scharpoord

Het was een regenachtige dag en zeker geen terrasjes weer (op het dak van cc.Scharpoord). Ideaal om het Cartoonfestival binnen te bekijken. We hadden buiten al de panelen langs het zegemeer en in de tuin van scharpoord bekeken, nu gingen we eens binnen kijken. Toen moesten we nog reserveren maar ondertussen was die reservatieplicht afgeschaft.
We waren er zeker niet alleen. Maar het viel wel best mee. Iedereen respecteerde elkaar en bleef wat op afstand. De tentoonstelling was verdeeld over verschillende kamers. Je liep oa in een duikboot en in een bank…In een duikboot kon je de cartoons van Lectrr bekijken onder roodkleurig licht en je stapte ook een kluis van een bank binnen waar het geld zomaar op de vloer lag( met een afbeelding van Lectrr erop. Wat dacht je wel? 🙂

Cartoons genoeg . Ik plaats er hier enkele.

Het is onmogelijk om de beste er uit te halen. Er zijn er zoveel en iedereen vindt wel iets anders het mooist of het grappigst.

Lego was alom tegenwoordig om verschillende sport disciplines uit te beelden. In de bovenzaal waren de cartoons gegroepeerd volgens de sportdiscipline;

En als afsluiter een selfie die je kon nemen in een decor in de afdeling van het wielrennen!! De foto werd je toe gemaild! Leuk toch!

En uitrusten van het slenteren van cartoon naar cartoon kan in de gezellige cafetaria .. Daar kom je altijd wel iemand tegen die je kent, zo ook deze keer. Een hartelijk weerzien met bekenden na zo’n lange tijd . Zeker omdat de cafetaria héél lang dicht was.
Daarna door de regen terug wandelen naar de auto die we niet meer kwijt konden op de ruime parking van scharpoord maar een eind verder in de Meerlaan. Een regenachtige dag die leuk was ingevuld.

Cartoon festival

Omwille van corona gaat het cartoonfestival niet door in een tent op het strand van Heist maar gedeeltelijk in openlucht rond het Zegemeer , in de tuin van het cc.Scharpoord en in verschillende zalen van het Scharpoord zelf.

Dit jaar staat het festival in het teken van iedereen kampioen. Nieuw is dat het festival een tekenaar extra in de verf zet. Die eer valt cartoonist Lectrr te beurt. Lectrr is de artiestennaam van Steven Degryse, een Belgische cartoonist, columnist en striptekenaar.

De Cartoons buiten aan het Zegemeer ben ik gaan bekijken. Maar ik ben er niet meer toe geraakt om binnen verder te kijken. Er komt een moment dat je “verzadigd” bent en daarenboven moest je om binnen verder te kijken reserveren. Heden is die reservatie voorwaarde afgeschaft en kan je mits de nodige afstand vrij binnen gaan .Dat doe ik beslist nog vòòr 29 augustus want dan sluit het festival..

Een kleine greep van de cartoons die ik buiten zag:

In de tuin van scharpoord is er nog een tentoonstelling nl de World Press photo. Ik was onder de indruk van die foto’s die een duidelijk bericht de wereld insturen.

Cartoons in openlucht: Langs het zegemeer zijn panelen opgesteld en ondertussen heb je een mooi zicht op het zegemeer en La Réserve..

Ideaal om tussen twee buien door te gaan kijken !!

Regen , stortregen en onweer!

Terwijl de bewoners in verschillende provincies verleden week slachtoffer zijn geworden van overvloedige regens met overstromingen voor gevolg en met veel materiele schade en menselijke ellende, zagen wij aan de kust geen spetter water vallen.

Deze week kreeg de kust in veel mindere mate ook last van overvloedige regen en hevige maar korte onweders. Bij wie het water binnenstroomde is er schade . Maar in niets te vergelijken met de mensen die overspoeld zijn geworden door water en modder en velen ook alles kwijt zijn.

Ik was gisteren bij vrienden en vanuit hun appartement zag je door de felle regen de zee in een waas alsof het mistig was, zag je vaag de contouren van de haven in Zeebrugge en op een bepaald ogenblik stroomde het water vanop de zeedijk naar het strand toe!

Een eenzame wandelaar op straat en geen volk op het strand!

Maandag was er een bang momentje dat het water boven de deurdorpel ging komen en in de tuin achteraan ontstond er naast het zwembad een vijvertje. Je zag het water in het gras stijgen en in het tuinhuis kwam het water uit de vloer.

Een stille start van de vakantie…

Deze week kreeg ik ’s avonds een berichtje van de kleinzoon ” oma mag ik morgen komen?” Tuurlijk mocht hij komen en zo startte de vakantie van de kleinzoon bij oma. Eerst nog even uitrusten van de examenstress en dat doet hij blijkbaar graag bij oma( ’t is niet de eerste keer) . Daarna worden er plannen gemaakt om met vrienden op stap te gaan, misschien kamperen. En in de maand augustus wordt hij jobstudent in het ziekenhuis in Brugge.

Zo gingen we dinsdag aan zee wandelen. Het was frisjes en er waren niet zo veel wandelaars op de zeedijk.

Op zee zagen we welgeteld één zeilschip. Verlaten stranden met ingepakte strandmateriaal en op elkaar gestapelde strandzetels, een gesloten lifeguard container die de redders gebruiken ,lege strandzetels in een strandbar en ook andere strandbars hadden hooguit een paar klanten, zelfs de mini gocart had niet veel werk.

De zomer moet nog op gang komen en dat is in feite elk jaar zo . De grote drukte begint pas half juli. Tenzij het weer wat meewerkt dan kan je al van begin juli de weekends op de koppen lopen.
Treurig zicht als je ziet hoeveel werk er al is gemaakt om de toeristen te ontvangen en je ziet bijna geen mens aan zee.

Naar de Lekkerbek toe zie je de duinen flink begroeid met helmgras en ja de honden mogen momenteel overdag niet meer op het strand lopen enkel nog richting ’t Zwin. Overal in de duinen bloeien de wilde roosjes. Het was al een hele wandeling tot we op de zeedijk ter hoogte van de strandbars kwamen èn de plaats waar de beeldenroute begon.

De bedoeling van de wandeling was ook een paar kunstwerken gaan bekijken ( 20 in totaal) die tijdens de zomermaanden op de zeedijk geplaatst worden.

Dit jaar is het de 28ste editie van Sculpture Link en zijn het de sierlijke beelden van Nicolas Lavarenne met als thema ‘ Veerkracht’ die over de hele lengte van de zeedijk opgesteld staan. Ik heb ze telkens tweemaal gefotografeerd omdat ze best vanuit verschillende standpunten te bekijken vielen.

Bij verschillende galeries staan ook beelden buiten zoals :

De hele zeedijk afwandelen zagen we beiden niet zitten want we moesten ook dat hele eind terugwandelen tot waar de auto stond. Ik wandel op een andere keer dan weer verder tot ik ze alle 20 heb gezien .
En juist toen we in de auto stapten voelden we al de eerste spetters van een volgende bui. Zo hebben we letterlijk tussen twee buien “droog” kunnen wandelen.
Als afsluiter nog een foto van een juwelierszaak die zijn etalage aan de buitenkant met droogboeketten had versierd en zo een zonnig tintje gaf aan een grijze regendag !

11 November

Op 11 november herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. In België, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en enkele andere Gemenebestlanden vinden er dan herdenkingsplechtigheden plaats om 11 uur ’s morgens.
Want het was op het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand dat in 1918 de wapens zwegen.

Deze foto’s zijn genomen op het Kerkhof van Brugge.
Over het hele kerkhof zijn herdenkingsplaatsen voor de overledenen van beide Wereldoorlogen.

 

Belgische militairen

Soldaten van het Commonwealth

Omgebracht tijdens de oorlog.

Een eenzaam graf van een soldaat gestorven in de 1 wereldoorlog.

Oudstrijders gestorven na de oorlog

Een gedenksteen voor de gesneuvelde Duitse militairen van eerste Wereldoorlog

Het kerkhof op 1 november

 

Vorige week op een zonnige namiddag ben ik naar de centrale begraafplaats gegaan. Het was er rustig en dan vind ik het fijner om daar even rond te wandelen en goedendag te zeggen aan vrienden en kennissen die daar hun laatste rustplaats hebben. Ooit zal ik daar ook rusten en zullen anderen hopelijk ook even langskomen om goedendag te zeggen. Dat is nu eenmaal het leven en hoe ouder je wordt hoe meer dat je beseft dat  het leven eindig is voor iedereen, zonder onderscheid .
Overdaad aan bloemen is op de foto’s nog niet merkbaar . Velen wachten tot de vooravond van  1 november  om bloemen bij de graven neer te zetten.

Ontelbare rijen met gestapelde vijfhoekige betonnen blokken met urnen waar ook de urne van opa in geborgen ligt.

Bij de strooiweide hebben ze een monumentje gezet en arduinen zuilen geplaatst waar een naamplaatje kan op bevestigd worden. In de boom op de strooiweide hangen kleine herinneringen.

Langs en op de strooiweide worden bloemen gelegd

De tendens is tegenwoordig  kleine grafkeldertjes waar een urne wordt in geplaatst. Die worden  al op voorhand geplaatst. Er is enkel eigen keuze voor een dekplaat in marmer of andere materiaal.

Mijn ouders liggen hier nog in dit perk( bovenste foto) , de concessie is verstreken , de grafsteen is verwijderd en pas als alle concessies in dit perk zijn verlopen wordt er overgegaan tot opruimen en aanleg van een nieuw perk.
Bij de tweede foto is er na een ontruiming niet meer overgegaan tot aanleg van een nieuw perk maar werd er een stilteplaats gecreëerd met een slingerend stenen levenspad en enkele banken.

Een groot deel van de parkbegraafplaats bestaat uit grafzerken die een bepaalde hoogte en breedte mogen hebben. Materiaal naar eigen keuze . Geen praalgraven of exuberante toestanden. Er wordt op de parkbegraafplaats allang gestreefd naar eenvormigheid. Iedereen gelijk in de dood !

Het perk( in feite moet ik spreken over tuinkamers die allen omrand zijn met een haagje) waar kinderen begraven liggen . Daar breekt je hart.

De parkbegraafplaats heeft een enorme opkuis achter de rug en ziet er tegenwoordig wat kaal uit. Alleen de herfstkleuren van de bomen fleuren het  op en de vele bloemen die tegen 1 november een plaatsje zullen krijgen bij de vele graven. Er is een onthaal bijgebouwd en een terras waar na de begrafenisplechtigheid nog wat kan uitgerust of nagepraat worden.

De zomervakantie nadert!

De zomervakantie komt al dichtbij.Het besef is er ook bij het gemeentebestuur dat er deze zomer geen plaats is voor grote evenementen. Ik denk dat ze goed bezig zijn om het toch voor iedere vakantieganger naar de zin te maken.
Gisteren reed ik tot in Heist en parkeerde de auto vlak bij het ” Bosje ” ( Het Directeur Generaal Willemspark) Het is aangenaam wandelen in dit helemaal opgeknapte stukje bos en duinen. Er is flink in “gekuist” tot ergernis van veel mensen die alles liever bij het oude  wilden laten. Maar met een beetje geduld en tijd ziet het er nu toch fris en opgeknapt uit. Snoeien van bomen en struiken was zeker eens nodig( klachten over exhibitionisten ) en terzelfdertijd is er ook een en ander aangepast en vernieuwd zoals het speelpleintje , de paden kregen naambordjes  en de zitbanken werden vernieuwd.

We troffen vlakbij het speelpleintje deze twee plakkaten! Omdat het cartoonfestival op het strand in een grote tent dit jaar niet doorgaat heeft de gemeente gekozen om overal  van die humoristische  plakkaten  neer te zetten. Jaren terug ben ik nog met de fiets door de vier deelgemeenten gereden met de 2 kleinzoons om er telkens een foto van te maken. De kleinzoons zijn er nu  niet maar mijn vriendin en ik maakten een foto van elkaar !!

Langs slingerende paadjes bereikten we  de zeedijk  In de verte zagen we  het mooie beeld van de twee strandredders die over de zee turen. Deze keer klommen we de trappen niet op maar wandelden verder op het brede pad.

Wat verder zagen we al een glimp van een kunstwerk in opbouw. Dat mag je zelfs letterlijk nemen .Op een 22 meter hoge paal – flink in beton vast gezet- werden er per keer vier of 5 bronzen hoofden over de paal geschoven. Op TV hadden ze er de dag ervoor een stukje van getoond maar toen ik er de andere dag aankwam waren ze nog volop verder bezig. De kunstenaar, Thomas Lerooy, kwam zelf even kijken hoe de werken vorderden. 49 hoofden in brons gegoten . Ze lijken allemaal dezelfde maar zijn in feite verschillend. Omdat de kunstenaar de neuzen allemaal in dezelfde richting wilde hebben lijken ze op elkaar. Nu zien ze er nog zwart uit maar het koper verwerkt in het brons zal met de tijd ervoor zorgen dat de hoofden groenig worden zodat ze opgaan in de groene omgeving van het achterliggend “bosje”. In elk geval een imposant werk dat op die plaats zijn vaste stek krijgt.

“‘Tower’ is meteen de eerste permanente sculptuur van Lerooy in de openbare ruimte. Ze bestaat uit 49 bronzen bustes die alle recht naar de zee kijken. De gezichten werden zodanig gemanipuleerd – de neuzen, ogen, oren, kinnen en oren staan allemaal op eenzelfde verticale as – dat ze allemaal op elkaar lijken. Het brons kreeg een zwarte patine. Het zal mettertijd groener worden onder invloed van zon, regen, zeezout en de zeewind en zo volledig integreren met het groene plein waarop het kunstwerk staat geïnstalleerd. Het werk weegt in totaal zo’n 13 ton. “( bron HLN)

 

De kunstenaar Thomas Leeroy gaf de omstaanders uitleg over dit kunstwerk.
De zee en het achterliggende landschap zijn horizontaal en eindeloos. Zijn sculptuur reikt als evenwicht verticaal naar de hemel en hij laat ook alle neuzen in dezelfde richting kijken nl naar de eindeloze zee.

 

Er is deze zomer ook opnieuw een beeldenroute gespreid over de kustlijn van Knokke -Heist tot Heist West (27e Sculpture Link Knokke-Heist). Dit jaar zijn het werken van Antoine Leclerq.
Toen we langs de rustige zeedijk richting Heist wandelden kwamen we een werk tegen van deze kunstenaar. Willen we alle beelden zien dan zal het een flinke wandeling langs de zeedijk worden. Ik denk dat ik dit ga doen met de fiets op een rustige weekdag!

November op ’t Kerkhof

 

Op ’t kerkhof

Op ’t kerkhof onder zonovergoten verdriet
waar evenzoveel bloemknoppen bloeien
als er tranen op bodemloze aarde vloeien,
is het rustig denken over wat was en niet meer is.

Ook chrysanten wit geel rood, nog niet dood,
is één zelfde lot uiteindelijk beschoren,
tezamen met de beenderen, de resten van leven,
zielen die verzanden in zwarte aarde,
om daar in verbondenheid te verdwijnen … tenzij,
tenzij ergens in ‘t oneindige een herinnering wacht.
Geduldig neemt ze haar tijd, voor ze wordt herdacht.
Eerst moet ’t verdriet immers verzachten.

En dan komen daar weer, na korte of lange tijd
misschien, maar zeker, zachte gedachten
Op ’t kerkhof is ’t rustig denken over wat was,
maar toch ook nooit helemaal verdwenen is.

 rdckx

 

Voor de tweede maal naar Damme

Heb je dat soms ook dat je na een uitstap denkt ” ik had hier meer willen over weten ” ?
Wel ik had dat gevoel na het bezoek met de senioren aan Damme. Er waren bepaalde dingen waarvan ik me achteraf afvroeg , “heb ik nu iets gemist wat de gids heeft verteld ?”  Gezien ik bij uitstappen foto’s maak , hoor ik soms niet wat de gids allemaal vertelt omdat ik wat te ver verwijderd ben.

Deze week reden mijn vriendin en ik laat in de namiddag( want het was zo warm) naar Moerkerke om aardbeien, rechtstreeks van bij de aardbeienkweker. Om niet langs de A11 terug te keren kozen we om over Damme terug naar huis te rijden. Op het marktplein stopten we om iets te drinken en ik stelde haar voor om een  korte wandeling te maken. Ik had haar verteld over die uitstap met de senioren en ze wilde wel eens dat paadje zien waarbij je langs een buitenmuur op het kerkhof kan geraken. Zelf had ik me eigenlijk al afgevraagd waarom dit paadje was aangelegd gezien je gewoon bij de kerk zelf een toegang naar het kleine kerkhof hebt.
De verklaring was heel eenvoudig.
Zonder over het kerkhof te moeten wandelen kom je via dit buitenpaadje in de boomgaard achter de vroegere pastorie . Dit was mij de eerste keer niet zo opgevallen omdat de gids onmiddellijk rechtsaf sloeg naar het kleine kerkhof .
Die boomgaard is vrij toegankelijk en dient als het ware als park. Er staan banken en we zagen jongeren in het gras liggen onder een boom( allemaal bezig met hun smartphone ), wat verder een moeder die op een bank zat met een kinderwagen naast zich en ook mensen die er rondwandelden en naar de oude bomen keken. Sommige bomen zijn meer dan 100 jaar oud te lezen op de naamplaatjes. De talrijke appelbomen hebben van ouderdom en door het snoeien grillige vormen aangenomen maar dragen veel zomerappeltjes. Bij mijn tante Regina en nonkel Clement hadden ze ook zo’n boomgaard vol perelaars en talrijke appelbomen met dergelijke zomerappeltjes en die bewaren niet. De lekkerste appelmoes maak je ervan.
Die boomgaard(=park)behoorde bij de pastorie . De woning is gerestaureerd en bewoond  en er is een omheining geplaatst tussen pastorie en boomgaard..

Achter de bomen en naast de kerktoren de gerestaureerde pastorie

 

Oude fruitbomen

 

Door een oude( droge) gracht is de boomgaard gescheiden van het kerkhof

 

Dit minuscule mariabeeldje in de oude buitenmuur had ik bij het eerste bezoek niet eens gezien!

We wandelden verder langs ” d Oede school” terug naar de auto . Maar eerst stapte ik daar nog even binnen want ik wilde wel iets meer weten over de plankenvloer in het lokaal waar de tentoonstelling is over de  Poolse dichteres Wistava Szymborska. Toen we daar met zoveel personen rondliepen was die vloer me wel opgevallen maar ik vond daar niets over terug. Nu was ik daar alleen en zag een tv die een documentaire afspeelde: De houten vloer komt van de scheepswerven in het Poolse Gdansk !

Ook zagen we een interview  van de ondertussen overleden kunstenares. De wanden hangen vol met minuscule collages en kadertjes met fijne figuurtjes op.

 

De plankenvloer bestaat uit oude planken van de scheepswerf in Gdansk-Polen

Voila,  nu weet ik wat ik niet te weten was gekomen bij mijn eerste bezoek!