“De Put van Cloedt”

Een beetje geschiedenis hoe Lakeside Paradise ,dé plaats om aan watersport te doen , is ontstaan.

De Watersnood van 1953 heeft ook in België schade veroorzaakt. Ook in Knokke was een groot deel van het strand weggeslagen. Om dit te herstellen wenste men zandopspuiting toe te passen. Het zand werd landinwaarts gewonnen, tussen de Isabellavaart en de spoorlijn, waar de duinengordel zich ooit landinwaarts uitstrekte. Baggeraar Decloedt begon hier met de zandwinning, en uiteindelijk werd een complete zandzuiger in de put toegepast, waarmee de put tot een diepte van 27 meter werd uitgegraven. Het zand werd via leidingen over de spoorweg naar het strand geleid. Uiteindelijk werd de put tot de kleibodem uitgegraven, waarna een vijver ontstond.

foto van internet: zo zag de put eruit na de zandopspuitingen. Het was rondom beplant met bomen en struiken en hermetisch afgesloten en bewaakt

De omgeving van de put bleef lange tijd gesloten voor het publiek. Sommigen kwamen er wel op watervogels jagen. In 2012 werd de Put van Decloedt onderdeel van het watersportcentrum Lakeside Paradise. De put heeft een oppervlakte van 11 ha en een diameter van ongeveer 350 meter.

Ik heb in een vorig logje verteld over het bouwproject Duinenwater maar meer over het bouwen en niet zoveel over het meer zelf. Toen zijn we daar ook niet rond gaan wandelen, was veel te koud!(klik)

Het grote gebouw op de foto’s is het zwembadencomplex met een sportbad, instructiebad, spectaculaire glijbanen, uitgebreide wellness, groepslessen, fitness, …Door corona tijdelijk gesloten. Een wandeling rond het Duinenwater meer duurt ongeveer een uur tenzij je het joggend doet. Veel sporters komen hier lopen en rondom staan fitnesstoestellen.

Er is ook een sporthostel met alle mogelijke accommodatie om te logeren ,te eten en te drinken, met mooie terrassen en zelfs een aangelegd strandje waar je zicht hebt op startende wakeboarders. Het was er gezien de wind toch betrekkelijk druk !

Terwijl we rond het meer wandelden zagen we in de verte de bouwkranen van het dorp in opbouw Je ziet het nieuwe dorp zo uit de grond rijzen ,aan een ongelooflijke snelheid.


Rechts van het meer wordt er een stadsrandbos gecreëerd. Dat heb ik in het vorig logje ook al verteld. Maar nu zijn de werken volop bezig en zie je immense massa’s aarde liggen en hier en daar ook al grindwegen .
Op maandag 25 januari 2021 vond in het akkerland ten westen van het Duinenwatermeer in Knokke-Heist de eerste spadesteek plaats voor het aanplanten van een volledig nieuw stadsrandbos. Deze bijkomende groene long, gelegen tussen Duinenwater en Duinbergen, zal bestaan uit een echt ecologisch natuurbos in combinatie met een speelbos. Het gebied wordt doorsneden door waterlopen en wandel-, fiets en ruiterpaden

Jongeren waren met mountainbikes en quads op de hellingen met opgehoogde aard aan het rijden . Of dit voor het stadsbos moet dienen weet ik niet.
Verrassingen zijn bij dit project nooit ver weg. In elk geval komt er nog all weather infrastructuur zoals een bowling en karting en een golf is ook al in aanleg… blijft te volgen.

Hoe “de put van Cloedt ” een totaal project is geworden onder de naam ” Duinenwater” !

Rustig fietsen?

De maand mei is goed gestart. Tenminste voor mij toch. Het regende niet en met een jasje en sjaal aan kon je gerust op stap. Ik haalde de e-bike uit om een fietstochtje te doen. Nog voorzichtig, want ik hoor de chirurg na mijn operatie vorige zomer nog zeggen ” vooreerst niet zwemmen en fietsen en altijd zal je moeten voorzichtig blijven”. De eerste keer dat ik het erop waagde een paar weken geleden heb ik toch gevoeld vooral in de liezen dat het nog niet opportuun was om lang te fietsen. Tja het was ook een ferme buikbreuk geworden, na vier maanden moeten wachten wegens corona op een operatie, voor wat aanvankelijk een navelbreukje was.
Er lag nu toch al een paar weken tussen en ik wilde het opnieuw proberen. Het was echt nog wennen want ik heb bijna 2 jaar niet kunnen fietsen. Je verleert het niet maar het is toch weer wennen.

Ik fietste langs het brede fietspad naar Knokke toe want ik wilde toch een paar brieven posten voor mensen die geen pc hebben en die toch graag eens nieuws en foto’s ontvangen( brieven ontvangen is altijd een ietsje leuker dan een telefoontje , vind ik toch) De stad reed ik niet in maar koos een rustig parcours richting de wijk ’t Kalf waar je links het oude gemeentehuis ziet en de gerestaureerde molen die in het toeristisch seizoen af en toe nog werkt. Ik sloeg hier rechtsaf.



Tot nu toe viel het mee , het zal wel drukker geweest zijn in de winkelstraten en aan zee. Maar wennen aan de agressiviteit van andere fietsers is een ander paar mouwen.

Zo reed een koppel naast elkaar en toen ze me naderden maakte de vrouw geen aanstalten om achter haar medefietser te rijden. Het fietspad was absoluut niet breed genoeg om met drie naast elkaar te kruisen en zeker niet met die fietskar die achter haar fiets hing. Een ogenblik brak het angstzweet me uit want het fietspad -dat in feite voordien een voetpad was-lag hoger dan de straat en ik zag het niet zitten om daar bruusk af te rijden gezien het autoverkeer . Op het laatste ogenblik draaide ze vòòr haar medefietser af en die man belandde bijna in de landerijen naast het fietspad. We kruisten elkaar rakelings. Ik riep nog luid “amaai” Er kwamen nog fietsers af maar die reden toch netjes achter elkaar. Een stukje verder was er gelukkig een dubbel zo breed fietspad zodat het comfortabeler rijden was.
Om te vermijden dat fietsers wat verder op de weg in de problemen zouden geraken op een smalle baan( een oude baan die niet breder kon gemaakt worden) was er een fiets -en wandelpad aangelegd die slingerde tussen weiden waar paarden grazen en landerijen. Ik geloof dat alle fietsers dit pad gebruiken hoewel het een stuk langer rijden is tot aan een verbindingsweg van Sluis naar Westkapelle.
Ik was afgestapt om een paar foto’s te maken van de uitgestrektheid van het polderlandschap en van de paarden in de weide.

Ik keek nog eens goed achter me en ook vòòr mij om te zien of er geen groep fietsers aankwam en juist toen ik de fiets opstapte klonk een geroep van aanstormende “coureurs” ( fietsbellen hebben die niet want dat maakt hun fiets zwaarder, hebben ze mee eens verteld) . Ik ben van nature geen schijtkonijn maar ik schrok vreselijk. Ik had nog juist omgekeken en niemand zien aanstormen!! Gelukkig stond ik nog aan de kant anders reden ze me overhoop.

Ik zal in het vervolg maar tijdens de week fietstochten maken dan heb je al die vrijetijdsfietsers en coureurs niet.
Gelukkig kon ik bekomen toen ik eenmaal die verbindingsweg overgestoken had . Ik maakte nog een rustig ommetje in de wijk waar ik woon.

1 mei



Meiklokje
Meiklokje tingelingeling,
kom mensen zing, zing, zing.
We mogen het weer beleven,
alles barst van het leven.

Zonnetje straal, straal, straal,
over zee, berg en daal.
Mensen dans, dans, dans.
vlecht een madeliefjeskrans.

Koppeltjes zoen, zoen, zoen,
in Mei moet je het doen.
We mogen het weer beleven,
alles barst van het leven.

(internet onbekend)