We zijn een jaar verder!

Als verwerking wat me gedurende  een jaar  is overkomen schrijf ik mijn ziekteproces neer . Het begon einde mei 2018 en het herstel loopt in 2019 nog een eind door. Voel je niet verplicht om dit allemaal te lezen. Voor mij is het een soort therapie om het jaar dat achter me ligt in zijn geheel te overschouwen en te verteren.

Einde mei 2018 kreeg ik het verdict van de specialist dat ik een chronische darmaandoening had (Colitis Ulcerosa)!  Ik heb wel gevoelige darmen  en dat lijkt het zwakke punt te zijn in de familie aan vaderskant. Zeven broers van wie er vier geopereerd zijn aan de maag. En zoals de specialist zei ” toen kwamen er geen pilletjes aan te pas , direct een stuk van je maag weg.” Dus mijn hele leven heb ik opgelet om niet te vettig of te kruidig te eten. Mijn moeder kon héél goed koken en ze heeft er haar hele leven opgelet dat we  gevarieerd aten in haar achterhoofd rekening houdend met de gezondheid van mijn vader.  Bijgevolg aten mijn broer en ik nooit te veel vet en zeker geen scherpe kruiden. Op jonge leeftijd kreeg ik zelf  last van mijn spijsvertering en moest ik met de hulp van de huisarts zoeken welk voedsel mijn maag niet goed verdroeg: zoals straffe koffie en eten klaargemaakt met olijfolie. Er zijn alternatieven genoeg dus dat was allemaal niet zo’n groot probleem.( Een groot probleem zou zijn dat ik niet meer zou kunnen snoepen ,hahaha! ) Nochtans is het uitzonderlijk om Colitis te krijgen op mijn leeftijd. Het zijn eerder jongere mensen die er mee te maken krijgen. Komt het misschien omdat ik me nog jong en kwiek voel en vol  energie?  🙂

 

Ik onderging een colonoscopie en mocht starten met pillen en suppo’s ( hiervoor kwam een verpleegster aan huis) . Gezien er niet zo vlug verbetering werd vastgesteld werden de dosissen verhoogd en toen begon de ellende. Telkens ik een pil innam stond mijn maag een dik uur in “brand” en dat gebeurde drie maal per dag!  Daarenboven moest ik nog het een en ander slikken om mijn maag en darmen te sparen. Kan je je voorstellen wat ik moest slikken ! Eind september kreeg ik daar nog eens bovenop een andere darmontsteking en tot einde december moest ik boven de medicatie voor de chronische darmontsteking zware antibiotica nemen. De ene ontsteking volgde op de andere en op den duur kon ik niet meer eten en nog erger ook niet meer slikken. Ik vermagerde zienderogen en einde december was ik 20 kg afgevallen. Ik leefde van de ene antibiotica kuur naar de andere. Eerst waren er 14 dagen dat het na een kuur goed ging maar einde december volgden de kuren zich onmiddellijk op. En maar zeggen ” je moet eten” want je vermagert te veel. Ik maar zeggen ” ik krijg niks binnen want ik kan niet eens meer slikken.” Ik leefde op soep, thee en papjes.

Uiteindelijk belandde ik bij een andere specialist . Toen hij begin januari 2019 het dossier doornam hoorde ik hem tegen zichzelf zeggen” Hier maken we korte metten mee. Want dat is niet verantwoord.” Op een week tijd had ik een CTscan gehad en werd er contact genomen met de hoofdchirurg. Ik schrijf bewust hoofdchirurg want pas achteraf heb ik begrepen dat de situatie ernstig was. Ik ben geopereerd door twee chirurgen. Einde januari zou de kijkoperatie gebeuren. Ik heb én een kijkoperatie èn onmiddellijk dezelfde dag een volledige operatie gehad. Ik verbleef langer dan normaal in de intensieve. De chirurg had gezegd dat zo’n operatie 2 uur duurde , het werden 5 uren. Nu heb ik niet alleen vier sneetjes maar ook een ferme snee over mijn buik. De revalidatie ( in werking stellen van de darmen) verliep niet van een leien dakje en gevreesd werd voor een nieuwe operatie. Gelukkig is dit niet nodig geweest.

Ik kon niet naar huis na een week zoals gebruikelijk is bij dergelijke operatie. Ik ben er meer dan veertiendagen moeten blijven. Dan nog mocht ik zelf beslissen of ik nog een week wilde blijven. Maar gezien ik opvang genoeg had thuis besloot ik niet nog een weekend  (= derde ) te blijven. Hoewel…ik was niks waard de eerste week.
Het herstel gaat langzaam ( de chirurg voorspelde een zestal maanden). Ik heb terug moeten leren eten , heb verschillende aanvallen gehad van vreselijke maagpijn. Na een operatie kan de maag nl. door de narcose in een soort stresstoestand belanden. Bij momenten dacht ik terug te moeten naar de kliniek maar gelukkig ging de pijn over( na inname medicatie), Slapen was moeilijk met een soort harnas aan om de darmen op zijn plaats te houden. De chirurg had me gezegd dat ik na een weekje mocht slapen zonder . En dat ik overdag  een gaine moest dragen. Dat draag ik heden nog , het geeft steun. Anders krijg ik  teveel pijn.


Ik dacht “nu gaan we er eens tegenaan zodat ik vlug weer de oude ben.” Niks van, ik ben erg vergeetachtig tot nu toe en ook vlug moe. Een moeheid die me verplicht om wat te rusten anders word ik misselijk. Concentratie is ook niet denderend, ik krijg hoofdpijn en dan mag ik weer wat gaan rusten. Denk je dat dit postje in één keer is geschreven?
Nog maar sedert kort durf ik alleen op stap gaan. Meestal gaat mijn vriendin mee als ik ergens naar toe wil of gewoon om mijn boodschappen te doen. Ik heb het gevoel dat ik waggelend loop  en dan neem ik haar arm. Met de auto ondervind ik geen problemen, het is enkel wanneer ik een eindje te voet loop.
Ik denk niet dat dit door de operatie alleen komt maar ook door de maanden ervoor van afzien en vermageren. Mijn hele lichaam moet herstellen.  Ik heb reeds 8 kilo teruggewonnen van de 20 die ik in zes maanden tijd verloren had! Het komt ook niet door inname van medicatie . Want ik moet niets meer slikken voor die darmen.

De huidige specialist breekt zijn collega niet af maar ze ( het was een vrouw) had nooit zover mogen gaan met de antibiotica kuren plus de pillen voor de Colitis. Bij bloedonderzoek is nu gebleken dat haar diagnose niet de juiste was. Ik heb helemaal geen Colitis Ulcerosa. Ik heb wel ontstekingen gehad in de dikke darm.(diverticulitis). Zij heeft  geen verder onderzoek gedaan en bleef bij haar eerste diagnose . Door de opeenvolgende antibiotica kuren had mijn dikke darm geperforeerd kunnen geraken met  zware gevolgen  zoals een stoma. Nu is het gebleven bij het wegnemen van een stuk dikke darm die teveel was aangetast.

Ik zag onlangs een reportage over een vrouw die kanker heeft overwonnen. Zij vertelde hoe ze zichzelf voelde tijdens de chemokuren en hoe langzaam de genezing- met allerlei nevenverschijnselen- is verlopen. Ik heb verbijsterd zitten kijken en luisteren. Het was precies zoals ik me voelde tijdens de antibioticakuren en nu met het herstelproces!
Ik heb veel steun gehad aan mijn kinderen en kleinkinderen en mijn vrienden. Waarvoor mijn allerhartelijkste dank!
Al de vertelsels dat ik gezien mijn leeftijd nu zal inboeten aan energie… vergeet het maar ik ga voor niet minder dan volledige genezing al ben ik nu een ferm stuk darm armer!
Het zal nog wel enkele maanden duren maar het zal lukken zoals ik nu al met veel plezier mijn tuin onder handen heb genomen. Gaat het niet zo vlug als voorheen met nu een uurtje en dan een uurtje( ik mag niet heffen hé ) en met de hulp van  zoon , kleinkinderen en vrienden zal dat lukken.

Terug naar het Zwin

 

Deze week ben ik nog eens naar de vernieuwde Zwingeul geweest. Cédric kwam een weekje bij oma logeren omdat hij stage moest doen bij een huisarts. Makkelijk om vlakbij te kunnen logeren en niet elke dag met de trein te moeten komen  🙂  !! Ik vond het natuurlijk fijn want zoveel zie ik hem niet meer nu hij in Gent op kot is. Tja waar is de tijd dat hij en zijn broer de vakanties bij oma en opa doorbrachten.

Het eerste wat hij zei was dat hij de zee eens wilde zien , het was al zo lang geleden. Dat hebben we gedaan op een late namiddag. Gezien ikzelf nog niet echt toe ben aan lange wandelingen , stelde ik voor om naar het vernieuwde Zwin te rijden . Het wandelpad errond was opengesteld sedert 30 maart en daarna konden we doorrijden naar Cadzand bad. Ik kon me  installeren  op een bankje en hij kon dan tot aan de waterlijn wandelen.

Het was mooi weer en op het pas geopende wandel-en fietspad kwamen we veel wandelaars en fietsers tegen. Nu konden we zien hoe ver de geul landinwaarts loopt. Een gigantisch werk is hier verricht met verbluffend resultaat. Het was eb en  hier en daar zag je zandeilandjes. Bij vloed moet het uitzicht nog indrukwekkender zijn.

Klik de foto’s eens aan dan heb je een veel mooier idee hoe indrukwekkend de natuur is in het Zwin!

Op verschillende plaatsen zijn rustplekken gemaakt  met banken zodat je op je gemak kan genieten van de omgeving. Ook zijn er ijzeren grillen om te beletten dat de dieren die er in de toekomst gaan grazen op de dijken en hellingen zouden weglopen. Alleen niet vriendelijk voor rolstoelgebruikers. Die kunnen daar onmogelijk overrijden( dit pijnpunt wordt nog bekeken en zal mogelijks opgelost worden met dichtklappende poortjes opzij)

 

   

Midden in de zwingeul op broedplaatsen zie je in de verte één van de grenspalen staan die er in deze streek op verschillende plaatsen te zien zijn! Waar je in de verte een duintop ziet ,daarachter ligt de zee.

De hele wandeling doen over dit nieuwe wandel-en fietspad zag ik niet zitten. We keerden terug naar de auto en reden naar Cadzand-bad waar ik me op een bank installeerde, terwijl Cédric naar de zee wandelde .

 

De  zee  was  héél  rustig( foto’s van Cédric)

 Cedric komt terug van zijn wandeling ( persoon vooraan)

Een massa kauwen vlogen op uit het helmgras, was wel even schrikken

 

We kochten ons elk een pizza in de enige pizzeria die er op het pleintje open was en gingen die thuis gaan verorberen. Ik zag het niet meer zitten om die ter plaatse nog op te eten. Bij iedere pizza kreeg je een stempel  op een kaartje waar je in de naast gelegen gelateria een ijsje kon halen. Je kon de stempels ook opsparen!  Dat hebben wij niet gedaan, hihi! De wachttijd voor de pizza doorgebracht met een ijsje te likken!!

 

 

Maandelijkse reünie

Onze laatste maandelijkse reünie dateert van einde mei vorig jaar. Daarna ging die niet meer door omdat ik er te ziek voor was. Vorige maand deden we een poging om in het CC Scharpoord samen iets te gaan drinken. Meer zat er voor mij nog niet in. Maar deze maand zag ik het wel zitten om zoals vroeger méér te doen dan samen in een tearoom iets te drinken. Deze keer stelde ik voor om een kort wandelingetje te maken in het vernieuwde Park 58. Beiden keken verwonderd omdat ze niet wisten dat er daar  grote kuis is gehouden en dat Natuurpunt en de Gemeente Knokke- Heist een beheersovereenkomst hebben aangegaan.
Het duingebied “Park 58 ” in Knokke dankt zijn vrij ongewone naam aan de wereldexpo van 1958, waarbij een deel van dit duingebied ingericht werd als park. Ondanks zijn vrij kleine oppervlakte, nog geen 10 ha groot, behoort dit duingebiedje tot de floristische pareltjes van onze kust.
Een ander deel van het duingebied bleef evenwel onaangeroerd en precies deze originele duingedeeltes zijn floristisch het interessantst. De belangrijkste duingraslanden zijn nagenoeg in hun oorspronkelijke glorie hersteld en je treft bijna alle typische duinplanten van middeloud, kalkrijk duin opnieuw aan.

Omdat het Park 58 bestaat uit een ondergrond van oude duinen bevat het zand nog veel kalk uit de schelpenvoorraad, daardoor groeien er heel zeldzame planten zoals: geel zonneroosje, gewone vleugeltjesbloem, grote tijm, kuifhyacint, nacht- en kegelsilene en nog vele andere. Samenhangend met deze flora is er de daarop foeragerende fauna die dikwijls even zeldzaam is. ( Natuurpunt)

Maar om dat allemaal te zien zullen we toch nog eens moeten terugkeren. De opkuis van dit Park is nog niet zolang achter de rug en het doet nu nog wat kaal aan.

 

 . Park 58.
De pergola ingang is mooi groen tijdens de zomermaanden!  . . .

Het hele Park is opgekuist en nieuwe paden zijn aangelegd. Uitheemse bomen zijn verwijderd.
Het doet nu nog wat kaal aan. Het park was verwilderd en zo’n opkuis was hoogst nodig.

.         De watertoren van Duinbergen ligt op de rand van dit park.

Gemakkelijk te bereiken in Duinbergen niet zover van La Réserve via de Elizabetlaan

 

Lente

Toen we in het vorige logje naar het Zwin reden moesten via Sluis omrijden en dat deden we niet via de gewone weg maar we reden via de Burkeldijk, een landelijke weg waar nog bunkers van de 2e wereldoorlog te zien zijn . Je komt in St Anna ter Muiden vlakbij Sluis op de gewone weg uit.

Hoewel het bitter koud was  kreeg je in dit pittoreske dorpje toch het gevoel dat het lente was! Een dorpje waar de tijd is blijven stilstaan.

Er is kwistig met grenspalen omgesprongen om de grens tussen Belgie en Nederland te markeren. Je ziet er eentje in de Zwingeul zelf( of zijn er twee?), op het wandelpad naast de Zwingeul, in de landerijen in Cadzand en hier eentje op de Burkeldijk.
Daar ben ik toch even uit de auto gestapt: staat het bankje nu op Belgisch grondgebied of niet?

 

.

.

Ps Ik ben de draad van mijn gewone leven (al is het nog langzaam aan) terug aan het opnemen. Van de verloren 20 kg ben ik nu toch al 5 kg  bijgekomen. Dat zorgt er ook voor dat ik me niet meer zo slap en ijl in het hoofd voel , veel rusten is evenwel nog steeds nodig  : Ik moet er nog niet aan denken om een hele dag op stap te gaan. Korte wandelingen in gezelschap van mijn vriendin wiens arm ik kan nemen als ik het even lastig krijg.
Op de blogs heb ik al rondjes gedaan om wat bij te lezen. Onmogelijk om alles bij te lezen, lieve mensen, mijn achterstand is veel te groot.
Vorige donderdag zijn we weer gestart met de maandelijkse reünie met twee oud collega’s . Wat deed dat deugd!  Een paar foto’s komen er aan.

Mijn eerste uitstap

Een paar weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis wilde ik op een dag eens de zee zien. Ik was de hele winter niet tot bij de zee geraakt. In feite was ik al maanden niet  meer de deur uit geweest. Zelfs de maandelijkse reünietjes met de oud collega’s waren afgelast.
Maar de oudcollega die me , de eerste weken na de operatie, regelmatig kwam oppassen weerhield me om op stap te gaan. Op maandag 11 maart hield ik het niet meer uit. Ik voelde me de omstandigheden in acht genomen goed genoeg om eens een kort uitstapje te doen , ik was ook al verschillende keren met de auto weggeweest bv om boodschappen.

Zij raadde het me die dag ook af omdat er veel wind was en niettegenstaande de zon scheen was het erg koud .” Dan maken we er maar een autowandeling van” . Dat hebben we  ook gedaan. Wandelen zat er niet in want het was bere koud aan zee en de rukwinden waren niet mals.
We reden de zeedijk af , maakten een paar foto’s van de nieuwe Redderspost ter hoogte van het Lichttorenplein. De zee was wild en er waren nadars geplaatst (vele lagen omgewaaid  om wandelaars tegen te houden omdat er kliffen ontstaan waren).We reden daarna via Sluis naar  Cadzand om een blik te werpen op de vergrootte Zwingeul. In februari werd de oude dijk afgebroken en nu kan het zeewater stromen tot aan de nieuw dijk( die nog een naam moet krijgen). Er zijn nog volop werken en daarom moesten we omrijden via Sluis om in Cadzand de trap op te kunnen wandelen waar we een zicht hadden op de vergrootte Zwingeul. We mochten  het wandelpad nog niet op en konden bijgevolg ook niet echt een mooie foto van de Zwingeul maken.
Koud was het en ik had de kap van mijn jas opgezet. De wind was zo hevig dat ik moeite had om een paar foto’s te maken ! We zijn dan doorgereden naar Cadzand bad waar we op het plein in de enige zaak die open was ons gingen opwarmen bij een warme thee en poffertjes. Dat was ook al maanden geleden dat ik dit had kunnen eten! En of ze smaakten !
Een korte uitstap , ik was pompaf bij thuiskomst en mocht gaan liggen maar ik had er echt van genoten.

 

De vernieuwde Zwingeul

   

De laatste fase van de uitbreidingswerken in het Zwin is ingezet. Het laatste stukje Internationale Dijk dat de zee tegenhield werd vandaag met een symbolische laatste spadesteek door de bevoegde Vlaamse en Nederlandse beleidsmakers afgegraven. Vanaf nu stroomt het zeewater het 120 hectare grote uitbreidingsgebied in en uit, waardoor nieuwe slikken en schorren worden gevormd. Bescherming tegen overstromingen wordt gegarandeerd door een nieuwe, 7 meter hoge dijk die nog robuuster is. Tegen de lente zal bovenop deze dijk ook het grensoverschrijdend fiets- en wandelpad afgewerkt zijn en zal iedereen van 333 ha Zwin kunnen genieten.  ( feb 2019)
http://zwininverandering.eu/nieuws/

Club Brugge

Toen ik zondag na het vervullen van mijn kiesplicht weer huiswaarts reed, heb ik mijn auto aan de kant gezet en heb een paar foto’s genomen van de werken die begonnen zijn om voor Club Brugge een gigantisch nieuw oefencomplex te bouwen. De voorbereidende werken zijn al een tijdje bezig maar nu begint de  structuur zichtbaar te worden.
De senioren spelen ’s zomers buiten pétanque en vanaf het najaar koersbal binnen. De hele zomer hadden we zicht op de werken die bezig zijn. Lawaai en fijn stof gratis!
Een enorme lap landbouw grond is opgeofferd geworden! De boerderij ernaast staat er nog. Daar lopen de koeien momenteel nog rond in een grote weide.

Palend aan het bestaande sportcentrum Molenhoek bouwt Club Brugge in de Knokse deelgemeente Westkapelle een gloednieuw oefencomplex voor de A-kern, beloften, U19 en ondersteunende diensten. Dagelijks zullen hier tot 100 mensen aan de slag zijn. Niet enkel de variëteit aan functies en faciliteiten maar ook het uitgepuurde ontwerp van architecten Goedefroo + Goedefroo stelde specifieke eisen aan het ontwerp van de speciale technieken.”
Meer lezen ( klik)

 

.

 

.

.

. De koeien genieten van de zon en storen zich blijkbaar niet aan het voortdurende lawaai.


 


.Aan de overzijde is er het industriegebied , ’t Walletje. In deze gebouwen zijn veel diensten gehuisvest van het gemeentebestuur en van de politie. En in het ruime gebied errond hebben allerlei handelaars van oa.tuinaanleg, schilderwerken, brouwers, loodgieters, elektriciteit, garages… een stek. Het gemeentebestuur heeft ervoor gezorgd dat het centrum van de stad langzaamaan gevrijwaard werd van deze handelszaken.

Ik ben dan via deze laan door gereden naar de grote weg. Rechts op de foto een glimp van de parkbegraafplaats.
Elk jaar is er een opendeur dag in het industrieterrein dat massa’s volk lokt. De inrichters zorgen ervoor dat mensen die niet zo mobiel zijn( of geen auto hebben)  met een golfkarretje worden opgehaald en teruggebracht.

Gemeenteraads-en provinciale verkiezingen

Nu zijn alle verkiezingsbureaus gesloten  zowel daar waar nog het potlood werd gebruikt en waar het met de computer gebeurde!
Ik hoop dat iedereen tevreden mag zijn met de uitslagen. Meer kan je als kiezer niet doen.
Een bloemetje  voor allen die ervoor gezorgd hebben dat alles vlekkeloos verliep! (Ik kreeg dit mooie boeketje van een vriendin die langskwam uit Lokeren  om me beterschap te wensen)

Mijn kiesbureau was  in de sporthal van Westkapelle . In de zomer wordt daar door ons pétanque gespeeld aan de andere zijde van het gebouw. Sedert een week wordt er nu koersbal gespeeld binnen( we konden niet weten dat het mooi weer zou blijven. En dat moet op voorhand aangevraagd worden om een lokaal te gebruiken )
Er is een grote parking naast de sporthal en op de foto boven zie je rechts tussen de boomkruinen de vensters waar we deze winter koersbal spelen! Het was nog behoorlijk druk toen ik er om halftwee toekwam!