For Freedom Museum

“Send it to Belgium, To Fred Jones. One day he’s going to start a museum, to tell our story. Why we came, why we bled and sacrificed our young lives!”
Dit waren de woorden van vele Canadese veteranen die meehielpen aan de opbouw van de huidige collectie. Danny Jones en Freddy Jones, de twee zoons van Dennis Jones, hebben  reizen ondernomen naar het verre Canada  om de bevelhebbers van toen te interviewen en zo de geschiedenis nog dieper te doorgronden.
De bedoeling van de twee zoons was om een museum in te richten met alles wat ze kregen ivm met de oorlog in onze streek. Privé collecties werden geschonken en veel Canadese veteranen bezorgden uniformen en voorwerpen die verband hielden met hun verblijf aan het front.

Hun vader ,Dennis Jones, Normandië veteraan uit Crewe/Cheshire (UK) huwde met een meisje uit Knokke-Heist. Het militair uniform dat vader Jones droeg tijdens zijn huwelijk zal later het eerste uniform van de collectie vormen.

Het militair uniform van Dennis Jones

 

Er werd een locatie gevonden voor dit buitengewone project. De gemeentelijke school van Ramskapelle met bijhorend gemeentehuis uit 1876 werd gerestaureerd. En in 2009  werd  het For Freedom museum door Minister van Landsverdediging Pieter De Crem, Gouverneur van West-Vlaanderen Paul Breyne en Burgemeester Graaf Leopold Lippens geopend!

For Freedom is uitgegroeid tot een niet alledaags museum dat zelfs door de cruise reizigers die een korte stop hebben in de haven van Zeebrugge bezocht wordt. Voortdurend wordt de collectie aangevuld of is er een korte verrassende gebeurtenis zoals een F16 dat tentoongesteld werd in het aanpalend grasperk.

 

Wij bezochten het museum met de senioren in het kader van 11 november . De gids gaf vooraf een boeiende uitleg en tijdens de rondgang in het museum vertelde hij veel weetjes en soms waargebeurde anecdotes . Gezien de bezoekers grotendeels mensen waren uit de streek  werd er  nog veel aan toegevoegd. Van “zelf nog weten” en van “horen vertellen door ouders en grootouders”.

In grote uitstalramen staan levensechte mannequins. De eerste reeks waren Duitse uniformen. Eentje droeg een gasmasker ( een metalen koker die hij rond zijn hals droeg ). Vreesde men in Wereldoorlog II opnieuw gasaanvallen? Een hospik  met een verzameling medische spullen.

De gids legde ons het verschil in rang en stand uit  in de Duitse uniformen  van land -lucht- en zeemacht.

Een fles wijn van het jaar 1942 prijkt hier in één van die kasten. Ieder leidinggevende moest op de een of andere manier zorgen dat zijn manschappen ontspanning kregen om de gruwel van de oorlog even te vergeten. Hier was dit met een accordeon!


Omdat de mannen zouden weten waar ze gedropt werden droegen ze een zijden halsdoek met een kaart op gedrukt zodat ze zich min of meer konden oriënteren.

Zoals de kaart vermeld werd in 1999 (!) op de terreinen van de Veurnse suikerfabriek het wrak opgegraven van een Duits jachtvliegtuig. De zware poldergrond had het lichaam van deze piloot gemummificeerd!

Hun vrije tijd brachten de soldaten door oa in een pub. Omdat er zoveel verschillende talen werden gesproken onder de soldaten bedachten de pubhouders een oplossing: De naam van de pub werd  vergezeld met een afbeelding  . Geen spraakverwarring mogelijk!

Waar gebeurd: op een boerderij in de Hazegrasstraat verbleven er een zestal Duitse soldaten op de hooizolder.
De Canadese bevrijders waren in aantocht en kwamen eveneens binnen in de schuur van de boerderij . Zij hadden een gewonde Duitse soldaat bij die door hen werd verzorgd.
Toen de boer ’s ochtends in de stalling kwam kreeg hij bijna een beroerte: boven Duitsers op het gelijkvloers Canadezen. Hij is dan naar boven gegaan heeft de zes Duitse soldaten ingelicht over de toestand en hen aangeraden zich over te geven. Hun toestand was hopeloos want de bevrijding was al in veel delen van België een feit. Dat beseften ze maar al te goed en zo werd een bloedbad vermeden!
Geen verhaaltje maar echt gebeurd. Ook mijn vader heeft dit nog verteld.

Van de geallieerden waren er ook heel veel uniformen. Kasten vol! Een kleine impressie…

Onder oorverdovende lawaai van bombardementen wordt hier een beeld getoond hoe de Canadese genie onder leiding van Sgt Hickman met bootjes naast elkaar het kanaal in Retranchement overstaken nadat de brug door de Duitse luchtmacht en ook de Bailey brug die ze aan het opbouwen waren was vernield
Dit is hen gelukt  maar Sgt Hickman bezweek aan zijn verwondingen . De vernieuwde brug in Retranchement draagt ter zijner nagedachtenis  naam ” Hickman brug”. Elk jaar wordt aan deze brug  in Retranchement bij een kleine plechtigheid een eresaluut gebracht. Ik toonde hier foto’s van in het logje ” de Canadamars”( klik)

De Canadezen worden hartelijk verwelkomd door de toenmalige melkman toen ze door de Lippenslaan reden. Dit tafereel speelde zich af ter hoogte van een hotel waar nu de huidige winkel Vandenborre is.
De man gezien op zijn rug  gaf  het bevrijdende telefoontje dat Knokke bevrijd was!

Nog een hangar vol onderdelen opgegraven, gevonden of geschonken, afkomstig van tanks, vliegtuigen, restanten van bommen…
Op het grasveld een Messerschmitt ,torpedo’s , zeemijnen…
In een tweede hangar(klik) worden de vissers herdacht die tijdens de oorlog op  zeemijnen voeren..

Ga zelf eens kijken , dan ontdek je nog veel meer…

Vissers en mijnen

De vissers zijn een groep mensen die ook dikwijls slachtoffer waren in oorlogstijd en al te dikwijls vergeten worden . Niet enkel de weersomstandigheden zijn de oorzaak van scheepsrampen .
In het Museum For Freedom in Ramskapelle ( grondgebied Knokke-Heist ) is ter nagedachtenis van deze slachtoffers een hangar ingericht .
Binnen de hangar hangt er een soort nevel en hoor je om de haverklap een ontploffende mijn en is er een korte lichtflits. Weer een schip dat op een zeemijn is gevaren!! Het is een beklemmende ervaring

Het For Freedom museum in Ramskapelle

Zicht  vanop de straat op de twee hangars waar de rechtse nu is ingericht als herdenking voor de Vissers. In de  linkse hangar staan legervoertuigen.

De ingang van de hangar

De gids geeft  ons uitleg in een ruimte die opzettelijk in nevel gehuld is.

Een duikboot met torpedo en mijnen. Het gevaar voor de vissers kon ook komen van kleine duikboten die torpedo’s afvuurden.

Er hangen doorschijnende gordijnen met daarop de namen van  overleden vissers.

Je loopt op de zeebodem en boven je zijn de zeemijnen en daarboven de kleine vissersbootjes.

Bij ieder schip dat een zeemijn raakt hoor je een ontploffing gepaard met een lichtflits.

 

morgen  het museum zelf.

straattheater

Als uitloper van de Canadamars nog een grappige belevenis !

Ik schreef dat we via Sluis terugkeerden omdat het verkeer muurvast zat op de gewone weg Retranchement-Knokke. We reden dan naar de Oosthoek omdat er op het plein aldaar ook elk jaar een korte plechtigheid is oa. met muziek van de scoutsband St Leo en het groeten van de soldaten. Maar nu bleek dat die plechtigheid verplaatst was naar de kruising Zoutelaan-Sparrendreef en van daaruit stapten de muzikanten allemaal samen, met de wandelaars die er op dat ogenblik toekwamen richting aankomst op het Verweeplein in Knokke. Dat is een heel stuk dichter bij het eindpunt en wellicht was er gevreesd voor veel regen en wind.( ik kan best begrijpen dat die mooie kostuums niet tegen de voorspelde regenbuien bestand zijn). Maar die voorspellingen zijn niet uitgekomen en behalve een flinke vlaag over de middag hoorde ik de stappers zeggen dat het echt was meegevallen.

Tja daar stonden we dan. Ik zag niet onmiddellijk een omweg om tot aan dat kruispunt te geraken en te voet zag ik het helemaal niet zitten wegens te ver. Dus besloten we maar om  in het plaatselijk café iets te drinken en huiswaarts te keren.

Vriendin Pauline uit Blankenberge wilde even naar de hulppost kijken die op het plein stond. Ze dacht dat het ook een post kon zijn waar de wandelkaarten moeten afgestempeld worden. Als fervente wandelaarster wilde ze dat toch eens bekijken.

Hebben we gelachen! Het was een man die straattheater speelde. En al de wandelaars moesten langs hem passeren en vragen beantwoorden vooraleer de bareel openging. Iedereen deed gewillig mee en dan kreeg je een overvloedig afgestempelde kaart mee en mocht je  als voorbeeldige burger de grens over .
Een jong kereltje liet hij een soort uitgebreide eed afleggen onder het lachend ( en fotograferend )oog van zijn ouders. Ik denk dat de wandelaars die al zoveel kilometers achter de rug hadden dit echt als een opkikkertje beschouwden om dan al lachend nog de laatste 6 km verder te wandelen.

Foto’s van de aankomst in de Oosthoek:

Bovenaan de bezieler  van deze mars met zijn vrouw en op de tweede foto een paar vroegere collega’s met de bezieler van het For Freedom Museum in Ramskapelle.

Checkpoint Henri met de eedaflegging van een voorbeeldige burger!

 

De Canadamars

Voor de 46 ste keer ging de Canadese Bevrijdingsmars door met een wandeltocht van 33km vanuit Hoofdplaat( Nl) naar Oostburg en over Zuidzande ,Retranchement naar Knokke-Heist.
Behalve de wandeltocht wordt er jaarlijks  en dit sedert 1945 door het gemeentebestuur van Knokke-Heist een afvaardiging naar de militaire begraafplaats in Adegem gestuurd als eerbetoon aan de gestorven Canadezen. Uit Canada kwamen dit jaar jongeren van een school uit Kingston, Ontario, die samen met leerlingen van het Zwincollege deelnamen aan de 33 kilometer lange mars van Hoofdplaat naar Knokke.
Ook familieleden van Canadese militairen houden er aan om deze plechtigheden bij te wonen. Zelf heb ik een paar jaar terug nog kunnen spreken met een paar Canadese veteranen! Deze mensen vinden het ongelooflijk dat zoveel jaren na de oorlog de Canadese bevrijders nog steeds herdacht worden.

Er was slecht weer voorspeld met veel regen , maar de regen is dit jaar niet echt spelbreker geweest . Gelukkig maar voor al deze deelnemers .

De foto’s zijn genomen ter hoogte van de Hickmanbrug

Natuurlijk worden ook de oude legerauto’s niet vergeten!

Vlaggen van de verschillende deelnemende landen aan de mars.

De Belgische en Nederlandse Politie hielden een oogje in het zeil toen een kleine plechtigheid doorging in Retranchement bij de Hickmanbrug.

Deze mars wordt muzikaal begeleid door de For Freedom Pipes &Drums uit Knokke-Heist , de Koninklijke Harmonie St Cecilia  van Heist en de Scoutsband St Leo uit Brugge.

Een hele rij legervoertuigen stonden opgesteld vlak bij het kleine monument.  Daar werd een korte speech gehouden en werden er door verschillende gemeenten en instanties uit België en Nederland bloemen neergelegd.

De brug is vernoemd naar sergeant John L Hickman van the Royal Canadian Engineers, die in oktober 1944 bij de montage van de toenmalige Baileybrug over het afwateringskanaal sneuvelde.

Dit jaar ben ik er  heen gereden via Sluis omdat ik vreesde voor een verkeersopstopping.
Na de korte plechtigheid ben ik  via Sluis teruggereden. Er was geen doorkomen aan . De auto’s moesten op het stuk smalle weg tot aan het rondpunt om naar de Oosthoek te gaan achter de wandelaars blijven en zij die richting Retranchement reden dienden te wachten tot de Hickmanbrug weer vrij was!!

 

 

Buren bij kunstenaars

Buren bij kunstenaars, dat is het jaarlijkse open-atelierweekend in West-Vlaanderen. Beeldend kunstenaars zetten dan de deuren van hun atelier open en gunnen je een kijkje achter de schermen. Het ideale moment om beeldend werk en inspirerende ateliers te ontdekken! Dit jaar vond  Buren bij kunstenaars plaats op vrijdag 18, zaterdag 19 en zondag 20 oktober 2019.

Er waren verschillende adressen waar je terecht kon om kunstwerken te bewonderen zowel bij particulieren als op plaatsen waar verschillende kunstenaars samen tentoonstelden. Ik koos voor dat laatste . Dan had je ook geen gedoe om telkens een parkeerplaats te vinden en op een zondag is het niet zo vanzelfsprekend om een parkeerplaatsje te vinden.
Zo was  er een tentoonstelling in een school in Heist

Een kleine greep van de tentoongestelde werken. De kunstwerken door verschillende personen gemaakt stonden tentoon in een grote zaal in een school in de deelgemeente Heist.
De kunstenaars waren er aanwezig en je kon een babbeltje slaan. De mandala schilderijen waren heel expressief ( bovenste foto links) maar de mandala pompoenen in aardewerk ( links onder) moesten niet onderdoen

~~~~~~

Wij wandelden verder naar een ontmoetingsplaats waar iedereen welkom is nl. de Spelotheek De Wip ( een steunpunt voor opvoeding, onderwijs, therapie en vrijetijd).

Deze kunstenares verzamelde alles wat ze gebruikte als materialen in een  naslagwerk. Het bovenste kunstwerk bestond oa uit bewerkte theezakjes en geweven stof. Prachtig om zien.

Kunstwerkjes gemaakt met theezakjes!!

Patchwerk en schilderijen.

Mijn voorkeur ging uit naar de poppetjes in ragfijne stof gekleed en bewerkt  met verf /vernis ?

Ook De Vuurtoren( basisschool voor buitengewoon onderwijs) deed mee aan Buren bij Kunstenaars. Met touw, parels en veren maakten de leerlingen dromenvangers om de slechte dromen tegen te gaan.

Twee verdiepingen vol kunstwerkjes ,teveel om hier allemaal te tonen. Op de bovenste verdieping werd je getrakteerd op een snoepje en een drankje in een gezellige ruimte met een keukentje , tafel met stoelen en zetels rond een salontafeltje. Je kon er ook even napraten.

~~~~~~

We hadden ons vergist van inkom toen we de school wilden binnenstappen. Op de folder stond een verkeerd huisnummer. We werden binnengelaten en wij maar op zoek naar de tentoonstellingszaal. We vonden die niet tot we te weten kwamen dat we in het rusthuis zaten! Zij die ons binnenlieten dachten dat we op bezoek kwamen bij een van de bewoners. Iemand heeft ons dan begeleid want je kon enkel naar buiten door een code in te tikken. Om weglopen van de bewoners te verhinderen!!
Enkele beelden van dit rusthuis  dat al volop in herfstsfeer baadde en waar de pompoenen ook kunstwerkjes waren! Prachtige glasramen en een buitenterras waar het bij zomers weer aangenaam zitten is en een kapel met een mooi glasraam waar kan gemediteerd worden.

Een rustige herfstdag

Gisteren was het aan de kust een mooie herfstdag met temperaturen tot 19°. De zon was van de partij en de wind was echt niet koud. Als je niet naar de afgevallen kleurige bladeren van de bomen keek en niet naar de paddenstoelen die zelfs in mijn eigen tuin volop te zien zijn dan dacht je eerder aan een late zomerdag. Zo’n dagen mogen er nog komen ,nog veel!

In de voormiddag ben ik met de fiets om boodschappen gegaan. Het was echt genieten . Na de middag stelde ik mijn vriendin voor om met de bus tot een halte vòòr de Oosthoek mee te rijden en dan te voet terug te wandelen. Ik wist dat ik heen en terug niet zou halen. Want het terugkeren alleen al duurde meer dan anderhalf uur , met twee heel korte pauzetjes:. Eentje om een ijsje te eten en eentje om een koffietje te drinken. Ze geeft het niet toe maar vriendin kan na een eind wandelen erge rugpijn krijgen. Ze is eens op een glad wegdek op haar startbeen gevallen en dat is nooit helemaal genezen.
We sloten de namiddag af met nog even een kijkje te nemen op het feest voor onze Burgemeester die reeds 40 jaar onze stad bestuurt.

Terwijl we op de bus wachtten zag ik in het wachthokje een stapel boeken liggen. Jammer dat er geen berichtje bijstak zodat degene die een paar boeken mee wil nemen zou weten dat het in het kader van boekenjagers is.
Je mag een boek meenemen lezen en dan elders weer verstoppen voor een volgende kandidaat lezer.

Wat een mooi strand hebben we , en een eindeloos vergezicht!

Zoals je ziet zijn mijn vriendin en ik niet de enigen die een ijsje eten van glacier de la Poste.
Weet je je hoe die naam ontstaan is?
Héél in het begin hadden de uitbaters een ijsstalletje in de gang van het vroeger postgebouw in de Kustlaan!
Deze is hier op de zeedijk ter hoogte van het Albertplein en de tweede uitbating is op de zeedijk in Duinbergen.

Er was gevraagd om zoveel mogelijk met de fiets te komen naar de festiviteiten
ter ere van het feit dat Graaf Leopold Lippens reeds 40 jaar onze burgemeester is!!
Dat is massaal opgevolgd geworden .Er waren hiervoor ook massaal fietsrekken geplaatst.

Een beeld van de festiviteiten die doorgingen op het vernieuwde  stadion Stormmeeuw.
Bart Peeters verzorgde het muzikaal programma.

 

Zoute Grand Prix 2019

Dit weekend is het voor de autoliefhebbers een topweekend. Van donderdag tot zondag kan je auto’s zien die je niet elke dag op de weg zult zien.  Oldtimers, ultra nieuwe auto’s , proto types die nooit in de handel zijn gebracht.
Van 10 tot 13 oktober 2019 viert de stad Knokke-Heist voor de tiende maal zijn Zoute Grand Prix,  en het internationale toneel voor de meest prestigieuze automerken, zowel oud als nieuw. Het evenement is een referentie in Europa, lokt jaarlijks 250.000 bezoekers uit heel het continent naar Knokke-heist. Er worden verschillende activiteiten georganiseerd: een regelmatigheidsrally, de ‘balade’, de GT Tour, een veiling en zelfs een concours – er is voor elk wat wils.

Donderdag ,de eerste dag , ben ik gaan kijken.  Bij vorige edities koos ik de zondag uit maar dan is het zo druk dat rustig kijken er niet in zit. Je wordt  meegesleurd in dit unieke gebeuren  en foto’s kunnen niet echt weergeven wat je voelt , ziet en hoort. Het geronk en soms brullen van auto’s, de benzinegeur ( hmhm! ), de nonchalante drukte ( je mag overal lopen tussen en rond de auto’s als ze op de dijk rijden.  De strobalen die de straten rond de zeedijk afbakenen geven een landelijke sfeer weer.
Bovenal was het die namiddag mooi weer wat van de andere dagen niet kan gezegd worden. Gisteren af en toe regen en grijze lucht ,vandaag de hele dag miezeren en wat wordt het morgen bij de finale!!

Verleden jaar heb ik foto’s gepubliceerd over de laatste dag en over de dag dat de oldtimer race  toekwam : zoute grand Prix 2018 (klik) (klik); Deze keer foto’s van de eerste dag toen de deelnemers  in de pitlane nog een volgnummer kregen en er onder de motorkap gekeken werd ivm veiligheid en originele stukken !

Het was aangenaam zitten op de terrassen op het Albertplein. Deze golfkarretjes dienden als shuttlebus vanaf de parkings tot het Albertplein.

In de wagen hieronder had een kledingzaak een drietal poppen neergezet! Ik durfde eerst geen foto maken maar kreeg toen in de gaten dat het poppen waren 😉

Je kon van dichtbij de controles op de deelnemende wagens meemaken.Deze man reed met zo’n grappige brommobiel .Ik mocht er een foto van nemen!

Veiligheid troef !

Hier worden de deelnemende wagens gekeurd voor de tweedaagse oldtimer rally! De wagens rijden een pitlane in en krijgen er hun volgnummer en het deelname ticket achter op de auto . Aanschuiven om een volgnummer te krijgen. Ik heb er ook eentje uitgekozen. Maar de chauffeur kwam het niet af! Een hele reeks autos worden geveild door het internationaal veilingshuis Bonhams met hoofdzetel in Londen.Eenmaal ingeschreven en nagekeken zochten alle auto’s een parkeerplaatsje op het wandelpad van de zeedijk. Er zaten echt speciaaltjes tussen. De onderste wagen is een prototype.

update:

Het weekend is een knal succes geweest voor de tiende editie van de Zoute Grand Prix 2019. In elk geval te oordelen aan de massa auto’s die zaterdag stapvoets het regenachtige Knokke binnen reden en zondag Knokke weer verlieten. Ik was gisteren even met de fiets weg en zag aan alle kanten auto’s rijden die probeerden via sluipwegen de stad uit te rijden maar zich vastreden. Iedereen dacht de oplossing wel gevonden te hebben ! Er is maar één grote uitvalsweg en hoe je ook rijdt op die uitvalsweg kom je uiteindelijk uit , nl de Natienlaan!
De organisatie had wel gezorgd voor grote parkings even buiten het centrum en vandaaruit reden er dan shuttle busjes .
Maar zondag reden al die geparkeerde auto’s , zowel van die grote parking als vanuit de stad zelf bijna op hetzelfde uur huiswaarts( einde van het spektakel en het begin van de voorspelde regenbuien) en dan krijg je werkelijk een kluwen van verkeer die uren heeft geduurd en waarbij je chauffeurs manoeuvers ziet uitvoeren die levensgevaarlijk zijn. Er was werkelijk een verkeersinfarct !

bovenste foto zaterdag stapvoets binnenkomend verkeer . De onderste foto’s :wegrijdend verkeer in de natiënlaan .