Lenteweer

Was het op 1 mei in de voormiddag nog frisjes , dan was de koude wind in de namiddag ” gevallen”. Ik reed met één vriendin naar een Brugse vriendin om daar een wandeling te maken. Mooi zoals de natuur rondom in bloei stond van de bloeiende bremstruiken , gouden regen , de grasvelden vol madeliefjes, de bloesemstruiken , de talloze boshyacinten en ik spotte er ook een paar roze tussen…….

We dronken samen iets op de kinderboerderij de Zeven Torentjes. Het was er erg druk , de terrassen voor en achteraan zaten stampvol. Grote families met kinderen , misschien al een communiefeestje ? We namen dan maar plaats in de binnenruimte waar alle deuren openstonden en je het gevoel had dat je toch buiten zat.

Het leukste was wel hoe al die kinderen klein en groot in de speeltuin rondrenden en hoe de allerkleinsten met de ouders op het domein wandelden tussen de schaapjes , kippen, geiten, konijnen… Altijd mooi om die verwondering en bewondering van de kinderen te zien en zeker als er ook jong leven ronddartelt zoals de geitjes. Zelf loop ik graag ook eens tussen al die dieren ( ja wat wil je ik bracht alle vakanties als kind doorbracht op een boerderij) maar één vriendin zag het niet zitten. Dus deed ik het ook maar niet. Maar toch een paar fotootjes terwijl ze op me wachtten.

Een fijne wandeling zonder franjes maar heel gezellig. Meer moet dat niet zijn zoals op die zonnige 1 mei dag !

Een korte wandeling

Terwijl ik huisarrest heb met die zware verkoudheid en wat orde aan het brengen ben in de paperassenberg ( ik heb een schuif waar ik alles ingooi om dan na een tijdje betalingen en zo in de juiste mappen te steken) vond ik nog een mapje met foto’s van een korte wandeling. Begin maart had vriendin last van lumbago en kon een tijdje niet buiten. Maar toen het al wat beter ging wilde ze een kort wandelingetje maken. Niet langs de zeedijk want het was daar nogal veel wind. Naar Sluis waren we pas geweest op boodschappen en toen dacht ik om eens een winterse wandeling te maken in Lissewege. Dat zag ze wel zitten.
We reden met de auto naar Lissewege waar we vast stelden dat het blijkbaar een sluitingsdag was voor veel tearooms en restaurants .We hadden Lissewege bijna voor ons alleen! Praktisch geen fietsers en ook geen auto’s, behalve een man die met paard en koets op de kasseien voorbij denderde. Je hoorde hem al van ver afkomen. We wandelden langs het Vaartje dat er nu maar kaal bij lag. Straks staan de boorden weer vol met bloeiende planten en staan er weer beelden langs de huizen. Kijk maar eens hoe het er verleden jaar uitzag (klik)

Zelfs het snoepwinkeltje waar je ouderwetse snoepjes kon kopen was dicht. En slechts twee tearooms waren open! Allen daarheen natuurlijk! Zelfs daar kon je niet van grote drukte spreken !
De enige echte warme bakker van Lissewege was open en daar stonden de mensen in de rij aan te schuiven. Ik had geen brood nodig en heb dus niet aangeschoven. Deze bakker bakt nog zoals onze voorouders deden!!

Jaren terug heb ik samen met de kleinzoons deze kerktoren beklommen. Een weergaloos uitzicht tot aan de kust en tot voorbij Brugge. Maar daar krijgen ze me geen tweede keer op. Ik heb me boven bijna letterlijk neergelegd om te bekomen van de klim!

De volgende keer gaan we terug tijdens de zomermaanden omdat het dorp dan een openlucht tentoonstelling is van beelden. Nu zag ik een mooie bewerkte , koperen brievenbus. Een doodsimpele brievenbus met een lieve heersbeestje erboven en een bronzen beeld aan de gevel van rest. Goedendag.

We gingen een koffietje drinken in Huize Saeftinghe vooraleer terug te wandelen waar de auto geparkeerd stond.. Op het pleintje vòòr de tearoom staat een standbeeld van Willem van Saeftinghe

Vlakbij de kerk van Lissewege tref je een beeld van Willem Van Saeftinghe aan, een creatie van Jef Claerhout.
In de nabije abdij Ter Doest leidde deze lekenbroeder een vredig bestaan, tot hij in 1302 de abdij verliet om in Kortrijk mee te strijden in de Guldensporenslag. Naar verluidt was hij het die de aanvoerder van het Franse leger, Robert II van Artois, zou hebben gedood. Zes jaar later vermoordde hij tijdens een oproer van de lekenbroeders de bejaarde keldermeester en verwondde de abt. Van Saeftinghe werd in de ban van de kerk geslagen en vond een schuilplaats in de toren van Lissewege, waar zijn vroegere wapenbroeders Breydel en de Coninck hem kwamen bevrijden. Uiteindelijk schonk paus Clemens V hem vergiffenis, zij het wel op voorwaarde dat Van Saeftinghe intrad bij de hospitaalridders.

Tot ziens deze zomer Lissewege !

Fort van Beieren

Na een paar dagen flink ziek te zijn geweest, trekken de nevels wat weg uit mijn hoofd. Ik waag me nog niet buiten want dat is vragen op hervallen. Deze morgen hoopte ik dat de zon door de nevel zou breken maar integendeel. De zon verdween helemaal en het is een sombere en frisse dag geworden.

Dus geen buitenweer voor mij en gezien hier alles een aantal dagen stil lag, letterlijk en figuurlijk, ben ik voorzichtig aan het opruimen geslagen en heb na de middag ook eens de pc nagekeken . Ik ontdekte nog foto’s van een korte wandeling samen met de vriendin. Zij had lumbago gehad en kon een weekje niet buiten en wilde op die bewuste namiddag eens naar buiten. Het was zonnig weer en best aangenaam. Ik stelde voor om eens tot Koolkerke te rijden en daar in het Fort van Beieren een wandelingetje te doen.

Het Fort van Beieren is sedert 1998 een Provinciaal Domein . Het fort werd aan het begin van de 18de eeuw door Franse troepen opgericht in het kader van de Spaanse Successieoorlog. In het fort waren vijf Franse bataljons gevestigd, die de stad Brugge moesten verdedigen tegen aanvallen vanuit de Noordelijke Nederlanden. Het fort werd nooit aangevallen en na 1706, toen Vlaanderen door de Engelsen en de Nederlanders werd bezet, had het geen nut meer. In 1715 kwam Vlaanderen onder Oostenrijks bewind. De laatste soldaten vertrokken uit het fort in 1748. Het Fort van Beieren werd in de Tweede Wereldoorlog wel nog een keer gebruikt door de Duitsers. Ernaast stond een kasteeltje, dat in de Tweede Wereldoorlog evenwel zodanig beschadigd raakte dat het nadien gesloopt diende te worden. Van het kasteel blijven enkel een toegangshek, een bijgebouwtje, een ijskelder en een ommuurde tuin over. Er waren ook nog restanten van een serre, maar die zijn in 2012 verwijderd

Veel van het oorspronkelijk domein is er niet meer over , maar de Provincie doet een lovenswaardige poging om dit kleine domein weer leven in te blazen. Zoals de originele ingangspoort te herstellen, de wandelpaadjes gebruiksvriendelijk te maken. De waterloopjes die er zijn te herstellen ,de ligweide netjes te maken. Het is niet groot maar er komen hier veel mensen wandelen. En als pluspunt ligt het ook vlak bij de bekende Damse Vaart.

Na een wandelingetje kan je in de Brasserie iets drinken of eten.

Tot onze ontsteltenis zagen we bij het naderen van dit kleine bos hoe de voorbije storm hier had huisgehouden. Alles was reeds opgeruimd en grote bomen waren al in stukken gezaagd. De ravage was zo erg dat je nu dwars door het bos kon kijken..

Alle wandelpaadjes waren vrijgemaakt en er was geen gevaar om daar te wandelen. Maar leuk was wel anders als we dachten aan de vorige wandelingen. Er was natuurlijk nog niet zoveel groen zo vroeg in het jaar. Maar het leek alsof de ziel er uit was.

Het was die dag echt warm en veel fietsers waren afgezakt tot de Brasserie Fort van Beieren gelegen in een historische 17de eeuwse hoeve aan de ingang van het Provinciaal Domein. 

We mogen weer op stap gaan !

De eerste uitstap die we deden sedert het allemaal weer mag is een gegidste wandeling in Brugge . Maar nu eens een hoekje van Brugge waar je niet zo vlug komt. De naam zegt het ook al ” de verloren hoek”. Nochtans is het een mooie wijk die zijn eigenheid van eeuwen terug heeft bewaard . Maar ja het ligt wat buiten het centrum van deze toeristische stad.

Wij startten onze wandeling langs de Vesten , een 7km lange stadsomwalling waar je kunt wandelen /fietsen . Je komt op je weg de drie molens tegen en passeert ook de vier middeleeuwse stadspoorten Je wandelt er grotendeels onder grote bomen , passeert ook de kleine jachthaven de Coupure en het Minnewater…

Maar dat was deze keer niet de bedoeling. We wandelden voorbij een paar molens , klauterden omhoog bij de St Janshuismolen waar we een mooi zicht hadden op de twee grote schuttersvelden : St Sebastiaangilde en de St Joris gilde Beide bestaan reeds meer dan 600 jaar !

Een paar schepen liggen voor anker langs de vesten. Eentje is er blijkbaar te koop.

In het kader van de Triënnale in Brugge dd 2021 vind je veel foto’s terug die ik ook op deze wandeling gemaakt heb (klik)

Daarna een wandeling door de smalle straatjes van dit deel van Brugge

De Jerusalemkapel heeft een lange geschiedenis achter de rug. Als je meer wilt weten druk dan op (klik). De moeite om de geschiedenis te kennen. Een kapel is geen kerk en je kunt er niet zomaar in en uit. Het is in privé handen.

Het volksverhaal van” Annaatje van ‘ t Pitje “moet je beslist eens lezen ! (klik)

Achter veel hoge muren zijn er dikwijls prachtige binnentuinen aan te treffen. Hier een voorbeeld van zo’n tuin waar een renovatie van een internaat aan de gang is en de poorten stonden toevallig open. Dat is vragen om eens achter die muur te kijken hé ! Verschillende foto’s zijn niet te gebruiken : te fel licht.

De enige straat in Brugge waar geen straatstenen liggen en ook nooit zullen komen. Staat ergens zo beschreven. Een héél lange straat met aan weerszijden hoge muren( ook tuinen erachter ? )

Nog een weetje van de gids meegekregen:

Zo’n devote muurschilderijen of kapelletjes mogen nooit verwijderd worden . Ook niet als je zo’n huis koopt/verkoopt. Ook moeten de typische huisjes witgeschilderd zijn en mogen de ramen enkel in hout gemaakt worden ( geen plastiek of metaal) De kleur van verf moet donkergroen zijn of rood ( specifiek ossenbloed rood! ) ’t Is maar dat je het weet als je zo’n huisje zou willen kopen!!

En toen wandelden we terug naar de startplaats waar een paar tafels voor een man of twintig waren voorbehouden. We aten er een pannenkoek en dronken een kopje koffie. Er werd héél wat nagebabbeld . Ik zag mensen terug die ik een tweetal jaar niet heb gezien! En zo vergat ik ook een foto te maken van de tearoom ” Bistro du Phare”.

Beide foto’s zijn van internet. Toen wij er waren zat alles bomvol. Gelukkig hadden we gereserveerd vòòr we met de wandeling gestart zijn.

En om af te sluiten een opzet raam in één van de typisch Brugse huisjes.. Wellicht een grote fan van Keith Haring!

Een mooie start van een nieuw seizoen samen met de senioren. Hopelijk mag het zo blijven. Maar de start was het begin van een hele reeks uitstappen ( ook persoonlijke) zodat ik de tijd niet vond om dit hier te tonen en te vertellen. Komt eraan hoor!

De hond uitlaten…

Een Brugse vriendin, M , heeft haar rechterarm gebroken in haar woning zelf. De omstandigheden zijn onduidelijk omdat ze zelf niet goed meer weet hoe het is gebeurd. Uitgegleden en gevallen en even bewusteloos ? De andere dag ( zaterdag)hebben vrienden van haar haar bij de spoed binnengebracht omdat ze zoveel pijn had . Daar werden foto’s genomen en pas maandag is ze geopereerd.

Nu had M. geen erge pijn meer en mijn vriendin, Julia, en nog een schoolvriendin uit Brugge gingen haar deze week een bezoekje brengen. Ik had pannenkoeken gebakken en had de suiker mee voor op de pannenkoeken en Julia had een thermos koffie mee en suiker en melk en de Brugse vriendin een doos koekjes . Zo had M. geen werk aan ons en als we terug weggingen was alles aan de kant.

M. zorgt een paar dagen in de week voor een hondje van een gehandicapte dame die dan naar de revalidatie gaat. Maar dat beestje moet toch ook eens naar buiten en we maakten gezamenlijk een wandeling. M. had het moeilijk omdat het hondje wel braafjes meeliep maar toch aan de leiband trok en ze wat evenwichtsproblemen ondervond. Dan heb ik het maar van haar overgenomen.

M. woont niet zo erg ver van de Kinderboerderij de Zeven Torentjes en we liepen door de boerderij om deze terug te verlaten aan de andere kant ipv helemaal rond te wandelen op de straat zelf. Daarenboven is het ook altijd leuk om de dieren te zien. Hoewel de meeste nu in de hokken verbleven.

Het weer was niet zo goed die dag grijs en nevelig ( want toen ik terug naar huis reed overviel ons dikke mist eenmaal we Brugge verlieten. Bangelijk om tegen een witte muur aan te kijken! ). Het was niet erg druk op het domein . Een paar ouders met kleine kinderen die naar de dieren gingen kijken in de stallen en anderen die door de weiden wandelden waar schapen, geiten en kippen liepen. Op het speelplein enkele grotere kinderen op de speeltoestellen , hun ouders zaten wellicht in de cafetaria. Het ligt er nog echt op zijn winters bij. Straks zal het hier vol leven zijn en lopen de dieren allemaal terug buiten.

Maar wij hadden het hondje uitgelaten en zelf een gezondheidswandelingetje gemaakt na de koffie en pannenkoeken!

Beisbroek

Oktober de maand bij uitstek om eens in een bos te wandelen. Na de drukte bij de Rally van de Zoute Grand Prix wilde ik eens genieten van de stilte en de rust in een bos . Daarom reed ik naar het kasteel Beisbroek in St Andries-Brugge ( gebouwd in 1830). Binnen in het kasteel vind je het Natuurcentrum en de Volkssterrenwacht. Je leert er alles over de natuur en over de sterren .

Het was een zonnige dag en het viel erg mee met de drukte. Er waren veel jeugdverenigingen die met de kinderen bosspelletjes en zoektochten deden. Maar dat stoorde niet. Het bos is groot genoeg( 98 ha groot groendomein)

Er is ook een tearoom en blijkbaar hadden veel mensen de weg gevonden om daar op het terras te zitten, zomaar of na een wandeling . Ik zag mensen met een rollator en ik denk niet dat die in het bos zijn geweest. Ach het is een mooie rustige plaats en met zo’n mooi weer ook heerlijk om op het terras tussen de bomen en de grote perken met kruiden te zitten genieten.

Maar vriendin en ik trokken eerst het bos in en daarna zouden we even op dit terras neerstrijken. Dat is niet gelukt wegens alles bezet en alsof ik een voorgevoel had , had ik een tasje meegenomen met wat drank en zachte chocolade cakejes om ergens op een bankje in het bos te eten /drinken.

Hat was windstil in het bos en op open plekken was er een heerlijk zonnetje. Hier en daar zag je op brede paden mensen wandelen met kinderwagens . Er waren ook paden waar je mocht fietsen en ook ruiterspaden. Maar wij zochten al vlug de kleine wandelpaadjes op. Veel rustiger en avontuurlijker. Want daar moest je toch wel opletten waar je stapte door dikke pakken afgevallen bladeren en wortels van bomen die bovengronds kwamen. Op een bepaald ogenblik kon je lekker de bladeren voor je uitschoppen zoals we als kind deden. Tja als je oud wordt, word je weer een kind 🙂

Maar wat we misten waren de paddenstoelen. Behalve hier en daar van die witte tegen de grond geplakte bollen die meer aan stenen deden denken en een paar frêle slanke paddenstoeltjes vonden we niets. Veel mossen, varens, bolsters van kastanjes en een grote en dikke geelgroene rups die zich snel uit de voeten maakte. Te vroeg voor paddenstoelen? Het was ook erg droog en nog warm.

Aan één rand van deze weide stonden tafels en banken en kon je uitrusten en daar hebben we wat gedronken en gesnoept, zodat het niet zo erg was dat er geen plaats was op het terras van de tearoom.

Het was een mooie namiddag en op de terugweg zagen we rijenlange auto’s die weg reden van de kust. Wij reden naar de kust toe en hadden géén file!

Triënnale Brugge: het huis van G.Gezelle

Ik was al een paar keer in Brugge voor de triënnale maar om dit te voet in één keer te doen is bijna niet haalbaar. Donderdag 13 augustus was het een ideale dag om nog eens naar Brugge te rijden . Gezien we niet in het centrum moesten zijn vond ik nogal gemakkelijk (gratis)parking.

Een wandeling langs de molens van Brugge langs de Vesten is altijd mooi meegenomen. Er staan er vier en van alle kanten zijn ze mooi om op de foto te zetten! De naam van de molens zijn Bonne Chière, de St Janshuismolen, de nieuwe Papegaaimolen en de Koeleweimolen. De eerste twee zijn te bezoeken.

Dit stuk van de Vesten( je kan helemaal rond Brugge wandelen/fietsen) is druk bezocht door voetgangers en fietsers. Op en rond het gras wordt er , gepicknickt , gerust en genoten van het uitzicht op de Vesten.

Wij gingen niet rond Brugge wandelen op de Vesten onze bedoeling was om in het kader van de Triënnale het kunstwerk te bezoeken in de tuin van het huis waar G.Gezelle gewoond heeft. Van ver zag je al een rode metalen constructie uitsteken:

Héctor Zamora toont zijn werk ‘Strangler’ in de ommuurde tuin van het Gezellehuis, waar hij een industrieel steigerwerk installeert rondom een grote alleenstaande Oostenrijkse den. Deze specifieke boom herinnerde hem aan de ‘ceibo’, een tropische boomsoort in het Amazonewoud die er een heilige status geniet en omringd wordt door slingerplanten.”

Hoe dichter je er bij kwam hoe imposanter het steigerwerk . In de tuin van het G.Gezellehuis zag je hoe hoog deze installatie was. Je kreeg de mogelijkheid om via een cirkelvormige trap rond de boom tot helemaal boven de boom te geraken. Het zicht moet fenomenaal zijn. Ik heb het niet gewaagd en ten andere was het letterlijk héél lang aanschuiven om aan de beurt te komen. Om de wachttijd aangenamer te maken waren stoelen geplaatst!
Het borstbeeld van G.Gezelle stond te midden de steigers toe te kijken.

Je kon ook rondwandelen in de grote tuin waar hier en daar panelen stonden met een gedicht geïnspireerd op de natuur. Vanuit de ommuurde tuin kijk je uit op één van de molens die daar dichtbij staat.

Vlakbij de ingang van de tuin staat een beeld van Jan Fabre

We namen ook een kijkje in de woning zelf die niet enkel een inkijk geeft hoe de dichter woonde maar ook een overzicht van zijn leven en zijn gedichten. Ik beperk me tot enkele fragmenten van zijn gedichten …

.

Een héél mooie bijdrage aan de Triënnale en een opwaardering voor het G.Gezelle huis dat toch wat buiten het toeristische centrum van Brugge ligt. De toeristische busjes die in Brugge rondrijden zagen we regelmatig langsrijden en even halt houden. Velen wilden uitstappen om te gaan kijken, maar dat paste niet in het kraam van die rondritten. Ze moesten tevreden zijn met de uitleg van de gids.

Een namiddag om echt van na te genieten en zeker een aanzet om de overige Triënnale bijdragen te bezoeken.

Triënnale in Brugge

“Van 8 mei tot 24 oktober 2021 vormt Brugge opnieuw het decor voor Triënnale Brugge, een uniek kunstentraject waar dertien nationale en internationale kunstenaars en architecten hun installaties aan het grote publiek voorstellen.”

Zo luidt de aankondiging van de huidige triënnale . Het thema deze keer is TraumA.

Met TraumA duikt Triënnale Brugge in de ‘uncanny’ geschiedenis en realiteit van Brugge. Historische lagen worden blootgelegd, vergeten of verborgen verhaallijnen besproken. Deze editie verkent de dunne lijn tussen droom en trauma, tussen paradijs en hel. Het speelt in op de verbeelding, op de pracht en de praal, maar ook op het ‘unheimliche’ dat er ondergronds aanwezig is. Want hoewel Brugge voor velen een droombestemming lijkt, sluimert er in deze picture-perfect-wereld ook armoede, eenzaamheid, vervuiling of angst.

Samen met twee vriendinnen zijn we een eerste keer gaan kijken. Het parcours loopt doorheen Brugge en te voet is het niet te doen om dit in één keer te doen. De zoon zei ” maar dat ga ik eens met de fiets doen.” Lijkt me een haalbaar idee

Deze toren is bekleedt met aaneengenaaide stoffen.

De kunstenares,de Amerikaanse Amanda Browder, was aanwezig op het terrein waar een tent stond ingericht als naai atelier. Daar lagen ontelbare stukken stof die ze ingezameld had. .Blijkbaar kreeg ze er veel te veel en stelde ze voor om lappen stof mee te nemen om zelf iets te naaien. Ik nam een stuk jeans stof mee om de broeken van mijn kinderen en kleinkinderen te kunnen herstellen ;-). Behalve de aangeklede toren heeft ze nog drie installaties in de stad.

Na een hartelijk gesprek met de kunstenares die ons uitnodigde moesten we ooit naar NewYork gaan om haar werken te komen bezichtigen, wandelden we verder naar een volgende kunstinstallatie

In het Baron Ruzettepark zagen we al van ver het werk van Gijs Van Vaerenbergh genaamd Collonade.  Het houdt het midden tussen een woud met ondoordringbare bomen en een Romeinse zuilengalerij. Je mag er in lopen, je lijkt erin te verdwalen , je stoot je hoofd en struikelt ongewild over al die schuinlopende kolommen. En ik was heus niet de enige !!

De collonnade

In dit park was een kronkelend pad aangelegd zodat het leek of het park veel groter was. en waren de bermen juist enkel gemaaid aan de rand. Ja het was de maand van MaaiMeiNiet ! Eén van de vriendinnen heeft een opleiding tot gids gevolgd en kon mij vertellen dat de biels die er lagen en ook een paar sporen, restanten waren van de stoomtram die in de vorige eeuw van Brugge , over Middelburg (B) naar Zeeuws Vlaanderen liep. In Middelburg is er ook een restant van deze tramlijn terug te vinden!

We wandelden daarna verder naar het Museum van O.L.V. Potterie waar tussen de bestaande collectie Laura Splan een soort kaleidoscoop had gemaakt. De twee foto’s tonen een bewegend beeld zoals je in een kaleidoscoop kan zien. Zij heeft een fascinatie voor virussen zoals je goed kan zien op de derde foto. Haar werken noemen Disentaglement

Ik kon het niet laten om deze tafel te fotograferen. Een pronkstuk is deze tafel in het Museum van O.L.V ter Potterie. Wil je er meer over weten dan even drukken op (klik)

Maar we bezochten nog iets waar ik geen foto’ s kon van nemen. Gregor Schneider wil de bezoeker een unieke ervaring schenken. Aan de ingang van de kerk in het Grootseminarie treed je binnen in BLACK LICHTNING; dit is een installatie die je doet ervaren wat blindheid betekent. Je moet door eindeloze gangen ( zo lijkt het toch) in volledige duisternis wandelen tot je aan het eind licht ziet. En als je een verkeerde afslag kiest dan loopt dit in een spits toe en moet je omkeren. Ik kan je verzekeren dat het beangstigend is. De titel van deze Triënnale is niet voor niets TraumA.

We hielden het voor bekeken die namiddag en zochten een terrasje op. De volgende afspraak was gisteren, maar het onweer en de overvloedige regen stak stokken in de wielen. Volgende week proberen we het opnieuw.

Bergjesbos,een speelbos

Vorige zondag ben ik nog eens naar Brugge geweest . De wind was ginder in elk geval niet zo ijzig als hier aan de kust. Met zijn drietjes (twee vriendinnen en ik zelf zoals met de wandeling in Brugge zelf). We gingen wandelen in een klein stukje bos in de omgeving van het AZ St Lucas. Ook in de omgeving van dit ziekenhuis waren we al eens wandelen in de Steenbrugse bosjes.
Dat klein stukje was toch anderhalf uur wandelen. Het bosgedeelte is niet zo omvangrijk , maar we wandelden ook op brede zanderige paden en langs villa’s verborgen achter struiken en langs weiden.
Onlangs zijn er opknappingswerken geweest in het bos zelf en ook op de wandelpaden om deze wandeling aangenamer te maken . Er werden her en der banken geplaatst waar je even kan uitrusten ( tegenwoordig om een drankje of snoepje binnen te slaan 🙂 )

Officieel noemt dit stukje natuurschoon Bergjesbos . Het is oa een speelbos en eigendom van de stad Brugge. In alle speelbossen of speelzones in bossen mag je bosspelen houden en de paden verlaten. Je hoeft er geen bijzondere toelating voor te vragen. Je mag er kampen bouwen en in bomen klimmen. Maar na elke activiteit moet alles wat gebruikt en meegebracht werd voor een bosspel weer opgeruimd worden. Ideaal toch voor jeugdverenigingen !

Een afgesloten plek in het bos toont sporen van gebruik. Er zijn daar buurtfeesten ingericht geworden! Ik heb foto’s gezien dat het gezellig en lekker was! ( geen foto geplaatst wegens privacy). Wellicht mag het ook gebruikt worden door jeugdverenigingen.

we wandelden verder op de zanderige bosweg met opgedroogde sporen van slijkerige gedeelten, langs afgesloten weiden, en mooi vergezichten van groenkleurende loofbomen .

Hier en daar grote villa’s die blijkbaar betere tijden gekend hebben. Zelfs een open garage met een een dak vol kapotte shingels, en woningen met een tuin die meer dan slordig is. Gelukkig ook woningen met een prachtige inrijpoort en een residentie waar het goed wonen is in een groene omgeving.

Natuurlijk hebben we wat zitten genieten in het zonnetje op één van de nieuwe zitbanken en we beëindigden de wandeling met een goeiendag aan een drietal vaarzen die ons kwamen begroeten.

Op de achtergrond: daar trokken we het bos in om in een grote lus een heel eind verder terug op dezelfde straat uit te komen!

Een geslaagde en gezellige namiddag en we hebben daar alleszins geen last gehad van de ijzige wind !

De lange rei en Potterie rei

Toen we door de Tudorboog stapten kwamen we uit op een mooi stukje Brugge dat enigszins buiten de gouden driehoek van Brugge valt ( het centrum waar de meeste toeristen te vinden zijn).
De Lange rei en aan de overkant de Potterie rei zijn van groot belang geweest voor de economie van Brugge. Veel huizen zijn beschermd erfgoed en tonen de welvarendheid van Brugge indertijd. De tijd ontbrak om deze mooie afgewerkte gevels te fotograferen.
Hier enkele foto’s. De eerste foto is een rij mooie hedendaagse sociale woningen. Verder veel mooie gevels en gerestaureerde huizen. Een wereldbol op een dak trok de aandacht. Ik dacht seffens aan Mizzd !

De Brugse reien zijn kanaaltjes in het centrum van Brugge genoemd naar de Reie, de rivier die vroeger doorheen de stad stroomde. Omwille van de vele reitjes met boogbruggen wordt Brugge ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Typisch op veel reitjes zijn de zwanen en rondvaartbootjes voor toeristen.

Ter duinenbrug met zicht naar het centrum en naar de rand van de stad.

Wij stapten de ophaalbrug Ten Duinenbrug – genoemd naar de abdij Ten Duinen over en kwamen aan het Seminarie en de aanpalende Heilige Maagd Mariakerk

De Heilige Maagd Mariakerk in Brugge was de kerk van de abdij Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen en werd nadien de kerk van het Grootseminarie van het bisdom Brugge
Al sedert 1637 hangen zesentwintig klokken voor een beiaard in de toren , zoals werd gegrift in de grootste van die klokken

Het Grootseminarie van Brugge was het seminarie voor priesterkandidaten van het bisdom Brugge. Vanaf 1 september 2018 is de opleiding verhuisd naar het Seminarie in Leuven. Het seminarie in Brugge behoudt haar belang voor al wie benoemd wordt in het pastorale werk.  Er is ook nog een afdeling van de Universiteit van de Verenigde Naties en het Europacollega  .

Het Hospitaal van Onze-Lieve Vrouw ter Potterie was een van de middeleeuwse zorginstellingen in de stad Brugge en dateert van de 13e eeuw. Vóór de gevel van de kerk werd in 1880 een houten luifel geplaatst, speciaal voor de devotie tot Maria. Je kunt knielen op het bankje en op die manier bidden. Het beeldje van Maria staat achter glas met aan weerszijden een brandend kaarsje

foto van internet. . Ik stond er vlak voor en kon geen totaalbeeld fotograferen. Een kerk met een héél rijkelijk interieur.

Zo langzamerhand naderden we het einde van onze wandeling Als afsluiting nog een foto van een moderne reconstructie van een middeleeuwse tredkraan die een aantal jaren geleden gemaakt werd door leerlingen van een technische school in Brugge.

Een héél mooie en interessante wandeling in leuk gezelschap.