Een terugblik (bis)

Eenmaal thuis kon de genezing verder worden gezet. Eerst en vooral moest ik zien dat mijn gewicht weer omhoog ging en dat lukte aardig omdat ik geen medicatie meer moest nemen en mijn reuk- en smaakzin terugkeerde. Voordien smaakte alles naar “karton”. Ik moest er wel een inspanning voor doen want na al die maanden heel weinig eten verdroeg mijn maag enkel kleine hapjes. De dokter raadde aan om meermaals( 6 maal) per dag een kleine maaltijd te nemen.

Het werd me ten stelligste aangeraden om de pillen voor bescherming van de maag niet te vergeten. In het ziekenhuis kreeg ik dat aanvankelijk via een baxter maar op het einde kreeg ik dag en nacht een pilletje. Maar zelfs met die medicatie kreeg ik soms zo’n aanvallen dat ik er ziek van was . Pijnstillers moest ik zoveel als mogelijk zien te vermijden  omdat dit weer langs de maag moest gaan. Zo’n aanval kon( en kan nog) een drietal dagen duren naar een piekmoment toe om dan weer af te zwakken. Niet te achterhalen welk voedsel die reactie kon veroorzaken.

Ik ondervond dat mijn geheugen niet zo goed was , ik vergat veel ( en nog) en kwam soms niet op de woorden wanneer ik iets vertelde. Zeurende hoofdpijn bij de vleet en ook niet goed kunnen slapen. Mijn vriendin zorgde ervoor dat ik zo veel als mogelijk buitenkwam en daarvoor deden we kleine uitstappen die voor mij vermoeiend waren maar ergens toch deugd deden. Platte rust nadien.

Het heeft ook maanden geduurd eer de evenwichtsstoornissen verdwenen. Aan de arm van de vriendin voelde ik me zekerder .Fietsen zat er de eerste maanden al helemaal niet in .

Ik kreeg ook tandpijn en dit ging maar niet over integendeel het werd zo hevig dat ik de tandarts opzocht. Een heleboel foto’s werden genomen maar geen enkele tand was ontstoken en  ik kon ook niet echt zeggen waar het precies pijn deed. Toen de tandarts verder vroeg bleek dat de pijn voortkwam van een mondstuk dat  gedurende de operatie in mijn mond was gestoken. Daar heb ik natuurlijk geen weet van door de verdoving. Alleen wist ik haar te vertellen dat ik regelmatig mijn mond niet dicht kreeg als ik aan het eten was en eerst een tik tegen mijn kin moest geven. Door de lange duur van de operatie was dit volgens haar de reden van die zogenaamde tandpijn en het niet dichtgaan van mijn onderkaak bij het eten.   Even nog wat geduld hebben was haar raad ! Inderdaad is dit na een tijdje overgegaan.

De kapster verwittigde me dat ik méér haar verloor dan normaal. Dat was een gevolg van de maanden antibiotica slikken en de huisarts schreef me speciale ampullen voor om de haargroei te bevorderen. Buitenstaanders hebben dit wel niet gemerkt , ik ben gezegend met een flinke bos haar. maar  aan weerszijden van mijn hoofd kreeg ik dunne plekken . Onlangs zei ze me dat er nu toch al overal nieuwe stoppels haar groeiden.

Tijdens de zomermaanden  begon ik enorm last te krijgen van gewrichtspijnen over mijn hele lichaam: schouders, rug, ellenbogen  , knieën , enkels , vingers en tenen. Lang geleden heb ik een auto ongeval gehad en na een aantal jaren doken de eerste gewrichtspijnen op . Volgens de huisarts was de oorzaak terug te vinden bij het ongeval. Dat was tot nu draaglijk geweest maar  de opstoot   was zo erg in augustus dat ik daardoor gestopt ben met bloggen : mijn hele lichaam deed pijn ook op de pc typen was te moeilijk. Ik kreeg geen pijnstillers (omwille van de broze toestand van mijn maag) maar volg nu een kuur met alternatieve medicijnen en dat brengt soelaas weliswaar langzaam aan.

Bij controle bij de chirurg kreeg ik de horen dat de operatie heel goed gelukt was en dat ik ferm veel chance heb gehad dat ik geen stoma heb of het had ook fataal kunnen zijn… De genezing zal zeker een jaar duren en geen 6 maanden zoals hij aanvankelijk vertelde. Ik kan daar best mee leven . Ik kan er ook niets aan doen dat ik zo moeilijk medicatie verdraag en de genezing daardoor trager verloopt. Ik hoop alleen dat ik van nu af aan gespaard mag blijven van  verdere nevenverschijnselen.
De maanden medicatie en antibiotica die ik heb ingenomen voor een ziekte die ik uiteindelijk niet had heeft een ware puinhoop veroorzaakt in mijn lichaam. Gezien mijn leeftijd is de genezing ook niet meer zo vanzelfsprekend.

Denk nu niet dat ik al die maanden passief heb geleefd. Veel rusten dat wel , maar toch veel de deur uit voor een paar uurtjes. Soms heb ik de andere dag wel eens platte rust moeten inbouwen omdat ik teveel gevergd had van mijn lichaam. Het huishouden en de tuin dat kan ik al een tijdje weer aan. Het zwaardere werk zoals snoeien is wel voor de tuinman.
Dat was  een overzicht hoe het met mij de afgelopen maanden is gegaan na een zware operatie die er niet mocht geweest zijn. Ik heb veel foto’s gemaakt  maar had dikwijls niet meer de kracht om ze allemaal te tonen en die ga ik jullie in volgende blogjes tonen.

 

Een terugblik.

Een terugblik op het voorbije jaar !

Begin februari werd ik geopereerd aan de dikke darm na meer dan een half jaren sukkelen. Sukkelen , ik mag beter zeggen afzien. Einde mei 2018 kreeg ik de diagnose dat ik Colitis Ulcerosa had ( een chronisch dikke darm ontsteking). Ik heb daar al meer over verteld in vorige blogposten. Ik kreeg steeds maar zwaardere medicatie en omdat dit blijkbaar niet genoeg hielp heb ik daar bovenop nog vier maanden antibiotica moeten nemen. Verbetering kwam er niet  en op den duur kon ik niet meer eten noch slikken en bestond mijn menu uit soep, thee en beschuitjes… ik vermagerde 20 kg. Ik voelde me zo ziek na iedere pil die ik drie keer daags moest innemen.
Begin januari 2019 nam een andere specialist mijn dossier over en na één consultatie en een ct scan nam hij contact op met een chirurg en werd een operatiedatum bepaald. Toen de specialist mijn dossier inkeek heb ik hem horen vloeken !! Hij hielp me de paar weken te overbruggen tot aan de operatiedatum en einde januari werd ik geopereerd en werd een groot stuk dikke dam weggesneden. Achteraf heb ik vernomen dat het hoogdringend was en ik veel geluk heb gehad dat ik dit nog kan na vertellen!

En dan moet je horen dat er indertijd een verkeerde diagnose werd gesteld en dat ik helemaal geen chronische dikke darm ontsteking heb gehad. Een ontsteking zal ik wel gehad hebben maar toch niet de levenslange chronische ontsteking.

zicht vanuit mijn ziekenhuiskamer

Eerst werd geprobeerd met een kijkoperatie  maar mijn toestand was zo ernstig dat ik op hetzelfde ogenblik een operatie heb ondergaan die meer dan 5 uur duurde( de chirurg had me verteld dat zo’n operatie ongeveer anderhalf uur duurde). Ik ben twee dagen op intensieve moeten blijven en dan mocht ik naar een kamer waar ik meer dan veertien dagen kon genieten van het mooie uitzicht en de goede zorgen van dokters en verpleegsters. Achteraf kom  je pas te weten dat mijn toestand precair was en dat dit de reden was dat twee tot driemaal per dag de chirurg langskwam en ook de hele dag en nacht verplegend personeel zag langskomen. Voor verveling geen tijd en sommige verpleegsters kwamen op den duur even uitblazen van hun hectische werk ! Deur dicht en even een babbeltje slaan.

Toen de derde week ingezet werd  zei de chirurg dat ik een dag mocht bepalen wanneer ik naar huis wilde. Mijn zelfredzaamheid moest groot genoeg zijn . Ik dacht dat  het wel zou gaan met de hulp van de kinderen en een reuze goeie vriendin( die me tot nu blijft helpen ).
Het was moeilijker dan ik vermoed had. Maar na een paar weken lukte het me om samen met mijn vriendin boodschappen te doen.

Ik heb tijdens die weken in het ziekenhuis prachtige zonsondergangen gezien

Toen ik pas uit het ziekenhuis kwam was het enige wat ik wilde onder een dekentje kruipen in de zetel. En dan nog liefst met mijn kleren aan. Ik had allang genoeg in het ziekenhuis in een slaaphemd rondgelopen. Ik heb een hekel aan pyamas. De pijpen slingeren ofwel rond mijn benen of kruipen omhoog. Dan nog liever een slaaphemd tot aan mijn knieën. Ik had wel pyamas mee maar ik verdroeg de elastiek niet op de ferme snede op mijn buik .
Na een paar dagen kon ik al behoorlijk rondlopen en na ruim een week maakte ik zelf mijn eten klaar. De frigo en diepvries waren volgestopt. Er was gezorgd voor thuishulp om maaltijden klaar te maken maar die dienst maakte het zo ingewikkeld dat ik na twee keer het voor bekeken hield en zei dat ik mijn plan wel zou trekken. De hulp werkte in blokken van twee uur. Ze kwam om 14 uur om eten klaar te maken! Dat kon toch de andere dag opgegeten worden, zei ze ! Ja mijn oor, die dag moest ik bij manier van spreken op mijn kin kloppen. Gelukkig haalden de kinderen eten aan of maakten ze eten voor me!
Ik kwam op woensdag thuis. De donderdag kwam iemand van de mutualiteit op bezoek kijken hoe zelf redzaam ik was.
Daar ging het helemaal niet over . Ik kon mijn kleren af en aandoen en ook mezelf wassen en zelfs naar boven gaan slapen ( al was dat op dat ogenblik meer naar boven kruipen). Ik wilde enkel iemand om eten klaar te maken want die kracht had ik niet en eten aanhalen kon ik evenmin. Ik zou na een “interview” (?)van twee uur hulp krijgen vanaf de volgende maandag. En ondertussen vroeg ik haar? Mijn kinderen konden toch voor eten zorgen! Alsjeblief die gaan ook werken hé!
Ik heb het twee blokken van twee uur volgehouden en toen gezegd dat er niemand meer moest komen. Paniek , plots konden er twee blokjes van telkens twee uur vanaf, voor de niet verstaanders ineens kreeg ik vier uur na elkaar hulp… Ik had meer dan genoeg van die papierneukerij en zei met klem dat ik geen hulp meer nodig had en moest het nog eens ferm herhalen. Schrik dat ik zou klagen bij de dienst zeker! Ach dat mens volgde letterlijk de papierwinkel.
Mijn kinderen en mijn vriendin hebben me door die eerste weken gesleurd en ondertussen had ik ook opnieuw een poetshulp gekregen.

Vlekje heeft me veel gezelschap gehouden en heden zit ze ’s avonds nog steeds te wachten tot ik in de zetel kom zitten!

wordt vervolgd

Museumavond

Tijdens de zomermaanden is er in Sincfala, het Museum van de Zwinstreek, gelegen in een oude school te Heist elke donderdagavond een muziekvoorstelling en kan je ook een tijdelijke tentoonstelling bezoeken. De tijdelijke tentoonstelling deze zomer gaat over de Romeinen in de Zwinstreek en je komt er ook meer te weten over recente archeologische vondsten uit de Romeinse tijd  oa. gevonden bij de aanleg van de A11.
Elk jaar gaan we met de senioren één keer naar die tentoonstelling en daarop aansluitend een muziekoptreden. Dit jaar was het op 15 augustus omdat het deze keer een optreden was met gitaarmuziek.

De gids wist ons heel veel te vertellen over al de vondsten die tentoongesteld waren. Veel van die scherven  laten ons zien  hoe de Romeinen eeuwen geleden  woonden ,werkten en leefden. Het leuke was ook dat op het einde van deze kleine tentoonstelling je een foto kon maken met een passende achtergrond en eventueel kledij van lang geleden . We kregen de voorzitter zover dat hij samen met zijn vrouw een foto liet maken. De VR bril gaf dan leven aan hetgeen verteld was in een mooi gebracht filmpje. Een paar voorbeelden hieronder.

Na een uur was het tijd om naar de tent te gaan op de speelplaats van de school die vlak achter Sincfala ligt. De grote tent zat stampvol en we konden een tweetal uur genieten van mooie gitaarmuziek in al zijn facetten.  Er was een optreden van drie gitaristen “los del tré”. Hun muziek werd zeer gesmaakt door het talrijk aanwezige publiek . (klik) en je kunt het verhaal lezen van deze drie talentvolle mannen en ook hun muziek beluisteren.

 

Nog een paar bonbons.

Eenmaal “geproefd ” van de kunstige bonbons wilden mijn vriendin en ik ook de andere wel eens bekijken. Deze week reden we opnieuw naar de zeedijk kant het Zoute en van daaruit wandelden we de dijk af tot het Lichttorenplein.  Benieuwd welke landen de kunstenares Laurence Jenkell  verder gekozen heeft .
Er zijn twintig verschillende ” bonbons” verspreid over de zeedijk. Ik heb er een paar niet, die staan nog verder op de zeedijk en aan het CC Scharpoord. Het was te ver wandelen want we moesten ook nog eens terugkeren naar de auto die in de Bronlaan geparkeerd stond. Het laatste eindje was meer slepen met de voeten dan wandelen, pff. Gelukkig geen gevolgen.

Er was die dag erg veel wind op de zeedijk en mijn vriendin trok zelfs een jasje aan. Ik vond de wind wel pittig maar typisch voor de kust. Dus bleef ik er maar verder blootarms van genieten. Al moet ik toegeven dat we de wind van achter  hadden en bij het terugkeren de Kustlaan kozen waar je enkel bij het voorbijwandelen van de zijstraten bijna omver werd geblazen! In ieder geval heb ik er een zomerkleurtje aan overgehouden. Dan zie je er ook seffens veel gezonder uit , niet te vergelijken met de bleekscheet die ik een tijdje geleden was ,hahaha!

Het was kalm op de zeedijk en hier en daar zag je toch al strandbars goed bevolkt.

Ook die dag zag je veel jongeren op grote go-carts de zeedijk onveilig maken. De grote go-carts hadden de uitbaters ervan allemaal samen gezet daar waar de zeedijk smaller wordt. De jongeren hadden er maar in  te stappen en al joelend reden ze over de zeedijk.  Wellicht schooluitstap . Je kon maar beter aan de kant lopen. Ik gun ze die dolle pret best, want vanaf 1 juli mogen ze nog enkel op het fietspad rijden of op de rijweg ( zeedijk is dan voor twee maanden afgesloten voor autoverkeer)

Wij gingen om een ijsje bij de Post in het Zoute( er is er ook eentje in Duinbergen) . En we installeerden ons op het speciaal terras  hiervoor vlakbij het strand. We waren niet de enigen hé.
Neen al die fietsen op de tweede foto waren niet van ijsjes eters . Het beste en gemakkelijkste voertuig op de zeedijk. Eenmaal de vakantie gestart ga je opnieuw honderden fietsen aan de rand van de zeedijk geparkeerd zien staan.


De windbroeken zijn weer bovengehaald en ze wapperden stevig heen en weer, zeker met zo’n strakke wind.
Het was nog rustig bij de nieuwe redderspost.

En nu de bonbons. Een paar moeten jullie nog zelf gaan zoeken.


Een compositie van bonbons


Oostenrijk
Singapour   Finland  België  Israël
Frankrijk

Rusland

Estland
Indonesië

Spanje


Onbekend.
Wellicht een galerij die er ook eentje gemaakt heeft!

Bijna terug aan de auto nog een foto van een hotel dat in feite al afgebroken moest zijn.Het doet me een beetje denken aan Gaudi 🙂

Weer een stap verder…

Ik heb deze week mijn e-bike uit de garage gehaald en heb een kleine fietstocht gemaakt. Tot dat ogenblik voelde ik me nooit sterk genoeg om die stap te wagen. Bang om niet op tijd te kunnen reageren op kruispunten, onzeker op mijn benen staande tot dan toe. Maar het viel allemaal mee. Natuurlijk zocht ik rustige wegen op . Het gevoel weer in mijn eentje te kunnen fietsen was overweldigend (al was het  maar een korte fietstocht ). Als het enigszins kon( want meestal lag ik uitgeteld in de zetel ) waren de uitstappen( vooral om boodschappen te doen of naar dokter of ziekenhuis te gaan) de vele voorbije  maanden te voet of met de auto en ik miste die fietstochten al zo lang.

Oostende voor Anker!

logo

Het gaat de goede richting uit met mijn gezondheid( ik vertel er wel iets over in een ander logje )om dit te bewijzen hier een reeks foto’s van een uitstap naar Oostende op vrijdag 24 mei 2019.  De meest spectaculaire schepen en boten waren er nog niet maar we verkozen om een enigszins rustige dag uit te kiezen.
“Oostende voor Anker “verzamelde van 23 tot 26 mei 2019 meer dan 130 authentieke schepen en vaartuigen die ooit de rijkdom vormden van onze roemrijke maritieme geschiedenis. Een feesteditie want het is de 20ste keer dat dit feest doorgaat en dat het een bruisend evenement is bewijzen de meer dan 200 000 bezoekers over de vier dagen . Dagen vol ambiance, muziek, gezelligheid en niet te vergeten natuurlijk de schepen en vaartuigen groot en klein!
Mijn vriendin en ik namen de tram .Geen parkeerproblemen: de tram heeft een halte vlak bij de haven . Hieronder een paar foto’s van de vernieuwde halte met vlakbij parkeergarage voor auto’s, fietsenstallingen en het gerenoveerde treinstation. De overkapping tot over de treinsporen is in één woord geslaagd !

 

De nieuwe overkapping van het treinstation met bovengrondse autoparking en op het gelijkvloers de nieuwe bedding voor de trams plus loketgebouw. Op de andere foto het gerenoveerde treinstation, en een zicht op de ondergrondse fietsenstalling met de open groene glazenkokers..

Het uitgangbord van de stad en stewards om alles in goede banen te leiden.

mooi weer en maar genieten al wandelend of op een geïmproviseerd terrasje!

Haring roken.

Bij de viskraampjes hield een meeuw de wacht om restjes op te peuzelen. Of had hij die afgepikt !

Ambiance aan boord: een bbq en shantizangers.

De Marine wil nieuwe recruten!

 

 


De Mercator

Je kon een rondvaart maken op zee.

Lange Nelle op de Oosteroever

 

Waar de windturbines worden gemaakt.