de blokkendozen!

Samen met mijn vriendin gingen we een wandeling maken in de onmiddellijke omgeving. De bedoeling was om blokkendozen te fotograferen. Hiermee bedoel ik huizen die eruit zien alles gestapelde blokken. Sedert een paar jaar is het opvallend hoe de stijl van de huizen veranderd is van fermettestijl naar blokkendozen stijl. Op onze wandeling heb ik er een paar aangetroffen . Ik hou nu wel niet van veel tierlantijntjes maar die blokkendozen vind ik qua uitzicht helemaal niet mooi. Binnen zullen die woningen wel praktisch zijn. Wat me is opgevallen dat er een paar tussen zitten die verbouwd zijn. De dakverdieping werd weggenomen , een betonplaat werd gegoten en daar bovenop werden er rechthoekige blokken geplaatst (foto met de auto en rechtsonder). Die twee woningen ondergingen een echte transformatie

Op onze wandeling kwamen we ook een hele nieuwbouw wijk tegen. Een paar jaar geleden werd er met grote panelen reclame gemaakt dat deze wijk op wandelafstand van de zee lag. Dat moeten dan wel stevige wandelaars zijn! Met de auto is het zelfs nog een kwartier rijden voor je aan de zee bent. En zoals zo dikwijls bij dergelijke nieuwbouwwijken mag je niet de bezitter zijn van een grote auto. Die kan je maar beter buiten laten staan wil je geen schrammen op de zijkanten krijgen bij het binnenrijden van je garage! In elk geval woon je daar erg rustig! Zicht op weiden en in de verte de weg naar Sluis.

In veel tuinen zie je allerlei ornamenten . Een paar opvallende heb ik gefotografeerd. Ik hou daar niet zo van. Opa wel die heeft indertijd de tuin vol gezet met stenen beelden. Vele heb ik al weggegeven. Twee varkentjes en een paar vogels zijn gebleven. En de tuinkabouter als toppunt van kitsch is blijven staan. Ik weet eigenlijk niet waarom. Misschien als herinnering aan tuinen die vroeger soms volstonden met kabouters.

Bij deze puinhoop bleven we verwonderd staan kijken. Volgens mijn vriendin was er daar zeker een brand geweest. Maar we zagen niks zwartgeblakerd. Ramen en deuren eruit, merendeel van de dakpannen weg, garagepoorten verdwenen, zelfs het muurtje aan de straatkant was kapot. Ik herinner me deze puinhoop als een schattige villa waar je aan de ene kant inreed en aan de andere kant weer wegreed. In het midden stond een prachtige treurwilg die het zicht van de woning wat verborgen hield. Erg oud was deze villa niet.

Toen ik een overbuur zag uitstappen vroeg ik aan de vrouw wat er met deze villa gebeurd was. O afbraak om er een nieuwe op te zetten. Mo how seg!!!

Veel groen en bloemen, reuze helleborussen in een verwaarloosde tuin, een lang leegstaande villa waar de bomen groeien tussen de stenen oprijlaan. Daar kan zeker geen auto meer in de garage ! Het Maria kapelletje werd ingehuldigd in 1937 en jaarlijks is er een bedevaart in mei. Speenkruid alom in de grachten.

koude wandeling

Terwijl het in het binnenland regelmatig zachte temperaturen zijn ,lopen wij hier te bibberen van de kou! Ofwel is het de mist en de nachtvorst ofwel is het de ijzige wind die het echt niet leuk maken om te wandelen.
Het is droog en dat is toch al iets. Maar deze week was er een namiddagje waarop het leek dat de wind zich wat koest hield en we gingen wandelen: mijn vriendin , haar zus en ikzelf.  Ik wilde  de zee zien ,want dat was wel al een tijdje geleden en dan nog héél kort nl toen ik met Sébastien  de drie vuurtorens ging fotograferen.( klik).Het was toen ook zo erg koud zodat we niet te lang op de zeedijk gelopen hebben.

We waren pas op de Lippenslaan toen we de shopping shuttle aan het Verweeplein zagen staan . We keken naar elkaar en zonder veel woorden stapten we de shuttlebus in. Een paar minuten later stapten we uit vlak bij de zeedijk .  Zo konden we een langere wandeling op de zeedijk maken. Maar het was zo koud op de zeedijk en de wind sneed in je gezicht. Het was er ook niet druk en vlak bij het toerisme bureau stapten we de dijk weer af om de weg te vervolgen in de Kustlaan. Daar liepen we meer beschut en waren er ook meer wandelaars.

Aan het Driehoeksplein draaiden we om en keerden we door de volgende straat, de Dumortierlaan, terug naar de Lippenslaan.

Vanop de zeedijk zagen we een dame op het verlaten strand zitten! Er was verder geen mens te bespeuren op het strand.

We wandelden tot aan de knalgele nieuwe reddingspost die momenteel niet open is.

We draaiden om en wandelden langs het toerisme bureau richting kustlaan. Het oorspronkelijke oude vuurtorentje uit 1872 werd nagebouwd in dit nieuwe gebouw.

 
Leuke etalage in de Kustlaan

Wat je van een oude singernaaimachine kunt maken! Echte kunstwerkjes stonden er nog in de zonovergoten etalage. Ik kon geen deftige foto’s maken door de weerkaatsing van de zon in het etalageraam

De piramiden van de bloemenroute van deze voorbije zomer op het Driehoeksplein. Normaal is het hier druk . Zelfs deze mini kon hier nog parkeren.

De etalage van Daniel Ost ,hoflevernacier van het  Hof is altijd een blik waard (klik)

Neen we kochten geen pralines bij Neuhaus, alleen maar kijken hebben we gedaan!

Reclame voor Rasson Art gallery. Opvallend genoeg .Niet mijn smaak.

Het zwart Huis gelegen in de Dumortierlaan. Na een jarenlange strijd werd het gebouw in 2001 definitief geklasseerd. Lees de interessante geschiedenis van dit huis door hiernaast op klik te drukken (klik)

Op de hoek van de Dumortierlaan en de Lippenslaan is recent een florale muur aangebracht met een groot digitaal scherm. Een echte blikvanger
De planten zouden jaarlijks  onder andere duizend kilogram CO2 opslorpen! Deze tuin is duidelijk geïnspireerd op internationale bekende plaatsen zoals Oxford Circus in Londen en Times Square in New York.

In de Lippenslaan is een etalage gewijd aan “liefde gaat door de maag” en worden succesgerechten van horecazaken in de picture gezet. Als steun!

En toen stapten we terug de Lippenslaan af , na een koude maar toch deugddoende wandeling. We wilden de shuttlebus nemen op de terugweg , maar we waren niet op tijd aan de halte waar de shuttle stopt. We stapten ons dan maar warm 🙂

Wandelen( vervolg)

Dus toen we terug op de Boslaan kwamen na een wandeling in een ander gedeelte  van het bos met zicht op de golf staken we de straat over en gingen we het Koningsbos is.
Dit gedeelte is zo genoemd toen Koning Boudewijn 25 jaar Koning was .

Het is een bos met veel hoogteverschillen en dat spreekt kinderen wel aan. Ik heb van mijn eigen kinderen pas later vernomen dat ze me wijs maakten dat ze gingen fietsen  in onze omgeving waar het toen nog een speelparadijs was voor kinderen, maar in feite naar dit bos kwamen om er rond te crossen !!

Langs een langzaam omhooggaand paadje ben ik boven geraakt maar Sébastien kreeg me niet  zover dat ik langs steile paadjes tot helemaal in het diepe zou gaan !

Toen we terug uit het bos kwamen moesten we nog een heel eind terug om tot bij de geparkeerde auto te geraken.
Zouden we nog een ander wandelingetje erbij doen? Ja waarom niet ! Nog eentje waar hij en zijn broer altijd eens willen gaan wandelen als ze bij oma zijn. Dus reden we naar de Oosthoek en stapten het knuppelpad in!  Officieel heet het pas sedert een paar jaar Wiedauwpad( wilgentenen) gelegen in het natuurgebied  Zwinduinen en polders.

Het water was nog gedeeltelijk bevroren toen we daar wandelden woensdag 17 februari.


We wandelden niet rechtdoor maar sloegen  halverwege een ander paadje in en zagen waar vroeger nog een duinpanne was dat die nu vol water stond. Moesten we rechtdoor gewandeld hebben kwamen we uit op de grindweg  die ons door de zwinbosjes tot aan de Haas van Flanagan leidt of  naar het Zwinreservaat. Maar het was voor mij al welletjes voor die namiddag!!

We kwamen in de Zwinlaan uit en wandelden via de Bronlaan terug naar de auto. Maar eerst nog even vertellen waar we op uitkwamen.

Deze oude golfbaan nr 18 is helemaal terug duinlandschap. Jaren geleden was dit deel helemaal overwoekerd met braambessenstruiken en andere planten die daar niet thuishoorden. Dit hele terrein is geplagd en een tijdlang waren er weer duinen en zandpartijen. Heden is er terug duinbegroeiing en je kan er wandelen. .

Geen schaatspret dit jaar ?

De hele week werd met spanning gewacht of er groen licht zou komen om oa. op de Damse vaart te kunnen schaatsen. Het is geleden van januari 2009 jaar dat de gemeente Damme en Sluis toestemming gaven om op de Damse Vaart te schaatsen. Meteen was dat echt een massa spektakel. Duizenden mensen schaatsten en wandelden op de Vaart. Maar dat zat er dit jaar niet in. Misschien op kleine grachten en ondergelopen weiden. Daarom was alle hoop gevestigd op de meersen in Ver-Assebroek( Dit gebied ten zuiden van Ver-Assebroek is een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden omringd door knotwilgen en populieren  van 82 hectare)
Maar ook daar werd geen toestemming gegeven om te schaatsen. Wel zagen we kinderen en volwassenen op enkele  bevroren weiden rondlopen.
Maar er werd vooral gewandeld soms op slijkerige weggetjes of op grotere asfaltwegen. In de omgeving waar je kon starten stonden alle straten vol geparkeerd met auto’s. Ongelofelijk zicht. De tearoom vlakbij de start deed gouden  zaken( vooral warme afhaal drankjes en versnaperingen).
Wij hadden geluk dat er plaats was vòòr een grote camion- dicht bij een startplaats paadje -waar je gemakkelijk aan voorbijreed  eer je het opmerkte. Maar wij waren wèl bij de pinken 🙂

zicht vanaf de straat op de bevroren kleine plassen met spelende kinderen

winterpret op kleinere bevroren plassen, geen schaatsen te zien enkel een slede.

Op de grote ondergelopen weiden hing er een duidelijk verbodsteken. Toch waren er waaghalzen die er op wandelden.

Kleine grachten die het gebied doorkruisen liggen er  bevroren bij .

Paadjes genoeg om dit gebied te doorkruisen.

Op de asfalt weg kan je gemakkelijker wandelen en wordt er ook veel gefietst.

Schapen in een weide , er zijn grote stallingen vol hooi waar ze de nacht kunnen doorbrengen.

Bij één van de startplaatsen staan rustbanken, worden fietsen geparkeerd om van daaruit een wandeling in de meersen te doen. Kleine groepjes rusten er uit en hebben van daaruit een prachtig zicht op de meersen.

Bij het begin van de wandeling even achteruit gekeken. Links de witte muur van de tearoom en vlak voor de twee witte camions zie je een witte auto staan( eigenlijk zilvergrijs). Een dik uur later kwamen we terug aan de auto!
Mooie wandeling in dit natuurgebied, waar  ik al eens eerder wandelde maar dan in een ander seizoen !

Duinenwater

Ik heb gisteren een wandeling gemaakt in Duinenwater.( Deze film is al verouderd en er is ondertussen al veel meer gebouwd . Het geeft toch een beeld hoe groots dit project is )
Duinenwater is gelegen vlak naast het treinstation van Knokke-Heist . En ligt ook vlakbij het centrum van de gemeente. Je kunt nu al spreken van een nieuw stadsgedeelte want de uitbouw gaat razendsnel. Ik was er al een tijdje niet meer geweest maar ik wilde iets halen in de Aldi (waar ik in coronatijden héél weinig kom en me in feite  beperk tot de  Colruyt op korte afstand van mijn woning). De Aldi heeft voorlopig een onderdak gekregen in een enorme tent  tot ze terug kunnen keren naar hun oorspronkelijke stek vlak naast het treinstation.  Er wordt op de plaats van de oude Aldi een gebouw gezet van 17 verdiepingen en op het gelijkvloers komt de nieuwe Aldi. Nu moet je een eindje verder rijden in de nieuwe verkaveling  om naar de Aldi te gaan.

Dit enorme project voorziet  woningen groot en klein en voor ieders portemonnee( wordt beweerd ) en ook is er reeds een enorm  complex voor bejaardenzorg ( wel prijzig) . Er is reeds een apotheek, bakker, sportwinkel , Maison du Monde, een Albert Heyn, een restaurant  en wellicht vergeet ik nog enkele nieuwe zaken..

Wat ook reeds gerealiseerd is is het zwembad “Sportoase Duinenwater ” en het jeugdcentrum “’t Verzet “, ook een jeugdhotel  aan het Duinenwatermeer verbonden uitgebaat door “Lakeside Paradise” waar je allerlei watersporten kan beoefenen.

Onlangs is gestart in de omgeving van het duinenwater meer met de aanplanting van bomen om een stadsrandbos te creëren(klik). Er wordt ook gewerkt aan een nieuwe golf  en accommodatie rond het golfgebeuren. zoals een hotel… En wie weet wat er nog allemaal bij komt kijken.

De bouwwerven liggen praktisch naast elkaar en het is door het af en aan rijden van grote camions gevaarlijk om daar te wandelen. De bouwmaterialen nemen het voetpad in beslag !

Een blik op  gebouwen die afgewerkt zijn en bewoond en andere die bijna bewoonbaar zijn! Er is een grote diversiteit in bouwstijlen.

Mijn vriendin en ik wandelen richting Duinenwater meer

Op dit pad kan je rond het meer wandelen . Het was wel mooi weer maar de wind maakte het erg koud en vriendin zag het niet zitten om de hele toer rond het water te wandelen. Ik eigenlijk ook niet, ken een beetje mijn limiet.

We leefden ons wat uit op de fitnesstoestellen die er rond het meer staan.

Het mooie zwembad dat nu al maanden gesloten is evenals het restaurant met zijn tearoom.

Surfen is in de huidige tijd niet aan de orde!

De terrassen zijn leeg en vissen mag ook al niet.

Aan het kabbelende water kan je zien dat er veel wind was. En op een soort catwalk liepen er geen surfers maar gebruikten de meeuwen dit als rustplaats!

We keerden terug en liepen in een andere straat langs een enorme bouwwerf.

Naast die bouwwerf lag er nog een stuk braakliggende grond te wachten  om ook  bebouwd te worden.

Hier liepen we langs de eerste gezinswoningen die er een aantal jaren geleden gebouwd werden. Te koop of te huur.

Er komt zeker nog een vervolg  want er was nog veel te zien …maar dat is voor een volgende wandeling.

update 

Er wordt volop gebouwd aan drie torens bij het begin van  Duinenwater gelegen aan de Natiënlaan vlak naast het treinstation( foto gemeentebestuur Knokke-Heist). Nu is het daar momenteel één grote bouwput!
De andere gebouwen vooraan op de foto staan er reeds. Op de foto zie je links midden de wagons met rode deuren van een dubbeldektrein.

Het was zo rustig aan zee!

Zondag was het rustig weer, weinig wind maar toch geen heldere lucht. Ik had zo’n zin om eens een wandeling langs de zeedijk te doen. Vriendin zag het ook zitten , vooral omdat ik met de auto tot aan de zeedijk reed. Nu het geen vakantie is vind je gemakkelijker een parkeerplaatsje in een zone waar ik met een jaarabonnement niet extra moet bijbetalen.
Ik had me goed ingeduffeld want de laatste weken speelden mijn sinussen nogal op, zeker als het geen helder weer  en wat nevelig is. Ik hoopte de winter door te komen zonder last te hebben maar dat lukt al een tijdje niet. Gelukkig heb ik een homeopatisch middel dat verlichting geeft ,maar dat wil niet zeggen dat ik dan zomaar in zo’n vochtig weer moet buiten lopen.
We parkeerden in Duinbergen en wandelden zo tot aan het Graaf Willemspark in Heist. Het strand lag er verlaten bij en op de zeedijk waren er weinig wandelaars.

Bovenste foto reeds opgevoerd strand. Onderste foto daar is nog werk aan.

Lekker! De enige plek waar wat volk te zien was  … was aan de Cremerie de  Post  🙂 . Vriendin en ik konden het  niet laten en ik koos voor citroen en zij voor mokka. Deze keer niet met een hoorntje want gezien ze maar de weekends alleen open zijn zouden die niet altijd krokant zijn.

Geen catamarans of zeilplanken of bootjes te zien.

Opkuis bij  strandclub Anemos.

Slingerende paadjes van en naar het strand. Vooraan de zee en binnenlands een minigolf.(hier niet te zien op de foto’s)

Zie je wel hoe ingeduffeld ik er bij loop? Staand naast   “The tower” 22 meter hoog en een creatie van Thomas Lerooy. De geboren Roeselarenaar ontwierp een soort van totempaal die bestaat uit een opeenstapeling van bronzen hoofden.

Een affiche van de stad Knokke-Heist !
We wandelden terug via de patriottenstraat ,een straat evenwijdig met de zeedijkl

Mooi zicht op een typisch stukje Duinbergen waar veel oude villa bewaard zijn gebleven of gerestaureerd. Veel van die oude villa’s ondergaan een opknapbeurt. Valt zeker toe te juichen

De tweede foto hierboven :nieuwbouw en helemaal niet passend in de omgeving.( maar ieder zijn goesting hé)

Toen kwamen we terug uit op de zeedijk met vòòr ons De Duin Residence  gebouwd  rond 1936 . Een beeldbepalend gebouw voor Duinbergen. Gedoemd om af te breken  niettegenstaande fel protest. Hieronder en vlakbij de Duin Résidence nog villa’s in Duinbergen in de stijl van de oudere villa’s

En al lijkt er veel volk op de zeedijk te lopen , dat is dan optisch bedrog. Het was er heel rustig!
Het was echt genieten.

 

Kasteelwandeling

Vorige zondag heb ik een wandeling gedaan in het park vóór het Kasteel van Loppem. Het kasteel  zelf was niet te bezoeken evenmin de tuin en het park aan de achterkant . Een wandeling aan de voorkant dan maar. We kwamen nog een paar wandelaars tegen.  Het is er in elk geval niet zo druk als in het Tillegembos en  in Beisbroek.

Langs een dreef met eeuwenoude dikke en hoge bomen wandelden we tot de voorkant van het kasteel.

Vóór het kasteel ligt een grote vijver.

Het kasteel van Loppem is het enige kasteel in België waarvan de architectuur en het interieur volledig in hun oorspronkelijke staat zijn behouden. Dit kasteel heeft een belangrijke rol gespeeld  in de politieke Belgische geschiedenis van België aan het einde van de eerste  Wereldoorlog. In 1985 werd het kasteel als monument beschermd.

Ik waande me eventjes kasteelvrouwe 🙂

Bankjes nodigen uit om  naar dit mooie kasteel met vijver te kijken. Maar daar was het nu toch te koud voor.

Aan de kant van de vijver lag een ingepakt bootje dat blijkbaar betere tijden gekend heeft.

Met de rug naar het kasteel heb je een mooi zicht op een enorme weide ( waar ’s zomers koeien grazen ) en omzoomd met bomen.

Op veel afgezaagde stammen van bomen groeiden paddenstoelen.

Er werd in 1873 aan de voorkant van het kasteel een doolhof ontworpen van meer dan 20 are groot. Tientallen gangen met in totaal anderhalve kilometer groene en rode haagbeuk leiden naar een centrale boom. Een paar jaar geleden liepen we met een aantal vriendinnen in het doolhof en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk was om tot aan de centrale boom te geraken en nog veel minder  om eruit te geraken. Een bewaker die in de gaten had dat we rondjes bleven draaien kwam opzij van het doolhof om een tip te geven en vertelde toen dat hij al meer dan één keer mensen heeft moeten ” bevrijden” via een poort helemaal opzij gelegen. Geregeld worden de doorgangen veranderd , dus kan je ook moeilijk teren op vorige doolhof bezoeken!

Op het wandelpad staat ook een gedenkteken van een soldaat die gesneuveld is bij de bevrijding van Loppem.

 

De wandeling heeft deugd gedaan…

…en in niet corona tijden zouden we in deze tearoom bij de uitgang van het park een koffie met pannenkoek gedronken en gegeten hebben (zoals in vroeger tijden)

goed weer wandeling

Op een dag dat het tegen de middag helder weer werd en de zon al even tussen de wolken verscheen reed ik naar mijn vriendin om samen met haar een wandeling te doen . We zouden eens naar de kinderboerderij  “De zeven torentjes” gaan ( klik ) . Sedert alle niet essentiële zaken gesloten zijn is ook deze boerderij gesloten dwz de cafetaria is gesloten, maar het domein is open en je kunt er rondwandelen en naar de dieren kijken. De kinderen kunnen nog steeds gebruik maken van de speeltoestellen. Wij waren er niet alleen verschillende echtparen met enthousiaste kinderen liepen er ook rond.


De boerderij is vernoemd naar de duiventuil met zeven torentjes.


De neerhof dieren zaten in grote kooien

In een grote weide liepen er veel geitjes rond. Ze waren allemaal om ter zotst aan het rondrennen en kwamen dan bij de stal staan waar vader en moeder geit waren opgesloten. maar over de opendeur naar hen mekkerden. Vader geit kreeg ik niet op de foto. Die sprong zo woest op en neer dat elke foto mislukte. Hij had een donkerbruine vacht en moeder was helemaal wit. Mooie mix van kleuren bij de kroost hé !


Het was niet zo verstandig van ons om in de weide te wandelen want het was er drassig. Maar het was wel prettig om tussen die dartele geitjes te lopen. Jammer genoeg hebben we ze niet zien springen op de boomstukken die er geplaatst waren. Ik stond even achter een boom die neer lag in de hoop dat ze nader zouden komen. Ai ,ik kon met moeite mijn laarsje uit het slijk trekken!
Ook nog vlug een foto (maar ik was er te ver vandaan om een betere foto te maken)van een speeltuig  vòòr de gesloten cafetaria.

Op het binnenplein  de grote schuur, stonden er zitbanken maar dat was nu niet aan te raden om daar plaats te nemen. Was er ook een hoekje met tuinkruiden en de grote attractie voor kinderen de tractors waar ze mogen op klauteren.

In één van de stallen stond een enorm groot exemplaar van een koe en een vaars die erg nieuwsgierig was. Voederbieten en hooi lag er gestapeld en in een box waren dierenartsen bezig met de verzorging van een schaap die gekwetst was.


In een andere stal hoorden we het knorren van twee grote varkens, zagen we een paard en een pony en een ezel . Een geit in een box naast het gekwetste schaap keek afwisselend naar de dierenartsen en naar ons. Ze vertrouwde het blijkbaar niet.

Toen was  het tijd om vlug op te stappen want het begon te regenen. Een leuke wandeling hadden we toch maar gehad.
Het is me opgevallen dat mensen die je helemaal niet kent tegenwoordig gemakkelijker goedendag zeggen en sommigen slaan al vlug een praatje met je. Op afstand en met mondmasker op. Want op het hele domein moet je een mondmasker opzetten( ik had die even laten zakken toen een foto van mij werd gemaakt).

Wat zullen de dieren het fijn vinden als ze straks weer allemaal kunnen buiten lopen!

een goede daad

Ik had een nieuwjaarskaartje in de brievenbus gevonden van de nieuwe achterburen. De voorbije zomer hadden we al over de gemeenschappelijke haag met elkaar kennis gemaakt en afgesproken dat we eens samen een glas zouden heffen als de coronamaatregelen dat weer toelieten. Tot nu toe is daar nog niets van terechtgekomen. En nu de dagen zo kort zijn  en we aan weerszijden nog weinig buiten bezig zijn zien en horen  we elkaar eigenlijk niet.
Toen ik het kaartje in de brievenbus vond was ik aangenaam verrast. Fijn dat ze dit doen zoals ook de andere buren een nieuwjaarswens in elkaars brievenbus droppen . Een kleine moeite, wat een warm gevoel geeft. Jaaaren geleden was het zelfs gebruikelijk dat we op oudejaarsavond om middernacht buiten kwamen van zodra we de sirenes hoorden loeien van de schepen in het nabije Zeebrugge. Dat duurde minstens een kwartier. Ook konden we het vuurwerk zien dat de gemeente afschoot en hier en daar wat kleiner vuurwerk en knallen in de onmiddellijke omgeving.  De glazen met de champagne of welke andere drank ook kwamen tevoorschijn en met zijn allen klonken we op straat èn op het nieuwe jaar èn op een goede buurschap. Opa was dan al naar binnengevlucht en kwam  met een plateau vol bitterballen en mini kroketten en ander lekker vettig spul naar buiten. Na een half uur trok iedereen terug naar binnen om verder te vieren in eigen huiskring of om te gaan slapen… Memorabele “oud en nieuw” vieringen !
Ondertussen zijn veel van de oudere buren verhuisd en is deze traditie verwaterd. Momenteel ben ik de oudste bewoonster van deze straat .Neen niet in leeftijd , want een buurvrouw een eindje verder is reeds meer dan 90 jaar en nog héél goed te been en rad van tong 🙂 . Ik bedoel dat ik hier het langst woon van alle bewoners.
Het enige wat gebleven is van vroeger  is  kaartjes in elkaars brievenbus steken en zelfs de nieuwe bewoners doen er aan mee. Ook omdat de oudere bewoners die traditie verder zetten en de nieuwe bewoners het leuk vinden en meedoen.

De nieuwe achterbuur op de foto bij het schilderen van de woning zowel  het dak zelf , alle muren, en de schoorstenen. De hele woning kreeg een schilderbeurt. Ik hield soms mijn hart vast als ik hem zag over het dak kruipen. Hij heeft blijkbaar geen hoogtevrees.
Een lange aanloop om te zeggen dat ik bij een wandeling ook een nieuwjaarskaartje bij hen in de bus stak.
Het was die namiddag mooi weer en meestal is het omstreeks 16 uur over en out  met de zon , dus koppelde ik er een langere wandeling aan vast . Ik voelde me die dag in mijn sas en dan moet ik daar van profiteren , er zijn nog steeds dagen dat het allemaal zo goed niet gaat.

Een ouder echtpaar met een hondje kwam op me toegestapt en vroeg waar ze precies waren. Ze waren blijkbaar verdwaald en dat is echt niet zo moeilijk in straten met allemaal planten- en bomennamen die in kronkels en bochten en met halve verbindingswegen zijn aangelegd. Wijk per wijk is er hier gebouwd en dan verbonden met elkaar . Nooit een zelfde structuur werd er aangehouden. Ik heb in de jaren die ik hier woon tientallen mensen de weg moeten aantonen en zelfs met mijn fiets vòòr hun auto gereden omdat het zo moeilijk uit te leggen was . Het was soms in vogelvlucht nog geen 500m verder!
Mar dit echtpaar kende de naam van de straat niet waar ze moesten zijn maar wel de naam van de wijk( meer bepaald de naam van het bouwproject). Pff . Niet eenvoudig. Toen ik hen een herkenningspunt vroeg zoals een boerderij en weilanden in de onmiddellijke omgeving. Reageerden ze vreemd alsof ze niet wilden vereenzelvigd worden met een wijk bij een boerderij. Een herkenningspunt was de apotheek niet ver van de plaats waar we stonden. Dus heb ik hen de weg getoond om bij de apotheek te geraken. Van daar zouden ze dan de weg wel herkennen.

Bij een volgende wandeling ben ik tot de plaats gewandeld waar het echtpaar moest zijn en met zicht op landerijen en een boerderij !!!

Toen we elk onze weg  verder zetten dacht ik ineens ” wat ben ik toch een stom kieken”. Ik was vergeten dat ik mijn smartphone bijhad  en ik zocht de wijk op en had het toch bij het goede eind. De wijk was vlak bij landerijen en een boerderij. Het echtpaar was al te ver en ik kan momenteel het niet op een lopen zetten. Ik voelde me zo mottig bij de gedachte dat die twee mensen nog zeker driekwartier moesten wandelen vanaf de apotheek tot naar die wijk. Ik had gerust een eindje kunnen meewandelen met hen in de goede richting tot ze niet meer konden verdwalen. Maar ja als je een dikke nek wilt hebben….

Geloof het of niet, ik was nog op mijn smartphone aan het  kijken toen een pracht van een oldtimer genre chevrolet naast me stilhield en een oude dame ,fel geschminkt en met een grote donkere vilthoed op haar hoofd  met een paniekerige stem vroeg of ik mr X wist wonen. “ik rijd hier al een halfuur rond en ik geraak niet bij mijn osteopaat en ik ben nu al flink te laat”.
Ik wist die mr X toevallig wèl wonen maar zij was in een totaal verkeerde richting aan het rijden. Ik legde het haar uit dat het vlakbij was . Maar ze leek het niet te begrijpen. Toen heb ik haar op kordate toon gezegd dat ze op de oprit van een nabije villa moest omdraaien en dat ik met haar mee zou rijden. Een paar minuten later stonden we al bij de osteopaat. Ze bleef me maar bedanken . Ik was een gezonden engel en zo meer… Het was  niet echt coronaproof wat we deden ,maar ze had (ongewild) het zijraam aan mijn kant opengelaten.  Zo eindigde deze wandeling toch met een positieve noot

wandelen op een zonnige namiddag!

De dag dat ik de mooie zonsondergang fotografeerde toen ik bij de beide kanalen in Oostkerke kwam was ik eerst naar Brugge( St Kruis) gereden om samen met twee schoolvriendinnen ( op behoorlijke afstand van elkaar) te wandelen in de omgeving waar de ene vriendin woonde. Voor mij was het een kennismaking met een mooi wandelgebied.
Aanvankelijk wandelden we langs het Zuidervaartje . Er is naast het Vaartje een breed pad zowel voor fietsers als voetgangers. Niet zo ideaal want die namiddag waren er enorm veel fietsers en als je niet echt op het randje wandelde hoorde je voortdurend rinkelende fietsbellen. Eigenlijk niet zozeer dat we de weg versperden maar  meer  om er ons opmerkzaam te maken, dat ze naderden. Ik wenste dat ik daar met mijn fiets was( maar moet nog wat geduld oefenen ,zucht) Dit komt uit op de Damse vaart en dan nog  een stukje verder rijden op het fietspad langs de Damse vaart, dan kom je in Damme. Mooi einddoel  !

 

De bomenrij links op de foto staan aan de Damse vaart en de bomenrij in de verte zijn de twee kanalen waar ik later de zonsondergang op de foto zette. Zover wandelden we niet ,we sloegen naar rechts af , op de hoek was een pleintje met banken waar je coronaproof  kon uitrusten. Rusten ? Daarvoor waren we nog maar te kort aan het wandelen.

Dit plakkaat kom je ook niet overal tegen. Ik vraag me af of er daar wel  honden mogen meewandelen! Een manège was er in de buurt dus dat paard moest toch ergens kunnen wandelen!

Langs dit pad is het woon en zorgcentrum Van Zuylen gelegen met aan de ingang een kunstwerk in Cortenstaal.

 

Wat mij het plezier deed waren de kinderen die met een monitor aan het spelen waren . Gelukkig was de maatregel versoepeld en mochten de kinderen terug naar buiten .

En dat deden ze op de olifantenglijbaan en glijden langs een kabelbaan

Eén meisje zag dat we foto’s aan het maken waren en ze riep dat ze het nog eens zou doen voor ons.

Het natuurlijke en mooie was dat er boomstammen werden gebruikt om de kabel aan op te hangen.

Wat verder een oud boerderijtje en aan de zijkant lag een petanque baan. Zo te zien werd er al lang niet meer op gespeeld.

De schoutsgroep Don Bosco hoopte veel wandelaars te zien langs wandelen want ze stonden er met een standje om aardbeien -en bessenconfituur te verkopen. Om een grote toeloop de baas te kunnen was er een parcours aangeduid. Maar niemand te zien. Mijn vriendin en ik volgden de pijltjes en kochten elk een potje confituur. ( en ondertussen heb ik de bessenconfituur al geproefd en ze is echt lekker ). Duimpjes omhoog voor onze steun 🙂

Ook konden we in een stukje bos wandelen op onze terugweg…

wandelden we door een woonwijk, liepen langs een gracht waar het water naar het Zuidervaartje vloeide en bewonderde ik mooi geknotte knotwilgen. Ze doen me denken aan de knotwilgen indertijd die het voetpad afzoomden. De knotwilgen zijn allemaal verdwenen omdat ze de dallen van de voetpaden omhoog duwden en niemand nog deftig kon wandelen al zeker niet met een kinderwagen. Nu staan er esdoorns en binnenkort is het weer van dat. Denken ze niet na op de groendienst?

Overal op de paadjes en het gras afgevallen bladeren. Niemand heeft het gezien ,ik heb er eens flink in gerommeld met mijn voeten. Leuk toch om bladeren met je schoenen op te scheppen en in de lucht te gooien. Het kind werd wakker in mij  🙂

En hier kwamen we terug aan het Zuidervaartje.

Het werd al schemerig maar niet genoeg donker om deze boom met een slinger van lichtjes te kunnen bewonderen.
Einde van een mooie wandeling .Toen reed ik huiswaarts waar ik nog even een mooie foto kon maken van de ondergaande zon.( zie een vorig lopgje)