand bij de waterlijn aan het effenen. Ook werd er volop reclame gemaakt voor take a way dranken en gerechten.

 

duinen zijn geëffend en helmgras werd geplant.
uitbreiding van plaatsing strandcabientjes
al veel volk bij de twee surfersclubs
bulldozers effenen nog het strand

Wij wandelden verder maar tot aan de Haas van Flanagan was deze keer niet de bedoeling. We wilden door de Zwinduinen wandelen om zo tot aan de wandelweg in de Zwinbosjes te geraken.

Ondertussen zagen we héél veel fietsen staan bij een surfclub, was het verboden te zwemmen ( er zijn daar nooit reddingsdiensten )en zijn er veel nieuwe doorgangen gemaakt zodat wandelaars en paarden gemakkelijk naar de zee kunnen gaan. Met de jaren was alles toegegroeid met veel stekelige struiken!

We verlieten de zeedijk en gingen door een draaipoortje de Zwinduinen in. Misschien zagen we de Konik paardjes en de geiten en geitenbokken die daar grazen.
Vriendin was niet zo happig om die beesten te zien en daarenboven weet ik dat ze niet graag door los zand wandelt. Er was gelukkig genoeg mosbegroeiing waar ze kon op lopen.
We liepen we een beetje verkeerd en stapten tot het paadje eindigde bij ondoordringbare struiken . Daar zag ik een paar reuze geitenbokken de lucht in springen om te kunnen knabbelen aan wat groen van struiken. Eerlijk ik durfde niet dichterbij komen en op de foto zie je ze niet zo goed . Toen ze zo hoog sprongen heb ik hun enorme horens gezien en hun lange sik. 
Vriendin was al teruggedraaid en ik ging haar maar vlug achterna. Opeens zag ik een paar Konikpaardjes tussen de duinen uit komen. 
Ik zag een groep wandelaars vanuit de tegenovergestelde richting komen en zij bevestigden dat we langs daar op de wandelweg in de Zwinbosjes geraakten. Midden de Zwinduinen liggen nog veel betonbrokken en stenen van voormalige bunkers die daar overvloedig gebouwd werden tijdens wereldoorlog I

Ik kan enkel zeggen als je de gelegenheid hebt verlaat eens de gewone paden van de zeedijk en de Zwinbosjes en slenter eens door de Zwinduinen. Ik herleef mijn kindertijd want zo was het toen. Er is veel werk gemaakt aan het herstel van de Zwinduinen en lange tijd kon je er niet doorheen wandelen.

steenbrokken van bunkers
Konikpaard

Geitenbokken. Maar ik durfde echt niet dichterbij.

En toen bleek de batterij plat .. maar in elk geval kan ik tonen dat we in de Zwinduinen gewandeld hebben. Je geraakt erin via een draaipoortje en je geraakt er een heel eind verder ook weer uit via een draaipoortje.