De Zwinduinen

Na een paar dagen winterse toestanden kwam er vrijdag  een dag met héél mooi weer om te wandelen. Tegenwoordig is het zo dat je de dag moet plukken als het weer het toelaat. Dus de auto genomen , vriendin ingeladen en naar zee. We zouden wel zien als de wind daar te koud was. Dan kozen we wel voor iets verder van zee af. Maar het viel opperbest mee.

We startten de wandeling aan de Lekkerbek: Het verste strand richting Zwin. Daar rijden er geen auto’s . Het rijk is aan de wandelaars en fietsers. We moesten er wel de talloze go-carts bij nemen. En dat waren allemaal go-carts voor een 8 à 10 personen. Volgens mij waren het jeugdbewegingen die met jonge “gasten” op stap waren. Aan het lawaai te oordelen genoten ze volop. Wij maakten géén lawaai maar genoten ook. 😉

Op bepaalde plaatsen was het zand geëffend en was er helmgras geplant. Ook was er orde geschapen bij het plaatsen van strandcabientjes. Het lijkt me dat er een uitbreiding is .
De twee surfersclub hadden al veel bezoekers . Op de verste club waren ze met bulldozers nog het zand bij de waterlijn aan het effenen. Ook werd er volop reclame gemaakt voor take a way dranken en gerechten.

 

duinen zijn geëffend en helmgras werd geplant.
uitbreiding van plaatsing strandcabientjes
al veel volk bij de twee surfersclubs
bulldozers effenen nog het strand

Wij wandelden verder maar tot aan de Haas van Flanagan was deze keer niet de bedoeling. We wilden door de Zwinduinen wandelen om zo tot aan de wandelweg in de Zwinbosjes te geraken.

Ondertussen zagen we héél veel fietsen staan bij een surfclub, was het verboden te zwemmen ( er zijn daar nooit reddingsdiensten )en zijn er veel nieuwe doorgangen gemaakt zodat wandelaars en paarden gemakkelijk naar de zee kunnen gaan. Met de jaren was alles toegegroeid met veel stekelige struiken!

We verlieten de zeedijk en gingen door een draaipoortje de Zwinduinen in. Misschien zagen we de Konik paardjes en de geiten en geitenbokken die daar grazen.
Vriendin was niet zo happig om die beesten te zien en daarenboven weet ik dat ze niet graag door los zand wandelt. Er was gelukkig genoeg mosbegroeiing waar ze kon op lopen.
We liepen we een beetje verkeerd en stapten tot het paadje eindigde bij ondoordringbare struiken . Daar zag ik een paar reuze geitenbokken de lucht in springen om te kunnen knabbelen aan wat groen van struiken. Eerlijk ik durfde niet dichterbij komen en op de foto zie je ze niet zo goed . Toen ze zo hoog sprongen heb ik hun enorme horens gezien en hun lange sik. 
Vriendin was al teruggedraaid en ik ging haar maar vlug achterna. Opeens zag ik een paar Konikpaardjes tussen de duinen uit komen. 
Ik zag een groep wandelaars vanuit de tegenovergestelde richting komen en zij bevestigden dat we langs daar op de wandelweg in de Zwinbosjes geraakten. Midden de Zwinduinen liggen nog veel betonbrokken en stenen van voormalige bunkers die daar overvloedig gebouwd werden tijdens wereldoorlog I

Ik kan enkel zeggen als je de gelegenheid hebt verlaat eens de gewone paden van de zeedijk en de Zwinbosjes en slenter eens door de Zwinduinen. Ik herleef mijn kindertijd want zo was het toen. Er is veel werk gemaakt aan het herstel van de Zwinduinen en lange tijd kon je er niet doorheen wandelen.

steenbrokken van bunkers
Konikpaard

Geitenbokken. Maar ik durfde echt niet dichterbij.

En toen bleek de batterij plat .. maar in elk geval kan ik tonen dat we in de Zwinduinen gewandeld hebben. Je geraakt erin via een draaipoortje en je geraakt er een heel eind verder ook weer uit via een draaipoortje.

Gedaan met zandopspuitingen




De laatste  week is voorbij gevlogen.  Als het avond werd  had ik precies tijd te kort gehad. Ik wilde nog zoveel doen … Ik heb me nochtans voorgenomen om mijn tijd beter te verdelen . Een tijdslimiet maken voor al mijn plannen. Is de voorgenomen tijd op dan maar stoppen en de andere dag voortdoen bv in de tuin werken. Het volgende  doen en zo verder. Zo kwam ik ook niet toe aan bloggen en nog minder aan blogjes lezen.

Even een overzicht wat ik allemaal gedaan heb /gezien heb en wat ik in verschillende logjes zal vertellen.

Toen ik op weg was naar Zeebrugge voor een boodschap zag ik de werkzaamheden op het strand die tegen Pasen moesten afgerond zijn.

De zandopspuitingen zijn gedaan voor dit jaar. De buizen worden afgebroken en met groot materiaal worden ze klaar gelegd om met vrachtwagens weg te voeren. Volgend jaar worden de zandopspuitingen verder gezet vanaf   het Rubensplein tot aan het Zoute -Lekkerbek met een kubiek van 2,4 miljoen ( klik)

Toen ik op de zeedijk aan het kijken was naar de afbraak van die buizen, hoorde ik achter me lawaai en zag dat een groot appartementsgebouw werd afgebroken. De wandelaars die op de zeedijk liepen hielden allemaal halt en velen maakten foto’s. Het was ook spectaculair om te zien !

Ergernis:

Wat me het meest ergerde waren de talloze vnl. jonge mensen die geen mondmasker droegen. Op de zeedijk en in de voornaamste winkelstraten is een mondmasker verplicht!

Op vele plaatsen hangt een zeildoek of staat het gewoon op de voetpaden geschilderd. Hier heb ik toevallig een Franstalig zeildoek gefotografeerd. Afwisselend hangen deze zeildoeken in beide landstalen!

de magnolia

Omdat we het niet zouden vergeten dat de Lente echt in aantocht is zie je hier overal de magnolia struiken/bomen klaar staan om zijn kleurenpracht tentoon te spreiden. In mijn tuin ook. En gegarandeerd-zoals elk jaar – is er ook dit jaar felle wind en is het koud. Wat de weerberichten ook mogen zeggen. De bloesems van de magnolia kunnen daar niet zo goed tegen en ik hoop dat de weerberichten waar mogen zijn: Mooie temperaturen en veel zon en warmte voor de komende dagen.. Want anders sneuvelen er veel knoppen. Ik heb er al eentje op de grond zien liggen! Jammer toch !

De magnolia in mijn tuin is al ruim 30 jaar oud. En hoewel het af te raden is om te snoeien ben ik toch al verplicht geweest om takken te kortwieken anders konden we niet meer langs het terras naar achter lopen. Ook is er een tijd geleden een grote tak gesneuveld bij het snoeien van een opstaande krulwilg. Hij staat er ook niet ideaal want het is daar werkelijk een tochgat. Je zou denken dat het een tere boom is , blijkbaar niet ! Bij een vriendin stond er in haar ouderlijk huis een pracht van een magnolia die reeds 150 jaar oud was. Het huis en de grote tuin was al zo veel jaren in de familie. Iedere generatie had de boom erg goed verzorgd. Ik hoop dat zij die achter mij hier komen wonen de boom ook in ere zullen houden.

update: kijk eens hoe de magnolia na twee zonnige dagen nu in volle bloei staat !!

de blokkendozen!

Samen met mijn vriendin gingen we een wandeling maken in de onmiddellijke omgeving. De bedoeling was om blokkendozen te fotograferen. Hiermee bedoel ik huizen die eruit zien alles gestapelde blokken. Sedert een paar jaar is het opvallend hoe de stijl van de huizen veranderd is van fermettestijl naar blokkendozen stijl. Op onze wandeling heb ik er een paar aangetroffen . Ik hou nu wel niet van veel tierlantijntjes maar die blokkendozen vind ik qua uitzicht helemaal niet mooi. Binnen zullen die woningen wel praktisch zijn. Wat me is opgevallen dat er een paar tussen zitten die verbouwd zijn. De dakverdieping werd weggenomen , een betonplaat werd gegoten en daar bovenop werden er rechthoekige blokken geplaatst (foto met de auto en rechtsonder). Die twee woningen ondergingen een echte transformatie

Op onze wandeling kwamen we ook een hele nieuwbouw wijk tegen. Een paar jaar geleden werd er met grote panelen reclame gemaakt dat deze wijk op wandelafstand van de zee lag. Dat moeten dan wel stevige wandelaars zijn! Met de auto is het zelfs nog een kwartier rijden voor je aan de zee bent. En zoals zo dikwijls bij dergelijke nieuwbouwwijken mag je niet de bezitter zijn van een grote auto. Die kan je maar beter buiten laten staan wil je geen schrammen op de zijkanten krijgen bij het binnenrijden van je garage! In elk geval woon je daar erg rustig! Zicht op weiden en in de verte de weg naar Sluis.

In veel tuinen zie je allerlei ornamenten . Een paar opvallende heb ik gefotografeerd. Ik hou daar niet zo van. Opa wel die heeft indertijd de tuin vol gezet met stenen beelden. Vele heb ik al weggegeven. Twee varkentjes en een paar vogels zijn gebleven. En de tuinkabouter als toppunt van kitsch is blijven staan. Ik weet eigenlijk niet waarom. Misschien als herinnering aan tuinen die vroeger soms volstonden met kabouters.

Bij deze puinhoop bleven we verwonderd staan kijken. Volgens mijn vriendin was er daar zeker een brand geweest. Maar we zagen niks zwartgeblakerd. Ramen en deuren eruit, merendeel van de dakpannen weg, garagepoorten verdwenen, zelfs het muurtje aan de straatkant was kapot. Ik herinner me deze puinhoop als een schattige villa waar je aan de ene kant inreed en aan de andere kant weer wegreed. In het midden stond een prachtige treurwilg die het zicht van de woning wat verborgen hield. Erg oud was deze villa niet.

Toen ik een overbuur zag uitstappen vroeg ik aan de vrouw wat er met deze villa gebeurd was. O afbraak om er een nieuwe op te zetten. Mo how seg!!!

Veel groen en bloemen, reuze helleborussen in een verwaarloosde tuin, een lang leegstaande villa waar de bomen groeien tussen de stenen oprijlaan. Daar kan zeker geen auto meer in de garage ! Het Maria kapelletje werd ingehuldigd in 1937 en jaarlijks is er een bedevaart in mei. Speenkruid alom in de grachten.

Even iets vertellen .

Een herfstfoto van mijn straat en wat bloemen nu nog in mijn tuin. Ik ben volop bezig met bloembollen te planten want ik wil volgend voorjaar een zee van tulpen en narcissen zien om te vieren dat ik er weer helemaal bovenop  zal zijn. Ik zal er in elk geval mijn best voor doen.

Zij die hier langskomen zullen zich afvragen waarom ik niet bij hen langskom en ook niet regelmatig blogpostjes maak. Ik heb nog altijd heel veel zin om mijn gedachten, uitstappen , foto’s… met jullie te delen. En ook om bij jullie langs te komen, maar ik moet doseren en dat kan nog een hele tijd duren.

De operatie die ik half juli onderging( een littekenbreuk operatie) is veel zwaarder uitgevallen dan ik verwachtte ( ook dank zij corona waardoor ik vier maanden moest wachten) en het herstel verloopt ook trager dan ik gehoopt had. De operatie zelf is goed verlopen maar echt hersteld zal ik pas zijn een jaar na de operatiedatum. Dus nu nog 8 maanden te gaan.
Pijn is een dagelijks woord geworden in alle gradaties van miniem tot de overtreffende trap en liefst altijd onverwacht. Gelukkig duurt het nooit heel lang. Ik neem geen pijnstillers. Ik ken mezelf dan doe ik dingen die ik beter niet zou doen. De chirurg stelde voor om een inspuiting te geven maar die heb ik geweigerd. Ik heb zo al genoeg problemen met medicatie met soms felle reacties als gevolg.
Maar ik heb wel een grote natuurlijke rem : vermoeidheid. Ik ben vlug moe en ondertussen heb ik geleerd om daar aan toe te geven en kruip ik in de zetel om wat te rusten. Ik heb een schat van een vriendin met wie ik nu(in feite gaan we al jaren samen op stap) korte uitstappen doe . ” Eerst rusten vóór we op stap gaan” zegt ze moederlijk en dan zijn we een paar uur weg! Daarna is mijn energie op maar nu komen er toch al dagen dat het stukken beter gaat. Uiterlijk zie je niets en al te dikwijls denken anderen  dat je genezen bent. Terwijl je in feite nog een lange weg hebt te gaan . De chirurg drukte me maandag  bij de controle nog eens op het hart ” Wees voorzichtig” in alles wat je doet. Dat zal ik zeker doen en zeker met Covid 19 in de buurt. Ik ben een risico patiënt en niet enkel gezien mijn leeftijd.
Ik heb een zeer helder relaas gelezen van een chirurg over een littekenbreuk operatie . Het is maar best dat ik dit niet op voorhand heb gelezen. Het is een riskante operatie en zeker als er zo’n grote breuk is  vastgesteld zoals  bij mij .

Maar ik ben een positief ingesteld mens en wees gerust ik laat mijn hoofd niet hangen. Ik ben ook omringd door familie en lieve vrienden!

 

Ik miste de zee

Ondertussen is het al september geworden en nog ben ik niet helemaal de oude. De pijn bij elke beweging ( van de chirurgische ingreep ) is eindelijk voorbij. Het ” harnas ” moet ik nog een tijdje dragen maar je went er aan en het is ook nog altijd nodig. Alleen heb ik mijn slaapritme nog niet terug en kan ik erg moe opstaan. Ook zie ik me nog altijd verplicht om ’s middags een siesta in te lassen anders haal ik de avond niet. De nasleep van de narcose kan me nog een hele tijd parten spelen. Het ergste is dat ik erg veel spierkrampen heb tot in mijn vingers toe waardoor het typen erg pijnlijk kan zijn. Ik had het na de vorige operatie ook. Ik probeer zo weinig mogelijk medicatie te nemen hiervoor en hoop dat het met de tijd ook zal minderen.

En als je me vraagt ” oe ist  ” dan zal ik zeggen ” goed” . Ik moet alleen beseffen dat mijn levensritme nog wat op een laag pitje staat. En wat ik vandaag te veel doe moet ik morgen boeten. Heb het al meerdere keren ondervonden. Omdat ik plots een inzinking kan krijgen durf ik niet altijd alleen op stap. Maar einde augustus ben ik toch eens in de auto gestapt en reed ik naar zee. Op dat ogenblik mochten we met de auto nog niet op de zeedijk. Ik reed bijna naar het einde van de zeedijk richting Zwin.  Gelukkig kon ik vlakbij de zeedijk mijn auto parkeren en ben de Lekkerbekhelling opgelopen . Ik rook de zee en de redelijk felle wind deed deugd. Ik zag al vlug de kites in de lucht zweven. Het was kalm op het strand( dat stuk ligt nogal ver van het centrumstrand) maar voor de kitesurfers is het ideaal gelegen en het was die dag ideaal weer.

Surfers werden opgehaald door een strandwagentje en teruggebracht naar de surfclub.

Veel lege mosselschelpen op het strand.

Ik wandelde een heel eind langs de waterlijn tot aan de surfclub.

Ik stapte richting zeedijk langs een beach bar waar het niet druk was . Er werd op aangelegde veldjes petanque gespeeld.

Veel strandcabines waren al gesloten en veel jachten stonden op het droge . Het was nochtans pas de laatste vakantieweek in augustus !

Ik keerde terug naar de auto via de smalle zeedijk want daar mogen geen auto’s rijden, langs grote villa appartementen en daartussen een nog bestaande dubbelvilla Oosthinder-Westhinder. Nog altijd een mooie villa.
“Deze dubbelvilla werd in 1930 langs de zeedijk in het Zoute gebouwd door de bekende architect Henry Van de Velde. Het is een strak modernistisch geheel met onder andere zichtbaar beton, violetrode baksteen en ijzeren balustrades. De voortuin bestaat uit een stuk duin met een ingebouwd terras. De tweelingvilla werd in 1994 beschermd.”

Jaren terug kwam bij vloed de zee tot tegen de zeedijk en voor de veiligheid van het hinterland zijn er indertijd duinen aangelegd en beplant met helmgras en andere zoutminnende planten.

sedert begin september is deze maatregel niet meer van toepassing. Mondmasker is nu nog enkel verplicht in de rode zone dwz de winkelstraten waar de parkeerautomaten een rode band hebben.

Ik was blij terug bij de auto te zijn. Anderhalf uur weggeweest en ik was uitgeput.

Wat doe je tijdens ” blijf in je kot”

We moeten “in ons kot blijven”. Voor velen lijkt dat niet haalbaar , ze zijn het niet gewoon om thuis te zitten en wellicht weten ze ook niet hoe ze kunnen genieten. Verder denken ze niet na dat al die maatregelen ook voor hun bestwil is. Erg toch dat er hier nu grensbewaking is om de hardleerse mensen terug naar huis te sturen!!

Ik heb er geen probleem mee. Ik weet altijd wel wat doen. De helft van de dag zijn er tegenwoordig berichtjes en telefoontjes. Ik kan nu uitgebreid ontbijten en kranten lezen en tot de middag in peignoir zitten zonder me schuldig te voelen. Ik ben al geen ochtendmens en schiet maar traag in gang  en zeker als er niets gepland is. Ook mijn poetshulp mag niet meer komen en dus weet ik op dat vlak ook wat  te doen. Ik neem er de tijd voor om allerlei klusjes te doen binnenshuis en omdat er aangeraden wordt om ook even in de buitenlucht te zijn ga ik de tuin in en daar weet ik na al die koude en regenachtige weken ook wat doen. Mijn tuinman die in het najaar veel gesnoeid heeft ,ging in het voorjaar de tuin mooi opkuisen vooral dan het grasveld dat vol onkruid en mos zit  .Maar de tuinman woont in Oostburg en dat wil zeggen dat hij de grens niet over mag! Wachten dus.

Deze week waren er toch een paar namiddagen met zonneschijn en dan ben ik de tuin ingedoken en heb wat snoeiwerk gedaan. Vandaag was er wel een scherpe wind maar ik zocht een beschutte plek op om struiken te snoeien. Een tweetal namiddagen was het heerlijk weer en kon je gerust in een pullover buiten bezig zijn. Dat geeft zo’n voldoening als je die opgeruimde perken ziet en bloembakken gefatsoeneerd zijn . Ja veel bloemen in de bakken zullen dit jaar nog kunnen meegaan.

Door zo verkouden te zijn geweest heb ik er niet aan gedacht om de grasmachine binnen te brengen voor onderhoud. Ik heb deze week telefonisch gevraagd in Aveve of ik de grasmachine mocht binnenbrengen om na te zien. Dat kon en de man was zelfs blij want hij had tegenwoordig weinig om handen. Het was wel vreemd  dat je aan de uitgang binnen moest gaan. De ingang was afgesloten. Ze mochten enkel nog dierenvoeding verkopen en bakgerief zoals bloem …en broodjes, koffiekoeken… Er was 1 persoon in de winkel en vier personeelsleden !  Ik moest niet eens binnengaan .De verantwoordelijke kwam al naar buiten om de machine uit de auto te halen. De zoon had de grasmachine in de kofferbak gelegd , zelf kon ik dat niet hoor! De zoon kwam even  langs om te zeggen dat zijn werkgever de zaak sloot en hij naar huis mocht!

Zodra de grasmachine weer in orde is ,kan er gedacht worden aan gras afrijden tenminste als het weer wat meewil. De eerste keer gras afrijden was een werkje voor de tuinman , maar zoals gezegd mag hij de grens niet over! Het grasveld is voor het ogenblik een ramp : veel mos en onkruid en op bepaalde plaatsen nog zompig .

Op een van die zonnige namiddagen heb ik de auto flink geschrobd. Was hoognodig, de hele winter werd die niet gewassen. Ik moest mijn kleren zelfs flink bijeenhouden bij het instappen om die niet vuil te maken. Foei ! Ik ben nog nooit naar een carwash geweest en  doe het liever zelf. In de winter is die in de kortste keren weer bespat .

De magnolia is één en al bloem. Machtig mooi . De boom staat wat beschut maar als de wind zo scherp blijft zullen de bloemen vlug afvallen.

Deze geranium heeft de winter overleefd en begint opnieuw te bloemen. De plak aubrieta is er ook al vroeg bij. En met deze muurbloem ben ik echt gelukkig. Vroeger zag je die in alle tuinen en als de plant bloeit geuren die  zo lekker. Mijn moeder noemde die “groveliers” Ik heb een tweetal jaar geleden een plantje gekocht en nu heb ik er overal in de tuin kunnen uitplanten dank zij de zachte winter.

De duiven storen zich niet aan mij en pikken gretig graan uit het gras. Ik strooi dat ’s morgens uit voor de merel die ’s morgens rondjes trippelt aan de achterdeur om mijn aandacht te trekken. Leuk zicht wanneer die dan met zijn familie komt graantjes pikken.
Op de blaadjes van de gekleurde haag zag ik hier en daar pimpampoentjes genieten van de zon.


De vergeetmenietjes bloeien en een struikje met frêle bloempjes op een steeltje bloeien ook en het longkruid eveneens  . Beide struikjes kreeg ik van buurtje, die ondertussen verhuisd is naar Le Pays des Collines.

De auto is terug mooi zilvergrijs na de wasbeurt. Ervoor was hij vaalgrijs ! En de grasmachine werd door de zoon in de kofferbak gezet

De forsythia links veertiendagen geleden en rechts vandaag . Een wolk van bloemetjes!

Een bacopaplantje heeft de winter ook overleefd en bloeit opnieuw en de pioen belooft weer prachtig te worden. Grote plakken mos heb ik te drogen gelegd. Kan van pas komen als ik bloemstukjes maak. Kost redelijk veel in de tuincentra en hier heb ik maar plakken uit de border en uit het gras te halen.

#werelddownsyndroomdag #steunkousen #downtheroad

Gisteren was het werelddownsyndroomdag en werd gevraagd om je steun te betuigen door een paar steunkousen te kopen . Maar ja de winkels zijn dicht . Dus de kast ingedoken en verschillende sokken aangetrokken. Eigenlijk een ideetje als je een gat hebt in één van je sokken 🙂

Zoals je merkt: geen tijd om me te vervelen

De lente begint

Er wordt gevraagd om dit verhaal zoveel als mogelijk te delen! Het is een verhaal dat vertelt  wat momenteel aan het gebeuren is.
Irene Vella schreef op 11 maart een prachtig, ontroerend gedicht over hoe Italië eruit ziet ten tijde van het Corona-virus.

 

Maar de lente wist het niet…

Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ’s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…
De jongeren studeerden online, vanuit huis
Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis
Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen
Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten
Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken
Mensen moesten vanuit huis gaan werken
Ondernemers kwamen in de problemen
De meeste kinderen konden niet meer naar school
Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen, operaties en onderzoeken werden uitgesteld…Iedereen wist het

Maar de lente wist het niet en het ontsproot
Ze draaide onverstoorbaar haar jaarlijkse programma af
Ze schonk ons haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren
Het was Maart 2020

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief
Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten
Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging
Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk
In de supermarkt waren allerlei schappen leeg
Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet en niemand wist wanneer dat weer kon
Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was
Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk…
Er was isolatie, ziekte en paniek….Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit…
En de weken duurden ineens veel langer…
En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen…
De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held…
De wereld was vertraagd terwijl het geen vakantie was, niemand had dit verwacht…Iedereen wist wat er gebeurde

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien
De Magnolia stond in de knop
De vogeltjes begonnen aan hun nestjes

En toen…
Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt
Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen
Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit
Sommigen leerden een nieuwe taal
Sommigen ontdekten kunst
Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug
Anderen stopten met onwetend onderhandelen
Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen
Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden
Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken
Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit
Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken of zingen om op deze manier samen te zijn
Mensen kregen oog voor eenzaamheid en verzonnen dingen om er iets aan te doen
Mensen herstelden van hun stressvolle leven
Mensen die elkaar niet kenden begonnen spontaan een praatje met elkaar
Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen
De overheid ging bedrijven en zelfstandigen helpen zodat ze niet failliet zouden gaan of mensen zouden moeten ontslaan
Gepensioneerde zorgpersoneel bood zichzelf aan om te helpen in de Zorg
Uit alle hoeken kwamen vrijwilligers, iedereen wilde iets doen
Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van saamhorigheid, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping, dit deed iets met het collectieve bewustzijn, dit deed iets met alle mensen…
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit
Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…Dat wisten we allemaal

En de lente wist het niet,
En de bloemen bleven bloeien, en de bomen liepen uit
En het werd steeds warmer
En er waren veel meer vogels

En toen kwam de dag van bevrijding…
De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was
En dat het virus had verloren!
Dat iedereen SAMEN had gewonnen!!!
En toen ging iedereen de straat op…
Met tranen in de ogen…
Zonder maskers en handschoenen…
De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was
En de wereld was mooier en liefdevoller geworden
En de mensen waren humaner geworden
En ze hadden weer waarden en normen
De harten van mensen waren weer open, en dat had positieve gevolgen
Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan

En toen kwam de zomer….
Omdat de lente het niet wist
En hij was er nog steeds
Ondanks alles
Ondanks het virus
Ondanks de angst
Ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen
de kracht van het leven…

Irene Vella