wandelen tot aan de zeedijk en terug…

Woensdag 17 november was het een zonnige namiddag en vriendin en ik zouden eens tot aan de zee wandelen. Ze woont vlak bij het binnenkomen van de gemeente. Ik parkeer mijn auto op de vlakbij gelegen carrefour in haar omgeving en dan gaan we te voet naar de zee. Ik zag het die dag niet zo goed zitten om dat hele stuk heen en terug te doen. Tja, er zijn van die dagen dat ik niet over de haag kan springen en het wat rustiger aan moet doen. Daar heb ik me nu al een beetje bij neergelegd( gevolg van twee operaties waarvan de eerste een verkeerde diagnose was …met gevolgen )Dus reden we een stukje Knokke in en gezien het woensdag was vind je nogal dikwijls een parkeerplaatsje achter het Atheneum. Dat lukte en zo wandelden we verder . Een heel stuk korter te gaan om bij de zee te geraken.

We wandelden door het Vlaams pad waar nog oude ( meestal gerestaureerde )villa’s staan maar toen dacht ik er niet aan om die op de foto te zetten. Maar eenmaal op de Elizabetlaan ( een grote laan die dwars door Knokke-Heist loopt) vond ik het de moeite om daar enkele gebouwen te fotograferen. Het is namelijk zo dat in het begin van de 20ste eeuw veel hotels gebouwd werden waar vooral Engelsen kwamen logeren. Het zijn ook zij die de eerste (verblijfs)toeristen waren en meegeholpen hebben aan de expansie van Knokke.

Zij brachten ook hun geliefkoosde sporten mee zoals tennis en golf . Hierdoor ontstond de Royal Zoute Golf Club, die een van de oudste golfterreinen van het continent is. Ook werden tennisvelden aangelegd. Eveneens werd een anglicaans kerkje gebouwd, dat nog steeds bestaat.
Maar heden zijn de meeste hotels verdwenen en op dezelfde plaats heropgebouwd als appartementsgebouw . De oorspronkelijke naam werd behouden!

Toen kwamen we op de zeedijk, waar een koude wind in ons gezicht sloeg. Brr tegenwind moesten we lopen omdat we naar het Toerisme bureau wilden om een boekje op te halen over de restaurants van Knokke -Heist vermeld in Gault&Millau die iedere burger van de gemeente gratis kreeg ( je moest de uitnodiging die je in de bus kreeg meebrengen). Ik was die vergeten maar op vertoon van mijn identiteitskaart kreeg ik het toch. Altijd leuk om eens te kijken welke restaurants, tearooms, bakkers, slagers, traiteurs ,cafés …erin vernoemd worden.

We wandelden op een verlaten zeedijk , met alleen het geluid van de wind en het geluid van de bouwkranen die gerief naar boven hesen .Gebouwen van 12 verdiepingen en misschien meer ( ik heb zeniet geteld). Op één van de appartementen hadden de bewoners al kerstkransen aan het balkon gehangen.

Het bekende ijssalon was gesloten , dus geen rijen aanschuivende mensen voor een ijsje of warme wafel…

Weet je wat het ergste was van deze gezonde en mooie wandeling? Normaal gaan we iets drinken in een tearoom om de wandeling dan verder te zetten.
Het bleek sluitingsdag te zijn voor de tearooms in dit deel van Knokke. Misschien waren deze -meer naar het dorp toe -wel open. Maar gezien de auto ongeveer in de helft stond zijn we dan maar ‘in de gierigaard “( van armoe )terug naar de auto gewandeld en naar huis gereden!

Canadamars

Voor de 47 ste keer was er weer de Canadese bevrijdingsmarse, een mars van Hoofdplaat(nl) tot in Knokke-Heist. Een afstand van 33km.

Verleden jaar waren de meeste plechtigheden alsook de mars wegens corona afgelast. Dit jaar ging de mars wel door . Maar de plechtige herdenkingen werden in de verschillende gemeenten waar de Canadese soldaten indertijd door liepen over drie dagen gespreid.

Het gemeentebestuur, het For Freedom museum en Canada Comité (Cnocke is hier) vragen aan de bevolking massaal de Canadese vlag te laten wapperen in het straatbeeld als hulde aan en respect voor de velen die in 1944 hun leven gaven voor de vrijheid.
Aan deze vraag werd ruim voldaan en overal in de stad zag je de bekende maple leaf wapperen. Niet enkel aan de officiële gebouwen. Het streefdoel was 1000 vlaggen ( zoveel soldaten zouden er toen gesneuveld zijn)

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 20211108_142056-1.jpg


De deelnemers aan deze mars werden per bus naar Hoofdplaat gereden waar zij in eigen tempo naar Knokke-Heist wandelden.

Zoals elk jaar wilde ik foto’s kunnen opsturen naar de Canadese familie. De vader van een inwonende lieve vriendin heeft indertijd deelgenomen aan de bevrijding. Hij is nog niet zolang geleden overleden. Hij is gehuldigd geweest voor deze deelname.

De plechtigheid in Retranchement is altijd mooi en ingetogen. Maar dit jaar was alles meer beperkt en ging de plechtigheid veel vroeger door. Toch nog wat sfeerbeelden van de wandelaars die uit de richting Retranchement kwamen en via de Hazegrasstraat( Oosthoek) Knokke binnenkwamen.

Ik ben dan doorgereden naar Retranchement waar de plechtigheid al afgelopen was. Door de spreiding van de herdenkingen was alles wat vroeger dan andere jaren zoals ik hoger al vermeldde.

Eind oktober 1944 bereikte The Royal Canadian Engineers Regiment onder leiding van Sgt. J. L. Hickman het afwateringskanaal bij Retranchement. Tijdens het monteren van de destijds befaamde Bailey -bruggen over het kanaal raakte Sgt. Hickman op 31 oktober 1944 dodelijk gewond. Ter herinnering aan hem en zijn mede-kameraden draagt de huidige brug sedert 30 oktober 1986 zijn naam.

Knokke en Heist werden respectievelijk op 1 en 2 november 1944 als laatste Belgische gemeenten bevrijd. In het For Freedom museum ( klik) in de deelgemeente Ramskapelle wordt deze passage uitgebeeld.
Deze bevrijding waarvan ik toen de draagwijdte niet besefte is één van de weinige herinneringen die ik zelf had aan de tweede wereldoorlog .
Ik zag samen met mijn ouders en tal van mensen hoe de tanks met de Canadese soldaten richting Maldegem reden en sigaretten, chocolade, appelsienen en bananen uitdeelden. Dit fruit was mijn eerste kennismaking ermee.

Nog een terugblik op de mars van 2019 ( klik) en op het For Freedom museum ( klik )

Het winteruur

Gaat de overheid nu eindelijk eens beslissen welk uur ze gaan kiezen : het zomer -of het winteruur. De meningen zijn zo uiteenlopend maar het is toch de hoogste tijd dat we afraken van dat verzetten voor- en achteruit van de klok. Persoonlijk heb ik liever het winteruur. Ik voel me daar onmiddellijk mee op mijn gemak. Bij het zomeruur moet ik me fysisch toch aanpassen. Een discussie wil ik hier niet over voeren.

Nu is het zo dat mijn vriendin en ik “verplicht” zijn om na de middag wat vroeger op stap te gaan, willen we vòòr het donker wordt thuis zijn. Deze week gingen we nog eens wandelen op de wallen in Sluis . We vonden dat er aan zee teveel wind was en om naar een bos rond Brugge te rijden , dan zou het zeker donker zijn voor we weer thuis waren.

Tja, we zijn het nog niet gewoon om wat vroeger te vertrekken.

Toen we naar Sluis reden scheen de zon volop en blijgezind wandelden we op een stuk van de wallen. De paar wandelaars die we kruisten bleken net zo blij met het goeie weer want iedereen zei ‘goede dag ‘ . Leuk toch !

Veel foto’s maakte ik niet want dit wandelingetje deden we al verschillende keren. Maar die Langhorns mochten toch nog eens op de foto. Ze genoten blijkbaar van het zonnetje.
Halverwege de wandeling kan je die afbreken door via een trap met twee hekken tussenin zodat de runderen wel op de helling kunnen doorwandelen maar niet kunnen ontsnappen.



Via een smal paadje met oude knotwilgen bereikten we weer de kern van het stadje. We deden eerst nog een paar boodschappen en gingen daarna een koffietje ( ik thee)drinken ; We vroegen aan de uitbaatster één portie poffertjes. We vonden het al wat laat om er elk een portie te eten. Zonder vragen kregen we het bordje met poffertjes en… voor elk een bestek. Lief hé. Het was ook de eerste keer niet dat we daar binnenstapten.

Toen we de tearoom buiten stapten bleek de avond al ingevallen en het was pas 17.15 uur.
We werden getrakteerd op een mooi schouwspel: de kerstverlichting brandde al in de twee centrum straten en de molen van Sluis was prachtig verlicht. Het was nog geen sluitingstijd voor de winkels maar het was er al verlaten en het was er ook erg stil. Wat een verschil met een paar uur ervoor.

Boswandeling op een zonnige oktoberdag

Ik was onlangs gaan wandelen in het Domein Beisbroek in Brugge St Andries (klik) in de hoop veel paddenstoelen aan te treffen zoals een paar jaar terug. Behalve ” keien” ( een soort paddenstoel) zag ik er niet veel . Ook geen verkleurende bladeren aan de bomen. Daarenboven was het zo’n zacht weer dat een licht jasje al volstond . Precies een zomerdag..
Nu zijn we een paar weken verder en ik was op bezoek bij een Brugse vriendin en na een lekkere lunch stelde ze voor om in een klein bos niet ver van haar woning een wandeling te maken.

notenbrood met lauwe camembert en een slaatje

Veel paddenstoelen hebben we hier ook niet gezien , maar het was aangenaam om nu eens langs brede paden en dan weer door een stuk bos vol verdorde bladeren -waar je lekker kan in scheppen met je voeten -te wandelen. Dan liepen we langs waterpoelen en langs smalle vochtige paadjes. Midden in het bos waren banken in een vierkant geplaatst, wellicht afkomstig van omgewaaide bomen.
Hier en daar zag je bomen waarvan de bladeren lichtjes begonnen te verkleuren. De herfst komt er zeker aan maar nu was het bos nog overwegend groen en de zon gaf nog warmte.

Toen ik thuiskwam werd ik getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Jammer dat de woning van de buurmaan het zicht wat belemmerde. De hemel was een bewegend spel van kleuren . In plaats van een foto had ik het beter gefilmd.

Wandelen rond Sluis

Ik ga regelmatig wandelen op de wallen in Sluis.( omdat het dichtbij is voor mij) De ene keer aan de kant waar de restanten zijn van de Westpoort beter gekend als de Stenen Beer. De andere keer een langere wandeling aan de andere kant te beginnen aan de Zuidpoort. Je hebt dan een heel andere kijk op het stadje en op de twee blikvangers zijnde het Belfort en de Molen.

De wallen, van oorsprong verdedigingsmuren van Sluis, liggen er al meer dan 600 jaar. Tegenwoordig vormen de wallen, de grachten en het aanliggend grasland met struwelen een prachtig natuurgebied. En als je de hele wandeling doet kom je al vlug aan een ruime 5 km en dan moet je nog de afstand erbij rekenen waar je je auto hebt geparkeerd .

Ik ben even door de Zuidpoort gestapt en kwam wandelend over een kasseipad en over een bruggetje op het fietspad terecht. Dat fietspad loopt van de Stenen Beer helemaal rond Sluis.
Neen ik heb het fietspad niet genomen maar ben de helling naast de poort opgegaan en heb verder gewandeld op een grind/schelpenpad.
Deze keer liepen de langhorns aan deze zijde van de wallen en een eindje verder waren schapen aan het grazen( de foto is niet zo denderend omdat ik teveel moest inzoomen ).

Het lijkt erop dat de wandeling over één lang recht pad loopt maar dat is niet zo , af en toe moet je in een flinke bocht wandelen. Vanuit de lucht zie je de wallen in een stervorm .
Op een groot stuk land staan een heleboel serres . Dit zijn de volkstuintjes van Sluis. Vlak ernaast is er een schooltje met een energiezuinig groen dak. Ik heb die toevallig niet gefotografeerd( jammer ) maar naast de school vind je de openbare speeltuin Klein Ravelijn. In een dagelijks digitaal krantje las ik dat er in Sluis naast de school een openbare speeltuin officieel werd ingehuldigd op 3.10.2021. De foto van één speeltuig komt uit dit krantje( Kneistikrant) Het thema van de speeltuin is ridders en kastelen !

De wandeling liep nog verder maar ik draaide liever af want het was nog een flink eind terug wandelen naar de auto. Ik liep langs een klein maar gezellig dierenparkje. Anders komen de dieren vlug naar de omheining hopend op wat eten ( wat eigenlijk niet mag) maar die dag bleven ze bijna allemaal liggen genieten in het zonnetje. Ze hadden gelijk de dagen ervoor had het flink geregend.

een zomeravond aan de kust

Toen ik ging fietsen was het de hele dag zwoel geweest , weinig zon en wat bewolkt, maar de andere dag was het de hele dag zonnig en zò warm dat ik liever in de koelte bleef .

Rond 19.30 uur trok ik naar de zeedijk om een wandeling te maken en vooral ook om de zon te zien ondergaan.
Ik had dit al dikwijls eens willen doen maar eenmaal de avond er aankwam zeg ik er tegenop om naar de zeedijk te rijden. Na de hitte van de dag leek het een ideale avond om dit te doen.

Het was die bewuste avond overal nog druk en veel fietsen stonden nog geparkeerd op de zeedijk . De terrasjes zaten overal vol. Bij de Rubens zag je zelfs een rij volk op straat wachten om een tafeltje te bemachtigen! En het was niet het enige terras waar geduldig werd gewacht .

Ik kwam niet om op een terrasje te zitten maar om een wandeling te maken en dan de zon te zien ondergaan. Langzaam zag je de hemel verkleuren….

…tot de zon achter de strandcabines verdween en er nog enkel een rood-rozige lucht overbleef. Achteraf speet het me dat ik niet tot aan het water was gegaan. Maar eenmaal de zon de horizon nadert gaat het allemaal zo vlug. Ach een volgende keer maar en liefst met vrij zicht op zee.

De auto stond achter het Casino geparkeerd en ik kon bij mijn terugkeer een foto van een mooi verlichte vòòr-en achterkant van het Casino maken.

Op de terugweg liep ik over het Van Bunnenplein, daalde even de trappen af om een verlicht dichtvers van Maud Vanhauwaert ( Vlaamse dichteres) ) te fotograferen. Ik vond het zo passend op deze plaats : Je kijkt naar boven en je ziet op het plein een terras vol mensen zitten “op een zucht van de zee” !

Als de avond valt na een warme dag

Op de vooravond na een broeiend warme dag( de zon was omfloerst maar het was toch 30 graden) en je weer normaal kon ademen heb ik mijn fiets uitgehaald en ben de polders in gereden. Op de eerste foto keek ik achter me en zag de bomenrij waar ik vandaan kwam en in de verte de torenspits van de kerk van Westkapelle die vernieuwd is na de zware kerkbrand in 2013 (https://www.youtube.com/watch?v=BwCa5lv8HUo) .
Ik reed de Hazegrasstraat in waar het fietspad bijna de grens vormt met Sluis (Nl). Op de verschillende boerderijen langs deze weg zag je koeien liggen en staan dichtbij een waterput of er nog water in stond kon ik vanaf het fietspad niet zien.
De boeren hadden flink gewerkt en op het ene stuk land lag er hooi te drogen , op een ander stuk was het graan gemaaid en lagen hier en daar nog pakken samengeperst stro en op nog een ander stuk land was mest gestrooid op de stoppels en lag het klaar om geploegd te worden, nog wat verder was de grond reeds geploegd.

Toen kwam ik aan gedeelte waar er normaal veel paarden in de omheinde weiden staan. Er is daar ook een paardenhotel waar de paarden kunnen verblijven.(klik) Er zijn ook nog paardenfokkers in de buurt om volledig te zijn..

Ik ben verder gereden en niet meer afgestapt om foto’s te maken want het was druk toen ik in de richting Oosthoek reed en neen ik ben niet afgestapt om een hoeve ijsje te halen. Het buitenterras zat al stampvol. En overal geparkeerde fietsen.
Ik kreeg het nu al warm als er horden fietsers me kruisten. Het zijn precies kamikazes die voorbij rijden. Ik kan niet zo goed schatten maar ik reed een gezapige 17 km/uur . Hun snelheid lag een stuk hoger en dan te weten dat het fietspad daar niet zo erg breed is met aan de ene kant een stekelige haag en aan de andere kan je zomaar in het veld kukelen!

Toen ik in de Oosthoek kwam draaide ik de Paulusstraat in en ik had daar de hele weg voor mezelf, behalve de politieauto die me voorbijreed en je nog op de foto ziet rijden . De weg is daar grotendeels omzoomd met maisvelden. Dichter bij huis zag ik nog een stoppelveld dat vers geëgd was en bemest en klaar lag om geploegd te worden.

Voor de laatste foto ben ik toch nog eventjes afgestapt : de poorten van een garage waren beschilderd met een hond en een poes. Geen zoeken dus waar je moet zijn voor verzorging van je poes en hond!

En toen ik mijn straat indraaide kon je het geen schemer meer noemen. Mooi weer of niet ,de avond valt toch al een stuk vroeger !

ps de foto’s zijn aanklikbaar

Domein Ryckevelde

Het was een mooie, warme zaterdag die 14e augustus . Ik had afgesproken met twee (school)vriendinnen in Brugge . Samen reden we naar het domein Ryckevelde .Dit domein wordt als volgt omschreven:

Ryckevelde is een domein van 180 ha op grondgebied van Assebroek en Sint-Kruis, Sijsele en Oedelem. Een deel is militair domein, het kasteel krijgt een nieuwe bestemming en de bossen zijn deels beschermd natuurgebied.

Voilà kort en bondig getypeerd. We moesten de auto achterlaten op een parkeerterrein redelijk ver van het Kasteel. (Dat ondervonden we later toen we van het kasteel terug wandelden naar de auto). Het was de bedoeling om door het bos te wandelen en even in de Heemtuin rond te lopen. Toen het kasteel in zicht kwam waren we toch blij met het vooruitzicht te kunnen uitrusten en iets te drinken. Het was ondertussen ook erg warm geworden.

Om het voor iedereen aangenaam te maken zijn er paadjes voorbehouden voor wandelaars, op andere paden mag er gemontainbiket/gefietst worden of met paarden gereden worden. Er wordt aan iedereen gedacht. Midden in het bos staat het huis van de bosbeheerder of hoe die ook genoemd wordt en vlakbij is een heemtuin.

Ik wilde een fotoshoot van mezelf tussen de varens. Heb altijd iets gehad met varens; Ik vond het fantastisch dat die planten zo mooi groen waren terwijl ze toch meestal onder het bladerdek van bomen staan. Nu was er in het bos een plek waar veel varens stonden en de twee vriendinnen zouden eens zorgen voor een paar mooie foto’s. Ze waren niet gauw tevreden en ik moest dan eens daar proberen te staan en dan weer elders. Maar dat was niet zo gemakkelijk omdat onder de varens veel netels stonden en braambessen . Een beetje naar links, wat verder in de struiken en zo bleef het maar doorgaan.

De meest geslaagde foto tussen de varens is deze waar ik zwaaide dat het genoeg was!! Een hilarisch momentje!

We wandelden verder en kwamen op een grote open plek in het bos waar de heide klaar stond om te bloeien. Hier en daar waren er al plukken donkerrode bloeiende heide.

Maar nu begonnen we toch te verlangen om even te kunnen rusten en iets te drinken. We hadden het warm gekregen en het was ook erg warm geworden. Dat voelden we zodra we uit de dichte begroeiing kwamen.
Het terras zat stampvol en het zag er niet naar uit dat er vlug een plaatsje zou vrij komen. We mochten als we dat wilden in de kelderverdieping plaats nemen en dat was warempel een goed idee want in de cafetaria daar was het lekker fris. Na ons kwam er nog een gezin met kinderen afgezakt. Daar heb ik een wafel gegeten zoals in mijn moederstijd, mooi bruin gebakken maar ook lekker zacht!

Een namiddag om nog eens te herhalen!
Klik de fotos aan , ze zijn zoveel mooier in het groot.

Damme

Het is altijd fijn om te wandelen rond Damme . Het is voor mij dichtbij gelegen en als er eens een namiddag is dat we niet zo lang kunnen wegblijven , zowel mijn vriendin als ikzelf, is dat ideaal.

Het was een zonnige maar bewolkte maandag . We dachten dat we gemakkelijk een parkeerplaatsje zouden vinden maar toen we de lange rij auto’s zagen die langs de Damse Vaart geparkeerd stonden vreesden we dat we naar een ver gelegen parking moesten rijden. Gelukkig vonden we nog een vrij plaatsje tussen de bomen langs de vaart niet zò ver van het centrum.

De Damse Vaart was volledig groen en hier en daar zagen we een meerkoetje tussen het kroos zwemmen. Aan de andere kant zagen we een heleboel mensen rond schapen. Misschien de schaapsherder met zijn kudde.
Het kleine snoepwinkeltje was gesloten en “wachtte op betere tijden” stond er op het briefje op de gesloten deur.
Veel fietsers staken de brug over om verder te fietsen op de vele fietsroutes in de streek of om op één van de gezellige terrassen in Damme te verpozen.
De rivierboot de Lamme Goedzak was onderweg, De boot vaart vier maal per dag heen en terug van Brugge naar Damme. Zalig rustig om eens te doen.

Wij wandelden verder tot we de molen zagen .
Ter hoogte van een huizenrij langs de Damse Vaart houdt Tijl Uilenspiegel ons een spiegel voor in de beeldengroep van Jef Claerhout :
Uilen kijken geïnteresseerd toe, haviken houden de wacht , opgedirkte kikkers staan verwaand te kwaken, en aan het eind van de rij koketteert het ezeltje van Uilenspiegel.
Een bewoner kwam op ons toe terwijl ik foto’s nam en vertelde het verhaal van die beelden en voegde er al lachend aan toe dat meestal dames over het poepje van Tijl wreven. 🙂

Het kunstwerk werd in 1979 onthuld en gedenkt Charles de Coster, auteur van het Uilenspiegelepos, die 100 jaar eerder overleed.

Dan sloegen we links af om langs een paadje te wandelen rond een gedeelte van Damme. Er staan langs het paadje panelen met teksten of gedichten van bekende personen . Deze keer waren het gedichten van Herman De Coninck met illustraties van Epheram . Ik heb er een paar gefotografeerd.
Het paadje zelf biedt een mooi uitzicht op de polders aan de ene kant en de majestueuze kerk aan de andere kant.

Ik heb de tekst apart gefotografeerd , anders was het niet leesbaar.. Elk paneel bevat een gedicht van Herman De Coninck èn een tekening van Ephameron (Eva Cardon (1979), oftewel Ephameron, zij studeerde illustratieve vormgeving en schilderkunst, exposeert en cureert tentoonstellingen over de hele wereld en doceert daarnaast beeldverhaal aan LUCA school of Arts/Sint-Lukas Brussel )

Toen we op het marktplein kwamen met het mooie stadhuis hebben we daar even gerust en wat gedronken op één van de terrassen die nu in coronatijd vòòr het stadhuis staan vooraleer terug naar de auto te wandelen die toch een behoorlijk stuk buiten het centrum stond. 😉 .Ach dan liepen we nog eens langs de vaart.

Op de terugweg zagen we deze vogelverschrikkers . Ik had ze op een andere weg om naar Damme te rijden al zien staan maar kon op die plaats niet parkeren. Een ludieke uitnodiging om naar een feest midden de velden te komen! Elk jaar een gigantisch succes( als het weer wat meewil) maar nu ook afgeslankt door corona

Lissewege bis

Sedert verschillende jaren wordt er in de Paul D’hondtstraat in Lissewege door alle buren voor de zomermaanden een project uitgewerkt om de bomen in hun straat te versieren. Elk jaar is het leuk om te zien over welk project het gaat. Dit jaar had het allemaal te maken met “vliegen”. Bij de vliegers hingen er naamkaartjes aan . Ik geloof dat de kleuterschool ook had meegedaan. Kijk je even mee?

In 2017 waren het vogelhuisjes en in het log dat ik daarover gemaakt heb kan je zien dat de beeldenroute uitgebreider was . Er stonden meer beelden vòòr de kerk en in de kerk zelf was er ook een tentoonstelling. Lees er meer over hier klik

Toch een leuke manier om zo contact te hebben met je buren!
Lissewege heeft ook een station dat helemaal gerenoveerd is en tijdens de zomermaanden rijdt er ook een stoptrein langs met eindbestemming Zeebrugge-bad.
Het stationsgebouw werd een tijdje gebruikt als tentoonstellingsruimte annex café , maar nu wordt het enkel gebruikt als woonruimte.
Ticketje koop je tegenwoordig toch aan een automaat die op het perron staat!