Een korte wandeling

Terwijl ik huisarrest heb met die zware verkoudheid en wat orde aan het brengen ben in de paperassenberg ( ik heb een schuif waar ik alles ingooi om dan na een tijdje betalingen en zo in de juiste mappen te steken) vond ik nog een mapje met foto’s van een korte wandeling. Begin maart had vriendin last van lumbago en kon een tijdje niet buiten. Maar toen het al wat beter ging wilde ze een kort wandelingetje maken. Niet langs de zeedijk want het was daar nogal veel wind. Naar Sluis waren we pas geweest op boodschappen en toen dacht ik om eens een winterse wandeling te maken in Lissewege. Dat zag ze wel zitten.
We reden met de auto naar Lissewege waar we vast stelden dat het blijkbaar een sluitingsdag was voor veel tearooms en restaurants .We hadden Lissewege bijna voor ons alleen! Praktisch geen fietsers en ook geen auto’s, behalve een man die met paard en koets op de kasseien voorbij denderde. Je hoorde hem al van ver afkomen. We wandelden langs het Vaartje dat er nu maar kaal bij lag. Straks staan de boorden weer vol met bloeiende planten en staan er weer beelden langs de huizen. Kijk maar eens hoe het er verleden jaar uitzag (klik)

Zelfs het snoepwinkeltje waar je ouderwetse snoepjes kon kopen was dicht. En slechts twee tearooms waren open! Allen daarheen natuurlijk! Zelfs daar kon je niet van grote drukte spreken !
De enige echte warme bakker van Lissewege was open en daar stonden de mensen in de rij aan te schuiven. Ik had geen brood nodig en heb dus niet aangeschoven. Deze bakker bakt nog zoals onze voorouders deden!!

Jaren terug heb ik samen met de kleinzoons deze kerktoren beklommen. Een weergaloos uitzicht tot aan de kust en tot voorbij Brugge. Maar daar krijgen ze me geen tweede keer op. Ik heb me boven bijna letterlijk neergelegd om te bekomen van de klim!

De volgende keer gaan we terug tijdens de zomermaanden omdat het dorp dan een openlucht tentoonstelling is van beelden. Nu zag ik een mooie bewerkte , koperen brievenbus. Een doodsimpele brievenbus met een lieve heersbeestje erboven en een bronzen beeld aan de gevel van rest. Goedendag.

We gingen een koffietje drinken in Huize Saeftinghe vooraleer terug te wandelen waar de auto geparkeerd stond.. Op het pleintje vòòr de tearoom staat een standbeeld van Willem van Saeftinghe

Vlakbij de kerk van Lissewege tref je een beeld van Willem Van Saeftinghe aan, een creatie van Jef Claerhout.
In de nabije abdij Ter Doest leidde deze lekenbroeder een vredig bestaan, tot hij in 1302 de abdij verliet om in Kortrijk mee te strijden in de Guldensporenslag. Naar verluidt was hij het die de aanvoerder van het Franse leger, Robert II van Artois, zou hebben gedood. Zes jaar later vermoordde hij tijdens een oproer van de lekenbroeders de bejaarde keldermeester en verwondde de abt. Van Saeftinghe werd in de ban van de kerk geslagen en vond een schuilplaats in de toren van Lissewege, waar zijn vroegere wapenbroeders Breydel en de Coninck hem kwamen bevrijden. Uiteindelijk schonk paus Clemens V hem vergiffenis, zij het wel op voorwaarde dat Van Saeftinghe intrad bij de hospitaalridders.

Tot ziens deze zomer Lissewege !

Fort van Beieren

Na een paar dagen flink ziek te zijn geweest, trekken de nevels wat weg uit mijn hoofd. Ik waag me nog niet buiten want dat is vragen op hervallen. Deze morgen hoopte ik dat de zon door de nevel zou breken maar integendeel. De zon verdween helemaal en het is een sombere en frisse dag geworden.

Dus geen buitenweer voor mij en gezien hier alles een aantal dagen stil lag, letterlijk en figuurlijk, ben ik voorzichtig aan het opruimen geslagen en heb na de middag ook eens de pc nagekeken . Ik ontdekte nog foto’s van een korte wandeling samen met de vriendin. Zij had lumbago gehad en kon een weekje niet buiten en wilde op die bewuste namiddag eens naar buiten. Het was zonnig weer en best aangenaam. Ik stelde voor om eens tot Koolkerke te rijden en daar in het Fort van Beieren een wandelingetje te doen.

Het Fort van Beieren is sedert 1998 een Provinciaal Domein . Het fort werd aan het begin van de 18de eeuw door Franse troepen opgericht in het kader van de Spaanse Successieoorlog. In het fort waren vijf Franse bataljons gevestigd, die de stad Brugge moesten verdedigen tegen aanvallen vanuit de Noordelijke Nederlanden. Het fort werd nooit aangevallen en na 1706, toen Vlaanderen door de Engelsen en de Nederlanders werd bezet, had het geen nut meer. In 1715 kwam Vlaanderen onder Oostenrijks bewind. De laatste soldaten vertrokken uit het fort in 1748. Het Fort van Beieren werd in de Tweede Wereldoorlog wel nog een keer gebruikt door de Duitsers. Ernaast stond een kasteeltje, dat in de Tweede Wereldoorlog evenwel zodanig beschadigd raakte dat het nadien gesloopt diende te worden. Van het kasteel blijven enkel een toegangshek, een bijgebouwtje, een ijskelder en een ommuurde tuin over. Er waren ook nog restanten van een serre, maar die zijn in 2012 verwijderd

Veel van het oorspronkelijk domein is er niet meer over , maar de Provincie doet een lovenswaardige poging om dit kleine domein weer leven in te blazen. Zoals de originele ingangspoort te herstellen, de wandelpaadjes gebruiksvriendelijk te maken. De waterloopjes die er zijn te herstellen ,de ligweide netjes te maken. Het is niet groot maar er komen hier veel mensen wandelen. En als pluspunt ligt het ook vlak bij de bekende Damse Vaart.

Na een wandelingetje kan je in de Brasserie iets drinken of eten.

Tot onze ontsteltenis zagen we bij het naderen van dit kleine bos hoe de voorbije storm hier had huisgehouden. Alles was reeds opgeruimd en grote bomen waren al in stukken gezaagd. De ravage was zo erg dat je nu dwars door het bos kon kijken..

Alle wandelpaadjes waren vrijgemaakt en er was geen gevaar om daar te wandelen. Maar leuk was wel anders als we dachten aan de vorige wandelingen. Er was natuurlijk nog niet zoveel groen zo vroeg in het jaar. Maar het leek alsof de ziel er uit was.

Het was die dag echt warm en veel fietsers waren afgezakt tot de Brasserie Fort van Beieren gelegen in een historische 17de eeuwse hoeve aan de ingang van het Provinciaal Domein. 

We mogen weer op stap gaan !

De eerste uitstap die we deden sedert het allemaal weer mag is een gegidste wandeling in Brugge . Maar nu eens een hoekje van Brugge waar je niet zo vlug komt. De naam zegt het ook al ” de verloren hoek”. Nochtans is het een mooie wijk die zijn eigenheid van eeuwen terug heeft bewaard . Maar ja het ligt wat buiten het centrum van deze toeristische stad.

Wij startten onze wandeling langs de Vesten , een 7km lange stadsomwalling waar je kunt wandelen /fietsen . Je komt op je weg de drie molens tegen en passeert ook de vier middeleeuwse stadspoorten Je wandelt er grotendeels onder grote bomen , passeert ook de kleine jachthaven de Coupure en het Minnewater…

Maar dat was deze keer niet de bedoeling. We wandelden voorbij een paar molens , klauterden omhoog bij de St Janshuismolen waar we een mooi zicht hadden op de twee grote schuttersvelden : St Sebastiaangilde en de St Joris gilde Beide bestaan reeds meer dan 600 jaar !

Een paar schepen liggen voor anker langs de vesten. Eentje is er blijkbaar te koop.

In het kader van de Triënnale in Brugge dd 2021 vind je veel foto’s terug die ik ook op deze wandeling gemaakt heb (klik)

Daarna een wandeling door de smalle straatjes van dit deel van Brugge

De Jerusalemkapel heeft een lange geschiedenis achter de rug. Als je meer wilt weten druk dan op (klik). De moeite om de geschiedenis te kennen. Een kapel is geen kerk en je kunt er niet zomaar in en uit. Het is in privé handen.

Het volksverhaal van” Annaatje van ‘ t Pitje “moet je beslist eens lezen ! (klik)

Achter veel hoge muren zijn er dikwijls prachtige binnentuinen aan te treffen. Hier een voorbeeld van zo’n tuin waar een renovatie van een internaat aan de gang is en de poorten stonden toevallig open. Dat is vragen om eens achter die muur te kijken hé ! Verschillende foto’s zijn niet te gebruiken : te fel licht.

De enige straat in Brugge waar geen straatstenen liggen en ook nooit zullen komen. Staat ergens zo beschreven. Een héél lange straat met aan weerszijden hoge muren( ook tuinen erachter ? )

Nog een weetje van de gids meegekregen:

Zo’n devote muurschilderijen of kapelletjes mogen nooit verwijderd worden . Ook niet als je zo’n huis koopt/verkoopt. Ook moeten de typische huisjes witgeschilderd zijn en mogen de ramen enkel in hout gemaakt worden ( geen plastiek of metaal) De kleur van verf moet donkergroen zijn of rood ( specifiek ossenbloed rood! ) ’t Is maar dat je het weet als je zo’n huisje zou willen kopen!!

En toen wandelden we terug naar de startplaats waar een paar tafels voor een man of twintig waren voorbehouden. We aten er een pannenkoek en dronken een kopje koffie. Er werd héél wat nagebabbeld . Ik zag mensen terug die ik een tweetal jaar niet heb gezien! En zo vergat ik ook een foto te maken van de tearoom ” Bistro du Phare”.

Beide foto’s zijn van internet. Toen wij er waren zat alles bomvol. Gelukkig hadden we gereserveerd vòòr we met de wandeling gestart zijn.

En om af te sluiten een opzet raam in één van de typisch Brugse huisjes.. Wellicht een grote fan van Keith Haring!

Een mooie start van een nieuw seizoen samen met de senioren. Hopelijk mag het zo blijven. Maar de start was het begin van een hele reeks uitstappen ( ook persoonlijke) zodat ik de tijd niet vond om dit hier te tonen en te vertellen. Komt eraan hoor!

In het bos…

zijn de sporen te zien van de voorbij storm(en). Toen ik naar het Zwin reed was ik door het bos gereden maar daar kan je nergens parkeren. Ik dacht ” dat doe ik op een andere dag” En gezien het mooi weer bleef aanhouden ben ik er speciaal naar toe gereden. Ik heb de auto in de Oosthoek ( een wijk van Knokke) geparkeerd en ben dan te voet terug gewandeld over het slingerende paadje dat hoger ligt dan de rijweg. Ik was zo geboeid door de omgevallen bomen en takken die ik langs weerszijden van de weg zag dat ik vergat een foto te maken van het slingerende paadje zelf.

In dat stukje bos kan je niet wandelen daarvoor is de ondergroei van klimop en allerlei kleine takken te groot. Maar hele boomstammen gaan ze toch opruimen al was het maar om de andere bomen te beschermen. Want je kan de natuur wel zijn werk laten doen maar met de broosheid van dit redelijk oude bos moet toch ook rekening gehouden worden. Als je wil wandelen in een stuk bos moet je bij het “Koningsbos” zijn dat wat verderop aan de andere kant van deze laan ligt . Ik maakte er vroeger al een kort logje over( klik).
Er lopen twee paadjes in dit bos en bij het eerste hing er op een boom een plakkaatje dat je er niet in mocht. Dit deed ik dus maar niet maar wandelde verder tot ik aan een ander breder paadje kwam vlak naast de afsluiting van de villa die op den hul staat. Iedere Knokkenaar weet wie daar gewoond heeft en wie er daar nu nog woont!

Het was héél lang geleden dat ik via dit pad naar de wijk Zevenkote gewandeld had. Het plein met de bomen errond herkende ik nog maar al de huizen die er nu stonden waren ofwel gerestaureerd ofwel afgebroken en opnieuw gebouwd. Alleen de molen zonder wieken herkende ik nog. Deze molen behoorde toe aan Siska en haar man ,de stichtster van de bekende wafelhuizen in Knokke-Heist.

Zevenkote  is een wijk in de Belgische kustgemeente Knokke-Heist. De wijk is gelegen tussen Oosthoek en Het Kalf, op de grens van duinen en polder. Een aantal kleine boerderijtjes (postjes) werden hier in de 19e eeuw gebouwd. Ook stond hier de molen waar Moeder Siska in 1880 met haar wafelverkoop begon, voordat de daaruit voortvloeiende etablissementen naar de Oosthoek verhuisden.

Tegenwoordig is Zevenkote een villa wijk geworden . Lange tijd was er ook een schooltje in deze wijk maar het is nu versmolten met scholen in het centrum van Knokke-Heist. Ik heb er niet verder rondgewandeld maar zag een ander bospad en ben langs daar teruggekeerd en kwam uit bij de boom waarop het bericht stond dat je niet langs daar mocht wandelen. Ach de storm was nu toch allang voorbij. Maar er lagen wel een paar bomen die gesneuveld waren tijdens de storm op dit pad..

We wandelen verder !

En terwijl de zon de andere dag weer van de partij was trok ik er nog eens op uit. Deze keer reed ik richting Brugge naar een schoolvriendin om samen te wandelen in de Assebroekse Meersen. Ik heb er verleden jaar februari 2021 gewandeld toen het gevroren had. Op klik drukken om het verschil te zien:(klik)

De Assebroekse Meersen is een natuurgebied in de Belgische stad Brugge ten zuiden van de wijk Ver-Assebroek. Een 420 ha grote gebied beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De meersen vormen een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden, omringd door rijen knotwilgen en populieren.

Wat ik vreesde werd werkelijkheid. De hele omgeving waar je de wandeling kan starten stond vol met geparkeerde auto’s tot ver in de wijk. Gelukkig kende mijn vriendin wat beter de omgeving en we konden in de onmiddellijke omgeving van de kerk de auto kwijt. Niet eens zover van de startplaats van de wandeling.

Deze keer geen bevroren waterpartijen maar overal helderblauw water . Het waterpeil was al ietsje gezakt want in het nieuws zag ik bijna geen natte weiden maar lag alles onder water. We konden ook niet anders dan op de asfaltwegen wandelen. Verleden jaar lukte dat nog wel om op vochtige paadjes te wandelen omdat alles er bevroren bij lag. Grachten die toen in poelen overliepen waren nu op gelijk niveau van de poelen.

Onderweg kan je rusten op boomstammen die wat gepolijst waren en waar telkens een dier in gebeiteld was .Hier was het een kikker. De watervogels hadden het rijk voor hen alleen! Zelfs meeuwen waren er te zien. De schapen waren nog niet talrijk aanwezig in de grote weiden die niet onder water stonden

Op de onderste foto zie je plukken gras aan de rand van het water.Verleden jaar stond het water niet zo hoog op diezelfde plek.Straks komt er daar terug een groene grasstrook tevoorschijn. Verleden jaar ware jongeren daar volop aan het schaatsen hoewel er een bordje stond dat het verboden was. In dit gebied kan je grote wandelingen maken maar dat deden we niet en keerden op onze stappen terug ,hoewel we toch anderhalf uur onderweg zijn geweest!

Er was geen sprake om in de tearoom pal aan de startplaats iets te drinken. We reden dan maar terug waar we ’s middags iets hadden gegeten. We aten binnenshuis want het terras buiten was overbevolkt en geen enkel tafeltje was nog vrij. Veel ouders met kinderen. Er is in het Daverlopark een mooie speeltuin waar kinderen echt nog kunnen ravotten.

Ik had er toen op aanraden van de uiterst vriendelijk bazin een huisgemaakte rundsburger gegeten en ik moet eerlijk zijn dat het me goed was bevallen. Ik ben helemaal geen fan van gehakt vlees en zeker niet van die mac burgers. Vriendin had een slaatje genomen met in gerookte ham gewikkelde scampi’s . Ik noem dat geen slaatje maar een vol bord groenten, schilfers kaas en een kannetje room saus!

“Goed gewandeld” vroeg ze toen ze ons terug zag met blozende wangen van de wind. Wat we beaamden en nu graag nog een koffie met pannenkoek wilden om de namiddag af te sluiten.
Terug een mooie wandeldag gehad in leuk gezelschap , een schoolvriendin die mijn kamergenoot is als we met ons zessen( allemaal school vriendinnen) op reis gingen vòòr Corona roet in het eten gooide.

wandelen in het Zwin

Ik probeer mijn conditie wat op te krikken nu de dagen langer worden en het weer beter is. Ik kan alleen maar zeggen dat het hoognodig is. Ik voel het verschil al nu ik meer ga wandelen. Zoals vroeger wordt het niet meer na de operaties maar kom ik mag me gelukkig prijzen dat het gaat want ik vreesde dat ik wandelen en fietsen zou mogen vergeten.

Zonder de vriendin trek ik er nu alleen op uit. Zij zit aan haar zetel gekluisterd met lumbago, en ’t is echt serieus erg! Ik breng haar verslag uit met mijn foto’s. 🙂

Zaterdag was het zonnig weer en ik ben naar Cadzand gereden . De parking even buiten Cadzand stond behoorlijk vol .

Ik ben de helling opgewandeld om op de dijk een wandeling te maken . Maar eerst liep ik langs weiden die door runderen begraasd worden. Maar op dat ogenblik heb ik er in de verte maar twee gezien. Waar de andere waren ? Ach ze hebben ook een groot gebied waar ze vrij kunnen grazen.

Op de wandel-en fietsdijk heb je een prachtig zicht op de Zwinvlakte. De zon was zo fel dat de foto’s richting Natuurreservaat niet te publiceren zijn.

Nieuw op deze uitzichtplaats zijn een heleboel haiku’s in verband met de zee. Eentje is van Herman Van Rompuy, voormalig Voorzitter van de Europese raad.
Ik ben dan terug gewandeld naar de auto. Het was een echte meevaller want daar op zee was er praktisch geen wind en in mijn tuin was het niet eens aangenaam om zelfs maar te denken aan wat voorjaarswerken.

Met de tram….

….op wandel gaan. Jaja je leest goed. Met de kusttram gaan vriendin en ik dikwijls op wandel dwz we laten de auto achter op de parking, dat kan in onze thuishaven zijn of dat kan ook een heel eind verder langs de kust zijn. Onlangs stapten we in Knokke op de tram en reden door tot in Zeebrugge-Strand. Daar stapten we uit en gingen te voet tot Blankenberge. Neen deze keer niet langs de vloedlijn maar langs een wandelpad behorende tot het “Zeebos “. Deze keer wandelden we enkel langs het brede fietspad tot in Blankenberge . We trokken de polders niet in. Het was die dag veel te guur weer al zat er een mager zonnetje.

Tussen Blankenberge en Zeebrugge, net achter de kustlijn, ligt het provinciedomein Zeebos, een aangelegd bos van 41 ha.

Het Zeebos is voornamelijk een wandelbos, dat windluwte en schaduw biedt en je toelaat om op een rustige manier van natuur en landschap te genieten. In het bos zelf kan je korte of langere wandelingen maken.

Een deel van het bos is als speelbos ingericht en hierbij aansluitend liggen recreatieweiden en een avontuurlijk speelterrein. De natuurlijke zones, nl. natte weide en kreekrestanten, kan je het best vanaf de observatiehut langs de kustfietsroute bekijken.

Eenmaal ter hoogte van het vakantiepark de Duinse Polders staken we de kustbaan over en wandelden verder in het Natuurgebied ” de Fonteintjes”. In sommige waterpartijen vlak achter de duinen mag mits vergunning gevist worden .In dit gebied groeien tal van zeldzame wilde orchideeën.
Je kunt op en in deze duinen wandelen van Zeebrugge tot Blankenberge. Dat deden we deze keer niet, we kwamen pas halverwege in de duinen. Maar het was toch nog een flink stuk wandelen voor we de zeedijk van Blankenberge bereikten. En vanop het duinenpad zagen we de zee, het strand , achteruit kijkend de haven van Zeebrugge en vooruit kijkend de Pier van Blankenberge waar grote werken aan de gang zijn om deze te herstellen.

Je kan evenwijdig met de Pier een stuk ernaast wandelen. Waar de werken bezig zijn is voor een deel ook de rijweg verboden voor autoverkeer.

Al verder wandelend naderden we de Pier . Nog even een koffietje gedronken en daarna wandelden we de dijk af recht naar het tramstation om terug naar huis te keren. Toen ik thuis kwam was de avond al ingevallen.

Die korte paaltjes op het strand zijn de contouren van de Lustige Velodroom. Benieuwd of die terugkomt ( klik )

Nog een paar beelden van de Pier in Blankenberge, een merkteken in de zee !

Dat is het voordeel van de kusttram. Je rijdt tot een bepaalde halte en van daaruit maak je een wandeling zoals wij deden van Zeebrugge tot Blankenberge . Wil je nog verder stap je terug de tram op en rijd je nog verder. Om terug te keren neem je gewoon de tram en rijd je helemaal terug tot waar je de auto hebt achtergelaten!

Ter herinnering : de meeste foto’s zijn aanklikbaar!

Wandelen in Duinbergen

Natuurlijk ben ik gisteren niet gaan wandelen in Duinbergen terwijl de storm Eunice aan het razen was. Tot nu toe zie ik rondom geen schade maar het was in elk geval geen geruststellend weer . Al met al valt de schade aan de kust nog mee als ik de plaatselijke berichten nalees. Natuurlijk bij wie er schade is door omvallende muren, wegvliegende dakpannen , camions die weggeblazen werden, bomen die ontwortelden… daar weten ze wat deze storm voor hen betekende.

Echt winterweer hebben we de laatste maanden aan de kust nog niet gehad. Wel nat, grijs en winderig .
Maar als er een dag is waar de zon het een paar uur voor het zeggen heeft dan moet je daar van profiteren. Zo kreeg ik op een middag van mijn vriendin een telefoontje” heb je tijd om eens een wandeling te doen nu de zon er is” . De zoon was die middag komen eten , maar zodra hij de deur uit was ( terug naar zijn werk) sprong ik in de auto en haalde ik mijn vriendin op .
We reden naar Duinbergen , lieten de auto achter aan de minigolf en vertrokken van daaruit om langs de zeedijk te wandelen. Nu kan je nog overal je auto parkeren , maar straks wordt het weer zoeken om een parkeerplaatsje te vinden . Daarom hebben we besloten om nog zoveel mogelijk in eigen gemeente te wandelen terwijl het nog rustig is in de gemeente.. We rijden naar een bepaald punt en gaan dan te voet verder.

De minigolf is zo mooi opgekuist .Grasveldjes mooi groen, het hele parcours staat gewoon te blinken . Straks zal het er weer druk zijn. De wandelpaadjes errond zijn netjes opgekuist want bij stormweer ligt er dikwijls een dikke laag zand.

Eenmaal op de zeedijk keken we op een uitgestrekt leeg strand. De wind was fel en we hadden het ook nog tegenwind. We hadden de hele zeedijk voor ons alleen.
Eerst nog even een foto van een 22 meter hoog bronzen sculptuur genaamd ” Tower”van Thomas Lerooy. Imposant en op een plek waar je vrij zicht hebt.

“Tower bestaat uit 49 bronzen hoofden – bustes – die allen recht naar de zee kijken. De gezichten werden zodanig gemanipuleerd en geabstraheerd – de neuzen, ogen, oren, kinnen en oren staan allemaal op eenzelfde verticale as – dat verschillen genivelleerd worden en iedereen op elkaar lijkt.”

Op dat hele stuk zeedijk hebben we misschien een vijftal wandelaars gezien. Het was ook niet echt aangenaam want de wind blies fel in ons gezicht. Wel geen ijzige wind zoals die keer toen ik richting Zwin wandelde maar op den duur kregen we het toch koud. In het eerste gebouw dat we tegenkwamen was er een tearoom en toen we binnenstapten kwam er ons een aangename warmte tegemoet. Lang bleven we daar niet want we moesten nog een flink eind terugwandelen en we vreesden dat het ging regenen.

Nu kozen we om door het Directeur.Gen. Willemspark terug te wandelen daar konden we wat ontsnappen aan de strakke wind omdat we achter een duinenrug liepen.

De hoge trap leidt naar de beelden ” de redders” maar deze keer gezien van de achterkant. We wandelden op dat ogenblik aan de voet van deze trap achter een duinenrug en zagen het niet meer zitten om nog die trappen te beklimmen.
“Soccoristas” is een beeld van de hand van de Spaanse kunstenares Aurora Canero. Het bevindt zich in de duinen van het Directeur-Generaal Willemspark in de Belgische plaats Heist. De sculptuur heeft een metalen structuur, weegt 570 kilogram en werd verankerd op een betonplaat.”

We wandelden in een straat evenwijdig met de zeedijk terug naar de auto. De wind was zo aangewakkerd dat we liever niet langs de zeedijk terugkeerden. Al met al een “gezonde” wandeling en toen ik mijn vriendin had afgezet aan haar woning begon het zachtjes te regenen….Dus juist op tijd terug thuis.

Klaar voor een volgende wandeling want alle coronaregels waren toen nog geldig en om op voorhand afspraken te maken om iets te bezoeken zagen we niet zitten, je weet wel dat systeem van tijdslots. We doen liever iets op spontane manier als het ons allebei past. En straks zal dit weer kunnen.

Uitwaaien…

De dag waarop ik vernam dat tante overleden was voelde ik me triest omdat ik besefte dat ze in eenzaamheid gestorven was. Met de leeftijd kon ik me nog verzoenen want 99 jaar is zeker niet aan allen gegeven. Maar het feit dat ik haar de laatste twee jaar amper kon bezoeken stemde me droef.
Zoiets kruipt in je en niemand voelt de droefenis die je voelt. Daarbij kan ik dat gevoel niet eens goed onder woorden brengen. Ik ben dan liefst alleen met mijn gedachten . En waar kan het beter dan een flinke wandeling langs het strand waar het geluid van de golven en de wind die in deze tijd toch altijd overheerst aan zee je problemen en gedachten doen wegwaaien.

Bij voorkeur rij ik dan naar de Lekkerbek en daar ga ik het strand op . Deze keer ben ik niet tot het Zwin gewandeld want het was koud en de wind sneed in je gezicht. En zover ik kon zien geraakte je de duinen niet op omdat de duinen fel waren aangevreten en een rechte muur vormden. De twee surf clubs lagen er verlaten bij.

Er is al veel werk gedaan bij het effenen van het strand. Maar de kliffen ontstaan waar het zeewater het zand heeft teruggenomen in zee zijn nog niet aan de beurt geweest. Hier en daar werd door mensen een schuine afdaling gemaakt.

Op het strand heeft de vloed veel schelpen , mosselen en wilde oesterschelpen achtergelaten. Op de strandhoofden vinden vogels voedsel bij de vleet. De golven laten bij terugtrekken een schuimige massa achter .

Gezien ik niet van plan was om tot het Zwin te wandelen ( te ver en te koud) en ik ook niet over de duinen kon klauteren wegens de kliffen die er na een recente storm zijn ontstaan, moest ik wel op mijn stappen terug keren tot aan Surfers Paradise. Ik wandelde langs de duinen terug . Indrukwekkend om daar te wandelen naast die hoge kliffen al zou je dit aan de foto’s te zien niet zeggen.

Het was koud en de wind was strak , maar het heeft deugd gedaan !

Winterweer

Het weekend is bepaald niet rustig verlopen. Straffe wind en regen en op de koop toe werd ik de nacht van zaterdag op zondag brutaal uit een diepe slaap wakker geschud door een donderend lawaai. “Lap , de pannen waaien van het dak” dacht ik. Maar wat kan je midden in de nacht doen. Je ziet toch al niet veel. Ik heb wel langs alle kanten van het huis door de venster gekeken boven of ik geen pannen in de dakgoot zag liggen. Stom ,want als er pannen in de goot lagen kon ik er toch niets aan verhelpen. Na een hele tijd ben ik dan toch weer in slaap gesukkeld en ’s morgens was het natuurlijk het eerste wat ik deed naar buiten gaan en rondom kijken of ik ergens een gat in het dak of pannen op de grond zag. Niets. Er is een hele flap lood aan een dakkapel losgekomen en vermoedelijk heeft die flap lekker zitten klepperen en ook een plastiek plankje van de dakgoot was losgekomen en naar beneden gevallen. Nu op zoek om dit te laten repareren.

Die dag scheen de zon en het was aanlokkelijk om eens na de middag een wandeling te maken. Ik stelde mijn vriendin voor om eens rond het Duinenwater meer te wandelen. Misschien konden we al iets zien van het stadsrandbos dat er wordt aangeplant .

We wandelden eerst door een parkje dat nog niet zolang geleden is aangelegd. Er zijn kleine waterpartijen en overal staan bankjes en zijn er bruggetjes. Waterhoentjes en eendjes vinden het hier naar hun zin. Waar vroeger een oude boerderij stond en later uitgebaat werd als tearoom en speeltuin, is volledig afgebroken en heeft plaats gemaakt voor een volledige nieuwbouw met dezelfde naam ( hotel, restaurant en speeltuin)

We verlieten dit parkje en stapten naar het Duinenwatermeer ( in de volksmond nog altijd “de Put van DeCloedt”. Deze put is ontstaan door zandwinning in de jaren ’50 voor opspuitingen op het strand

Gemeente gaat op zoek naar commerciële uitbater Put van De Cloedt - KW.be
een foto zoals het meer er vroeger uitzag vóór het project Duinenwater ontstond.( foto KW)

De wandeling rond het meer startte toen we over het bruggetje stapten om dan zo rond het meer te wandelen. De zon was al weer verdwenen en we moesten opboksen tegen een ijzige wind. Dat hadden we niet verwacht.
Het pad slingerde langs het water en op het meer zagen we een drietal surfers. Verder geen beweging op het meer waar het bij beter weer erg druk kan zijn.

We waren ook benieuwd of we al iets meer zagen van het geplande stadsrandbos. Eigenlijk is er nog niet zoveel veranderd na onze vorige wandeling toch al een tijdje geleden. Wel is er veel lage begroeiing weg en kan je nu kijken tot het station van Duinbergen. Want dat is de bedoeling om een soort groene buffer aan te leggen. Je ziet al grondophopingen en paden en grachten…

je kunt onderweg je conditie opkrikken . Daar hadden we allebei geen zin in. Vriendin en ik hoopten dat de cafetaria van Lakeside Paradise zou open zijn, zodat we ons daar wat konden opwarmen. Want twee zaken die we onderweg hadden gezien waren gesloten en dat op een zaterdag. Het grootste probleem blijkt een gebrek aan personeel te zijn en dan vinden de uitbaters het niet rendabel om enkel het weekend open te doen.
Maar we hadden geluk ,de zaak was open. We waren er niet alleen . Een heel gezellige zaak en super vriendelijk personeel. Niet aan gedacht om daar een fotootje te nemen. Toch eentje van de buitenkant.

Lekker opgewarmd wandelden we deze keer met de wind in onze rug terug. Ze blijven daar maar bouwen, het ene gebouw al pompeuzer dan het andere. Maar toch een mooi mix van huizen, appartementsgebouwen en villa’s . Op relatief korte tijd is Duinenwater uitgegroeid tot een nieuw deel van onze gemeente.

Nog een blik op het meer bij ondergaande zon. We hebben die namiddag een ijzige maar toch deugddoende wandeling gemaakt.