Een positieve noot

Ik had een beetje tijd nodig om te wennen dat Vlekje hier niet meer is. Ik heb haar verschillende manden , kussentjes, dekentjes , etens-en waterbakken opgeruimd. Het lijkt allemaal niet veel en het is niet groot maar toch zijn er nu veel lege plekken in huis . Ik had  de eerste dagen het er erg moeilijk mee. Onbewust keek ik waar ze wel kon zitten of luisterde ik of ze niet miauwde.
De twee “buiten” poezen ( geen zwerfkatten , die hebben wel een thuis ) kwamen me elke dag bezoeken : de ene zit trouw op afstand te kijken en de andere springt als een gek luid miauwend tegen het keukenraam. Ze lijken het niet te snappen dat Vlekje niet komt kijken. Maar ze zijn beiden allang tevreden dat ze eten krijgen en zitten of liggen dan nog wat na te genieten. Ik vind het leuk dat ze dagelijks eens langskomen ( ik weet ook wel dat het om het eten te doen is , maar toch)

Ik heb mijn gedachten verzet met nog wat in de tuin te werken. Niet lang het was er te koud voor en vandaag voelde de wind zelfs ijzig aan. Dan maar binnenshuis bezig geweest met verstelwerk voor de dochter en voor mezelf lange broeken verkorten. Ik ben gekrompen denk ik  🙂
Om het huis wat op te fleuren heb ik twee takken geknipt van de krulhazelaar en paasversiering aangebracht. Vaas staat op de vensterbank waar  een mand van Vlekje stond. In de hall wat paasgerief bij de planten. Een positieve noot in een tijd dat het bol staat van droevige berichten.

Lente in stormweer!

Is het nu Lente tijdens stormweer, gezien  de hoge temperaturen voor de tijd van het jaar?
Ik zit nu al dagen lang binnen gekluisterd met een serieuze verkoudheid. Twee dagen te ziek om rond te lopen en de andere dagen te mottig om iets te doen.
Mijn lieve apothekeres bezorgde me siroop en keeltabletten. Ze kent mijn recente ziekteverleden met massa’s verschillende medicamenten maar al te goed en zij was nu mijn toeverlaat want mijn huisdokter is met vakantie. En waar moet je anders naar toe? Spoed  of huisartsenpraktijk. Ach het is maar een verkoudheid hé en als je daar mee afkomt kijken ze wat meewarig naar je. Maar niet verzorgen daar heb ik ook geen boodschap aan.
Het weer is nu bepaald ook niet zo aanlokkelijk om naar buiten te gaan. Veel wind en regen en die ene keer dat ik inkopen voor een heel regiment heb binnengeslagen moest ik het achteraf bekopen met vreselijke hoestbuien en een gerafelde keel. Ik weet het wel  moest het maar vragen aan de kinderen , maar ze hebben in de voorbije tijd al zoveel voor me gedaan en de Colruyt is amper vijf minuten rijden van mijn huis.

Maar tussen de buiten ,regen en hagelvlagen was er af en toe ook eens een zonnetje. Goed ingeduffeld ( je had me moeten zien: ingepakt , alleen het mondkapje ontbrak maar dat werd opgevangen door een sjaal tot juist onder mijn ogen! ) trok ik de tuin in om foto’s te maken!
Het resultaat zie je hieronder

 

 

een weekje verschil tussen beide reeks foto’s van de bloesems van de kerselaar.

De tuinman had bij het snoeien van de kerselaar wat takken laten staan'(“saptrekkers” noemen ze dat in tuinjargon.) Die paar takken bloeien nu overdadig! overweldigend mooi op de kale knot.

Ik heb in het najaar geen bollen geplant omdat ik dat nog niet aankon. Maar dat is geen probleem want overal in de tuin zie ik hoge, lage,  kleine, dubbele paaslelies bloeien! Zelfs de blaadjes van tulpen piepen al boven tussen het mos dat ik gewoon in plakken kan afscheppen en laten drogen.

 

Een grote verrassing is de magnolia die op een paar dagen tijd volop in de knop staat.

Verleden jaar stond die pas  op 10 maart volop in bloei. Eén nacht vorst en de bloemknoppen vielen massaal uit de boom! Hopelijk dit jaar niet hetzelfde scenario

De kraai houdt vanop de gesnoeide treurwilg alles in de gaten. Wees maar zeker dat de andere vogels  als eksters en merels en zeker de kleine meesjes uit zijn buurt blijven! Neen het is geen kauw die vliegen hier ook genoeg rond, maar wel een pikzwarte raaf
Het eten voor de kleinere vogels hangt in de gesnoeide kerselaar open en bloot. Ze durven er niet massaal op af komen en daarom heb ik onder de aucuba plant de graankorrels gestrooid.

In het najaar was ik vergeten om de tulpenbollen te planten en die heb ik onlangs in bloempotten gestopt en zie ze komen al boven. Onder de rozen heb ik nog een toef wildemanskruid gevonden. Die plantjes zijn al straatoud en sommige jaren bloeien die niet eens!  Het zijn echt geen anemonen. al doet het bloemetje daar aan denken. De wilde aardbeien struikjes dragen al bloemetjes! In een hoek van de tuin heb ik tussen de nog “dooie” takken van de forsythia al gele bloemetjes ontdekt.

 

Omdat de driebubbel bloeiende en geurende paasbloemen geknakt lagen heb ik ze samen met een takje bloesem binnen in een vaasje gezet!

Op zoek naar planten ?

Toen ik uit het ziekenhuis kwam ging ik de hele wereld verslaan ! Zucht,  het werd eerst nog een paar weekjes rustig aan doen, even rondlopen en uitgeput terug in de zetel onder een dekentje. Maar na een paar weekjes wilde ik toch de wijde wereld weer in en het eerste wat ik toen gedaan heb is naar de vergroting van de zwingeul gaan kijken die pas in maart van dit jaar was opengesteld. Ik heb er toen een logje over gemaakt. Een kort  tripje maar het was een grote stap voor mij na al die maanden afzien.

Mijn vriendin was altijd bereid om mee te gaan met mij op die korte uitstappen. Ik voelde me helemaal niet zeker bij het stappen. Komt van de narcose zeiden ze en ook van de erg schommelende bloeddruk. Erge moeheid kon me zo overvallen dat ik er werkelijk moest bij gaan zitten. Eigenlijk bleef ik beter thuis , maar dat maakte me zenuwachtig want ik voelde me niet meer zo ziek en ik wilde vooruit. Genezing kan je echter niet forceren…

Het was bijlange nog niet de tijd om uit te kijken om bloemen aan te schaffen voor de tuin. Maar sommige bloemencentra zijn zo mooi dat je er gemakkelijk kan in rondkuieren zonder planten te kopen. Dat deden  mijn vriendin . In mijn omgeving zijn er wel een paar van die centra en die zijn zo mooi ingericht en zeker met het voorjaar en Pasen in het vooruitzicht

  

 

 

Hoewel het nog veel te vroeg was om planten te kopen voor buiten, kon je toch al heel wat uitkiezen. Ik heb toen enkel gekeken want ten eerste liet het weer het nog niet toe om buiten te werken en ten tweede kon ik dat zelf nog niet aan. Maar kijken kon wel en dat hebben we dan ook gedaan. De aankopen zijn veel later gedaan én toen kon ik die zelf al planten : nu een beetje en dan een beetje 😉

   

 

 

1Mei !

 

 

 

 

…’t Is mei, mei mei
Wat een gevoel
’t Is mei
Dat scheelt een heleboel
En ik dans met stoel en al in de zon en plein publique
En de hele wereld is muziek…
 (een fragment uit een liedjes tekst van Toon Hermans)

 

Boshyacinten

Ik moet geen reis ondernemen om ergens in een bos de bluebells te bewonderen. Ik heb er zelf genoeg in de tuin staan : langs de voorzijde , opzij en langs achter . Elk jaar opnieuw zijn ze daar weer . Elk jaar komen er meer en meer bij. Elk jaar kleuren ze opnieuw de tuin met hun blauwe wiegelende kopjes. Werk heb je er niet aan als je die eenmaal in je tuin hebt. De knollen kruipen elk jaar dieper in de grond en eenmaal de bloemen uitgebloeid zijn trek je de stengel met de uitgebloeide bloem uit. De knol laat je gewoon zitten. Ik heb ervoor gezorgd dat er op dezelfde plaats andere bloemen  aan de beurt kunnen komen. Nu is het nog volop genieten.

 

PS: En paar jaar terug was ik met de kleinkinderen een paar dagen met vakantie in Frasnes( le Pays des Collines) waar de vroegere buren een vakantiewoning verhuurden. Zij hadden ons aangeraden om een stuk bos niet zover van de woning te bezoeken. Dat hebben we gedaan. Ik plaats hier enkele foto’s van dit  bos waar geen paadjes waren en we voorzichtig tussen de bloemen stapten! Grandioos zicht!

 

 

Het gaat al wat beter !


De tuin hult zich in lentekleuren. Jammer dat de wind zo lelijk te keer gaat .
De bloesems vind je in de hele tuin.

Verleden week was ik op controle naar het ziekenhuis. Positief nieuws, zeker wat de operatie betreft. Er zal na verloop van tijd enkel nog een litteken overblijven van de ferme snee op mijn buik. Nu is die nog pijnlijk en hinderlijk vooral omdat ik een abdominal binder moet dragen. Ik doe die ’s avonds af en slaap zonder,  maar ’s morgens is het rennen naar de badkamer om dit steunverband weer om te gorden. Ik mag nu een gaine  dragen die minder hinderlijk zal zijn en me meer bewegingsvrijheid zal geven maar toch nog genoeg steun .
De volledige genezing zal zes maanden duren. Waar ik toch een beetje van opkeek! De chirurg zag mijn reactie en herinnerde me eraan dat ik een zware operatie heb ondergaan.( in feite twee na elkaar : een laparoscopie en vlak erop een gewone operatie). Ja ik mag al blij zijn dat het gelukt is want achteraf vernam ik dat er gevreesd werd voor een stoma. In feite was het méér dan hoogtijd dat er ingegrepen werd .

Ondertussen ben ik toch al een paar kilootjes bijgekomen omdat ik nu kan eten. Straks ga ik nog moeten opletten om niet teveel aan te komen! 🙂
De moeheid zal nog een hele tijd aanhouden en het enige dat ik kan doen is eraan toegeven en rusten. Nu kan ik toch al een paar uurtjes rondlopen. Hopelijk verdwijnt de maagpijn geleidelijk want daar heb ik het meest last van. De maag kan bij bepaalde operaties in stresstoestand belanden en ik kan verzekeren dat dit erg pijnlijk is. Nu begrijp ik waarom er steeds maar op gehamerd werd in het ziekenhuis of ik de pilletjes voor de maag had ingenomen( die leggen een beschermlaag ). Ik heb een paar aanvallen gehad de afgelopen weken waarbij ik zoveel pijn had dat ik dacht terug naar het ziekenhuis te moeten. Bij de controle zei ik tegen de chirurg dat ik meer last had van mijn maag dan van de operatie. Hij heeft me iets gegeven en hopelijk blijven die aanvallen nu weg.

Ik moet wat geduld opbrengen … en dat is lastig als je na màànden gesukkel en niks kunnen doen je toch wat beter begint te voelen en je weer van alles wilt doen!

Mijn drie kinderen hebben me veel geholpen en ook lieve vriendinnen die me dagelijks opbelden om me moed in te spreken. Eentje kwam me elke namiddag gedurende de eerste week thuis gezelschap houden en deed kleine werkjes in huis. Zij deed ook boodschappen voor me en nu vergezelt ze me om zeker te zijn dat ik niks zou opheffen. Samen deden we ook al een paar kleine uitstappen zodat ik toch eens buiten kon( heb nog steeds elastieke benen en neem nog liefst iemands arm).
Dat toon ik binnenkort want ik zie het weer zitten om mijn blog weer leven in te blazen.

Ik moet maar zien dat ik een plaatsje vind in de zetel!