wandelen op een winters strand

Het kriebelde al een tijdje om eens te wandelen langs de zeewaterlijn. Ik vind het heerlijk om tijdens de wintermaanden op een verlaten strand te wandelen. Alleen duinen , zand en zee. Geen mensen ( of toch bijna geen) te zien , geen strandcabines, geen surfers en geen zwemmers..
Volgens de windwijzer op het dak bij mijn overbuur leek de wind niet echt uit zee te komen maar ook niet echt een aflandige wind. Bij die laatste is er dan weinig wind op het strand.
Ik waagde het erop. Niet dat ik bang ben van een beetje wind , maar bij lage temperaturen moet ik toch wat oppassen om geen sinusontsteking te krijgen. Ik was er zo lang van gespaard gebleven , maar nu moet ik weer opletten. Ik weet nog precies wanneer ik het opgedaan heb nl toen ik naar het Kerstconcert in Brugge ging. Het was miezerig en wat nevelig  weer en daarenboven koud op de koop toe. Tja madame wilde geen hoed of muts opzetten om niet met verwarde haren te zitten op het concert. Op de koop toe had ik mijn muts achtergelaten in de auto ipv die mee te nemen zodat ik die kon opzetten bij het terugkeren. Een dik kwartier terugwandelen en lap ik had het zitten. Sedertdien moet ik erg opletten als het nevelig en vochtig weer is en zeker iets op het hoofd zetten, kap van jas of muts.

Gisteren- en ook vandaag-was het helder weer met een schraal zonnetje. Geen parkeerproblemen op het verste punt waar je naar de zeedijk kan gaan. De wind was niet te onderschatten en de zon gaf niets van warmte. Een eindje langs de smalle zeedijk richting” ’t Keun( hospitality van Flanagan)”gewandeld  en dan ben ik het strand opgewandeld tot aan de zee en ben zo teruggekeerd.
Jeetje precies een gevecht tegen de wind en het zand dat tegen je gezicht striemde. Weinig wandelaars gezien ! Maar het deed  deugd , ik voelde me  langzaam ontspannen . Eenmaal terug op de zeedijk leek het alsof de wind was gaan liggen. Zo’n wandeling geeft je nieuwe energie , ik hield er alleen erg koude vingers aan over ( kan geen foto’s maken met handschoenen aan) en geen last van mijn sinussen achteraf, oef ! Dus voor herhaling vatbaar

 

geen parkeerproblemen voor fietsen!

Je kunt het niet goed zien op de foto’s maar het zand stoof over het strand.

Ik zag aan de waterlijn twee kleine vogeltjes als gekken over en weer lopen bij ieder klein golfslagje!
De zee leek rustig tegen het strand aan maar in de verte was er veel deining.

geen wandelaars op de golfbrekers.

de stormwind heeft al serieuze zandkliffen gemaakt richting Knokke en richting Cadzand een groot hellend duinenvlak.

Ik ben het strand opgegaan aan Surfers Paradise en terug naar boven “geklommen ” aan  de RBSC.
Beide clubs waren gesloten die dag.

 

En dan terug naar de auto vlak aan de voet van de hellende appelzakstraat en recht naar huis om een warme kop thee!

 

 

Leuk adresje

Soms kom je totaal onverwachts op een leuk adresje om een koffietje/theetje te drinken en waar het zo gezellig is dat je spontaan met de andere bezoekers een babbeltje slaat. Zo’n adresje hebben wij in Blankenberge ontdekt dank zij Pauline.

Toen we haar kleine expo bezochten in de bibliotheek van Blankenberge was er juist een fotosessie met een krant bezig en nadien verdween ze voor een interview. Ze vroeg wel om wat te wachten maar dat wachten bleef duren en we gingen een wandelingetje maken in de stad en zouden dan later nog eens binnenlopen. Het was een miezerige koude dag en we zochten al vlug een tearoom die open was . Het leek wel sluitingsdag voor veel zaken. Maar we troffen het niet met de tearoom die wèl open was. Er zaten veel rokers op een buitenterras met elektrische verwarming boven de hoofden, maar wij verkozen toch maar om binnen te zitten. Er zat niemand binnen ,we waren de enige klanten. De thee die ik wenste hadden ze niet en de koffie met veel slagroom die Julia vroeg hadden ze ook niet en er was ook niks zoets te verkrijgen. Nochtans stond er van alles op de kaart. Terwijl we met elkaar zaten te babbelen sloeg de uitbater er telkens zijn snabbel in. Wat een onbeleefdheid . Die kent het spreekwoord horen, zien en zwijgen wellicht niet! We wilden juist opstappen toen Pauline opbelde om te vragen waar we waren. Zij was in de buurt en wij vlug afrekenen en naar buiten.

We vertelden haar wat we tegenkwamen in deze tearoom. ” Kom dan breng ik jullie naar een zaak waar het echt gezellig is.” En of het gezellig was!
Hier een paar foto’s van een bloemenzaak die sedert een  jaar minder bloemen verkoopt maar wel veel oude spullen, kitscherige hebbedingen maar  ook mooie zaken. Een hoek van de zaak was ingericht als tearoom met oude tafeltjes en stoelen. Je kon er zelfgemaakt gebak eten en ook per persoon een schaaltje met allerlei koekjes bestellen. Omdat we niet wisten wat dit inhield bestelden we één schaaltje voor twee personen. Gelukkig maar want het was bijna een maaltijd  ,hahaha! De kelner kwam bij iedereen een praatje slaan en zo geraakte iedereen wel even  met elkaar aan de babbel.
Een volgende keer gaan we daar zeker terug wat gezelligheid opzoeken! Café Fleur een opvallend buitenbeentje in de binnenstad van Blankenberge op de hoek van de Visserstraat . Inspiratie hadden de uitbaters opgedaan in de grootstad New York.

 

 

Zwerfvuil problematiek

 

In de bibliotheek van Blankenberge gaat momenteel een kleine expo door met kunstwerkjes gemaakt van allerlei afval gevonden op het strand. Het is verbijsterend wat er allemaal gevonden wordt op het strand. Pauline , lieve vriendin van mij is een fervente wandelaarster en gaat dagelijks op stap langs het strand en de duinen. Haar hobby is schelpen rapen en liefst schelpen die ze nog niet in haar bezit heeft. Zij maakt daar  kunstwerkjes van. Maar ze begon ook op te merken dat er veel afval op het strand en langs de vloedlijn was aan te treffen. Zij begon het op te rapen en stopte dat in de afvalmanden die langs het strand  te vinden zijn.

Zij heeft zich dan aangesloten bij de  Proper Strand Lopers  . Ga eens kijken op deze blog wat deze vrijwilligers allemaal doen om de mensen bewust te maken van de afvalproblematiek!! Ook het project van mijn vriendin Pauline wordt er vermeld!

  Toen ik deze expo ging bezoeken werd ze op dat ogenblik geïnterviewd en gefotografeerd voor een artikel in een krant. Breng ook eens een bezoekje aan deze kleine expo en schrijf iets in haar boek als dank voor haar dagelijkse inspanningen om het strand en de duinen proper te houden.

Het lichtkunstfestival

“De kustgemeente Knokke-Heist werd voor de tweede maal omgetoverd tot een spectaculair lichtsprookje in het thema van De Kleine Prins. Dit jaar gaat het verhaal verder en neemt de Kleine Prins de bezoeker mee naar zijn planeten. Jong en oud worden ondergedompeld in een wereld vol verwondering, verrassing, emotie en poëzie met spectaculaire lichtkunstinstallaties.”
Op de allerlaatste avond hebben mijn vriendin en ik het parcours afgewandeld : stukje Zeedijk , Kustlaan en Dumortierlaan tot aan het Van Bunnenplein. . Achteraf bleek dat we één lichtinstallatie niet gezien hebben , te vinden aan de achterzijde op het Lichttorenplein.
Ik geef geen commentaar op hetgeen ik gezien heb, ik laat het aan jullie over !

 

Voor deze boekenwinkel was het een gelegenheid om reclame te maken voor ” De Kleine Prins”

Aan de nieuwe redderspost hoorde je voortdurend geblaat van schapen. Ik kon echt geen mooiere foto maken en heb er maar een verlaten kerstboom op een gesloten terras ernaast bij gezet!

In dit planetarium was het ofwel te donker, of te hel verlicht of te flikkerend licht. Maar toch een poging.

De Dumortierlaan was helemaal verlicht door het groot aantal  kerstbomen met flikkerende lichtjes en de H.Hart kerk deelde mee in de verlichting.

Ambiance  aan de Icebar op het Van Bunnenplein.

2020

Na de verschillende kerstfeesten dicht bij huis heb ik Oud en Nieuw niet dicht bij huis doorgebracht.
Het was  een jàrenlange traditie dat de allereerste stagiaire die indertijd maanden bij mij haar stage heeft doorlopen Kerst bij mijn man en ik doorbracht. Zelfs toen ze al getrouwd was en twee kinderen had kwam ze elk jaar op Kerstdag met haar gezin . Toen mijn man zeven jaar geleden overleed zei ze ” en nu ga jij elk jaar de Kerstdagen en Oud en Nieuw bij mij doorbrengen.” Zo geschiedde het enkele jaren.
Ondertussen ga ik Kerstavond bij een zoon en Kerstdag bij de dochter. Oud en Nieuw gaan de kinderen zelf op stap en zijn ze allang blij dat ik niet alleen thuis zit !
Verleden jaar viel alles in duigen door mijn ziek zijn. Maar dit jaar  ben ik  met Oud en Nieuw naar Waasmunster gereisd met de trein. In mijn eentje rijd ik tijdens de wintermaanden niet met de auto naar ginder. Het is donker als ik doorga en donker als ik terugkom en er zijn lange eenzame stukken weg. Mag er niet aan denken dat ik in panne zou vallen!

Alleen duurt de trip met de trein 2 uur pfff! In Gent een half uur wachten op een verbinding! Vòòr de fameuze herschikkingen van de NMBS had ik wel een vlugge verbinding. Ik bracht die wachttijd nu door in het Starbucks Café . De oude cafetaria met zijn mooie plafonds en oud interieur is omgevormd tot een gezellige plek. Een student heeft bereidwillig een foto gemaakt met mijn “hot chocolat” in de hand! Zag dat niet zitten om een selfie te maken !!
In Lokeren kwam vriendin samen met haar man me aan het station ophalen en het genieten kon dan beginnen.

Ik ben tot en met verwend geworden met fijne gerechten en drank ’s avonds onder ons drietjes. De andere dag waren haar drie kinderen er tegen de middag en schoven we met zijn negen gezellig aan tafel om opnieuw verwend te worden met lekker eten!
Ik was zo blij om iedereen terug te zien. Ik heb haar kinderen van kleins af aan gekend en sedert enkele jaren ken ik ook hun wederhelften.

Met Oude Jaarsavond : kaviaar, kreeft ,staartvis en ijstaart.
Aan die kaviaar is een anecdote verbonden. Jaren geleden was haar man voor zijn werk in Moskou. Hij had toen enkele kleine potjes verschillende kaviaar mee. Samen met een fles vodka brachten zij de kaviaar mee om bij mijn man en mezelf als hapje te eten! Dat was ons zo goed bevallen dat er toen al lachend gezegd werd ” als je ooit nog eens in Rusland geraakt breng nog maar eens wat kaviaar mee!! ”
Deze keer was hij niet zelf naar Rusland geweest maar wel een collega en die bracht een ijzeren doos kaviaar mee( de grootte van een dubbele nivea doos handcreme!! ). Met ons drietjes hebben wij die kaviaar puur gegeten op een toastje met een glas champagne erbij. Op de foto is de kaviaar op nieuwjaarsdag gepresenteerd op een soort speciale eiersalade.

Nieuwjaar dag currysoepje met gamba’s, hertekalf en keuze uit drie soorten ijstaart.
Ach wat kan het leven toch mooi zijn en zeker na hetgeen er het voorbije anderhalf jaar met mij is gebeurd. Al die mooie momenten  worden  nu intenser beleefd . Ik hoop dat er nog veel mogen volgen!

 

Damme en een bloemenkunstenaar

Ik heb afscheid genomen van 2019 met een mooie, zonnige maar koude wandeling rond Damme en een bezoek aan een feeërijke tentoonstelling in het voormalig St Janshospitaal . De bekende bloemenkunstenaar Frederiek Van Pamel heeft voor de derde keer in Damme bloemeninstallaties neergezet,  verleden jaar in het Stadhuis van Damme en dit jaar in het voormalige St Janshospitaal . Uit een akte uit de jaren 1249 kan opgemaakt worden dat op deze plaats een gasthuis werd opgericht. Door de eeuwen heen is de zorgfunctie blijven bestaan  tot 2014. Het rusthuis is dan verhuisd naar een nieuwe locatie in Sijsele.( toerisme Damme). 

 

Vlak vòòr de ingang staat een kleurrijke, verlichte bloembak als uitnodiging om binnen te stappen in het vroegere St Janshospitaal.
Nog te bezoeken tot en met 5 januari . In verschillende kamers en zalen zijn mooie groen- en bloemeninstallaties te bewonderen.