Herinnering

Het is dit jaar 51 jaar geleden dat er zich in het toen pas gefusioneerde Knokke-Heist een drama voordeed waarbij twee politieagenten doodgeschoten werden en twee andere ernstig verwond werden. Dit gebeurde bij een gewone controle op de parking van het Zwinreservaat

De eerste jaren na het drama werd er jaarlijks een voettocht gehouden . Later werd er jaarlijks een kleine hulde gebracht bij een gedenksteen in het commissariaat zelf .
Dit drama is altijd blijven nazinderen bij de familie ,collega’s , vrienden en inwoners van Knokke-Heist.
3 mei 1971 op die dag herinnerden we elkaar eraan.
Verleden jaar was het plan om een uitgebreidere hulde te brengen maar corona verhinderde dit . Dit jaar ging de herdenking wel door en werd er een mooie plechtigheid georganiseerd op de plaats waar het drama is gebeurd. De vroegere parking van het Zwin bestaat niet meer , maar op die plaats staat nu een groot gebouw waar ook de ingang tot het Natuurreservaat is.
In een zaal ging de plechtigheid door in aanwezigheid van familieleden ,collega’s ,oud collega’s ,vrienden en kennissen. De burgemeester van Knokke-Heist -Damme ,schepencollege en gemeenteraadsleden en minister van Binnenlandse zaken Annelies Verlinden luisterden deze korte plechtigheid op met enkele speeches.

Zelf was ik ook aanwezig als oud collega en beleefde opnieuw die intrieste dag , de verslagenheid en het verdriet , de machteloosheid en woede. Afvaardigingen van over het hele land woonden de begrafenis bij. De solidariteit was enorm. Het leven stond voor iedereen even stil. Het werd even weer 51 jaar geleden .

Het waarom van die schietpartij is tot heden onbegrijpelijk gebleven. Een kort relaas in Kneistikrant( plaatselijk nieuwsblad) klik

Er wordt na 51 jaar een nieuwe gedenkplaat onthuld die de oude in het commissariaat zal vervangen. Agenten in ceremoniekledij onthulden de plaat.

Daarna werd iedereen uitgenodigd voor een korte receptie.

Ik ben naar het uitkijkplatform boven de receptiezaal gegaan om een paar foto’s van de omgeving te maken. Die dag was het nevelig en koud. Passend weer voor deze herdenkingsdag die iedereen toch beroerde , zeker zij die hun geliefden verloren en de collega’s die het drama van dichtbij meemaakten.

een tussendoortje

Van samenwerking gesproken!!

Op een dag worden er in de straat hier vlakbij langs de hele straat verkeersborden gezet dat er niet mag geparkeerd worden van 19 april tot …

Ik lees in het krantje van de gemeente dat er werken zullen plaatsvinden op twee kruispunten in de Kalvekeetdijk en dat er moet omgereden worden. Zoals het in het krantje staat klopt er iets niet . Maar verder besteed ik er geen aandacht aan .

Op een morgen wordt de Kragendijk (de oude baan van Westkapelle naar Knokke )dicht bij mijn woning afgesloten en moet er opnieuw omgereden worden via de Natiënlaan. Dat doen we dan maar. Ik doe mijn boodschappen en rij langs de Kragendijk terug maar ter hoogte van het kruispunt met de Kalvekeetdijk staat midden over de weg een grote container. Dus moet ik het hele eind terug rijden en aan het station van Knokke terug de Natiënlaan op tot aan de balkonrotonde in Westkapelle waar ik kan terug draaien richting Knokke om dan aan de eerste zijstraat die ik tegen kom naar huis te rijden!

De nieuwe rotonde Natiënlaan-Kalvekeetdijk is onlangs geopend en iedereen was opgelucht dat het eindelijk gedaan was met maandenlang om te rijden. Konden deze werken niet in die periode uitgevoerd worden ,we waren het toch al gewoon !?

Ik moest naar de apotheek en die ligt precies op dit kruispunt enkel te bereiken met de fiets of te voet! Ik ging te voet en maakte een paar foto’s van de werken.

Met veel en groot materiaal zijn ze bezig aan het wegdek en de voet -en fietspaden!! De hinder is nu nog groter dan tijdens de werken aan de rotonde omdat we de Kragendijk niet kunnen gebruiken en we nog meer moeten omrijden. Aan het tempo dat er gewerkt wordt zal de hinder wel geen maanden duren 😉

Ik weet dat ik aan het “zagen” ben en vernieuwingen gaan nu eenmaal gepaard met hinder, maar het blijft duren …Jaren hinder bij de aanleg van de A11 en de balkonrotonde , nu jaren hinder voor deze rotonde . De voorbereidende werken hiervoor waren ook niet van de poes. En er staan nog een aantal grote werken te wachten op de Natiënlaan nl nog een rondpunt( voor de ontsluiting van de nieuwe golf in Duinenwater) en bij het binnenkomen van Knokke wordt een wandelboulevard aangelegd.

Erfgoeddag

Zondag 24 april was het erfgoeddag. In mijn eigen gemeente heb ik door de jaren heen bijna alles gezien wat die dag opengesteld werd voor het publiek.
Dit jaar werd een prachtig herenhuis opengesteld . In dat herenhuis was de zeevisserijschool gevestigd. In 2005 werd het gesloten en dienden de leerlingen naar Oostende te gaan als ze een opleiding in het visserijmilieu wensten.
Daarna stond het lange tijd leeg. Een tijdje werd het nog gebruikt als afdeling van een school (SBSO )uit Brugge .

Maar heden staat het opnieuw leeg. Welke bestemming eraan zal gegeven worden is een vraagteken. Het is een prachtig herenhuis gelegen in het centrum van de deelgemeente Heist

Het Kasteeltje  is een eclectisch herenhuis, gebouwd in 1921 . Gustaaf Dejonghe liet in de Bondgenotenlaan in Heist-aan-zee een herenhuis bouwen in neo-rococostijl. Dejonghe was een aannemer van bouw- en waterwerken en heraanleg van wegen die zijn fortuin had gemaakt bij de heropbouw van de oostkust na de Eerste Wereldoorlog. Omdat de eigenaar de eerste Heistenaar was die zich een dergelijk herenhuis kon veroorloven kreeg het bij de inwoners de naam van ’t kasteeltje (van Heist).

In 1947 deed de weduwe Dejonghe afstand van de eigendom. In het huis werd de Rijksvisserijschool “de Golfbreker” onder beheer van het Ministerie van Verkeerswezen ondergebracht, vanaf 1983 omgedoopt naar “Visserijschool van de Vlaamse Gemeenschap”.

In 1995 werd het kasteeltje als monument geklasseerd

Het hele gebouw zowel buiten als binnen is goed bewaard en de materialen die binnen gebruikt zijn, zijn van superieure kwaliteit : marmer ,eiken parket, enorme hoge eikendeuren, prachtige ramen en sierlijke gebogen vensters.

Ik heb geprobeerd om foto’s te maken zonder publiek op maar dat was echt niet gemakkelijk. Ik denk dat de bevolking van Heist massaal aanwezig was. Het vissersverleden leeft nog sterk in Heist.
In de inkom is een keramieken herdenkingswand aan gebracht met daarop al de namen van vissers die omgekomen zijn op zee en die hier nog les hebben gevolgd ( door de lichtinval en de drukte kon ik geen betere foto maken)

Voor animatie werd er gezorgd: regelmatig waren er demo lessen en veel mensen gingen nog eens in een bank aanschuiven om te “luisteren naar de meester”. Zelf wilden we in een andere klasje ook eens in een bank aanschuiven maar we pasten er niet in. Dus gingen we maar òp de bank erachter zitten 🙂

Je kon ook met een gids een wandeling maken van een uur in Heist maar daar pasten we voor. We kennen allebei Heist goed ( door ons vroeger werk)

Een grappig moment was toen de directeur samen met zijn stijve secretaresse op zijn hielen( waren acteurs) elk uur de vlaggengroet gingen brengen vooraan het (school)gebouw zoals het indertijd bij het begin van de dag ook gebeurde. Hilarisch om te zien. Maar ik kon door de drukte er geen foto’s van maken.

De directeur en zijn secretaresse op weg om de vlaggengroet te brengen!

Ook was er een tentoonstelling waar je van alles ivm de zeevisserij kon kopen.

Even waanden mijn vriendin en ik ons als de bewoners van dit mooie gebouw

Een geslaagde erfgoeddag en de gemeente mag fier zijn dat ze het gebouw voor een keertje opengesteld hebben en binnenin aangekleed hebben zoals in de tijd dat er hier echt een zeevissersschool was.

Een kunstwerk

Na de wandeling met Sébastien en zijn vriendinnetje reden we niet recht naar huis. We gingen nog even kijken naar een kunstwerk in de omgeving van het AZ Zeno . Ik had nog niet kunnen uitvissen waar precies dit kunstwerk lag want het AZ Zeno grenst aan de Natiënlaan maar ook aan de Kalvekeetdijk. Het moest ergens in een weide liggen tussen het ziekenhuis en de parkbegraafplaats. De zoon liet ons met een drone foto weten waar we moesten zijn.

Wim Tellier stelt momenteel nabij AZ Zeno in Knokke-Heist zijn kunstproject CLOSER voor. Een gigantische en loodzware canvasafdruk van 105 x 68 meter en 3 ton van een man in een brandwerend pak. “Je ziet één individu, een man in vuurpak, in een zeer zelfzekere houding”, legt Tellier uit. “Hij lijkt onoverwinnelijk, alsof niets hem kan overkomen. Maar dat is slechts schijn want in een tweede stadium krijgt de man-in-beschermpak een volledig andere gedaante. In mei wordt het pak geperforeerd en zullen er zonnebloemen door groeien als tegenpool van die zelfzekere man. De biologische bloemenzaadjes gaan hem overmeesteren en uiteindelijk overwoekeren.” Wim Tellier koos voor de zonnebloem als symbool voor bescheidenheid en als knipoog naar de zon. In een derde stadium wordt de hele stof gerecycleerd. Het zal gebruikt worden als zeildoek voor strandzetels!

Zo vanuit de lucht ziet het er wel imposant uit. De poorten van de weide stonden wagenwijd open en aan de ingang stonden aan weerszijden grote panelen met de uitleg.
In de weide zelf was er een platform gebouwd en van daarop kon je de figuur zien. Jammer genoeg was het platform niet hoog genoeg om een duidelijk beeld te krijgen . Er was ontzettend veel wind op dat ogenblik en ik verkoos maar om vlug weer naar beneden te gaan.

In de weide zag je overal hoopjes aarde liggen. Ik herinnerde me gelezen te hebben dat het AZ Zeno bezig was om in die weiden een biologisch voedselbos aan te leggen. In beginfase vooral bomen met fruit en noten om te gebruiken in het ziekenhuis zelf !

Wim Tellier is niet aan zijn proefstuk. Hij heeft enkele jaren geleden op het strand vòòr het Casino de reusachtig krab van 3000m² met foto’s van landschappen uit de vier windstreken gelegd en het bloemenkunstwerk om aandacht te vragen voor de bij .

Meer over deze kunstenaar en zijn werk: (klik). Daar kan je lezen waar hij oa zijn werken heeft tentoongesteld!
Zodra de zonnebloemen boven komen zal ik nog eens gaan kijken om de evolutie met eigen ogen te zien! Wil je dit ook eens zien ? Links afslaan bij de nieuwe rotonde op de Natiënlaan richting AZ Zeno en een paar honderd meter verder zie je de panelen op de weg al staan. Tot september kan je dit nieuwe kunstwerk van de landschapskunstenaar Wim Tellier bekijken;

Winterweer

Het weekend is bepaald niet rustig verlopen. Straffe wind en regen en op de koop toe werd ik de nacht van zaterdag op zondag brutaal uit een diepe slaap wakker geschud door een donderend lawaai. “Lap , de pannen waaien van het dak” dacht ik. Maar wat kan je midden in de nacht doen. Je ziet toch al niet veel. Ik heb wel langs alle kanten van het huis door de venster gekeken boven of ik geen pannen in de dakgoot zag liggen. Stom ,want als er pannen in de goot lagen kon ik er toch niets aan verhelpen. Na een hele tijd ben ik dan toch weer in slaap gesukkeld en ’s morgens was het natuurlijk het eerste wat ik deed naar buiten gaan en rondom kijken of ik ergens een gat in het dak of pannen op de grond zag. Niets. Er is een hele flap lood aan een dakkapel losgekomen en vermoedelijk heeft die flap lekker zitten klepperen en ook een plastiek plankje van de dakgoot was losgekomen en naar beneden gevallen. Nu op zoek om dit te laten repareren.

Die dag scheen de zon en het was aanlokkelijk om eens na de middag een wandeling te maken. Ik stelde mijn vriendin voor om eens rond het Duinenwater meer te wandelen. Misschien konden we al iets zien van het stadsrandbos dat er wordt aangeplant .

We wandelden eerst door een parkje dat nog niet zolang geleden is aangelegd. Er zijn kleine waterpartijen en overal staan bankjes en zijn er bruggetjes. Waterhoentjes en eendjes vinden het hier naar hun zin. Waar vroeger een oude boerderij stond en later uitgebaat werd als tearoom en speeltuin, is volledig afgebroken en heeft plaats gemaakt voor een volledige nieuwbouw met dezelfde naam ( hotel, restaurant en speeltuin)

We verlieten dit parkje en stapten naar het Duinenwatermeer ( in de volksmond nog altijd “de Put van DeCloedt”. Deze put is ontstaan door zandwinning in de jaren ’50 voor opspuitingen op het strand

Gemeente gaat op zoek naar commerciële uitbater Put van De Cloedt - KW.be
een foto zoals het meer er vroeger uitzag vóór het project Duinenwater ontstond.( foto KW)

De wandeling rond het meer startte toen we over het bruggetje stapten om dan zo rond het meer te wandelen. De zon was al weer verdwenen en we moesten opboksen tegen een ijzige wind. Dat hadden we niet verwacht.
Het pad slingerde langs het water en op het meer zagen we een drietal surfers. Verder geen beweging op het meer waar het bij beter weer erg druk kan zijn.

We waren ook benieuwd of we al iets meer zagen van het geplande stadsrandbos. Eigenlijk is er nog niet zoveel veranderd na onze vorige wandeling toch al een tijdje geleden. Wel is er veel lage begroeiing weg en kan je nu kijken tot het station van Duinbergen. Want dat is de bedoeling om een soort groene buffer aan te leggen. Je ziet al grondophopingen en paden en grachten…

je kunt onderweg je conditie opkrikken . Daar hadden we allebei geen zin in. Vriendin en ik hoopten dat de cafetaria van Lakeside Paradise zou open zijn, zodat we ons daar wat konden opwarmen. Want twee zaken die we onderweg hadden gezien waren gesloten en dat op een zaterdag. Het grootste probleem blijkt een gebrek aan personeel te zijn en dan vinden de uitbaters het niet rendabel om enkel het weekend open te doen.
Maar we hadden geluk ,de zaak was open. We waren er niet alleen . Een heel gezellige zaak en super vriendelijk personeel. Niet aan gedacht om daar een fotootje te nemen. Toch eentje van de buitenkant.

Lekker opgewarmd wandelden we deze keer met de wind in onze rug terug. Ze blijven daar maar bouwen, het ene gebouw al pompeuzer dan het andere. Maar toch een mooi mix van huizen, appartementsgebouwen en villa’s . Op relatief korte tijd is Duinenwater uitgegroeid tot een nieuw deel van onze gemeente.

Nog een blik op het meer bij ondergaande zon. We hebben die namiddag een ijzige maar toch deugddoende wandeling gemaakt.

Met goeie moed 2022 ingezet

op één van die koude , mistige en regenachtige dagen zocht ik iets op de zolder. En toen ik in de dozen die er stonden keek vond ik een plastiek zak vol met knuffels van de kinderen. Ik bracht die mee naar beneden en was eigenlijk verwonderd dat ze op de zolder waren beland. Ach ik ken mezelf, ik kan zo moeilijk dingen weggooien .Weggeven wel maar die knuffels zagen er wat afgeleefd uit. Dat heb je als kinderen er graag mee spelen. Ik heb me bezig gehouden om de meeste in de wasmachine te steken en nadat ze droog waren werden ze flink geborsteld, genaaid of een nieuw strikje omgedaan. Nu staan ze op het logeerbed uit te kijken of er speelkameraadjes gaan langs komen! Het aapje is zo schattig ! Ik herinner me dat die zoveel zoentjes had gekregen waardoor de snoet versleten was en mijn moeder er een nieuw stukje stof heeft opgenaaid. En het kleine hondje op de eerste foto was het slaapkameraadje dat overal werd meegesjouwd. De oudste zoon had een klein roze varkentje dat hij in zijn jaszak overal mee naartoe nam. Maar die is letterlijk versleten en weggegooid. En de Holly Hobby heeft een plaatsje gevonden in de zetel in dezelfde kamer.

Met driekoningen begin ik meestal met het opbergen van de kerstspullen en het afbreken van de kerstboom. De versieringen in de hal zijn al gedeeltelijk weg , maar in de living laat ik ze tot morgenavond nog . Mijn vriendin komt eten en het is toch gezellig als de kerstboom nog staat en de lichtjes buiten en binnen nog branden. Deze driekoningen taart heb ik zelf gebakken en het grootste deel is mee met de zoon voor zijn hele gezinnetje. Dochterlief krijgt er eentje als ze volgende week langs komt. Super lekker , ik heb wat toegevoegd aan het originele recept , geslaagd al zeg ik het zelf 🙂

Gezien het Kerstverlof er bijna op zit ben ik toch eens op een avond gaan kijken naar Art Light. Gelukkig reed het shuttle busje want het was die avond erg koud en zo kon ik tot het einde met de shuttle rijden en te voet terug wandelen.

Ook nog wat lichtjes in de straten…

Ode aan Knokke-Heist

Nu de dagen zo kort zijn en het weer niet altijd zo uitnodigend om lange wandelingen te doen stap ik al eens gemakkelijker binnen in het cc Scharpoord om een tentoonstelling te bekijken. Deze keer was het een fototentoonstelling van Valéry Lippens. Zoals de naam al doet vermoeden is hij de zoon van wijlen Burgemeester Graaf Leopold Lippens. Hij exposeert voor de eerste keer in Knokke-Heist. Een soort hommage aan zijn vader  die zijn stad in hart en nieren droeg.

Van de zee tot de duinen en de polders niets ontsnapt aan zijn oog . Hier een kleine “bloemlezing”

Ik kan ze hier moeilijk allemaal plaatsen. Ze zijn allemaal zo indrukwekkend mooi.

Wie is daar terug?

In feite moet ik schrijven “wat is daar terug. “

Vorige week werd in het Zegemeer het kunstwerk ” de Wuivende Krabben” van Paramarenko , na jarenlang opgeborgen te zijn in de gemeentelijke bergplaats , terug geplaatst in het Zegemeer . De herstellingswerken hebben een fortuin gekost en het is nu maar de vraag of die kosten de moeite waard zullen zijn!
De krabben die op een soort bollen staan te ” wuiven” werden verwijderd omdat de krabben niet meer konden wuiven wegens verroest door het water en de zilte zeelucht . Ze kraakten en piepten zo erg dat omwonenden erover kloegen ! De verankering was ook kapot en de beelden sloegen op drift in het Zegemeer. Ook werkten de fonteinen niet meer. In 2015 werd dan beslist om het kunstwerk uit het Zegemeer te verwijderen en te bewaren in de gemeentelijke bergplaats.

Panamarenko, de artiestennaam van Henri Van Herwegen ( ° 1940 en overleden in 2019) wordt beschouwd als een van de voornaamste Belgische beeldhouwers uit de tweede helft van de 20e eeuw. Hij maakte veel kunstwerken die met vliegen te maken hebben. Of dit mogelijk is, is een andere vraag!
Nog een weetje :de naam Panamarenko is een pseudoniem en een samentrekking van “Pan American Airlines and Company

Ik wandelde rond het zegemeer en maakte nog wat sfeerbeelden van die wuivende krabben op de verschillende bollen. Maar overal stond ik er een beetje te ver van af om mooie beelden te maken.

Je kan helemaal rond het Zegemeer wandelen maar het was die namiddag koud met scherpe wind en ik wandelde maar een halve ronde. De rietkragen waren tegen de dijk flink gekuist. Nu kon je tenminste de zwanen zien. De eenden waren nergens te bespeuren en andere vogels evenmin.

“De 2 grote AVL-mannen begroeten mekaar op het plein met een overduidelijke symboolwaarde: een verkeerspunt van doorgaand-, binnenkomend- en uitgaand verkeer. Door hun kleur en hun monumentaliteit zijn de mannen intussen een herkenbaar baken in de gemeente Knokke-Heist geworden( info Knokke-Heist.). AVL is de afkorting van “Atelier Van Lieshout

Ik wandelde langs dit plein waar deze grote beelden staan naar de Lippenslaan om dan via deze laan terug naar de auto te wandelen. Voor de kerstverlichting was het op dat ogenblik nog niet donker genoeg . Maar toch wat sfeerbeelden.

wandelen tot aan de zeedijk en terug…

Woensdag 17 november was het een zonnige namiddag en vriendin en ik zouden eens tot aan de zee wandelen. Ze woont vlak bij het binnenkomen van de gemeente. Ik parkeer mijn auto op de vlakbij gelegen carrefour in haar omgeving en dan gaan we te voet naar de zee. Ik zag het die dag niet zo goed zitten om dat hele stuk heen en terug te doen. Tja, er zijn van die dagen dat ik niet over de haag kan springen en het wat rustiger aan moet doen. Daar heb ik me nu al een beetje bij neergelegd( gevolg van twee operaties waarvan de eerste een verkeerde diagnose was …met gevolgen )Dus reden we een stukje Knokke in en gezien het woensdag was vind je nogal dikwijls een parkeerplaatsje achter het Atheneum. Dat lukte en zo wandelden we verder . Een heel stuk korter te gaan om bij de zee te geraken.

We wandelden door het Vlaams pad waar nog oude ( meestal gerestaureerde )villa’s staan maar toen dacht ik er niet aan om die op de foto te zetten. Maar eenmaal op de Elizabetlaan ( een grote laan die dwars door Knokke-Heist loopt) vond ik het de moeite om daar enkele gebouwen te fotograferen. Het is namelijk zo dat in het begin van de 20ste eeuw veel hotels gebouwd werden waar vooral Engelsen kwamen logeren. Het zijn ook zij die de eerste (verblijfs)toeristen waren en meegeholpen hebben aan de expansie van Knokke.

Zij brachten ook hun geliefkoosde sporten mee zoals tennis en golf . Hierdoor ontstond de Royal Zoute Golf Club, die een van de oudste golfterreinen van het continent is. Ook werden tennisvelden aangelegd. Eveneens werd een anglicaans kerkje gebouwd, dat nog steeds bestaat.
Maar heden zijn de meeste hotels verdwenen en op dezelfde plaats heropgebouwd als appartementsgebouw . De oorspronkelijke naam werd behouden!

Toen kwamen we op de zeedijk, waar een koude wind in ons gezicht sloeg. Brr tegenwind moesten we lopen omdat we naar het Toerisme bureau wilden om een boekje op te halen over de restaurants van Knokke -Heist vermeld in Gault&Millau die iedere burger van de gemeente gratis kreeg ( je moest de uitnodiging die je in de bus kreeg meebrengen). Ik was die vergeten maar op vertoon van mijn identiteitskaart kreeg ik het toch. Altijd leuk om eens te kijken welke restaurants, tearooms, bakkers, slagers, traiteurs ,cafés …erin vernoemd worden.

We wandelden op een verlaten zeedijk , met alleen het geluid van de wind en het geluid van de bouwkranen die gerief naar boven hesen .Gebouwen van 12 verdiepingen en misschien meer ( ik heb zeniet geteld). Op één van de appartementen hadden de bewoners al kerstkransen aan het balkon gehangen.

Het bekende ijssalon was gesloten , dus geen rijen aanschuivende mensen voor een ijsje of warme wafel…

Weet je wat het ergste was van deze gezonde en mooie wandeling? Normaal gaan we iets drinken in een tearoom om de wandeling dan verder te zetten.
Het bleek sluitingsdag te zijn voor de tearooms in dit deel van Knokke. Misschien waren deze -meer naar het dorp toe -wel open. Maar gezien de auto ongeveer in de helft stond zijn we dan maar ‘in de gierigaard “( van armoe )terug naar de auto gewandeld en naar huis gereden!

schilderwerken van amateurs

Er is in cc Scharpoord altijd een niet zo grote ruimte voorbehouden aan een kleine tentoonstelling . Deze keer waren het amateur schilderijen over het strand en over het Zwin en ook over de ooievaars in het Zwin. Erg jammer dat de ophanging wat saai was in een onderbelichte gang. Er waren héél herkenbare zichten bij waarvan je kon zeggen dat is daar of daar

Ook nog een kleine en leuke tentoonstelling over zeemeerminnen.

De zeemeermin is een van de meest iconische wezens aller tijden. We kennen haar van mythes, legendes, sprookjes en verhalen die teruggaan tot in de oudheid. Zeemeerminnen worden steeds afgebeeld als sterke, bovennatuurlijke vrouwen die macht, schoonheid en zelfvertrouwen uitstralen.

De Gentse fotografe Elisa Maenhout neemt de kijker mee in de (w)onderwaterwereld van zeemeerminnen.
“Ze hebben dezelfde zorgen als gewone stervelingen, maar zodra deze parttime zeemeerminnen én -mannen hun staart aantrekken, telt alleen nog wat zich onder water afspeelt. Voor hen is dit geen rollenspel, zij voelen zich écht zeemeermin of -man.” 
Haar onderwaterfoto’s brengen de idyllische droomwereld tot leven.

Ik koos een tweetal foto’s uit die qua belichting meevielen. De andere waren te veel met spots belicht of was de weerkaatsing te groot. Het was een kleine tentoonstelling maar eentje die tot de verbeelding sprak.