Mijn eerste namiddag op stap.

Ik voelde me vorige zaterdag in staat om in de namiddag eens tot mijn Brugse vriendin te rijden in gezelschap van mijn allerbeste vriendin die over me waakt als een engel. Het was meer dan een maand geleden dat ik echt eens op stap was en ik begon me gekooid te voelen.
De kinderen deden de boodschappen en wat kleine boodschappen haalde ik zelf in de Colruyt op amper vijf minuutjes rijden van mijn woning. Voor de rest was het rusten en slapen en continu vechten tegen pijn en misselijkheid . Reactie op de zware antibioticakuur die ik heb moeten ondergaan.

Op zich was de uitstap leuk. Alleen het weer was spelbreker: Het heeft de hele namiddag geregend . De ene bui volgde de andere op. En tussen twee buien door wandelden we met ons drietjes tot aan de kinderboerderij “Zeven torentjes” gelegen vlakbij haar woning . Even in het bos wandelen het bos kon niet met zo’n weer.
De cafetaria was goed bezet want op de terrassen voor- en achteraan kon je niet zitten wegens de regen. Ook op het speelplein waren bijna geen kinderen aan het spelen. Druk maar eens op (klik) dan kan je zien hoe leuk het daar is voor ouders en kinderen bij mooi weer. De wandeling op het domein tussen geiten ,schapen, kippen…. heb ik maar overgeslagen door …de regen.

Toen het even lichtjes miezerde ben ik naar buiten getrokken om wat foto’s te maken.

Jammer van het weer die namiddag maar de warmte van het gezellig samen zijn maakte veel goed ! En het was de start voor nog korte namiddagjes er op uit trekken..

Het is weer wennen

Deze foto wilde ik plaatsen toen ik mijn verhaal vertelde over de afgelopen weken.
Maar wat bleek: ik was boven de limiet van mijn opslagruimte gegaan en in plaats van het voorstel om te upgraden (wat ik toch veel te duur vond), werd me wel extra opslagruimte aangeboden bij een nieuwe formule die pas in april was verschenen. Natuurlijk mits een kleine toeslag, maar dat had ik er wel voor over om toch maar geen reclame te moeten zien op mijn blog. En nu kunnen we weer starten maar ik ga ook vragen om me te helpen om de zijkanten te kunnen aanpassen. Er was ergens een vernieuwing aangebracht en ik kon de zijkanten niet meer bewerken. Daar blijf ik maar 79 jaar , ondertussen ben ik dit jaar 81 jaar geworden. Ik word er niet zo graag aan herinnerd want geestelijk voel ik me véél jonger . Die twee verjaardagen heb ik niet kunnen vieren eerst door corona en nu door het ziek zijn. Maar zonder een groot feest hebben de kinderen er wel voor gezorgd dat het een bijzondere dag werd.

Langzaam aan voel ik mij weer op krachten komen. De medicatie heeft zijn werk gedaan wat de ziekte betreft maar ondertussen ook schade aangericht op fysiek vlak en die genezing vraagt tijd.

Op de fotocollage zie je welk uitzicht ik had vanuit mijn kamer. Het zegt misschien niet zoveel maar het was wel een panoramisch zicht van de watertoren in Duinbergen , de kerk van Knokke tot ver in het Zoute. En natuurlijk de Natiënlaan met de stroom auto’s die ’s morgens de stad inreden en ’s avonds weer uitreden. Ik zag er mooie zonsopgangen en kleurrijke zonsondergangen.

Eén keer heb ik een heli zien landen en later weer opstijgen. Fascineert mij altijd. Het landen en opstijgen hoor je niet eens al is het vlak onder je neus. Absoluut geen geluidshinder van buitenaf.

Ik schreef het al dat het eten er uitstekend is met bijvoorbeeld tongrolletjes met een klein rivierkreeftje, gestoofde tomaatjes en courgettepuree of vis met gestoofde witloof en pommes duchesse… Altijd heel smaakvolle soep en de desserts varieerden van chocomousse van een boerderij ,tot een stuk brésiliennetaart ,of verse aardbeien ,artisanale rijstpap…Er wordt samengewerkt met plaatselijke leveranciers en bioboeren.
Als ontbijt altijd keuze tussen croissant, sandwish, pistolet of brood met beleg naar keuze .
Het menu wordt voor een paar dagen vastgelegd . Voor het middageten is er keuze uit vlees ,vis of veggie.
Na een paar dagen zware medicatie kon ik geen eten meer binnenkrijgen en vroeg ik beschuitjes en thee. Er werd een mouw aangepast met een medicijn tegen misselijkheid die ik tot heden nog moet innemen. Maar verbetering is al merkbaar.
Ik schreef het al in mijn vorige log” het middel is soms erger dan de kwaal”.

“Het middel is soms erger dan de kwaal”

Dit gezegde is héél toepasselijk geworden voor mij.
In mijn voorlaatste log vertelde ik over het feest voor de 1 jarige Oskar en was er niets aan de hand.

Twee dagen later spoedde ik me naar de huisarts omdat ik de symptomen had van een darmontsteking. De dokter schreef een antibioticakuur voor. Het is het enige middel om zo’n ontsteking kwijt te raken( heb het in mijn leven al een paar keer ondervonden)tot de noodlottige verkeerde diagnose waarbij ik medicatie kreeg voor een chronische darmziekte die ik niet had en die ook geleid heeft tot een serieuze darmoperatie. Begrijpelijk dat ik bij de minste “onraad” naar de dokter ga.

Maar deze keer kwam er een complicatie bij . De huisarts raadde me toen aan gezien mijn darmverleden om vlug naar Spoed te gaan. Bij bloedafname en een scan bleek ik daarbovenop een bacteriële infectie te hebben. Bij de meeste mensen noemen ze die bacteriële infectie “de buikgriep” en ben je er na een paar dagen met de nodige medicatie vanaf . Bij mij was de infectie in het bloed zo hoog dat ik van de Spoed onmiddellijk werd opgenomen in het Ziekenhuis. Ik was daar niet op voorbereid , maar achteraf vernam ik dat die infectie zeer besmettelijk is.

Ik was toen al halverwege de antibioticakuur. Maar door de onderbreking moest ik opnieuw beginnen. Ik moest in een isolatiekamer omdat die bacteriële infectie besmettelijk kan zijn bij aanrakingen of gebruik van dezelfde voorwerpen. Ik mocht bezoek hebben op voorwaarde dat ze hun handen ontsmetten en handschoenen aandeden. Ik heb enkel mijn kinderen en mijn beste vriendin laten langskomen. Ten andere was ik door de medicatie zo beroerd dat ik geen bezoek nodig had. Misselijk en maagpijn van de pillen. Ik moet eerlijk zijn dat de dokter en het verplegend personeel er alles aandeden om pijn en ongemakken te verlichten.
Het eten is er een ster waard( hebben er ook een prijs voor gewonnen) maar ik was te beroerd en te misselijk om veel te eten en daar kreeg ik dan een minipilletje voor zodat ik toch wat eten kon binnenkrijgen.
De kuur duurde 10 dagen. Gelukkig was de bacteriële infectie vroeger onder controle. Na een extra gastro onderzoek wegens de maagpijn vroeg de dokter of ik het zag zitten om thuis de kuur verder te zetten. Ik mocht blijven maar hij dacht dat mijn thuisomgeving ook positiever zou zijn voor mijn genezing. Ik lag daar toch maar te liggen ( en af te zien bij elke antibiotica pil die ik moest slikken). Ik kreeg genoeg middelen mee naar huis om maag en darmen te beschermen en de misselijkheid tegen te gaan. Lukte het me niet , onmiddellijk via de Spoed terugkeren zei de behandelende arts.
Ik koos natuurlijk om naar huis te gaan en tot en met zaterdag 11 juni heb ik thuis de kuur verder gezet. Ik was te beroerd om iets te doen . De kinderen en mijn beste vriendin hielpen me al die dagen.

Op mijn verjaardag 12 juni was ik een wrak en kwamen de kinderen even langs met een bloemetje.
Hoewel de laatste antibioticapil op zaterdagavond was voelde ik me nog ruim een week rottig en dan ging het traagjes de goede kant op : ik stond niet meer op met een misselijk gevoel en een metaalsmaak in de mond dat tot de middag duurde.

Alles was een inspanning en ik was ook onmiddellijk uitgeput. Bloggen zat er dus ook niet in. Het gaat nu zachtjes aan beter.
Nu moet mijn maag nog genezen … en moet ik weer op krachten komen ( en weer wat kilootjes bij krijgen). Ik voel me nog steeds slapjes en vlug moe.
Er komt nog een controle einde juni en ik moet nog twee maanden probiotica nemen om het darmstelsel in orde te houden en de bacteriële infectie buiten te houden.

Ik vraag me toch af of Covid die ik een paar maanden terug kreeg ook geen rol heeft gespeeld bij wat me nu is overkomen. Tot dan toe was ik de dans ontsprongen en toen het allemaal wat losser werd ( zoals niet meer overal een mondmasker) overviel het me . Eerst met een aanval van sinusitis die een paar weken duurde eer ik er weer door was. En daarop die ontsteking…