Wandelen is het motto!

Gezien ik voorzichtig moet zijn en tot nader order niet mag fietsen ( wat ik véél liever doe) probeer ik zoveel als het weer het toelaat wandelingen te maken.  Deze week reed ik naar Sluis, neen nu eens niet om te winkelen maar om op de wallen te wandelen rond Sluis. Matige zon en niet al te veel wind. De auto werd aan het kanaal achtergelaten en vriendin en ik wandelden het voetgangerspad op .

Vanop het voetpad heb je een mooi zicht op de omgeving. We waren er helemaal alleen en op het fietspad beneden zagen we ook niemand.

Ook hier had de voorbij storm  voor ravage gezorgd.

Aan de voet van de bomen veel paddenstoelen.

Waar je ook wandelt op de wallen is de molen overal te zien

De eerste helft hebben we afgewandeld maar dan zijn we naar beneden gegaan en zijn niet aan de tweede helft begonnen. Dat zal voor een andere keer zijn.

We wandelden door de rustige straten en hier en daar merkten we hoe vindingrijk de handelaars zijn. Bij een tearoom zagen we mensen in het deurportaal staan wachten tot plots de deur openging en er een paar dozen met pizza’s werden overhandigd. Bij een andere tearoom-restaurant hadden ze bij een ingang een paneel geplaatst met daarop take away. Ik las op het reclamebord dat je daar menu’s kon bestellen en dan komen afhalen. Een derde had een kleine toonbank vòòr de ingang geplaatst waar je kleine hapjes kon bestellen en ook koffie en frisdrank. Zoals je op de foto hierboven ziet liepen er héél weinig mensen in de winkelstraat! Nochtans zijn  alle andere winkels open!

Op het parkeerplein bij het Belfort had je alle plaats om je auto te parkeren!

Langs het kanaal niet de gebruikelijke terrasjes maar ook zie je geen enkele auto geparkeerd staan.

Het was wel een doordeweekse dag maar zo kalm en leeg heb ik het nog niet meegemaakt. En dan is het nog geen volledige lockdown.

 

 

Dag van de trage weg

Het voorbije weekend was het(het hele weekend lang)”De Dag van de Trage Weg”  .Trage wegen zijn onverharde wegen. Ze zijn interessant voor wandel- en fietsnetwerken en hebben een ecologische meerwaarde. Landbouwers gebruiken deze wegen nog vaak om hun landerijen te bereiken.
En met deze gedachte ben ik samen met een Brugse vriendin naar de Assebroekse Meersen gereden om daar op trage wegen te wandelen.

Het 420 ha grote gebied ligt op de grens met Brugge, Beernem en Oostkamp en wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De meersen vormen een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden, omringd door rijen knotwilgen en populieren

Het was ideaal weer om te wandelen en we waren niet de enigen die daar wandelden. Opvallend ook veel jonge mensen.

Boomstammen als zitbank met houtsnijwerk van dieren die hier in de omgeving te vinden zijn zoals een uil, een pad, een eend, een otter( denk ik toch)

Even werd gevreesd voor een regenbui. Maar het bleef droog tot we in de auto stapten.

Heel veel paddenstoelen zagen we niet maar het waren wel mooie

We kwamen veel jonge mensen in groepjes tegen die er stevig de pas inzetten!

Een leuke en lekkere afsluiting van een mooie wandeling in een tearoom bij het begin ( of einde ) van de wandeling . De laatste dag dat ze nog open waren!!!

 

Abdij van Zevenkerken

Op een zonnige zondag in september waren mijn Knokse vriendin en ik uitgenodigd bij een Brugse vriendin om een wandeling te maken in het bos bij de abdij van Zevenkerken( in de nabijheid van Brugge). Velen hadden dezelfde gedachte gehad want de eerste parking stond stampvol en de tweede parking erachter liep ook langzaam vol.
In corona tijd een ideale plaats om in de grote boomgaard van de cafetaria verbonden aan de Abdij te genieten . Het is er selfservice en buiten zoek je zelf een vrije tafel en wat stoelen om plaats te nemen in de zon of in de schaduw ( je kan tafel en stoelen zetten waar  het voor jou het beste uitkomt) .
Die dag was in de boomgaard  geen enkele tafel of stoel nog  vrij. Uiteindelijk zijn we binnen gaan zitten want na een wandeling in het bos waren we aan rust en drank en natuurlijk een versnapering toe .


De boomgaard (foto van internet). Hier zie je slechts het rechtse deel. Links van het pad is er nog zo’n stuk boomgaard.
Maar wij gingen dus eerst wandelen

Er waren zelfs auto’s die de moeite niet deden om naar de tweede parking te rijden en hun wagen achterlieten in de dreef!
Aan de Abdij is sedert 1910  ook een abdijschool verbonden. Onze huidige koning heeft er school gevolgd.

Wij wandelden tot aan de  St Andries abdijkerk. Deze huisvest zeven kerken of kapellen in verschillende stijlen, die herinneren aan de zeven grote basilieken van Rome. Uiterlijk is dit te zien aan de verschillende torens en koepels op deze abdijkerk. Meer uitleg op wikipedia

 

 

De hoofdkerk of basiliek van de heilige apostelen Petrus en Andreas, met koor van de monniken,

Onze-Lieve-Vrouwekerk, tweede hoofdkerk, in byzantijnse stijl en koepelvorm rechtover de eerste hoofdkerk.

ER zijn dan ook nog Verschillende kapellen waaronder deze van St Paulus.
Een monnik kwam discreet kijken wat we in de abdij kerk deden.
Nadat de twee vriendinnen een kaarsje hadden aangestoken verlieten we dit indrukwekkend gebouw.

Rechtover de abdijkerk trokken we het bos in, in een gedeelte waar we mochten wandelen.

Alle beekjes lagen droog en hier en daar was er al een paddenstoel te bespeuren.

Midden in het bos stond een klein  kapelletje op een balk, omwonden met namaakhortensia’s in felle kleuren 😦

Daarna gingen we “uitrusten” in de cafetaria.
Mijn stukje appeltaart kon niet meer op de foto…ik had die al binnen 😉
Het was een dag waarvan je er méér dan eentje in een week wil hebben.

Oostkerke

Halverwege september ben ik samen met twee schoolvriendinnen  een wandeling gaan maken in Oostkerke (klik).Oostkerke is een klein dorp, gebouwd rond de Sint-Kwintenskerk die ca. 1100 werd gesticht. Bij de terugtrekking van het Duitse leger  in 1944 is de beschermde monumentale toren van deze kerk totaal vernield als ook een groot deel van de kerk zelf.  Maar na de oorlog volledig opnieuw opgetrokken door de bekende architekt Viérin( Brugge) als een getrouwe reconstructie van de toestand van het gebouw vóór de vernielingen van 1944. Op het kerkhof zouden nog een aantal grafzerken liggen uit de 14e en 15e eeuw.
De kerk  ligt in het midden van het dorp met een kerkhof rond de kerk en een kleine dorpskern met wit geschilderde huizen errond. En in de onmiddellijke omgeving van de Damse vaart. Met de fusie is het een deelgemeente geworden van Damme zoals ook andere dorpen in de onmiddellijke omgeving.

Als je dan weet dat er nog een oude gerestaureerde molen staat, een dorpscafé waar je aan volkspelen kan doen en een mooi Kasteel dan is het niet te verwonderen dat Oostkerke een druk bezocht dorp is dat in 1974 uitgeroepen werd als mooiste dorp van Westvlaanderen

 Ach ik weid veel te veel uit , maar ik heb graag achtergrond als ik iets ga bezoeken. Ik denk dat jullie dit ook wel willen, anders sla je de tekst maar over.

Terzake nu: We hadden eerst wat gedronken in het dorpscafé want we hadden daar afgesproken. Mijn vriendinnen kwamen van Brugge en ik van de kust. We gingen daarna wandelen en zochten een beschaduwde grindweg op omzoomd met karaktervolle knotwilgen en in de nabijheid van het Kasteel van Oostkerke. We waren september en dus allang voorbij de datum dat je het wel kon bezoeken.

 

.

Prachtig toch hoe die half verminkte bomen blijven groeien!

Bloeiende stengels wilde calla’s stonden massaal aan de grachtkanten.

De toren van de St Kwintenskerk overheerst het landschap.

De koeien en schapen trokken zich nergens van aan maar opvallend graasden ze in de schaduw!!

Een kapelletje in de nabijheid van het Kasteel. De witgeschilderde kapel, opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw, werd opgericht in 1936. Een gedenkplaatje vermeldt “Herinnering aan het 25 jarig bestaan van den Boerinnenbond 1911-1936”.

Poortje dicht !

Deze was ook dicht.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte het kasteeldomein zwaar beschadigd door beschietingen en een strategische overstroming. In de jaren ’50 werden de tuinen en het gebouw volledig hersteld. Het Kasteel van Oostkerke kreeg bij de heropbouw na de Tweede Wereldoorlog internationale uitstraling door de ontwerpen die de Nederlandse tuinarchitecte Mien Ruys (1904-1999) maakte voor het kasteeldomein.
Baron van der Elst kocht de omliggende gronden en de oude molen en liet het domein in al z’n glorie restaureren. Zo integreerde tuinarchitecte Mien Ruys de oude ringmuren, de molen en opnieuw uitgegraven ringgracht in haar ontwerp. Het Kasteel van Oostkerke is eenmaal in het jaar te bezoeken op open monumentendag . Ik schreef hier al over dit bezoek( klik)

Een privé weggetje naar de slotbrug( ingang)

Na de wandeling nog even de St Kwintenskerk bezoeken

De sobere binnenkant van de vernieuwde toren. Een wandeling rond de kerk en de oude grafzerken uit vorige eeuwen.

De knielende figuren aan de ingang doen  denken aan het treurend echtpaar van Kate Kollwitz in de Duitse soldatenbegraafplaats van Vladslo.
Foto onder: de contouren van een vroegere  Romaanse kerk Deze werden in 1989 zichtbaar gemaakt.

Fort van Beieren

Het was een zonnige dag  met redelijk veel wind. En naar de windrichting te oordelen veel wind aan zee. Dus kozen we voor een uitstapje landinwaarts. We reden naar Koolkerke bij Brugge en gingen wandelen in het Fort van Beieren niet zover  gelegen van de Damse Vaart. Niet erg groot maar groot genoeg voor een gezellige wandeling. We waren niet de enigen en blijkbaar wordt dit domein ook veel bezocht door joggers. Er is ook een stuk van het domein afgebakend als loopweide voor honden waar ze naar hartelust vrij kunnen rondrennen.

 

 

De originele ingangspoorten staan wijd open. Je kan er altijd binnen!

Je wordt door een banner vlak bij de ingang uitgenodigd om blootvoets te wandelen. Dat zagen we niet zitten want er lagen immens veel hazelnoten op de grond.

Op de bovenste foto zie je restanten van een moestuin en serres.

Wij wandelden eerst tot de restanten van de moestuin . Daar kon je wel op blote voeten lopen. Heb ik ook gedaan :-). Het paard bleef ons volgen terwijl we rond de weide liepen.

Hier en daar staan nog héél oude bomen.

We trokken het kleine bos is .Ik was er jaren geleden eens met de kleinkinderen en toen was er nog veel te doen om het bos wandelvriendelijk te maken. Dat had wel iets en  de kleinkinderen vonden het  zelfs avontuurlijk. Nu zijn er mooie paden aangelegd en midden het  bos is er een bmx piste aangelegd voor de jeugd.

Een klein deel van de fietspiste deden we te voet. Best vermoeiend dat dalen en klimmen!

Je kan er ook genieten van de stilte op een open terrein. Er zat iemand naast haar fiets op het gras een boek te lezen. Je ziet tamelijk links op de foto de rug van de vrouw( donkere plek) die aan het lezen was.

Het oude houten verhakkelde brugje was er niet meer. Een nieuwe stevige brug lag over een uitgedroogd beekje.

We slenterden terug naar de ingang en  trakteerden onszelf in de gezellige cafetaria vlak ernaast ,een geklasseerde 17de -eeuwse langgevelhoeve.

foto internet. Ik vergat zelf een foto te nemen. Nu is er wel een volledig overdekt terras waar het lekker koel was ,want er was ook een terras buiten in de volle zon. Véél te warm !

wandelen

Nog een good day !!Ze beginnen zich op te stapelen! Dank aan één van de zware pillen die ik niet meer moet innemen wegens doosje leeg !! Alleen nog wachten op de resultaten van de controle op 8 oktober!

Ik las onlangs een artikel over op reis gaan en dat mensen het dikwijls ver buiten de grenzen zoeken terwijl er in de eigen omgeving ook zoveel moois is. Na wat rusten na de middag ( zonder gaat het nog niet want het doosje van een tweede zware pil is nog niet helemaal leeg) trok ik er te voet op uit in mijn eigen omgeving. Meestal rij ik door de wijk met de auto of per fiets gewoon met de bedoeling om boodschappen te doen. Nu  kon ik eens rustig rond kijken.

 

Ik wandelde door verschillende dreven ( alle straten noemen hier dreven  met namen van bloemen en bomen ) Ik stelde vast dat de bomen erg gegroeid waren en dat er aan veel woningen verbouwingen waren gebeurd. Het gras staat overal weer groen en er zijn nog relatief veel bloemen te zien.

Op het einde van een dreef had ik een klein inkijkje in een tuin waar een fontein met groene armen water sproeide zoals uit een douche!
Aan de andere kant van de straat was het riet dat het hele beekje overdekte helemaal afgesneden. Het is een kronkelend watertje tussen een grote weide en een villa.

Ik sloeg een weg in anders zou de wandeling me te ver leiden nl naar de grote baan richting Sluis. Ik zag er veel koeien bijeen staan aan een schuur. Ik denk dat het tijd was om gemolken te worden. Anders lopen ze verspreid in de verschillende weiden rond de boerderij. De velden lagen reeds geploegd en geëgd. De mais oogst was vroeg binnen dit jaar !

In de omgeving van de boerderij staat een Mariakapelletje. De kapel in de Sacramentstraat is er geplaatst naar aanleiding van het 25- jarig jubileum van de boerinnenbond (1911-1936) en ingehuldigd in oktober 1937. Ter herinnering aan het gouden jubileum kreeg het de vermelding: ‘Dankbaar aandenken – 50 jaar boerinnenbond: 1911-1961’ Jaarlijks is er in mei een bedevaart naar dit kapelletje.

Wanneer ik vroeger met de twee kleinzoons  ging fietsen en we kwamen langs dit kapelletje trokken ze allebei de remmen toe gingen rusten en… picknicken op het bankje vóór het  kapelletje.
  Ik wandelde in een  lus terug naar huis. In de verte zie je de auto’s op de Natiënlaan aanschuiven  om de badstad te verlaten .

Binnenkijken in tuinen is altijd leuk. Op de bovenste foto een strakke tuin.
Maar ik merk toch dat de kleine kiezeltjes die in cirkels werden getrokken  vervangen zijn door tegeltjes! Minder werk .
Op de onderste foto een kinderfiguurtje  in een fonteintje.

Ik wandelde langs een tuin waar een heel oude boom stond die erg kort was gesnoeid. Rondom de boom zag je honderden kleine paddenstoeltjes.
De bewoner van het huis stond geleund op een vensterbank te genieten van de zon. Hij was indertijd een collega van mijn vader en hij kwam een babbeltje slaan en nodigde  me uit om dicht bij de boom  een paar foto’s te nemen.

Jaren geleden stond hier een oude boerderij die heel mooi en authentiek gerestaureerd werd.  Een toen bekende persoon in de politiek verbleef er af en toe en de concierge moest zorgen dat het grote domein met een grote vijver en vol oude bomen onderhouden werd! De naam van de boerderij is ook de oorspronkelijke naam van de wijk waar ik woon, Reigaartsvliet. De geschiedenis heeft te maken me Het Zwin zelf. Wil je meer weten? Smeer je kuiten maar in : ( klik)

Nu blijft er niets meer over van deze boerderij en concierge woning. De bedoeling was om de grond te verkavelen voor een tiental villawoningen met zwembad of vijver. Dit is nooit doorgegaan .De promotor kreeg nooit toestemming om te bouwen. Maar jammer genoeg is de oude boerderij en concierge woning allang afgebroken en de vijver is helemaal verloederd.
De vijver paalt aan de grond waar ik indertijd een  grote  groentetuin had en tijdens de zomermaanden putten de eigenaar van die grond en ik water uit deze vijver om de groentetuin te begieten.

En toen wandelde ik recht naar huis toe …

Anders bekeken

Een mens heeft zo zijn gewoontes. Zonder nadenken steeds naar dezelfde winkel rijden om je boodschappen te doen en dan beweren dat je geen vaste winkel hebt. Of steeds op dezelfde plaats parkeren hoewel je weet dat de winkel waar je moet zijn toch verder is dan verwacht . Daar denk je pas aan als je met twee zware boodschappentassen terug naar de auto moet.
Laatst kwam ik het tegen toen ik samen met dochterlief in Sluis boodschappen deed. We parkeerden de auto aan de Molen en deden in de nabije omgeving de boodschappen. Plots zegt ze” o ik zou nog vis willen kopen en naar de drogist gaan” Geen probleem we gingen te voet het stadje door want Sluis is niet zo groot  en lieten de auto op de parking bij de Molen staan.
Maar bij het terugkeren met twee zware tassen leek de afstand groter geworden en leken onze armen langer van het sleuren met de zware boodschappentassen .Toen gaf dochterlief ruiterlijk toe dat het nog niet zo’n verkeerd idee van me is om de parking te nemen midden in het stadje. Dan doe je aan de ene kant van het stadje je boodschappen en legt ze terugkerend in de auto en dan ga je naar de andere kant en doet daar je boodschappen. Moeder had een keer gelijk ,hahaha! Maar ja het was ook de macht van de gewoonte bij haar .

Nu was ik met een vriendin nadien ook nog naar Sluis en ik parkeerde op een grote parking dicht bij de winkel waar we moesten zijn, maar eerst had ik toch gevraagd of ze ook nog elders moest zijn ( denkend aan dat zeulen met die boodschappentassen met dochterlief). Neen dus. We gingen na het boodschappen doen nog wat wandelen en ik stelde voor om eens niet de weg te volgen die we gewoonlijk doen wanneer we daar een wandelingetje maken. Niet van rechts naar links maar van links naar rechts. Ze keek me een beetje verwonderd aan. Achteraf zei ze, je hebt wel gelijk. Het blijft dezelfde wandeling maar toch lijkt het anders. Het was nu niet echt een lange wandeling want daarvoor was het al wat laat .

… Anders hadden we die twee spidermannen niet gezien.… en kwamen we dit zicht op het kanaal niet tegen… zagen we deze oude muur met steunberen niet … en zagen we nu het binnenkomen van Sluis vanaf de andere kant… en zouden we amper oog gehad hebben voor dit kanon… en ook niet de geschiedenis van dit kanon gelezen hebben … zou Bonaparte hier ooit langs gekomen zijn? We konden het niet vragen: werken aan de gang.… zouden we nooit gezien hebben dat de kop van de lantaarn scheef staat en niet bij deze lantaarn alleen…zouden we nooit gezien hebben ( de bomen aan weerszijden van het kanaal belemmeren het zicht)
hoe mooi de bovenkant van dit gebouw is en de prikkelnaalden niet opgemerkt hebben
op de vensterbanken op de eerste verdieping( vroeger  Amrobank: soort beveiliging ?)

Toen zagen we dat de klok op het Belfort 18 uur aanwees en er geen tijd meer overbleef om bij Jopie iets te drinken! We moesten huiswaarts!