Wandelen in een loofbos

Als ik op sommige blogs zie hoe mooi de bossen zijn in de herfst en hoeveel paddenstoelen er worden gezien, dan bekruipt me het gevoel ” ik moet ook eens in een bos wandelen” . Ja ik heb hier ook wel een bos waar je kan in wandelen maar dat is een sparrenbos en daarenboven zijn de hoogteverschillen na de twee operaties een ramp voor mij. Super leuk voor kinderen die de paadjes maar al te graag op en af lopen. Ook vind je in zo’n bos weinig paddenstoelen en zeker geen variatie.

Dus dat betekent dat ik het elders moet zoeken en zo combineerde ik met twee vriendinnen een etentje in de bistro van Zevenkerken met een wandeling in een prachtig loofbos.

Op het einde van een lange dreef omzoomd met bomen kom je aan de abdijkerk van Zevenkerken en aan de school die eraan verbonden is.
De neoromaans-Byzantijnse abdijkerk uit 1899-1902 huisvest zeven kerken of kapellen in verschillende stijlen, die herinneren aan de zeven grote basilieken van Rome. Het gaat, binnen hetzelfde gebouw, om twee tegenover elkaar liggende kerken en vijf kapellen. Deze keer zijn we niet de mooie abdij binnengegaan met de zeven torens die verschillende godsdiensten symboliseren( zo is mij verteld geworden ) want de bedoeling was om een wandeling te maken in het bos dat eraan paalt.
Ik heb deze keer wel even gegluurd tussen de haag naar een klein kerkhof waar de geestelijken begraven liggen. En daarna zijn we het mooie verkleurende loofbos ingetrokken.

Het is geen groot bos maar het is er heerlijk wandelen in alle jaargetijden en zeker in de herfst . De bladeren bedekken het hele bos en je kan zo heerlijk scheppen in de bladeren. Zoals we vroegen als kind ook al deden. 🙂

Ik zocht paddenstoelen misschien waren we al aan de late kant maar heel veel heb ik er niet gevonden en de meeste waren dan nog aangevreten ook. Slakken? Ik moest me nogal stevig bukken om een paddenstoel op de foto te krijgen wat vriendin grappig vond! De foto’s zijn wel niet zo denderend maar ik kan nu tenminste zeggen dat ik in een bos paddenstoelen heb gezien 🙂

Maar vòòr we het bos introkken zijn we eerst gaan eten in de bistro gelegen halverwege de dreef . Die is gelegen in een grote weide vol fruitbomen en in de zomer kan je overal zitten waar je wil maar je moet zelf tafel en stoelen meenemen tot waar je wilt zitten.

De menu van de dag was coq au vin of scampi diabolique. Verder kon je ook gerechten kiezen die ze dagelijks hebben zoals vol au vent… Je hebt er een mooi zicht op de tuin/weide en als je geen koukleum bent mocht je ook nog buiten zitten.

Wegens corona was de verluchting in de bistro nogal fel en kregen we het allemaal koud . Je zou er zowaar een verkoudheid opdoen. Daarom deed de wandeling in het bos echt deugd en kregen onze handen en voeten het weer warm.

Hier een zicht op de dreef die naar de grote weg leidt. Er zijn twee grote parkeerplaatsen enigszins verborgen achter een haag ter hoogte van de bistro maar toch zijn er mensen die liever wild parkeren! Rechts op de foto zie je een stukje van de haag waar de parking achter ligt.

Springtij

Even tussendoor:

Een kort filmpje over springtij vandaag in Cadzand (nl) . Ik heb het water nog nooit zo hoog het strand zien opkomen en de wind was zo hevig dat ik moeite had om mijn evenwicht te houden zodat het filmpje niet teveel zou “bibberen”. Er is daar altijd een heel breed strand . Vandaag kwam het water tot aan het strandpaviljoen ” De Piraat”. Wat moet dat worden als springtij samen zou gaan met een zware storm !

Allerheiligen

Op een zonnige maar frisse namiddag fietste ik vorige week naar de parkbegraafplaats. Het is al een heel gedoe met die werken aan de Natiënlaan en ik moet nogal flink omrijden om daar te geraken met de auto. Daarom reed ik er met de e-bike naar toe omdat ik te voet of met de fiets de Natiënlaan kan oversteken. Ik vreesde ook een beetje dat ik moeilijk zou kunnen parkeren.
Overal zag je over de hele begraafplaats mensen wandelen met of zonder bloemen in hun armen. Uit veiligheidsoverwegingen zijn de bloemen en struiken rond al de ” tuinkamers” zo laag gesnoeid dat je overal vrij zicht heb. Jammer want het gaf je toch een gevoel dat je even alleen kon zijn met je geliefden die daar rusten. Maar blijkbaar vonden veel mensen het eng en heeft het gemeentebestuur alles zo kort mogelijk gesnoeid.

Ik ben eerst tot bij opa gegaan. Omdat er mensen stonden bij de honingraat waar ook opa is bijgezet heb ik even gewacht. Het is opvallend hoeveel perken er met honingraten zijn aangelegd. In die honingraten wordt de urne bijgezet.

Op andere plaatsen zijn er platte grafstenen waarin de urne wordt geplaatst, Maar ook nog grafzerken. De eenvormigheid van de zerken met een rugsteen is opvallend. Je mag gelijk welk materiaal gebruiken maar de afmetingen ervan zijn bepaald. Nergens zie je praalgraven en dat geeft toch een zekere rust aan deze parkbegraafplaats ( zoals dit kerkhof wordt genoemd)

Ik heb niet over het hele kerkhof gewandeld , enkel waar een paar bekenden , mijn broer en een oom begraven liggen. Het perk waar mijn ouders werden begraven is grotendeels leeg en met de tijd zal deze “kamer” volledig opgeruimd en herbestemd worden. Maar nu weet ik dat mijn ouders nog steeds begraven liggen( achter die zwarte zerk). Eén keer kon ik de concessie verlengen en daarna krijg je bericht dat de graven zullen geruimd worden. Ik ga hen daar nog elke keer groeten…

Waar één van die kamers ontruimd werd is nadien een plaats van bezinning gemaakt. Héél mooi! Achteraan op e foto zie je links een gebouwtje met een terras( foto helemaal onderaan dit log) en het rode gebouw is het funerarium.

Ik ben dan doorgewandeld naar de strooiweide. Omdat veel mensen na het uitstrooien van de as van een dierbare het gevoel hebben dat er geen plek meer is om hun dierbaren te herdenken heeft het gemeentebestuur 6  gedenkzuilen in arduin laten plaatsen. Op één van de  zuilen heeft de Brugse kunstenares Maud Bekaert de tekst “Zoveel meer dan een herinnering” gebeiteld. Op elke lege zijde van een zuil kunnen 75 naamplaatjes in blauwe hardsteen aangebracht worden van overledenen waarvan de as op de weide is uitgestrooid.

En als je even tot rust wil komen maar nog niet de parkbegraafplaats wilt verlaten is er een terras aangelegd naast een gebouwtje met oa sanitaire voorzieningen.

Verdwenen Zwinhavens

Zaterdag namiddag ben ik met een schoolvriendin uit Brugge naar het Zwin gereden. Het was al een paar keer uitgesteld maar nu de tentoonstelling begin november afloopt gingen we weer of geen weer er toch naar toe. Maar als de wind “uit het zeegat” komt dan is het scherp en koud . We beperkten ons die namiddag tot twee tentoonstellingen , eentje over de verdwenen Zwinhavens en eentje over het leven van de vogels in en rond het Zwin . Maar die laatste is permanent en die namiddag liepen we er enkel eens door.

Behalve de tentoonstelling bezoeken kan je ook een aangepaste fietsroute volgen waar vroeger de Zwinhavens waren. Onderweg is er mogelijkheid om op bepaalde plaatsen door een kijker in Virtual Reality de evolutie te volgen.

Wij hadden geen geluk die namiddag de vogels en de runderen en schapen zaten ver af en de ooievaars waren al naar het zuiden afgereisd. De knotwilgen zijn niet alleen in de omgeving van het Zwin waar te nemen , maar overal in de lanen zie je knotwilgen staan. Het is bijna een symbolische boom op het hele grondgebied.

In een aparte ruimte zie je in VR ontstaan en werking van die verschillende havens met als eindpunt de Van Eyckplaats in Brugge waar de boten toekwamen.

In kijkkasten zie je voorwerpen die in de havens gevonden zijn en boeken over de werking in de havens

Even liepen we nog de zaal door waar je allerlei te weten komt over vogels die aan de kust zijn aan te treffen.

Ik schreef het al dat het die dag niet zo’n schitterend weer was en omdat we een mooi uitzicht hadden vanop het uitkijkplatform op het park besloten we geen wandeling te maken want we wisten niet of we het droog zouden houden en de wind was ook niet zo uitnodigend.

Als afsluiter nog even napraten in de ruime cafetaria-restaurant ” the Shelter”

Zin om het zelf eens te gaan bekijken, Nog tot 7 november kan je in het Zwinpark terecht.

Boswandeling op een zonnige oktoberdag

Ik was onlangs gaan wandelen in het Domein Beisbroek in Brugge St Andries (klik) in de hoop veel paddenstoelen aan te treffen zoals een paar jaar terug. Behalve ” keien” ( een soort paddenstoel) zag ik er niet veel . Ook geen verkleurende bladeren aan de bomen. Daarenboven was het zo’n zacht weer dat een licht jasje al volstond . Precies een zomerdag..
Nu zijn we een paar weken verder en ik was op bezoek bij een Brugse vriendin en na een lekkere lunch stelde ze voor om in een klein bos niet ver van haar woning een wandeling te maken.

notenbrood met lauwe camembert en een slaatje

Veel paddenstoelen hebben we hier ook niet gezien , maar het was aangenaam om nu eens langs brede paden en dan weer door een stuk bos vol verdorde bladeren -waar je lekker kan in scheppen met je voeten -te wandelen. Dan liepen we langs waterpoelen en langs smalle vochtige paadjes. Midden in het bos waren banken in een vierkant geplaatst, wellicht afkomstig van omgewaaide bomen.
Hier en daar zag je bomen waarvan de bladeren lichtjes begonnen te verkleuren. De herfst komt er zeker aan maar nu was het bos nog overwegend groen en de zon gaf nog warmte.

Toen ik thuiskwam werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Jammer dat de woning van de buurmaan het zicht wat belemmerde. De hemel was een bewegend spel van kleuren . In plaats van een foto had ik het beter gefilmd.

Zoute Grand Prix anno 2021

Verleden jaar was het een Grand Prix in mineur door corona, dit jaar is nog niet helemaal zoals vroegere jaren om geen grote massa volk bijeen te brengen maar toch nog druk genoeg . Vier volle dagen waarin er op gebied van auto’s van alles gebeurt.

In het Prado Zoute ( Prado staat voor Premium Automobile Dome) kunt u in immens grote luxueuze tenten op het strand bij het Albertplein de nieuwste modellen ontdekken. In het Prado Bruges staan de exclusieve oldtimers tentoongesteld.

Er is ook een Rally voorbehouden aan klassieke wagens .Snelheid van uitvoering, technische stuurmanskunsten en respect voor de wegcode staan centraal en beleving er boven op. Naast deze competitie is er ook een tourrit voor chauffeurs die liever op hun eigen tempo het parcours doen.

Dan is er ook nog de GT tour. Een tocht langs bochtige wegen met uitdagende snelheidstesten door unieke sportwagens .

De Zoute Concours d’elegance gaat door in Royal Zoute Golf Club met een spectaculaire tentoonstelling van 75 unieke classic & vintage cars op de fairways van de Royal Zoute Golf Club.

De Zoute Sale is een prestigieuze internationale veiling van zeldzame verzamelaarsauto’s die gehouden wordt op het strand bij het Albertplein in Knokke-Le-Zoute. In 2019 werd maar liefst 15 miljoen euro aan exclusieve auto’s verkocht op de ZOUTE SALE by Bonhams. Hoeveel wordt het dit jaar ?

Zo zie je dat er meer is die dagen dan gewoon even auto’s bekijken die aan de meet komen. Zin om te gaan kijken ? Dat kan want morgen is de laatste dag met de prijsuitreiking als afsluiter!!

Hieronder een impressie hoe het er donderdag aan toe ging bij de aankomst van de Rally en het parkeren op de zeedijk. Stewards alom en Marchals die de bestuurders begeleidden naar een parkeerplaatsje en tevens de omstaanders in bedwang hielden. Een organisatie om U tegen te zeggen.
Ik heb er in elk geval van genoten en toen viel het met de drukte nogal mee. Het was ook de eerste dag.

Ik zoek andere oorden op!

Neen ik ga niet op vakantie en ik blijf ook niet lang weg. Maar ik verlaat een paar dagen mijn hectische stad die volledig in het teken staat van het WK wielrennen. Ik gun het iedereen om te genieten dat alles een tijdje op zijn kop staat. In stad kun je bijna nergens meer parkeren of je moet naar de randparking rijden en vandaar met een shuttlebus naar het centrum . Je kan hier niet van west naar oost en als je de stad wil verlaten aan de kant waar ik woon moet ik via een omweg de A11 nemen. Die ga ik nu nemen want ik ga naar de Westhoek!

Op de Natiënlaan zijn praktisch alle winkels dicht wegens niet bereikbaar. Zelfs de Aveve en de Mcdonald zijn dicht hoewel die op een kruispunt liggen en enigszins bereikbaar zijn. Er waren al zoveel ongemakken met de aanleg van een nieuwe rotonde. Maar kom, dit nemen we er maar bij. Het komt misschien nooit meer voor dat hier de start van het WK wielrennen plaatsvindt.
Jullie kunnen uitgebreid dit kampioenschap volgen op alle media!! Veel plezier

Einde zomer in Blankenberge

Niet enkel de praalwagens en de groepen die bij de praalwagens hoorden waren mooi om zien , maar de stad zelf had zijn beste kleedje aangetrokken.
Ik neem jullie even mee naar het Leopoldpark waar alles in het teken stond van de Belle Epoque. Niet enkel het mooie bloementapijt verwees naar de Belle Epoque periode maar ook panelen met taferelen van vroeger. Het hele park was mooi bebloemd en dat zag je al aan de bloembakken voor je het park binnenging.

Een hoekje in het park waar een grasveld was werd druk bezocht . Daar stonden enkele panelen waar ik niet kon aan weerstaan 🙂

Even uitstel…

Ik beloofde nog een vervolg op het bloemencorso in Blankenberge maar ik moest het even uitstellen omdat ik gek werd van de tandpijn.
Een tiental dagen geleden- en nu mag je echt niet lachen met mij- had ik plots mijn gebit in mijn handen. Ja dat overkomt wellicht nog anderen . Maar als ik zeg dat dit een vast gebit is dat er zeker niet mag uitvallen dan begrijp je wel dat ik me rot schrikte. Ik had geen pijn vooraf gehad ook niet het gevoel dat iets los gekomen was. Helemaal niks.
Bij een rustpauze bij het petanque spelen, kon ik juist nog mijn gebit opvangen.
Ik kon niet onmiddellijk terecht bij mijn tandarts omdat hij en zij ( echtpaar allebei tantarts) tot 23 augustus in verlof waren. Een tandlabo kon me niet voorlopig helpen bij dergelijk gebit , de man was zo vriendelijk allerlei oplossingen te zoeken maar uiteindelijk troostte hij me met te zeggen ” gelukkig kan je de straat op met een mondmasker en valt het niet zo op.”

Ik kon bij de terugkeer uit hun vakantie onmiddellijk bij de tandarts terecht. Na onderzoek bleek dat twee van de drie tanden die de beugel dragen met de jaren verpulverd waren . Ik had dit nooit opgemerkt of gevoeld. Maar het kon hersteld worden door twee tanden te ontzenuwen en hij maakte mij klaar voor deze ingreep die door zijn vrouw zou uitgevoerd worden. De afspraak was vandaag en heeft 4 uur in beslag genomen. Met succes al was het bij momenten wel heftig.

Maar ik had na dat klaarzetten voor de ingreep van vandaag gevoeld dat een ontsteking de kop opstak bij één verpulverde tand. Rot veel pijn en een dafalgan bood een beetje soelas. Ik vreesde al dat het niet zou doorgaan.
Ik heb verschillende extra spuitjes moeten krijgen want die ene zenuw was niet klein te krijgen. Gelukkig was de andere zenuw in alle stilte lang geleden vanzelf al verdwenen . Nooit iets van gemerkt.

Nu zit ik te bekomen en voel me deze avond nog altijd groggy . De voorspelling is dat ik nog een aantal dagen pijn zal moeten verdragen en is het niet te harden mag ik de vrouwelijke tandarts opbellen. Dus loop ik nog altijd tandeloos . Een foto zal ik er in elk geval niet van maken,hahaha!
Volgende week zal de man mijn gebit weer gebruiksklaar hebben . Dit zou in één séance gebeuren . Laat ons hopen dat het lukt. Momenteel ga ik enkel met een mondmasker de straat op of ik spreek zo weinig mogelijk.

Ik heb sedert mijn achttiende een vals gebit tengevolge van de waterpokken als kind. Al mijn tanden groeiden toen schots en scheef en lange tijd moest ik een soort beugel dragen die elke maand werd aangespannen. Gevolg veel kiezen verloren en voortanden die kapot sprongen. Mijn ouders hebben niet gewild dat ik een losse beugel zou dragen omdat ik nog zo jong was. Zij hebben diep in hun portemonnee getast voor dit vast gebit. Ondertussen is die wel al vernieuwd want net zoals tanden verslijten die ook. Maar blijkbaar verslijten tanden die verborgen zitten toch ook.
Hopelijk voel ik me morgen niet meer zo groggy.

Domein Ryckevelde

Het was een mooie, warme zaterdag die 14e augustus . Ik had afgesproken met twee (school)vriendinnen in Brugge . Samen reden we naar het domein Ryckevelde .Dit domein wordt als volgt omschreven:

Ryckevelde is een domein van 180 ha op grondgebied van Assebroek en Sint-Kruis, Sijsele en Oedelem. Een deel is militair domein, het kasteel krijgt een nieuwe bestemming en de bossen zijn deels beschermd natuurgebied.

Voilà kort en bondig getypeerd. We moesten de auto achterlaten op een parkeerterrein redelijk ver van het Kasteel. (Dat ondervonden we later toen we van het kasteel terug wandelden naar de auto). Het was de bedoeling om door het bos te wandelen en even in de Heemtuin rond te lopen. Toen het kasteel in zicht kwam waren we toch blij met het vooruitzicht te kunnen uitrusten en iets te drinken. Het was ondertussen ook erg warm geworden.

Om het voor iedereen aangenaam te maken zijn er paadjes voorbehouden voor wandelaars, op andere paden mag er gemontainbiket/gefietst worden of met paarden gereden worden. Er wordt aan iedereen gedacht. Midden in het bos staat het huis van de bosbeheerder of hoe die ook genoemd wordt en vlakbij is een heemtuin.

Ik wilde een fotoshoot van mezelf tussen de varens. Heb altijd iets gehad met varens; Ik vond het fantastisch dat die planten zo mooi groen waren terwijl ze toch meestal onder het bladerdek van bomen staan. Nu was er in het bos een plek waar veel varens stonden en de twee vriendinnen zouden eens zorgen voor een paar mooie foto’s. Ze waren niet gauw tevreden en ik moest dan eens daar proberen te staan en dan weer elders. Maar dat was niet zo gemakkelijk omdat onder de varens veel netels stonden en braambessen . Een beetje naar links, wat verder in de struiken en zo bleef het maar doorgaan.

De meest geslaagde foto tussen de varens is deze waar ik zwaaide dat het genoeg was!! Een hilarisch momentje!

We wandelden verder en kwamen op een grote open plek in het bos waar de heide klaar stond om te bloeien. Hier en daar waren er al plukken donkerrode bloeiende heide.

Maar nu begonnen we toch te verlangen om even te kunnen rusten en iets te drinken. We hadden het warm gekregen en het was ook erg warm geworden. Dat voelden we zodra we uit de dichte begroeiing kwamen.
Het terras zat stampvol en het zag er niet naar uit dat er vlug een plaatsje zou vrij komen. We mochten als we dat wilden in de kelderverdieping plaats nemen en dat was warempel een goed idee want in de cafetaria daar was het lekker fris. Na ons kwam er nog een gezin met kinderen afgezakt. Daar heb ik een wafel gegeten zoals in mijn moederstijd, mooi bruin gebakken maar ook lekker zacht!

Een namiddag om nog eens te herhalen!
Klik de fotos aan , ze zijn zoveel mooier in het groot.