Van de Oosthoek tot aan het Zwin

Na Wenduine planden we om de volgende badstad te bezoeken nl De Haan. Dat hebben we even uitgesteld omdat het weekend was. Mijn vriendin en ik vreesden de drukte op de tram. We veranderden de plannen en reden naar de Oosthoek ( een wijk in Knokke). We parkeerden de auto vlakbij de ingang van  het knuppelpad dat al enige tijd een naam heeft gekregen nl het wiedauwpad, en wandelden dan  door de Zwinduinen naar het Natuurpark het Zwin

Het wiedauwpad zoals het er nu uitziet .Door de droogte ligt het hoog boven het duinlandschap. In nattere tijden loop je echt boven het water.

Op het einde van het pad wandelden we door de Zwinduinen. Er is een soort schelpenpad voor de voetgangers en de fietsers rijden op een grindweg. Erg druk was het niet . De meeste wandelaars en fietsers kwamen vanuit de richting van De Haas van Flanagan( officieel Hospitality genaamd) op het einde van de versmalde zeedijk. Wij sloegen niet af en wandelden rechtdoor.

Heerlijk wandelen in de Zwinbosjes met zijn typische planten en struiken..

Toezicht in de Zwinduinen door een fietspatrouille. Zoon van een neef van me. De tweede agent trok de foto.

We wandelden langs de  vier kolossale blokken, gehouwen uit Oostenrijkse granietrotsen,  van  Ulrich Ruckriem en zagen tussen de blokken al het bezoekerscentrum van het Natuurpark Het Zwin met bistro-restaurant “The Shelter”

Maar eerst liepen we nog langs de hoge palen waarop de ooievaars hun nest hebben. De ouders waakten over hun kroost !

Aan de waterkant was er een drukke bedoening van allerlei watervogels. Ik kreeg ze niet allemaal in beeld. Er was precies onrust tussen al die vogels die maar over en weer en water in en uit liepen. Kan niet zijn  door onze aanwezigheid want we stonden redelijk veraf.

Een rustpauze was meer dan welkom na anderhalf uur wandelen ,gedeeltelijk in de blakende zon en dan weer met een dreigende hemel en veel wind en dan ook nog het uitgebreid babbeltje met twee jongere excollega’s. Een echt hartjeswafel gaf ons weer de nodige energie om de terugweg aan te vangen.

Het weer was op korte tijd omgeslagen en we zagen de bui al hangen! Droog zouden we  de auto niet bereiken. Kort maar een hevige en flinke onweersbui overviel ons. Gelukkig was er op dat ogenblik zo’n felle wind voor ons uit de goeie richting zodat we  dicht tegen een haag aangedrukt lekker droog bleven. De mooie Konikpaarden zie je amper op de tweede foto hierboven.

Daarna stapten we flink door  onder een stralende zon maar toch begeleid met dreigende wolken die snel voorbijvlogen ( gelukkig maar) langs de restanten van de vroegere luchthaven richting Oosthoek. Onderweg zagen we grote graslanden met in de verte de bomenrij vlak naast de Zwinbosjes waar we gewandeld hadden. En ook zagen we in de verte een kudde Schotse Hooglanders grazen en eentje was wat dichterbij. Machtige dieren om te zien ! Zij hebben nu alle plaats om te grazen sedert alle uitheemse bomen verwijderd zijn en het gebied zoveel mogelijk in de oorspronkelijke staat is hersteld.
We waren blij om de auto te zien die we uren ervoor  geparkeerd hadden  Moe maar tevreden na een prachtige wandeling.

Nog eens de anderhalve meter

Na het bekijken van het kunstwerk genaamd “Tower”, die toren met 49 hoofden ,in mijn vorig verslagje gingen mijn vriendin en ik verder wandelen richting Heist. Het was rustig op de zeedijk en de surfclub lag er ook rustig bij. De zon scheen en een briesje deed deugd .

Om op het strand de social distancy te kunnen behouden ,heeft het gemeentebestuur er iets op gevonden nl. “cabriocabines” plaatsen !
Een grappig woord voor strandnetten van 3 op 3 meter die in een vierkant worden opgesteld en telkens vier meter van elkaar verwijderd zijn. Daarin kan je met je eigen “bubbel” plaatsnemen.
Stranduitbaters zijn vindingrijk: ik zag ook vierkanten met strandzeilen ( die nu neergelaten waren omdat er toch niemand was en er bij felle wind ze anders kunnen weggeblazen worden). Het is een oplossing maar mij krijg je deze zomer  niet in zo’n vierkant. Zal wel een rustig plaatsje vinden desnoods even over de grens.

“Op verschillende evenementenzones op het strand zullen alles samen een kleine 200 cabriocabines geplaatst worden. Die moeten een soort oriëntatiepunt vormen voor alle strandgangers. Ons strand helemaal vol plaatsen met eigen materiaal is onmogelijk. We rekenen ook op het gezond verstand van de mensen. Zij kunnen bijvoorbeeld zelf windschermen zetten op andere plaatsen op het strand. De zones bevinden zich telkens op 4 meter van elkaar. Dat is genoeg om zonder problemen van en naar het strand te lopen – op voldoende afstand van elkaar”, zegt schepen van Strand Anthony Wittesaele 

Ook de strandbars liggen er nu nog verlaten bij . Maar je merkt wel aan de indeling dat er ook rekening gehouden werd met de “afstand” regel

Geen volk en bijgevolg geen interesse voor de uitgestalde gocarts! Ook de douche staat er nog werkeloos bij op het verlaten strand.

De bloembakken geplaatst door de gemeente zijn al fleurig opgevuld. Een strandbar zocht het bij cactussen om de bubbels van elkaar te scheiden ,hahaha!

Het was een flinke wandeling geweest van de start in het Bosje via Duinbergen ( de plaats waar  de” Tower” nu staat )tot het Heldenplein in Heist. We verdienden wel een drankje ! Als snoepje kozen we één bordje met voor elk drie pralines. We zaten in een pralinewinkel/kleine tearoom !

Het werd donker en het begon te bliksemen en te donderen. Op een loopje naar de geparkeerde auto  die een héél stuk verder geparkeerd stond. Ik kon juist mijn vriendin nog “droog” afzetten en vlug doorrijden naar mijn huis toen de hemelsluizen opengingen. Het stortregende en in geen tijd liep het water van de straat over op de oprit. De riolen konden het niet zo vlug slikken. Nadien kreeg ik een mooie regenboog te zien ( in een vorig logje geplaatst). Na het onweer is het die avond en nacht in een  gezapig tempo blijven regenen! Ideaal voor boer en tuinder !

 

De zomervakantie nadert!

De zomervakantie komt al dichtbij.Het besef is er ook bij het gemeentebestuur dat er deze zomer geen plaats is voor grote evenementen. Ik denk dat ze goed bezig zijn om het toch voor iedere vakantieganger naar de zin te maken.
Gisteren reed ik tot in Heist en parkeerde de auto vlak bij het ” Bosje ” ( Het Directeur Generaal Willemspark) Het is aangenaam wandelen in dit helemaal opgeknapte stukje bos en duinen. Er is flink in “gekuist” tot ergernis van veel mensen die alles liever bij het oude  wilden laten. Maar met een beetje geduld en tijd ziet het er nu toch fris en opgeknapt uit. Snoeien van bomen en struiken was zeker eens nodig( klachten over exhibitionisten ) en terzelfdertijd is er ook een en ander aangepast en vernieuwd zoals het speelpleintje , de paden kregen naambordjes  en de zitbanken werden vernieuwd.

We troffen vlakbij het speelpleintje deze twee plakkaten! Omdat het cartoonfestival op het strand in een grote tent dit jaar niet doorgaat heeft de gemeente gekozen om overal  van die humoristische  plakkaten  neer te zetten. Jaren terug ben ik nog met de fiets door de vier deelgemeenten gereden met de 2 kleinzoons om er telkens een foto van te maken. De kleinzoons zijn er nu  niet maar mijn vriendin en ik maakten een foto van elkaar !!

Langs slingerende paadjes bereikten we  de zeedijk  In de verte zagen we  het mooie beeld van de twee strandredders die over de zee turen. Deze keer klommen we de trappen niet op maar wandelden verder op het brede pad.

Wat verder zagen we al een glimp van een kunstwerk in opbouw. Dat mag je zelfs letterlijk nemen .Op een 22 meter hoge paal – flink in beton vast gezet- werden er per keer vier of 5 bronzen hoofden over de paal geschoven. Op TV hadden ze er de dag ervoor een stukje van getoond maar toen ik er de andere dag aankwam waren ze nog volop verder bezig. De kunstenaar, Thomas Lerooy, kwam zelf even kijken hoe de werken vorderden. 49 hoofden in brons gegoten . Ze lijken allemaal dezelfde maar zijn in feite verschillend. Omdat de kunstenaar de neuzen allemaal in dezelfde richting wilde hebben lijken ze op elkaar. Nu zien ze er nog zwart uit maar het koper verwerkt in het brons zal met de tijd ervoor zorgen dat de hoofden groenig worden zodat ze opgaan in de groene omgeving van het achterliggend “bosje”. In elk geval een imposant werk dat op die plaats zijn vaste stek krijgt.

“‘Tower’ is meteen de eerste permanente sculptuur van Lerooy in de openbare ruimte. Ze bestaat uit 49 bronzen bustes die alle recht naar de zee kijken. De gezichten werden zodanig gemanipuleerd – de neuzen, ogen, oren, kinnen en oren staan allemaal op eenzelfde verticale as – dat ze allemaal op elkaar lijken. Het brons kreeg een zwarte patine. Het zal mettertijd groener worden onder invloed van zon, regen, zeezout en de zeewind en zo volledig integreren met het groene plein waarop het kunstwerk staat geïnstalleerd. Het werk weegt in totaal zo’n 13 ton. “( bron HLN)

 

De kunstenaar Thomas Leeroy gaf de omstaanders uitleg over dit kunstwerk.
De zee en het achterliggende landschap zijn horizontaal en eindeloos. Zijn sculptuur reikt als evenwicht verticaal naar de hemel en hij laat ook alle neuzen in dezelfde richting kijken nl naar de eindeloze zee.

 

Er is deze zomer ook opnieuw een beeldenroute gespreid over de kustlijn van Knokke -Heist tot Heist West (27e Sculpture Link Knokke-Heist). Dit jaar zijn het werken van Antoine Leclerq.
Toen we langs de rustige zeedijk richting Heist wandelden kwamen we een werk tegen van deze kunstenaar. Willen we alle beelden zien dan zal het een flinke wandeling langs de zeedijk worden. Ik denk dat ik dit ga doen met de fiets op een rustige weekdag!

Het feestje gaat niet door !

“Ma moet ik geen boodschappen voor je doen?” zei de zoon  langs zijn neus weg toen hij maandagmiddag kwam eten. Ik keek hem stomverbaasd aan en wist eerst niet goed wat antwoorden. Hij zag dat ik het niet snapte en zei ” a ja je bent zo verkouden en het is dan toch beter dat jijzelf geen boodschappen gaat doen”. Toen viel mijn ouderwetse frank.
Ik beloofde om naar de dokter te gaan om me te laten onderzoeken vooral om hem gerust te stellen.. Ik ben inderdaad al een paar weken verkouden.
Wat in het krokusverlof als een stevige hoest begon , maar verholpen werd met keeltabletten en siroop en slijmafdrijvende oplospoeder (mijn huisdokter was in verlof en ik heb  dichtbij een héél goeie apothekeres die mijn gezondheidsproblemen de laatste twee jaar van nabij heeft gevolgd. ), sloeg over op mijn sinussen. Ik ben daar al héél lang erg gevoelig voor  en hiervoor heb ik de nodige medicatie in huis. Maar dat geneest niet zo vlug.

Ik ben naar de huisdokter geweest . Hij heeft me helemaal onderzocht : geen koorts , bloeddruk normaal, niets te merken op de longen. Alles in orde . Geen speciale medicatie nodig behalve een wat zwaarder slijmafdrijvend middel. Gewoon de hoestsiroop en de keeltabletten verder nemen als dit nodig zou zijn. Uitzieken binnenshuis en zo weinig mogelijk liefst niet in plaatsen komen waar veel mensen zijn. Uit voorzorg, gezien ik tot de kwetsbare groep behoor en gezien de zware operatie die ik gehad heb eigenlijk nog vatbaarder ben . Maar ik heb geen corona !

Jeetje ik had er tot nu toe niet bij stilgestaan, maar de zoon dacht er dus wel aan.  En die verkoudheid heb ik opgedaan toen er bij de senioren een oliebollen feestje was waar 80 mensen aanwezig waren. Het was er warm en ik moest nadien een eindje in de koude lopen naar de parking. Die twee feiten samen waren goed voor die zware verkoudheid. Volgende week is er weer een feestje, een optreden ,  en zullen er zeker ook zoveel mensen aanwezig zijn. Ik begin te twijfelen. Ik ben niet iemand die vlug panikeert maar zal toch de berichten wat opvolgen. In elk geval zijn er in mijn gemeente al  een groot aantal geregistreerde corona zieken.

Deze namiddag kreeg ik een bericht: ” Knokke-Heist neemt Corona maatregelen tot einde april. Hieronder vind je alvast een niet limitatief overzicht van de belangrijkste gebouwen die in Knokke-Heist hun activiteiten opschorten voor het publiek”
In die lijst staan ook alle Seniorenontmoetingscentra . In één van die centra ging ons feestje doorgaan.
Geen twijfel meer, het feestje gaat niet door! Toch maar zorgen dat de verkoudheid vlug geneest met de pilletjes en de siroop .Tegen dat het feestje wel kan plaats hebben ben ik zeker genezen.

Afscheid van onze voorzitter

Zondag 19 januari hebben we afscheid genomen van de voorzitter  van de seniorenvereniging de Egelantier . Hij heeft jarenlang gezorgd dat we op tijd de beentjes  rekten en strekten met pétanque en koersbal en heeft ook zijn best gedaan om op cultureel vlak onze kennis bij te schaven met interessante uitstappen.
Een uitgebreid etentje waarop 54 leden aanwezig waren hebben hem gehuldigd. Ook een afvaardiging van Brugge kwam een speech geven.
Het is geen vaarwel, absoluut niet ,hij heeft alleen de voorzittersfakkel doorgegeven aan anderen en we mogen zeker nog rekenen op hem om ons verder de weg te wijzen!
We hopen hem nog vele jaren te kunnen bewijzen dat we goede leerlingen zijn en de vereniging met al onze mogelijkheden verder zullen doen bloeien!

wandelen op een winters strand

Het kriebelde al een tijdje om eens te wandelen langs de zeewaterlijn. Ik vind het heerlijk om tijdens de wintermaanden op een verlaten strand te wandelen. Alleen duinen , zand en zee. Geen mensen ( of toch bijna geen) te zien , geen strandcabines, geen surfers en geen zwemmers..
Volgens de windwijzer op het dak bij mijn overbuur leek de wind niet echt uit zee te komen maar ook niet echt een aflandige wind. Bij die laatste is er dan weinig wind op het strand.
Ik waagde het erop. Niet dat ik bang ben van een beetje wind , maar bij lage temperaturen moet ik toch wat oppassen om geen sinusontsteking te krijgen. Ik was er zo lang van gespaard gebleven , maar nu moet ik weer opletten. Ik weet nog precies wanneer ik het opgedaan heb nl toen ik naar het Kerstconcert in Brugge ging. Het was miezerig en wat nevelig  weer en daarenboven koud op de koop toe. Tja madame wilde geen hoed of muts opzetten om niet met verwarde haren te zitten op het concert. Op de koop toe had ik mijn muts achtergelaten in de auto ipv die mee te nemen zodat ik die kon opzetten bij het terugkeren. Een dik kwartier terugwandelen en lap ik had het zitten. Sedertdien moet ik erg opletten als het nevelig en vochtig weer is en zeker iets op het hoofd zetten, kap van jas of muts.

Gisteren- en ook vandaag-was het helder weer met een schraal zonnetje. Geen parkeerproblemen op het verste punt waar je naar de zeedijk kan gaan. De wind was niet te onderschatten en de zon gaf niets van warmte. Een eindje langs de smalle zeedijk richting” ’t Keun( hospitality van Flanagan)”gewandeld  en dan ben ik het strand opgewandeld tot aan de zee en ben zo teruggekeerd.
Jeetje precies een gevecht tegen de wind en het zand dat tegen je gezicht striemde. Weinig wandelaars gezien ! Maar het deed  deugd , ik voelde me  langzaam ontspannen . Eenmaal terug op de zeedijk leek het alsof de wind was gaan liggen. Zo’n wandeling geeft je nieuwe energie , ik hield er alleen erg koude vingers aan over ( kan geen foto’s maken met handschoenen aan) en geen last van mijn sinussen achteraf, oef ! Dus voor herhaling vatbaar

 

geen parkeerproblemen voor fietsen!

Je kunt het niet goed zien op de foto’s maar het zand stoof over het strand.

Ik zag aan de waterlijn twee kleine vogeltjes als gekken over en weer lopen bij ieder klein golfslagje!
De zee leek rustig tegen het strand aan maar in de verte was er veel deining.

geen wandelaars op de golfbrekers.

de stormwind heeft al serieuze zandkliffen gemaakt richting Knokke en richting Cadzand een groot hellend duinenvlak.

Ik ben het strand opgegaan aan Surfers Paradise en terug naar boven “geklommen ” aan  de RBSC.
Beide clubs waren gesloten die dag.

 

En dan terug naar de auto vlak aan de voet van de hellende appelzakstraat en recht naar huis om een warme kop thee!

 

 

Het lichtkunstfestival

“De kustgemeente Knokke-Heist werd voor de tweede maal omgetoverd tot een spectaculair lichtsprookje in het thema van De Kleine Prins. Dit jaar gaat het verhaal verder en neemt de Kleine Prins de bezoeker mee naar zijn planeten. Jong en oud worden ondergedompeld in een wereld vol verwondering, verrassing, emotie en poëzie met spectaculaire lichtkunstinstallaties.”
Op de allerlaatste avond hebben mijn vriendin en ik het parcours afgewandeld : stukje Zeedijk , Kustlaan en Dumortierlaan tot aan het Van Bunnenplein. . Achteraf bleek dat we één lichtinstallatie niet gezien hebben , te vinden aan de achterzijde op het Lichttorenplein.
Ik geef geen commentaar op hetgeen ik gezien heb, ik laat het aan jullie over !

 

Voor deze boekenwinkel was het een gelegenheid om reclame te maken voor ” De Kleine Prins”

Aan de nieuwe redderspost hoorde je voortdurend geblaat van schapen. Ik kon echt geen mooiere foto maken en heb er maar een verlaten kerstboom op een gesloten terras ernaast bij gezet!

In dit planetarium was het ofwel te donker, of te hel verlicht of te flikkerend licht. Maar toch een poging.

De Dumortierlaan was helemaal verlicht door het groot aantal  kerstbomen met flikkerende lichtjes en de H.Hart kerk deelde mee in de verlichting.

Ambiance  aan de Icebar op het Van Bunnenplein.

Knokke vroeger en nu

Er zijn verschillende pagina’s op Facebook die foto’s plaatsen van Knokke, Heist ,Blankenberge en ga zo maar door…
Het is voor mensen die al een hele tijd in een of andere gemeente wonen leuk om te zien hoe een stad of een gemeente er met de jaren  helemaal anders kan uitzien.
Zo heb ik me lid gemaakt van verschillende pagina’s om het reilen en zeilen van deze steden of gemeenten te zien evolueren.
Het is ongelooflijk hoe op 100 jaar tijd alles helemaal veranderd kan zijn.

Neem nu Knokke en Heist (vroeger afzonderlijke gemeenten): Heist heeft een grote bloei gekend mede door de spoorweg die toen enkel tot Heist liep en Knokke is veel later geëvolueerd door schilders die zich hier kwamen vestigen zoals Alfred Verwee ( wiens borstbeeld nog altijd een plaatsje in Knokke heeft).
De Spoorwegen hebben een grote rol gespeeld in de evolutie van beide badsteden door de vele affiches waarvan sommige internationaal bekend zijn.

De Heemkundige kring “Cnoc is ier” heeft er een tentoonstelling aan gewijd in het CC Scharpoord .
Er is ook een boek te koop met foto’s van vroeger en nu( als die gebouwen nog bestaan).
Een salonboek zoals ze zeggen. Dit boek misstaat zeker niet op een salontafel.

Hier wordt de aandacht gevestigd op het feit dat Knokke een vlieghaven had. En de auto’s
verwijzen naar het toerisme . De pilote is een verwijzing naar de moeder van onze huidige burgemeester die
een ervaren pilote was en de man een verwijzing naar de Engelse toeristen die kwamen golfspelen!

De tentoonstelling is mooi ingedeeld  :de vier deelgemeenten, de bouwstijlen en de vergelijkingen
met vroeger en nu .

 

Het oorspronkelijke stadhuis van Heist met later  een aanbouw erbij. Nu wordt dit helemaal
afgebroken en komt er op de markt ervoor een gemeenschapshuis!!

Omdat er begin vorige eeuw veel Engelsen alhier verbleven zijn veel hotels en villa’s in deze stijl gebouwd.
Beide hotels bestaan nog steeds.

Oude Knokkenaars herinneren zich dit ongeval in het dorp van Knokke nog! Weinig verkeer en dan nog op elkaar botsen!
Op het strand werden man en paardenkracht gebruikt om de strandcabines op hun plaats te krijgen.


Voor en achterzijde van het Casino zoals het er oorspronkelijk uitzag.

stadhuis Knokke vroeger en nu.

 

de vernieuwde (en pas in gebruik genomen) St Niklaaskerk in Westkapelle.

Voor deze twee gebouwen het For Freedom museum werden  was het verste huis het stadhuis van Ramskapelle en
ernaast de lagere school.

Ik raad iedereen aan om tijdens de korte dagen die er nu zijn eens een bezoekje te brengen aan deze gratis tentoonstelling. Ik heb met verbazing gekeken naar de foto’s van vroeger en nu. Veel dingen waren vergeten tot je ziet wat er vroeger op dezelfde plaats stond. Knokke was een charmante stad  ! De bouwwoede vanaf de jaren 60 hebben veel mooie woningen doen verdwijnen. Ik toonde hier enkel een klein overzicht.

For Freedom Museum

“Send it to Belgium, To Fred Jones. One day he’s going to start a museum, to tell our story. Why we came, why we bled and sacrificed our young lives!”
Dit waren de woorden van vele Canadese veteranen die meehielpen aan de opbouw van de huidige collectie. Danny Jones en Freddy Jones, de twee zoons van Dennis Jones, hebben  reizen ondernomen naar het verre Canada  om de bevelhebbers van toen te interviewen en zo de geschiedenis nog dieper te doorgronden.
De bedoeling van de twee zoons was om een museum in te richten met alles wat ze kregen ivm met de oorlog in onze streek. Privé collecties werden geschonken en veel Canadese veteranen bezorgden uniformen en voorwerpen die verband hielden met hun verblijf aan het front.

Hun vader ,Dennis Jones, Normandië veteraan uit Crewe/Cheshire (UK) huwde met een meisje uit Knokke-Heist. Het militair uniform dat vader Jones droeg tijdens zijn huwelijk zal later het eerste uniform van de collectie vormen.

Het militair uniform van Dennis Jones

 

Er werd een locatie gevonden voor dit buitengewone project. De gemeentelijke school van Ramskapelle met bijhorend gemeentehuis uit 1876 werd gerestaureerd. En in 2009  werd  het For Freedom museum door Minister van Landsverdediging Pieter De Crem, Gouverneur van West-Vlaanderen Paul Breyne en Burgemeester Graaf Leopold Lippens geopend!

For Freedom is uitgegroeid tot een niet alledaags museum dat zelfs door de cruise reizigers die een korte stop hebben in de haven van Zeebrugge bezocht wordt. Voortdurend wordt de collectie aangevuld of is er een korte verrassende gebeurtenis zoals een F16 dat tentoongesteld werd in het aanpalend grasperk.

 

Wij bezochten het museum met de senioren in het kader van 11 november . De gids gaf vooraf een boeiende uitleg en tijdens de rondgang in het museum vertelde hij veel weetjes en soms waargebeurde anecdotes . Gezien de bezoekers grotendeels mensen waren uit de streek  werd er  nog veel aan toegevoegd. Van “zelf nog weten” en van “horen vertellen door ouders en grootouders”.

In grote uitstalramen staan levensechte mannequins. De eerste reeks waren Duitse uniformen. Eentje droeg een gasmasker ( een metalen koker die hij rond zijn hals droeg ). Vreesde men in Wereldoorlog II opnieuw gasaanvallen? Een hospik  met een verzameling medische spullen.

De gids legde ons het verschil in rang en stand uit  in de Duitse uniformen  van land -lucht- en zeemacht.

Een fles wijn van het jaar 1942 prijkt hier in één van die kasten. Ieder leidinggevende moest op de een of andere manier zorgen dat zijn manschappen ontspanning kregen om de gruwel van de oorlog even te vergeten. Hier was dit met een accordeon!


Omdat de mannen zouden weten waar ze gedropt werden droegen ze een zijden halsdoek met een kaart op gedrukt zodat ze zich min of meer konden oriënteren.

Zoals de kaart vermeld werd in 1999 (!) op de terreinen van de Veurnse suikerfabriek het wrak opgegraven van een Duits jachtvliegtuig. De zware poldergrond had het lichaam van deze piloot gemummificeerd!

Hun vrije tijd brachten de soldaten door oa in een pub. Omdat er zoveel verschillende talen werden gesproken onder de soldaten bedachten de pubhouders een oplossing: De naam van de pub werd  vergezeld met een afbeelding  . Geen spraakverwarring mogelijk!

Waar gebeurd: op een boerderij in de Hazegrasstraat verbleven er een zestal Duitse soldaten op de hooizolder.
De Canadese bevrijders waren in aantocht en kwamen eveneens binnen in de schuur van de boerderij . Zij hadden een gewonde Duitse soldaat bij die door hen werd verzorgd.
Toen de boer ’s ochtends in de stalling kwam kreeg hij bijna een beroerte: boven Duitsers op het gelijkvloers Canadezen. Hij is dan naar boven gegaan heeft de zes Duitse soldaten ingelicht over de toestand en hen aangeraden zich over te geven. Hun toestand was hopeloos want de bevrijding was al in veel delen van België een feit. Dat beseften ze maar al te goed en zo werd een bloedbad vermeden!
Geen verhaaltje maar echt gebeurd. Ook mijn vader heeft dit nog verteld.

Van de geallieerden waren er ook heel veel uniformen. Kasten vol! Een kleine impressie…

Onder oorverdovende lawaai van bombardementen wordt hier een beeld getoond hoe de Canadese genie onder leiding van Sgt Hickman met bootjes naast elkaar het kanaal in Retranchement overstaken nadat de brug door de Duitse luchtmacht en ook de Bailey brug die ze aan het opbouwen waren was vernield
Dit is hen gelukt  maar Sgt Hickman bezweek aan zijn verwondingen . De vernieuwde brug in Retranchement draagt ter zijner nagedachtenis  naam ” Hickman brug”. Elk jaar wordt aan deze brug  in Retranchement bij een kleine plechtigheid een eresaluut gebracht. Ik toonde hier foto’s van in het logje ” de Canadamars”( klik)

De Canadezen worden hartelijk verwelkomd door de toenmalige melkman toen ze door de Lippenslaan reden. Dit tafereel speelde zich af ter hoogte van een hotel waar nu de huidige winkel Vandenborre is.
De man gezien op zijn rug  gaf  het bevrijdende telefoontje dat Knokke bevrijd was!

Nog een hangar vol onderdelen opgegraven, gevonden of geschonken, afkomstig van tanks, vliegtuigen, restanten van bommen…
Op het grasveld een Messerschmitt ,torpedo’s , zeemijnen…
In een tweede hangar(klik) worden de vissers herdacht die tijdens de oorlog op  zeemijnen voeren..

Ga zelf eens kijken , dan ontdek je nog veel meer…

Vissers en mijnen

De vissers zijn een groep mensen die ook dikwijls slachtoffer waren in oorlogstijd en al te dikwijls vergeten worden . Niet enkel de weersomstandigheden zijn de oorzaak van scheepsrampen .
In het Museum For Freedom in Ramskapelle ( grondgebied Knokke-Heist ) is ter nagedachtenis van deze slachtoffers een hangar ingericht .
Binnen de hangar hangt er een soort nevel en hoor je om de haverklap een ontploffende mijn en is er een korte lichtflits. Weer een schip dat op een zeemijn is gevaren!! Het is een beklemmende ervaring

Het For Freedom museum in Ramskapelle

Zicht  vanop de straat op de twee hangars waar de rechtse nu is ingericht als herdenking voor de Vissers. In de  linkse hangar staan legervoertuigen.

De ingang van de hangar

De gids geeft  ons uitleg in een ruimte die opzettelijk in nevel gehuld is.

Een duikboot met torpedo en mijnen. Het gevaar voor de vissers kon ook komen van kleine duikboten die torpedo’s afvuurden.

Er hangen doorschijnende gordijnen met daarop de namen van  overleden vissers.

Je loopt op de zeebodem en boven je zijn de zeemijnen en daarboven de kleine vissersbootjes.

Bij ieder schip dat een zeemijn raakt hoor je een ontploffing gepaard met een lichtflits.

 

morgen  het museum zelf.