De Zwinduinen

Na een paar dagen winterse toestanden kwam er vrijdag  een dag met héél mooi weer om te wandelen. Tegenwoordig is het zo dat je de dag moet plukken als het weer het toelaat. Dus de auto genomen , vriendin ingeladen en naar zee. We zouden wel zien als de wind daar te koud was. Dan kozen we wel voor iets verder van zee af. Maar het viel opperbest mee.

We startten de wandeling aan de Lekkerbek: Het verste strand richting Zwin. Daar rijden er geen auto’s . Het rijk is aan de wandelaars en fietsers. We moesten er wel de talloze go-carts bij nemen. En dat waren allemaal go-carts voor een 8 à 10 personen. Volgens mij waren het jeugdbewegingen die met jonge “gasten” op stap waren. Aan het lawaai te oordelen genoten ze volop. Wij maakten géén lawaai maar genoten ook. 😉

Op bepaalde plaatsen was het zand geëffend en was er helmgras geplant. Ook was er orde geschapen bij het plaatsen van strandcabientjes. Het lijkt me dat er een uitbreiding is .
De twee surfersclub hadden al veel bezoekers . Op de verste club waren ze met bulldozers nog het zand bij de waterlijn aan het effenen. Ook werd er volop reclame gemaakt voor take a way dranken en gerechten.

 

duinen zijn geëffend en helmgras werd geplant.
uitbreiding van plaatsing strandcabientjes
al veel volk bij de twee surfersclubs
bulldozers effenen nog het strand

Wij wandelden verder maar tot aan de Haas van Flanagan was deze keer niet de bedoeling. We wilden door de Zwinduinen wandelen om zo tot aan de wandelweg in de Zwinbosjes te geraken.

Ondertussen zagen we héél veel fietsen staan bij een surfclub, was het verboden te zwemmen ( er zijn daar nooit reddingsdiensten )en zijn er veel nieuwe doorgangen gemaakt zodat wandelaars en paarden gemakkelijk naar de zee kunnen gaan. Met de jaren was alles toegegroeid met veel stekelige struiken!

We verlieten de zeedijk en gingen door een draaipoortje de Zwinduinen in. Misschien zagen we de Konik paardjes en de geiten en geitenbokken die daar grazen.
Vriendin was niet zo happig om die beesten te zien en daarenboven weet ik dat ze niet graag door los zand wandelt. Er was gelukkig genoeg mosbegroeiing waar ze kon op lopen.
We liepen we een beetje verkeerd en stapten tot het paadje eindigde bij ondoordringbare struiken . Daar zag ik een paar reuze geitenbokken de lucht in springen om te kunnen knabbelen aan wat groen van struiken. Eerlijk ik durfde niet dichterbij komen en op de foto zie je ze niet zo goed . Toen ze zo hoog sprongen heb ik hun enorme horens gezien en hun lange sik. 
Vriendin was al teruggedraaid en ik ging haar maar vlug achterna. Opeens zag ik een paar Konikpaardjes tussen de duinen uit komen. 
Ik zag een groep wandelaars vanuit de tegenovergestelde richting komen en zij bevestigden dat we langs daar op de wandelweg in de Zwinbosjes geraakten. Midden de Zwinduinen liggen nog veel betonbrokken en stenen van voormalige bunkers die daar overvloedig gebouwd werden tijdens wereldoorlog I

Ik kan enkel zeggen als je de gelegenheid hebt verlaat eens de gewone paden van de zeedijk en de Zwinbosjes en slenter eens door de Zwinduinen. Ik herleef mijn kindertijd want zo was het toen. Er is veel werk gemaakt aan het herstel van de Zwinduinen en lange tijd kon je er niet doorheen wandelen.

steenbrokken van bunkers
Konikpaard

Geitenbokken. Maar ik durfde echt niet dichterbij.

En toen bleek de batterij plat .. maar in elk geval kan ik tonen dat we in de Zwinduinen gewandeld hebben. Je geraakt erin via een draaipoortje en je geraakt er een heel eind verder ook weer uit via een draaipoortje.

Ramskapelle

Behalve een bezoek aan de kerk van Ramskapelle wandelden we ook in het dorp zelf rond.
Ramskapelle is door de fusie in 1971 samen met Westkapelle een deelgemeente geworden van Knokke-Heist . Het telt meer dan 750 inwoners maar dit getal stijgt voortdurend door het bouwen van nieuwe wijken.
In de geschiedenis is Ramskapelle als zelfstandige parochie al terug te vinden in de helft van de 13e eeuw en later werd het bekend door de levering van bakstenen aan de stad Brugge. In de 19e eeuw was er zelfs een baksteenfabriek.
Het ligt tussen Westkapelle en Heist en leunt aan bij de Zeebrugse haven. Het is er in elk geval rustig wonen

Door de hoge prijzen voor bouwgrond in Knokke werd uitgeweken naar westkapelle, Ramskapelle en Heist. Maar door vraag en aanbod is het daar ook al prijzig geworden. en is er ondertussen ook al flink geknabbeld aan het polderlandschap van de deelgemeenten.

klik op de foto’s om ze groter te zien.

Toen we door het straatje rond de kerk liepen zagen we een wegwijzer naar een speelplein. Nieuwsgierig liepen we het pad op en kwamen we uit op een grote speelweide. Met hellingen en paadjes en ook een speelplein om voetbal, basketbal… te spelen, Er was ook een groot bijenhotel en in een afgesloten ruimte stonden twee bijenkorven. Mooi en dit te midden van velden en weiden.

Maar achteraan de parking vlak vòòr de kerk is er ook een klein speelpleintje dat onderhouden wordt door de kerkgemeenschap. Ik herinner me dat ik daar ook nog geweest ben met Sébastien toen hij klein was en dat die op dezelfde tractor heeft gespeeld. Vriendin rustte even uit op zo’n wiegelend speeltuigje.

Het centrum van Ramskapelle is niet groot en we waren er vlug rondgewandeld. We wilden ook een kijkje nemen in de nieuwbouw wijken waar de woningen als paddenstoelen uit de grond rijzen.

Het dorp is de laatste jaren enorm uitgebreid. Vlak naast de pastorie loopt een landweg die op het einde uitkomt op de verbindingsbaan van Westkapelle naar Heist. Op het einde van de muur links( bovenste foto links) zie je de vroegere uitbreiding met talloze ruime woningen. Rechts achter de nadar afsluitingen stap je een recente verkaveling in. Ik keek mijn ogen uit want ik wist niet eens dat er daar zoveel was gebouwd en niet bepaald sociale woningen! De meeste in het wit geschilderd. Het is groter dan het centrum van het oorspronkelijke Ramskapelle.

Na ons bezoek aan de kerk ,en de wandeling naar de speelweide en door de nieuwe wijk en de dorpskern kwamen we terug op de parking gelegen vòòr de kerk. Daar kan je nog gratis parkeren!

Terug op de parking realiseerde ik dat we twee bezienswaardigheden hadden overgeslagen omdat die aan de andere kant van het dorp lagen nl de Molen van Callant ( ik heb die hier toch nog op de foto gekregen)en het For Freedom Museum.
We keken naar elkaar en we zijn in de auto gestapt. 😉
Het was genoeg geweest voor die namiddag. Ik heb vroeger al eens een uitgebreid log gemaakt over dit Museum Lezen? klik dan zeker hier en hier
Het For Freedom museum heeft een ware boost gekregen door de tussenkomst van Kamal Kharmach in de VRT-reeks “Andermans Zaken “ . In Andermans Zaken komt Kamal Kharmach ondernemingen die in moeilijkheden verkeren ter hulp. Hier is dit ook gebeurd en dit heeft een positieve reactie voor dit museum teweeg gebracht. Sedertdien loopt het bezoekers aantal steil omhoog.

Nog een beetje Paassfeer

Toen ik samen met mijn vriendin een wandeling deed in de deelgemeente Ramskapelle hebben we ook een bezoek gebracht aan de St VIncentiuskerk.

Een klein beetje geschiedenis over deze kerk:

“Het oudste deel van de huidige kerk is de toren, die teruggaat tot de 13e of 14e eeuw. Gedurende het laatste kwart van de 16e eeuw werd de kerk grotendeels verwoest tijdens de Godsdienstoorlogen. Tussen 1605-1610 werd de kerk provisorisch in gebruik genomen, definitief herstel volgde 1634-1635. In 1863-1864 werd de kerk vervangen door de huidige, neogotische kerk waarbij de toren bleef gespaard.

Naast de zuidoostelijke steunbeer bevindt zich een schettekot, een houten hok waarin tot in de jaren ’80 van de 20e eeuw dieren geofferd werden ter ere van Onze Lieve Vrouw, d.w.z. bij opbod verkocht. Het schettekot hangt tegen de muur van de kerk rechts naast de ingang. Het is een dubbel houten hok afgesloten met een hekje onder een lessenaarsdak. “

De kerk met een kerkhof errond ligt midden in het dorp . En rondom is er nog een smalle weg waar huizen werden gebouwd. Kerk met ommegang en kapelletjes is een beschermd dorpsgezicht

Vlak vòòr de kerk is de mooie pastorie tot heden nog bewoond. Het hek van de ommuurde kerk stond wijdopen en wij stapten een mooi omzoomde weg met leibomen richting ingang van de kerk. Bloembakken in cortenstaal staan langs weerszijden van het pad. Op het moment zelf gaf ik geen aandacht aan het Schettenkot , maar tussen de bomen vlak voor een persoon die daar bij de ingang van de kerk staat zie je er een glimp van.

De kerk was open en mijn vriendin ging eerst een paar kaarsjes aansteken voor het beeld van Maria. Gezien er maar weinig mensen mogen aanwezig zijn in de kerk werden alle stoelen aan één kant” geparkeerd”. Er werden twee rijen staanders met bloemen neergezet en het geheel gaf een betoverende aanblik. Ook de sobere glasramen zijn mooi om zien.

Rond de kerk is een sober maar mooi onderhouden kerkhof met nog recente graven. Binnen de kerkhofmuur loopt een ommegang met kapelletjes uit het tweede kwart van de 20ste eeuw.

klik op de foto’s om ze groter te zien