de voorbije week…

Prik, prik, prik

Ik heb donderdag de boosterprik gekregen. Bij velen lees of hoor ik dat ze een paar dagen “mottig” waren : spierpijnen en hoofdpijn en misselijkheid. Het is nu mijn derde prik en ik heb er zoals bij de vorige prikken geen last van gehad. Ik heb een kaartje gekregen als bewijs . Zal het maar voegen bij het bewijs dat ik ook al tweemaal ingeënt ben. Mijn vriendin lag twee dagen geveld in de zetel met misselijkheid en barstende hoofdpijn. Ja ik voelde wel wat pijn op de plek waar de spuit gegeven werd maar dat is te verwaarlozen. Ik heb wel bij alle drie de prikken fantastisch geslapen de nacht die er op volgde! hahaha!
Nu maar hopen dat de laatste prik ook bescherming biedt op de varianten die eraan komen.

Pik, Pik, pik
Ja de vogels in de tuin pikken wat af. Ik geef hen alle dagen wat graan en dat weten ze . ’s Morgens komen vooral de merels aan de achterdeur heen en weer wippen. Als wilden ze zeggen ” wel wanneer krijgen we hier eten” .Het is ook fantastisch om zien hoe ze allemaal eensgezind graantjes pikken. Eén vogel is nooit welkom nl de kraai die zich af en toe laat zien. De eksters jagen die met veel kabaal weg. Ze vliegen recht op de kraai af die dan snel wegvliegt. Maar anders komen ze allemaal goed overeen: eksters, merels , een roodborstje, meesjes ,mussen , bosduiven en tortelduifjes. Ik vind het fijn om zoveel leven in mijn tuin te zien. In de kerselaar hangen verschillende silo’s met graan en noten en vetbollen. Maar gezien de afstand kan ik er geen duidelijke foto’s van maken en teveel inzoomen levert geen mooie beelden op.
Het is aartsmoeilijk om die fladderende diertjes op de foto te krijgen. Bij de minste beweging -zelfs als ik binnen een foto probeer te maken – vliegen ze op. Ik ben al tevreden met onderstaande foto’s.

poes, poes, poes

De twee poezen die dagelijks langskomen om goedendag te zeggen en om natuurlijk wat snoepjes te krijgen zie ik niet meer dagelijks. Ik kan met de huidige temperaturen moeilijk mijn keukendeur open laten staan. Turbo (de poes die een jaar bij mij heeft gewoond maar bij een bezoek aan de dierenarts bleek dat hij gechipt was en dan terug bij zijn baasje is gebracht ) komt nog af en toe . Maar die heeft geen geduld om de wacht te houden bij de keukendeur en trapt het dan maar weer af. Het andere poesje dat ik gewoon blacky noem omdat ze pikzwart is komt nog dagelijks langs tegen de middag. Ik zie dan een paar oortjes boven het raam van de achterdeur uitkomen en met veel gemiauw komt ze dan binnen. Ze laat zich knuffelen en daar tegenover staat dan natuurlijk dat ik haar wat eten moet geven. Het is echt een zachtaardig knuffelbeestje.

Op een namiddag was ik in de tuin wat aan het opruimen en toen kwam ze vlakbij me op het terras staan. Ze stond me te bekijken en miauwde tot ik zei ‘ jaja ik kom al’ Ze ging me vòòr tot aan de achterdeur en wachtte vol ongeduld om binnen te geraken. Ik heb daar een paar foto’s van gemaakt. Ook vandaag zag ik een paar oortjes boven het raam van de achterdeur uitsteken . Het is ook de eerste keer dat ze een blik wierp in de living maar algauw stond ze weer aan de achterdeur, stapte naar buiten ,keek nog eens om en weg was ze. Tot de volgende keer Blacky.

Knars, knars , knars

Ik heb problemen met mijn hersteld vast gebit. Ik had het gevoel dat die bewoog. Gelukkig kon ik na een tweetal dagen al terecht bij de tandarts. Hij is al jaren mijn tandarts en kent de problemen met mijn gebit. Wat ik dacht was ook zo. Nu blijkt er een stuk tand waarop het gebit is geschoven gebroken te zijn. Gelukkig is dit niet zo’n groot probleem omdat die nog op twee andere tanden vast zit. Ik zal er maar aan wennen zeker. Anders wordt het kloppen om dat gebit er weer uit te krijgen. En dat wil ik niet meer meemaken. Héél lang geleden heeft het verschillende uren gekost ( niet in één keer hoor) om hat gebit los te kloppen ( letterlijk) omdat er teveel slijtage op zat. Het was toen nodig om de tanden te vernieuwen.

goed weer wandeling

Op een dag dat het tegen de middag helder weer werd en de zon al even tussen de wolken verscheen reed ik naar mijn vriendin om samen met haar een wandeling te doen . We zouden eens naar de kinderboerderij  “De zeven torentjes” gaan ( klik ) . Sedert alle niet essentiële zaken gesloten zijn is ook deze boerderij gesloten dwz de cafetaria is gesloten, maar het domein is open en je kunt er rondwandelen en naar de dieren kijken. De kinderen kunnen nog steeds gebruik maken van de speeltoestellen. Wij waren er niet alleen verschillende echtparen met enthousiaste kinderen liepen er ook rond.


De boerderij is vernoemd naar de duiventuil met zeven torentjes.


De neerhof dieren zaten in grote kooien

In een grote weide liepen er veel geitjes rond. Ze waren allemaal om ter zotst aan het rondrennen en kwamen dan bij de stal staan waar vader en moeder geit waren opgesloten. maar over de opendeur naar hen mekkerden. Vader geit kreeg ik niet op de foto. Die sprong zo woest op en neer dat elke foto mislukte. Hij had een donkerbruine vacht en moeder was helemaal wit. Mooie mix van kleuren bij de kroost hé !


Het was niet zo verstandig van ons om in de weide te wandelen want het was er drassig. Maar het was wel prettig om tussen die dartele geitjes te lopen. Jammer genoeg hebben we ze niet zien springen op de boomstukken die er geplaatst waren. Ik stond even achter een boom die neer lag in de hoop dat ze nader zouden komen. Ai ,ik kon met moeite mijn laarsje uit het slijk trekken!
Ook nog vlug een foto (maar ik was er te ver vandaan om een betere foto te maken)van een speeltuig  vòòr de gesloten cafetaria.

Op het binnenplein  de grote schuur, stonden er zitbanken maar dat was nu niet aan te raden om daar plaats te nemen. Was er ook een hoekje met tuinkruiden en de grote attractie voor kinderen de tractors waar ze mogen op klauteren.

In één van de stallen stond een enorm groot exemplaar van een koe en een vaars die erg nieuwsgierig was. Voederbieten en hooi lag er gestapeld en in een box waren dierenartsen bezig met de verzorging van een schaap die gekwetst was.


In een andere stal hoorden we het knorren van twee grote varkens, zagen we een paard en een pony en een ezel . Een geit in een box naast het gekwetste schaap keek afwisselend naar de dierenartsen en naar ons. Ze vertrouwde het blijkbaar niet.

Toen was  het tijd om vlug op te stappen want het begon te regenen. Een leuke wandeling hadden we toch maar gehad.
Het is me opgevallen dat mensen die je helemaal niet kent tegenwoordig gemakkelijker goedendag zeggen en sommigen slaan al vlug een praatje met je. Op afstand en met mondmasker op. Want op het hele domein moet je een mondmasker opzetten( ik had die even laten zakken toen een foto van mij werd gemaakt).

Wat zullen de dieren het fijn vinden als ze straks weer allemaal kunnen buiten lopen!

Mijn nieuwe huisgenoot

In het voorjaar heb ik Vlekje laten inslapen. Poes was 21 jaar geworden en kon de laatste week geen eten meer binnenkrijgen. Een paar maanden ervoor had de dierenarts na labo onderzoek  gezegd dat ze  kanker had en om te weten in welk orgaan moest ze geopereerd worden. Dat wilde ik niet op haar leeftijd. Ze heeft op comfortabele manier nog drie maanden verder geleefd . Toen was het op en heb ik haar laten inslapen

Ik had me voorgenomen geen poes meer in huis te halen. Maar zelfs toen Vlekje nog leefde kwam er dagelijks een jong poesje aan de deur en het ging niet eerder weg tot ze wat eten had gekregen. Zo ging het – nadat Vlekje er niet meer was – de hele zomer door. Na de zomer kwam ze al eens binnen in de keuken en liet zich aaien en op de duur kwam ze al eens piepen in de living.
De dagen werden kouder en de avonden langer en bij het inzetten van het winteruur vleide ze zich al eens neer op een tapijt in de keuken. Stiekem ging ze overdag  een dutje doen boven op mijn bed en kwam ze  tot mijn verrassing  tegen de avond naar beneden , vroeg eten en trok dan naar buiten want binnen blijven wilde ze niet.

Deze foto’s dateren van juni . Wanneer ik op het terras zat lag ze altijd wel ergens tussen de bloemen. Ze was speels maar liet zich niet aaien of oppakken.

Nu ligt ze op een dekentje in de zetel en maakt het zich erg gemakkelijk. Ze laat zich aaien en ik heb haar toch al kunnen bijbrengen dat ze niet met haar nagels moet klauwen als ze speels mijn hand beetneemt.

Ze is speels en gooit met pluchen beestjes in het rond. Ze rent ermee door het huis . Ik ren achter haar aan als ze aan de stoelen /zetels wil krabben. Ondertussen weet ze al dat dit niet mag en koerst weg als ze mijn kwade stem nog maar hoort. Zucht, ik wilde een krabpaal halen maar dat is geen dierenvoeding en mag dus momenteel niet verkocht worden. Ondertussen leer ik haar krabben aan een soort kokostapijt in de keuken. Ik ben zo’n jong geweld niet gewoon ,want vlekje was altijd een rustige poes.

Langzamerhand is ze hier ingetrokken en blijft ze  slapen op het dekbedje dat ik gebruikte voor Vlekje. Nu is het mijn huiskat geworden en gedraagt ze zich alsof ze hier al jaren woont! Als een echte huiskat overschouwt ze in de tuin alles . O wee de vogels en andere poezen!

Zelfs binnenshuis houdt ze de boel in de gaten:( momenteel is het een aan en afvliegen van merels die de bessen oppeuzelen van de vuurdoorn)

Tja ik had de meeste poezenspullen al weggegeven … gelukkig toch nog wat gehouden zoals een nog nieuwe slaapmand en een toiletbak.
Hoe moet ik haar nu noemen ? Ik zei al eens “turbientje” omdat ze zo rond kan koersen in de tuin. Nog wat nadenken.

Werelddierendag 2020

Een dag waarop de dieren eens alle aandacht krijgen.
Hier krijgen de twee “buiten”poezen  alle aandacht en een extra etensbordje.
De ene houdt de andere in de gaten!
De twee poezen hebben een thuis ergens in de buurt
Maar dagelijks komen ze langs , lopen door het hele huis,
doen ergens in huis een dutje
en na een bordje eten zijn ze weer weg.


Een dag  waarop je ook de dieren die zijn heengegaan herdenkt.

Vlekje is hier nog lang niet vergeten .
Hoe kan dat ook als ze 21 jaar lang je huisgenootje was.

De kat uit de boom kijken!

De kat uit de boom kijken …of beter halen.
Toen ik eergisteren de krant uit de brievenbus ging halen (Ik  lees nog graag ‘ s morgens een papieren versie bij mijn ontbijt, anders wel digitaal) hoorde ik een klaaglijk gemiauw. Ik dacht de stem te herkennen van de poes die elke dag langskomt en al miauwend te verstaan geeft dat ze eten wil hebben ! Maar ik zag ze nergens . De stem begon alsmaar luider te klinken zodat ik toch rond keek of die niet ergens vast zat. Hoe meer ik ” poes poes” riep hoe meer ik “miauw miauw” hoorde.
Ineens kreeg ik haar in de gaten. Zat ze toch in de kruin van de treurwilg rondjes te draaien tussen de nieuwe slingers. De boom is in het najaar gesnoeid maar heeft al een flinke nieuwe kruin.
Terzelfdertijd hoorde ik het scherpe geluid van een merel die rond de kruin vloog. Aha dacht ik ,daar zit wellicht een nest met jonge mereltjes en is de poes daardoor de boom ingeklommen.
Vlug mijn gms gehaald en wat foto’s gemaakt . Poes bleef maar miauwen en de merel bleef maar “roepen” . Ik riep ook tegen de poes van  “alé alé ,kom nu maar uit die boom”
Na wat rondgelopen hebben op die kruin zag ik de slingers van treurwilg heftig heen en weer slingeren en zakte poes zich vastklemmend aan de schors van de boom naar beneden.
Oef ik dacht al straks moet ik een ladder uithalen om haar uit die kruin te halen.

Eenmaal terug op de begane grond kwam ze van tussen de struiken en luid miauwend kwam ze op me af.
Me achterna lopend bleef ze miauwen alsof ze wilde zeggen ” geef nu maar wat kattenbrokken na mijn prestatie”

tuin en dieren(3)

Denk maar niet dat het al was van dieren die hier rondliepen.
Na de tegenslag met Noxy die de kinderen en wijzelf  niet zo vlug verwerkt hebben  is er jaren lang geen hond meer in huis gekomen tot ik op een dag thuiskwam na mijn werk en ’t Vrouwtje ( zo werd onze poetshulp genoemd door de kinderen en op den duur zei de hele familie zijzelf incluis ” ’t Vrouwtje” tegen haar) me opgewonden tegemoet snelde ” er ligt een hond op de bloemen in de garage en die doet zo lelijk als ik hem wil verjagen”
In de garage stonden verschillende bakken met allerlei plantjes in om in de tuin uit te planten. Op één van die bakken lag een teckeltje. Zonder nadenken stormde ik de garage in en nam het beestje bij zijn nekvel en deponeerde haar in een poezenmand die als reserve in de garage stond. Het hondje was wellicht zo verbouwereerd dat het niet blafte maar stilletjes bleef liggen. ’t Vrouwtje was wellicht nog meer verbouwereerd dan de hond. Zij had het niet zo voor honden en wellicht voelde het beestje dat.

Ik deed aangifte bij de politie en zei dat ik het diertje wel zolang zou bijhouden . Ik vond het zo zielig om het naar het asiel te brengen. De kinderen waren op slag weg van het beestje, een bruin kortharig teckeltje. Het beestje voelde zich al vlug thuis en de kinderen  zeiden ” ik hoop dat er niemand om komt”. Na een week kreeg ik bericht dat een mevrouw aangifte kwam doen van een weggelopen hondje. Ik vond dat zelf toch rijkelijk laat , daar ze in de gemeente zelf woonde. Toen ze het hondje kwam halen was dochterlief zo van streek en maar huilen. De mevrouw vertelde dat het hondje 14 jaar was en een kweekdiertje was geweest. Zij had een klein dierenasiel en kweekte ook honden. Het was een gerenommeerde zaak niet eens  zo ver van onze woning. Het beestje was al enige tijd “op pensioen” maar ze hielden haar nog bij. Wellicht was ze weggelopen door het lawaai van de andere honden, zei ze. Toen ze dochterlief zo zag huilen met het teckeltje in haar armen vroeg ze of ik het beestje wilde houden. Ik moest niet eens antwoorden dat deden de kinderen in mijn plaats.  Het hondje kreeg de nam Suzy naar de naam van de dierenzaak!
Suzy was een gelukkig hondje en de kinderen waren dat ook! Je kon bijna niet geloven dat ze al 14 jaar was. Maar we hadden haar nog geen jaar toen we haar op een morgen dood aantroffen in haar mandje. Ze had alles uit haar verblijf bij ons gehaald wat er te rapen viel , teveel voor haar leeftijd . Vreemd genoeg begrepen de kinderen dit en waren niet enkel verdrietig maar ook blij dat  Suzy nog een héél jaar zorgeloos heeft kunnen leven.

Dit is een foto van internet. De foto’s die ik heb waar zij op staat zijn te verkleurd. Maar zo herinner ik me Suzy het best.

Kort nadien is mijn man thuisgekomen met een kleine puppy van een onbestemd ras. De moeder moet vreemd zijn gegaan . Want normaal moest de puppy helemaal beige zijn maar hij was letterlijk het zwarte schaap in dat nest. Hij geleek het meest op een schipperke. Het spijtige is dat zijn staart was geknipt en om welke reden is ons nooit duidelijk geweest.. Hij zou een mooie pluimstaart gehad hebben. Snoopy heeft 18 jaar geleefd en was overal mee waar wij naar toe gingen. Zelfs op het trouwfeest van dochterlief was de hond  aanwezig en bleef bij de feestmaaltijd braafjes onder de tafel in zijn mand liggen . Hij werd nooit alleen gelaten. Hij verbleef overdag bij mijn ouders en na mijn werk haalde ik Snoopy op. Hij zag iedereen in het gezin graag ,wie er ook thuiskwam hij ging die uitbundig groeten.
Toen hij fysiek achteruitging en wij er aan dachten om de dierenarts in te schakelen gebeurde het. De  kinderen waren allemaal thuis op een dag dat er eentje normaal op kot zat. Er werd druk over en weer gepraat en Snoopy lag met zijn kopje op de rand van de mand onder de salontafel naar iedereen te kijken. Toen ik na een tijd in de gaten kreeg dat zijn kopje niet meer bewoog ,wist ik het. Hij had zijn moment gekozen om heen te gaan : Iedereen was thuis.

Sedertdien is er geen hond meer in huis gekomen zoals er nu ook geen nieuwe poes meer in huis komt.
Het doet zo’n zeer als het afscheid komt.

Behalve poezen en honden  hadden we een dwergkonijn met hangoren die gewoon in huis rondliep  en hadden we ook vier colibri’s die dikwijls vrij in huis rondvlogen en hun nest hadden in een christus doorn en ook een grote kooi hadden. Van een nicht kregen we eens een héél groot albino konijn. Die liep vrij in de tuin rond en liep liefst rond mijn man als die in de tuin aan het werken was. En dan was er eens een klein egeltje die wellicht vergeten was zijn winterslaap te houden en de kinderen installeerden het beestje in een berg stro onder in een grote kast in de garage . De hele winter hield het van die korte slaapjes en vroeg ook eten. Het liefst at die yoghurt met beschuit. In het voorjaar is het egeltje  naar buiten getrokken als een ferme grote egel. Zou het kunnen dat we door die opvang jaarlijks egels zien rondlopen in de tuin 😉

Had ik mijn man en kinderen willen geloven dan haalden ze nog kippen en ganzen  in huis en een minischaapje… Ik vond het al welletjes !

Tuin en dieren(2)

Ondertussen liepen er hier soms drie poezen ineens rond. Toen ik nog thuis was hadden we altijd witte poezen en in het begin in het nieuwe huis liep er hier natuurlijk ook een witte poes rond. Een kattinnetje en niet  gesteriliseerd. Dat was in die tijd niet zo gebruikelijk.  Toen ze kleintjes kreeg waren het overwegend witte poesjes . Twee hielden we zelf en de andere vonden een nieuw baasje. Toevallig waren die twee witte poesjes langharige poezen( geen  angora poezen) . O zo mooi. De kinderen waren er dol op.
Elk jaar gingen we in het najaar naar de familie  in Luxemburg en een buur zorgde voor onze drie poezen. Wat er precies is gebeurd zullen we nooit weten maar volgens de buur waren een paar kwajongens uit de buurt rond ons huis aan het lopen en hij heeft ze  weggejaagd. De poezen hadden hun stekje in het tuinhuis tijdens onze afwezigheid en hij ging er regelmatig naar toe. Ik geloof de man want ik had dagelijks contact met het echtpaar. Toen we terug thuis kwamen zagen we geen poezen meer. De twee langharige poezen hebben we terug gezien zes maanden later in een andere wijk. Zeker waren het onze poezen. Maar ze hadden nu een andere thuis en bewijs maar eens dat hun oorspronkelijke thuis bij ons was!
Na de gebeurtenis met Noxy waren de kinderen werkelijk ontroostbaar.

De volgende poes kwam hier toevallig. Op een dag hoorden we voortdurend miauwen en wij maar niet vinden waar dat gemiauw vandaan kwam tot we in de gaten kregen dat het gemiauw uit een boom kwam. Daar zat een klein poesje  op een tak klaaglijk te miauwen. Het had een roze halsbandje aan met een belletje. De kinderen haalden het beestje uit de boom en ze noemden het Pinky  wegens dat roze halsbandje. De kinderen liepen de hele buurt af om te vragen of iemand een poesje kwijt was. Niemand miste een poesje.
Het werd de poes van de oudste zoon. Waar de zoon was zag je de poes. Zij had haar stekje in zijn slaapkamer , sliep in zijn kamer en lag liefst in een te kleine doos op zijn bureau. Toen hij kotstudent werd in Gent had Pinky het lastig en zocht een plaatsje in de zetel naast mijn man. Maar de vrijdag zat ze de hele dag op het muurtje boven de brievenbus te wachten tot de zoon thuiskwam Ongelooflijk.
Zij had een mooi leven en is op 18 jarige leeftijd ingeslapen.

En dan is Vlekje gekomen. Haar thuis was aanvankelijk bij onze  buren . Zij zijn ondertussen verhuisd naar Le Pays des Collines. Maar onze lieve buren waren veel op reis en vroegen aan Opa( iedereen noemde mijn man opa door de kleinkinderen )of hij hun twee poezen eten wilde geven. Maar het eindigde dat Vlekje even naar huis ging als ze thuis waren maar na een halfuurtje weer terug kwam. De andere poes kwam niet terug. Op den duur heeft Buurtje gezegd dat we Vlekje mochten houden  en zo gebeurde het . Ze ging in het begin nog wel eens langs bij haar eerste thuis maar ze kwam altijd terug en wat later ging ze nooit meer terug. Zij was een rustige poes die nooit buiten de tuin kwam en hooguit naast de brievenbus de straat links en rechts bekeek. Onlangs  is ze op 21 jarige leeftijd ingeslapen.

Er zijn nog veel poezen langs gekomen maar nooit zijn ze in ons gezin opgenomen geweest. Ze kwamen eten , of wilden geaaid worden of kregen verzorging. Ook nu komt er regelmatig een poes langs die natuurlijk eten vraagt maar vooral wil geaaid worden. Ik neem haar niet binnen want het is iemands poes en ik ben niet vergeten wat er heel lang geleden is gebeurd. Ondertussen brengt zij leven in de bouwerij.  Het is een speels beestje helemaal het contrast van Vlekje.;

 

 

tuin en dieren(1)

Als je met drie jonge kinderen van een appartement verhuist naar een huis met een tuin is het niet verwonderlijk dat er al vlug gesproken wordt om een poes of hond in huis te nemen. Een poes was geen probleem maar voor een hond hield ik het nog een beetje tegen omdat wij beiden gingen werken en waar moest de hond dan verblijven. Mijn ouders gaven de oplossing . Zij zouden overdag wel voor de hond zorgen.
Zo gebeurde het dat we op een dag met het hele gezin naar Brussel reden om in het asiel van Veeweyde een hond te halen. Mijn man kende de uitbater en die stelde voor om daar een hond uit te kiezen. Mijn hart brak als ik al die dieren in grote kooien met een binnen -en buitenruimte zag zitten. De meeste honden blaften er op los om de aandacht te trekken. Eén hond draaide zijn kont naar de mensen die langs liepen . En juist die hond sprak de kinderen erg aan. Een Basset Artésien. Hij had een stamboom en droeg de naam Noxy. We kregen later een paar keer controle of er goed voor de hond werd gezorgd zo niet namen ze die terug mee! Wat denk je hoe het afliep?

Een loebas van een hond waar we veel plezier maar ook kopbrekens meehadden. Het was een echte  jachthond . We hadden een omheining laten plaatsen en die mensen verzekerden ons dat de hond daar zeker niet kon overspringen. Inderdaad hij kon er niet over springen maar hij sprong er tegenaan en klauterde er dan over . Dikwijls had hij dan serieuze schrammen en een paar keer moesten we naar de dierenarts om hem te laten verzorgen. Hij ging dan op zijn eentje de hele wijk verkennen, wat op zich niet zo erg was want het was er nog verlaten. Hij kwam dan onder de modder weer naar huis. Mijn man stak  Noxy dan in de garage waar er een groot hok stond( laten maken) en waar hij ’s nacht s in sliep. Hij begreep algauw dat hij niet uit de garage mocht vooraleer hij weer proper was. Dan huppelde hij tevreden naar de living waar een tapijt onder een kleine bridge tafel lag .Dat was zijn geliefkoosd plaatsje.

Hij was dol op de kinderen en zij op hem. Op de foto hieronder had het gesneeuwd en de kinderen hadden hem als het ware ingespannen om de slee te trekken. Dolle pret bij de kinderen en Noxy genoot er blijkbaar ook van zoals die door de sneeuw liep. Op een dag was dochterlief op zijn rug geklauterd en reed ze paardje met Noxy. Die loebas vond dat allemaal goed. Als hij maar kon lopen en rennen terwijl zijn oren flapperden

Omdat er nog veel ruimte was in de omgeving waren er in het najaar jachtpartijen op fazanten die ze vlak vòòr de jacht uit lieten vliegen.  Omdat we het jachtinstinct van Noxy ondertussen al kenden hadden we hem met zijn halsband vastgebonden aan een lange stevige touw bevestigd aan een  paal in de tuin, Mijnheertje had het touw doorgeknaagd en was als de bliksem gaan jagen ! We kregen een verbolgen jager aan de deur . Noxy hielp de afgeschoten fazanten zoeken maar bracht ze niet naar de jagers terug! Wat hij er mee deed weten we niet ,in elk geval bracht hij er geen enkele mee naar huis ! 😦

Rustig wandelen met Noxy was meer een sleuren en trekken om hem bij je te houden. Ik zie mijn man nog altijd voor me toen hij me een keertje kwam ophalen aan het bureau .Noxy sleurde hem mee  en hij maar trekken aan de leiband . Ik dacht “wie van de twee gaat hier winnen” Achteraf zei mijn man , ik ga nooit meer wandelen met dat beest. We dachten dat hij kalmer zou worden met ouder worden, maar dat kon nog lang duren zoals hij vrolijk en dartel rond liep en rende.  We hebben de tijd niet gehad om naar een training te gaan want in die periode werden veel honden meegelokt door een camionette die met open deur door de wijk reed met een loops teefje in. We hebben Noxy nooit meer teruggezien. Een tranendal ten huize dekindertjes . Het heeft een hele tijd geduurd voor er een nieuwe hond in huis kwam.

 

 

Treuren poezen ook ?

Kan een dier ook treuren? Ik denk het wel.
Elke dag komen twee poezen langs om een bordje kattenvoer te eten. De ene, een jong poesje, wil graag geaaid worden en legt zich languit aan de achterdeur. De andere houdt zich altijd op een afstand en kijkt me indringend aan en na zijn bordje leeg gegeten te hebben blijft hij nog een tijdje aan de achterdeur zitten.
Vlekje kwam dikwijls eens kijken naar de twee poezen alsof ze wilde ze zeggen ” héla ik ben hier de baas ”

Nu Vlekje er niet meer is merkte ik een van de eerste dagen dat de oudste poes in de keuken kwam en op de drempel van de living bleef zitten. Iets wat ze voordien nog nooit heeft gedaan. Zocht ze de aanwezigheid van Vlekje ? Het is een feit dat ze daarna niet meer dagelijks langskomt.
De andere poes is een jong speels beestje dat elke morgen rond mij huppelt en geaaid wil worden. Zij merkte dat Vlekje zich niet meer liet zien en op een morgen rende ze de living in en begon als een gek kriskras  door de living te rennen. Zij heeft dat maar één keer gedaan.

Het speelse poesje dat zich hier wel wil komen nestelen. Ik geef er niet aan toe. Het is een poesje met een thuis.

De oudere poes die soms liever onder de struiken zijn eten krijgt omdat het speelse poesje in de weg loopt.

 

 

 

Een positieve noot

Ik had een beetje tijd nodig om te wennen dat Vlekje hier niet meer is. Ik heb haar verschillende manden , kussentjes, dekentjes , etens-en waterbakken opgeruimd. Het lijkt allemaal niet veel en het is niet groot maar toch zijn er nu veel lege plekken in huis . Ik had  de eerste dagen het er erg moeilijk mee. Onbewust keek ik waar ze wel kon zitten of luisterde ik of ze niet miauwde.
De twee “buiten” poezen ( geen zwerfkatten , die hebben wel een thuis ) kwamen me elke dag bezoeken : de ene zit trouw op afstand te kijken en de andere springt als een gek luid miauwend tegen het keukenraam. Ze lijken het niet te snappen dat Vlekje niet komt kijken. Maar ze zijn beiden allang tevreden dat ze eten krijgen en zitten of liggen dan nog wat na te genieten. Ik vind het leuk dat ze dagelijks eens langskomen ( ik weet ook wel dat het om het eten te doen is , maar toch)

Ik heb mijn gedachten verzet met nog wat in de tuin te werken. Niet lang het was er te koud voor en vandaag voelde de wind zelfs ijzig aan. Dan maar binnenshuis bezig geweest met verstelwerk voor de dochter en voor mezelf lange broeken verkorten. Ik ben gekrompen denk ik  🙂
Om het huis wat op te fleuren heb ik twee takken geknipt van de krulhazelaar en paasversiering aangebracht. Vaas staat op de vensterbank waar  een mand van Vlekje stond. In de hall wat paasgerief bij de planten. Een positieve noot in een tijd dat het bol staat van droevige berichten.