11 November

Op 11 november herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. In België, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en enkele andere Gemenebestlanden vinden er dan herdenkingsplechtigheden plaats om 11 uur ’s morgens.
Want het was op het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand dat in 1918 de wapens zwegen.

Deze foto’s zijn genomen op het Kerkhof van Brugge.
Over het hele kerkhof zijn herdenkingsplaatsen voor de overledenen van beide Wereldoorlogen.

 

Belgische militairen

Soldaten van het Commonwealth

Omgebracht tijdens de oorlog.

Een eenzaam graf van een soldaat gestorven in de 1 wereldoorlog.

Oudstrijders gestorven na de oorlog

Een gedenksteen voor de gesneuvelde Duitse militairen van eerste Wereldoorlog

Het kerkhof op 1 november

 

Vorige week op een zonnige namiddag ben ik naar de centrale begraafplaats gegaan. Het was er rustig en dan vind ik het fijner om daar even rond te wandelen en goedendag te zeggen aan vrienden en kennissen die daar hun laatste rustplaats hebben. Ooit zal ik daar ook rusten en zullen anderen hopelijk ook even langskomen om goedendag te zeggen. Dat is nu eenmaal het leven en hoe ouder je wordt hoe meer dat je beseft dat  het leven eindig is voor iedereen, zonder onderscheid .
Overdaad aan bloemen is op de foto’s nog niet merkbaar . Velen wachten tot de vooravond van  1 november  om bloemen bij de graven neer te zetten.

Ontelbare rijen met gestapelde vijfhoekige betonnen blokken met urnen waar ook de urne van opa in geborgen ligt.

Bij de strooiweide hebben ze een monumentje gezet en arduinen zuilen geplaatst waar een naamplaatje kan op bevestigd worden. In de boom op de strooiweide hangen kleine herinneringen.

Langs en op de strooiweide worden bloemen gelegd

De tendens is tegenwoordig  kleine grafkeldertjes waar een urne wordt in geplaatst. Die worden  al op voorhand geplaatst. Er is enkel eigen keuze voor een dekplaat in marmer of andere materiaal.

Mijn ouders liggen hier nog in dit perk( bovenste foto) , de concessie is verstreken , de grafsteen is verwijderd en pas als alle concessies in dit perk zijn verlopen wordt er overgegaan tot opruimen en aanleg van een nieuw perk.
Bij de tweede foto is er na een ontruiming niet meer overgegaan tot aanleg van een nieuw perk maar werd er een stilteplaats gecreëerd met een slingerend stenen levenspad en enkele banken.

Een groot deel van de parkbegraafplaats bestaat uit grafzerken die een bepaalde hoogte en breedte mogen hebben. Materiaal naar eigen keuze . Geen praalgraven of exuberante toestanden. Er wordt op de parkbegraafplaats allang gestreefd naar eenvormigheid. Iedereen gelijk in de dood !

Het perk( in feite moet ik spreken over tuinkamers die allen omrand zijn met een haagje) waar kinderen begraven liggen . Daar breekt je hart.

De parkbegraafplaats heeft een enorme opkuis achter de rug en ziet er tegenwoordig wat kaal uit. Alleen de herfstkleuren van de bomen fleuren het  op en de vele bloemen die tegen 1 november een plaatsje zullen krijgen bij de vele graven. Er is een onthaal bijgebouwd en een terras waar na de begrafenisplechtigheid nog wat kan uitgerust of nagepraat worden.

De zomervakantie nadert!

De zomervakantie komt al dichtbij.Het besef is er ook bij het gemeentebestuur dat er deze zomer geen plaats is voor grote evenementen. Ik denk dat ze goed bezig zijn om het toch voor iedere vakantieganger naar de zin te maken.
Gisteren reed ik tot in Heist en parkeerde de auto vlak bij het ” Bosje ” ( Het Directeur Generaal Willemspark) Het is aangenaam wandelen in dit helemaal opgeknapte stukje bos en duinen. Er is flink in “gekuist” tot ergernis van veel mensen die alles liever bij het oude  wilden laten. Maar met een beetje geduld en tijd ziet het er nu toch fris en opgeknapt uit. Snoeien van bomen en struiken was zeker eens nodig( klachten over exhibitionisten ) en terzelfdertijd is er ook een en ander aangepast en vernieuwd zoals het speelpleintje , de paden kregen naambordjes  en de zitbanken werden vernieuwd.

We troffen vlakbij het speelpleintje deze twee plakkaten! Omdat het cartoonfestival op het strand in een grote tent dit jaar niet doorgaat heeft de gemeente gekozen om overal  van die humoristische  plakkaten  neer te zetten. Jaren terug ben ik nog met de fiets door de vier deelgemeenten gereden met de 2 kleinzoons om er telkens een foto van te maken. De kleinzoons zijn er nu  niet maar mijn vriendin en ik maakten een foto van elkaar !!

Langs slingerende paadjes bereikten we  de zeedijk  In de verte zagen we  het mooie beeld van de twee strandredders die over de zee turen. Deze keer klommen we de trappen niet op maar wandelden verder op het brede pad.

Wat verder zagen we al een glimp van een kunstwerk in opbouw. Dat mag je zelfs letterlijk nemen .Op een 22 meter hoge paal – flink in beton vast gezet- werden er per keer vier of 5 bronzen hoofden over de paal geschoven. Op TV hadden ze er de dag ervoor een stukje van getoond maar toen ik er de andere dag aankwam waren ze nog volop verder bezig. De kunstenaar, Thomas Lerooy, kwam zelf even kijken hoe de werken vorderden. 49 hoofden in brons gegoten . Ze lijken allemaal dezelfde maar zijn in feite verschillend. Omdat de kunstenaar de neuzen allemaal in dezelfde richting wilde hebben lijken ze op elkaar. Nu zien ze er nog zwart uit maar het koper verwerkt in het brons zal met de tijd ervoor zorgen dat de hoofden groenig worden zodat ze opgaan in de groene omgeving van het achterliggend “bosje”. In elk geval een imposant werk dat op die plaats zijn vaste stek krijgt.

“‘Tower’ is meteen de eerste permanente sculptuur van Lerooy in de openbare ruimte. Ze bestaat uit 49 bronzen bustes die alle recht naar de zee kijken. De gezichten werden zodanig gemanipuleerd – de neuzen, ogen, oren, kinnen en oren staan allemaal op eenzelfde verticale as – dat ze allemaal op elkaar lijken. Het brons kreeg een zwarte patine. Het zal mettertijd groener worden onder invloed van zon, regen, zeezout en de zeewind en zo volledig integreren met het groene plein waarop het kunstwerk staat geïnstalleerd. Het werk weegt in totaal zo’n 13 ton. “( bron HLN)

 

De kunstenaar Thomas Leeroy gaf de omstaanders uitleg over dit kunstwerk.
De zee en het achterliggende landschap zijn horizontaal en eindeloos. Zijn sculptuur reikt als evenwicht verticaal naar de hemel en hij laat ook alle neuzen in dezelfde richting kijken nl naar de eindeloze zee.

 

Er is deze zomer ook opnieuw een beeldenroute gespreid over de kustlijn van Knokke -Heist tot Heist West (27e Sculpture Link Knokke-Heist). Dit jaar zijn het werken van Antoine Leclerq.
Toen we langs de rustige zeedijk richting Heist wandelden kwamen we een werk tegen van deze kunstenaar. Willen we alle beelden zien dan zal het een flinke wandeling langs de zeedijk worden. Ik denk dat ik dit ga doen met de fiets op een rustige weekdag!

November op ’t Kerkhof

 

Op ’t kerkhof

Op ’t kerkhof onder zonovergoten verdriet
waar evenzoveel bloemknoppen bloeien
als er tranen op bodemloze aarde vloeien,
is het rustig denken over wat was en niet meer is.

Ook chrysanten wit geel rood, nog niet dood,
is één zelfde lot uiteindelijk beschoren,
tezamen met de beenderen, de resten van leven,
zielen die verzanden in zwarte aarde,
om daar in verbondenheid te verdwijnen … tenzij,
tenzij ergens in ‘t oneindige een herinnering wacht.
Geduldig neemt ze haar tijd, voor ze wordt herdacht.
Eerst moet ’t verdriet immers verzachten.

En dan komen daar weer, na korte of lange tijd
misschien, maar zeker, zachte gedachten
Op ’t kerkhof is ’t rustig denken over wat was,
maar toch ook nooit helemaal verdwenen is.

 rdckx

 

Voor de tweede maal naar Damme

Heb je dat soms ook dat je na een uitstap denkt ” ik had hier meer willen over weten ” ?
Wel ik had dat gevoel na het bezoek met de senioren aan Damme. Er waren bepaalde dingen waarvan ik me achteraf afvroeg , “heb ik nu iets gemist wat de gids heeft verteld ?”  Gezien ik bij uitstappen foto’s maak , hoor ik soms niet wat de gids allemaal vertelt omdat ik wat te ver verwijderd ben.

Deze week reden mijn vriendin en ik laat in de namiddag( want het was zo warm) naar Moerkerke om aardbeien, rechtstreeks van bij de aardbeienkweker. Om niet langs de A11 terug te keren kozen we om over Damme terug naar huis te rijden. Op het marktplein stopten we om iets te drinken en ik stelde haar voor om een  korte wandeling te maken. Ik had haar verteld over die uitstap met de senioren en ze wilde wel eens dat paadje zien waarbij je langs een buitenmuur op het kerkhof kan geraken. Zelf had ik me eigenlijk al afgevraagd waarom dit paadje was aangelegd gezien je gewoon bij de kerk zelf een toegang naar het kleine kerkhof hebt.
De verklaring was heel eenvoudig.
Zonder over het kerkhof te moeten wandelen kom je via dit buitenpaadje in de boomgaard achter de vroegere pastorie . Dit was mij de eerste keer niet zo opgevallen omdat de gids onmiddellijk rechtsaf sloeg naar het kleine kerkhof .
Die boomgaard is vrij toegankelijk en dient als het ware als park. Er staan banken en we zagen jongeren in het gras liggen onder een boom( allemaal bezig met hun smartphone ), wat verder een moeder die op een bank zat met een kinderwagen naast zich en ook mensen die er rondwandelden en naar de oude bomen keken. Sommige bomen zijn meer dan 100 jaar oud te lezen op de naamplaatjes. De talrijke appelbomen hebben van ouderdom en door het snoeien grillige vormen aangenomen maar dragen veel zomerappeltjes. Bij mijn tante Regina en nonkel Clement hadden ze ook zo’n boomgaard vol perelaars en talrijke appelbomen met dergelijke zomerappeltjes en die bewaren niet. De lekkerste appelmoes maak je ervan.
Die boomgaard(=park)behoorde bij de pastorie . De woning is gerestaureerd en bewoond  en er is een omheining geplaatst tussen pastorie en boomgaard..

Achter de bomen en naast de kerktoren de gerestaureerde pastorie

 

Oude fruitbomen

 

Door een oude( droge) gracht is de boomgaard gescheiden van het kerkhof

 

Dit minuscule mariabeeldje in de oude buitenmuur had ik bij het eerste bezoek niet eens gezien!

We wandelden verder langs ” d Oede school” terug naar de auto . Maar eerst stapte ik daar nog even binnen want ik wilde wel iets meer weten over de plankenvloer in het lokaal waar de tentoonstelling is over de  Poolse dichteres Wistava Szymborska. Toen we daar met zoveel personen rondliepen was die vloer me wel opgevallen maar ik vond daar niets over terug. Nu was ik daar alleen en zag een tv die een documentaire afspeelde: De houten vloer komt van de scheepswerven in het Poolse Gdansk !

Ook zagen we een interview  van de ondertussen overleden kunstenares. De wanden hangen vol met minuscule collages en kadertjes met fijne figuurtjes op.

 

De plankenvloer bestaat uit oude planken van de scheepswerf in Gdansk-Polen

Voila,  nu weet ik wat ik niet te weten was gekomen bij mijn eerste bezoek!

 

 

Lissewege

 

Op een dag begin juli 2018, toen ik een “goeie dag” , had stapte ik in de auto om samen met een vriendin ( die me oppept als ik een moeilijke dag heb. Ja toen had ik meer moeilijke dagen dan goeie) naar het  “witte dorp” Lissewege  te rijden( zeker eens klikken wanneer je meer wilt weten over Lissewege ) . Tijdens de zomermaanden is er een mooie beeldenroute en ook een mooie tentoonstelling in de kerk.
Even buiten het centrum konden we parkeren en wandelden we terug naar het centrum via een klein vaartje

.

De kerktoren steekt hoog uit boven de dorpskern en in het landschap is deze massieve toren heel herkenbaar.

Langs het paadje vlak naast het vaartje stapten we naar het centrum.
Het water stond toen al heel laag en lag vol kroos waar de eendjes toch maar door zwommen.

 

Sommige kleine huisjes hadden hun voorgevel mooi aangekleed.

Bij andere huisjes bleek het een kunstwerk te zijn

Dit kunstwerk was op het muurtje van de brug over het Vaartje aangebracht.

 

Het bekende restaurant  de Goedendag.
Lissewege kent verschillende gerenommeerde restaurants

Aan de linkse kant van het Vaartje staan tot aan de bomen in de verte beelden  opgesteld.
Deze keer wandelden we niet zover…

Achter het raam van een herberg een paar oude bekenden!

Morgen wandelen we naar het plein waar  beelden staan vòòr de kerk ,maar ook in de kerk.

 

 

Het blijft zomeren…

…en dat klinkt toch mooier dan een hittegolf die we hier vorige week meemaakten.
Twee dagen was het zo warm  met temperaturen die ver boven de 3O° lagen. In de tuin( in de zon )waren er middagtemperaturen van boven de 40° . In de schaduw liep het op de warmste dag op tot 33° .Geen weer om op het heetste van de dag buiten te komen. Dat merkte je ook want het was hier rondom muisstil ,  zelfs  ruisen van de bladeren aan de bomen hoorde je niet.
Voor de planten die de hele dag in de zon stonden had ik vier parasols opengezet en ’s avonds schepte ik met de gieter water uit het zwembad om rondom het huis de bloembakken en de groentetuin de begieten. Voor sommige planten heeft het geholpen , anderen zijn toch helemaal verdord. Het spijtigst vind ik dat een héél grote hortensia die massa’s paarsblauwe bloemkoppen heeft helemaal verdord is niettegenstaande die elke dag een paar emmers water kreeg . Nochtans stond de grote struik  nog enigszins beschut tegen de laurierhaag.
De hibiscus bloeit veel vroeger dan andere jaren  en zo vlug dat er elke dag massa’s bloemkoppen afvallen. De tomaten worden zo vlug rijp dat ik er elke dag moet plukken,  slakroppen schieten de lucht in en de struikjes met bonen verdorren. Water geven helpt niet eens.

De prachtige paarsblauwe hortensia heeft het begeven, de stokrozen bloeien nog magertjes ,
hosta’s kunnen de warmte niet meer aan. Alleen de potten die onder de treurwilg staan zijn nog groen.
 De karmozijn doet zijn best om nog donkere besjes te produceren,
en de floxen verwelken nog voor ze echt aan het bloeien waren,
de zo sterke “hemdenknopjes ” verdorren, de dubbele hibiscus laat veel bloemen gewoon afvallen. 

De trostomaten doen het goed en de lampionnetjes
worden veel te vroeg massaal oranje terwijl de plant zelf ook aan het verdorren is.
De lijsterbes bloeit ook veel te vroeg :de trekvogels zullen geen eten meer vinden als ze
naar het zuiden trekken( las ik in de krant)
Een viertal parasols om de bloemen op het heetst van de dag wat schaduw te geven.

Een hoekje van de tuin einde juni en einde juli!

Terwijl er elders in het land regenbuien waren na een hete dag,
moesten we ons tevreden stellen met donkere luchten waar geen spetter regen uitviel !
Gisteren en vandaag heeft het dan wel geregend en dat heeft deugd gedaan.

De zomer mag blijven duren maar liefst niet meer met zo’n extreme temperaturen!

Maar er is meer te zien op de zeedijk dan mooie beelden!

Ik heb in een vorig logje verteld dat ik die beeldenroute in twee keer heb gefietst. Ten eerste was het die dag veel te warm en daarenboven was  het op dat ogenblik een te grote inspanning voor mij. Ik had me overschat en mocht wat uitrusten toen ik thuis kwam.

Weinig mensen te bespeuren op zeedijk en strand
Die dag speelde België tegen Brazilië !
Wat een impact het voetbal heeft gehad !

Cartoonfestival  op het strand aan het Heldenplein  en op het Heldenplein repeteren voor Kneistival ( nu afgelopen)

De windbroeken wapperen overal langs de zeedijk

Fleurige bloembakken over de hele zeedijk van Knokke tot Heist

Baruitbater fan van de rode duivels?

Vrolijke figuren op de roze gevel van de Kitsch Club aan het Casino
door André Saraiva, de echte naam van Monsieur André,  een 45-jarige Zweed

Ondertussen is dit bouwsel op het strand vlak voor het Casino afgewerkt . Lees hier meer over (klik)

Casino aan de ene kant , hotel La Reserve aan de andere kant Strandbars floreren! Er zijn veel kunstgaleries langs de hele zeedijk.

Een ijsverkoper met een strandbolderkar. Durfde toen nog geen ijsje eten.
Maar deze week heb ik bij De Post een cuberdon ijsje gehaald.
Foto mislukt ,ik was te gulzig  !!!

Op weg naar huis ooievaars op een nest hoog op een paal! Te ver om meer in te zoomen.

Basilica de la Macarena

In de wijk La Macarena vind je de prachtige Basilica de la Macarena. In 1941 is de bouw van de basiliek begonnen. In 1949 werd deze afgerond en werd de basiliek gezegend door de aardbisschop van Sevilla. De basiliek wordt ook wel de Macarena Basílica genoemd .

We wilden deze basiliek bezoeken ,en omdat het die morgen ook al zo warm was reden we er met een taxi naar toe. We waren met zes  dus waren we wel verplicht twee taxi’s te nemen. Duur zijn die niet , het kwam ons op 2 euro per persoon, dus dat viel best mee. We zouden dan te voet terugkeren en hier en daar nog iets bezoeken- wat we interessant  vonden- op de terugweg naar het hotel. Gezien het één richtingsverkeer in het centrum van de stad deden we er een kwartier over met de taxi  en een half uur te voet naar het hotel! Om maar te zeggen dat alles niet zo ver uiteen ligt. Alleen moet je de weg zien te vinden in al die smalle steegjes en straten!!

De Basilica de la Macarena is gebouwd ter ere van de Heilige Maagd, ook wel ‘María Santísima de la Esperanza Macarena’ genoemd. Het beeld, gemaakt door een anonieme meester in de 17 e eeuw, staat op een ereplek helemaal bovenaan het altaar in de basiliek en is omringd met heilige voorwerpen. De beroemde grote praalmantel is geborduurd in fijn goud . Bij de Sevillianen staat ze ook wel bekend als ‘Madre de Sevilla’. Mensen komen hier om te bidden en haar te eren. Niettegenstaande de rijkdom in deze basiliek staan de deuren altijd open en kan iedereen er binnen en buiten.  Ze wordt beschouwd als de meest vereerde Dolorosa van Spanje. Elk jaar verlaat het beeld de basiliek en wordt zij toegejuicht door de Sevillianen op haar weg naar de kathedraal. Dit gebeurt in de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag. Bij binnenkomst  worden rozen over haar heen gestrooid .

Ik vroeg me af wanneer een kerkgebouw de naam basiliek mag dragen. Onze Anne wist hierop het antwoord : Een basiliek  is een eretitel voor een katholiek kerkgebouw met een bijzondere betekenis. Dit kan zijn omdat de kerk van groot historisch belang is, omdat er een bijzonder reliek ligt, of omdat de kerk het centrum is van een bepaalde devotie of bedevaart. De eretitel wordt door de paus toegekend en in het kerkgebouw kan je dit zien aan een soort vaandel genaamd Conopeum dat vooraan de kerk staat. In de basiliek stond vooraan dergelijke “parasol” . Zo dat weten we nu ook!!

Sla een bezoek aan deze prachtig gedecoreerde basiliek niet over , het is niet groot maar groots  in aankleding en uitstraling !!

 

De stadspoort  la Macarena gezien vanaf  de ringweg met daarachter de torens van de basiliek

De stadspoort gezien aan de andere kant  en ook een goed zicht op de oude omwalling