Een positieve noot

Ik had een beetje tijd nodig om te wennen dat Vlekje hier niet meer is. Ik heb haar verschillende manden , kussentjes, dekentjes , etens-en waterbakken opgeruimd. Het lijkt allemaal niet veel en het is niet groot maar toch zijn er nu veel lege plekken in huis . Ik had  de eerste dagen het er erg moeilijk mee. Onbewust keek ik waar ze wel kon zitten of luisterde ik of ze niet miauwde.
De twee “buiten” poezen ( geen zwerfkatten , die hebben wel een thuis ) kwamen me elke dag bezoeken : de ene zit trouw op afstand te kijken en de andere springt als een gek luid miauwend tegen het keukenraam. Ze lijken het niet te snappen dat Vlekje niet komt kijken. Maar ze zijn beiden allang tevreden dat ze eten krijgen en zitten of liggen dan nog wat na te genieten. Ik vind het leuk dat ze dagelijks eens langskomen ( ik weet ook wel dat het om het eten te doen is , maar toch)

Ik heb mijn gedachten verzet met nog wat in de tuin te werken. Niet lang het was er te koud voor en vandaag voelde de wind zelfs ijzig aan. Dan maar binnenshuis bezig geweest met verstelwerk voor de dochter en voor mezelf lange broeken verkorten. Ik ben gekrompen denk ik  🙂
Om het huis wat op te fleuren heb ik twee takken geknipt van de krulhazelaar en paasversiering aangebracht. Vaas staat op de vensterbank waar  een mand van Vlekje stond. In de hall wat paasgerief bij de planten. Een positieve noot in een tijd dat het bol staat van droevige berichten.

Vlekje 1999-2020

De gezondheidstoestand van Vlekje was zodanig dat ze niet meer kon eten en om haar niet te laten afzien heb ik haar met veel hartzeer  laten inslapen. Zij had al een tijdje spijsverteringproblemen en de dierenarts had bij onderzoek vastgesteld dat ze een gezwel had. Gezien haar leeftijd werden geen verdere onderzoeken gedaan. Haar toestand ging langzaam achteruit tot op het punt dat ingrijpen noodzakelijk werd.   De grote foto is deze namiddag genomen .
Eénentwintig jaar was ze bij ons en deelde alle lief en leed. De laatste week zocht ze in de tuin alle plekjes op waar ze vroeger kwam , waar ze water dronk uit de schaal voor de vogels, waar ze lag te zonnen of waar ze bij warmte de schaduw zocht. Ze stapte opnieuw met me mee ’s morgens  tot aan de brievenbus en keek links en rechts de straat in  wellicht om andere poezen te zien. Ze deed haar wandelingetje rond het huis zoals ze vroeger zoveel deed. Ze ging languit aan de achterdeur liggen wat ze al een tijdje niet meer deed. Ze nam afscheid…
Haar plekje in de zetel naast mij en haar mand op de vensterbank zal nu voor altijd leeg blijven . Ik zal haar ontzettend missen.

 

Egel in de tuin

Het gaat niet goed met de egel populatie las ik in de krant! De laatste 10 jaar zou het aantal egels met de helft zijn verminderd.
Elk jaar zie ik in de tuin wel  een egel lopen. Deze week tegen valavond zag ik er eentje. Zodra hij me in de gaten kreeg liep hij weg. Ik had al gemerkt dat het bordje met eten dat ik voor de buitenpoes neerzet onder de haag  elke morgen vol aarde lag. Egeltjes hebben de gewoonte om op het bord met eten te gaan staan. Ik heb geprobeerd om een paar foto’s te nemen, het is toch enigszins  gelukt.
“De egel is een insecteneter die vooral leeft in ‘randzones’ waar een grote diversiteit aan insecten te vinden is, zoals bosranden, hagen en heggen. Maar in het agrarisch landschap zijn veel hagen en heggen op de schop gegaan door ruilverkavelingen en schaalvergroting. Recentelijk is uit diverse onderzoeken ook gebleken dat de biomassa aan insecten (en daarmee het voedsel voor de egel) sterk  achteruitgegaan is in de laatste decennia. Daar zal het massaal gebruik van pesticiden niet vreemd aan zijn.  Ook zijn veel woningen zodanig omringd aan drie zijden door heggen dat de beestjes de straat over moeten om naar een andere tuin te gaan .
Egels staan al tien jaar op nummer 1 in het project ‘Dieren onder de wielen’ wat het aantal gemelde verkeersslachtoffers onder de zoogdieren betreft.” Bron Natuurpunt.

Toen de kinderen nog jong waren hebben we hier eens een winter lang een klein egeltje in de garage in een bak met stro gezet. Het beestje was wellicht vergeten op tijd aan zijn winterslaap te beginnen. Hij hield daar een mini winterslaap want elke dag kwam het uit zijn bak op zoek naar eten! Het liefst gehakt en yoghurt! Hij was zo tam dat je die kon strelen. Op een dag in het voorjaar toen de poort openstond is hij- of was het een zij- het afgestapt de wijde wereld in. Maar ik ben er bijna zeker van dat we de daarop volgende jaren dezelfde egel ( die was ondertussen flink gegroeid) of zijn afstammelingen in de tuin hebben gehad! Wie weet was het een voorouder van het huidige beestje !

Ik zorg er vanaf nu voor dat hij in mijn tuin kan blijven door voldoende voedsel klaar te zetten.
Ik ben er vandoor  ….Ik ga eten klaar gaan zetten!! 🙂

Knokke Hippique 2019

 

Voor de vijfde maal gaat  de Knokke Hippique door  op  prachtig aangelegde terreinen in de Nieuwstraat in Knokke-Heist. Naast het sportieve luik is er ook grote zorg besteed aan entertainment dat verzorgd wordt door het bureau dat ook Tomorrowland entertaint.
Dit alles vind plaats in vier opeenvolgende weekends: van 19 juni tot 23 juni, van 27 juni tot 30 juni (vijfsterrenjumping), van 3 tot 7 juli en van 10 tot 14 juli. De top van de wereldwijde paardensport tekent present op Knokke Hippique. Van de deelnemende ruiters maken er liefst 15 deel uit van de top 30 van de beste ruiters ter wereld.
Er is nog één weekend te gaan , de moeite om het eens te bekijken.  De toegang tot het terrein is gratis en je kunt het zo duur maken als je zelf wilt met drank en eten.
Voor de  meesten onder ons is het een unieke gelegenheid om deze wereld waar alles om paarden draait te zien en te beleven!

Ik ben er elk jaar eens een namiddag naar toe geweest. ( ook omdat ik er niet zover vandaan woon 😉 ) . Verleden jaar maakte ik er ook al een logje over : https://kinderenenkleinkinderen.com/2018/07/15/knokke-hippique-summer-circuit/

Ik reed met de fiets naar het terrein  waar Knokke Hippique plaats vond. In de verte zie je de witte tenten!
De dreef naar het eigenlijke terrein. De auto’s staan op grote parkings tegen aan de straat( gratis! )

Toeschouwers bij een wedstrijd
Baasje niet tevreden. Paard gooide een paar balken op zijn parcours af.

Luxe hotel voor paarden.
De trailers stonden op een meer afgelegen terrein

Het voorbije weekend…

…is voor mij niet zo denderend verlopen.

 

Ik heb in vorige logjes al verteld over mijn” strijd” tegen Colitis Ulcerosa. Eind mei is deze chronische ziekte bij mij vastgesteld. Op dat ogenblik wist ik daar maar héél weinig over. De eerste onderzoeken waren pijnlijk en ik liep na één van de eerste onderzoeken een week lang gekruld van de pijn , zelfs bij het ademen deden mijn ribben pijn.
We zijn nu bijna vier maanden verder en na verschillende kuren met medicatie waarbij enkel bij de laatste kuur een kleine verbetering merkbaar was, onderga ik nu een zware kuur die zes weken duurt. Ik was verwittigd dat er bijwerkingen konden zijn. Dat viel al bij al redelijk mee( aan de ene kant een soort slaap waarbij de hersenen maar niet tot rust kwamen , hoofdpijn , geen eetlust , doodmoe zijn overdag, zich flauw en misselijk voelen bij momenten…) , ik hield me vast aan het feit dat ik toch al meer gevarieerd voedsel kon eten zonder pijn of bijwerkingen te hebben. In het begin heb ik nl. anderhalve maand geleefd op soep, thee en geroosterd brood of beschuiten met wat gekookte hesp of smeerkaas. Meer verdroeg ik niet .

Ik telde nu de dagen af tot 8 oktober ( voor een nieuwe controle )en dan héél waarschijnlijk afbouw van de zwaarste medicatie. Maar het weekend heeft dochterlief me naar de spoed moeten brengen omdat ik een ongelofelijke pijnlijke opstoot kreeg van zenuwpijnen in al mijn gewrichten.  Ik durfde uit mezelf geen ontstekingsremmer nemen gezien de medicatie die ik al inneem.
Een gelukkig toeval was dat de spoedarts van dienst een collega in dezelfde discipline van mijn behandelende arts en die heeft het dossier nagepluisd. Die spierpijnen kwamen zeker voort door de medicatie en ik kreeg hiervoor een stevige ontstekingsremmer en geleidelijk verdween de pijn. Maar terzelfdertijd werd een blaasverzakking vastgesteld. Daarover sprak hij zich niet uit , het kon eventueel een gevolg zijn van de medicijnen. Hij heeft een gynaecoloog opgebeld voor die blaasverzakking(toevallig mijn eigen gynaecoloog) en maandagnamiddag kon ik al terecht. Er werd een ring opgestoken en laat ons hopen dat ik die niet afstoot. Anders wordt het een kleine operatie en dat kan ik er momenteel echt niet bijhebben.
Het gaat in elk geval al beter en elke dag die nu voorbijgaat is er eentje dichter bij 8 oktober en hopelijk zonder nog eens nare bijverschijnselen.

Normaal zou ik dit allemaal niet neerschrijven. Ik heb in die voorbije maanden ondervonden dat veel mensen niet weten wat deze chronische ziekte inhoudt en welke impact dit op je dagelijkse leven heeft.
Ik kan maar één goeie raad geven: Ga jaarlijks eens langs bij een arts en laat een darmonderzoek doen. Zelfs al merk je niets , het is zeker beter dan dat je een kuur moet ondergaan zoals ik nu. Ik heb ook nooit iets gemerkt en dacht steeds dat het mijn maag was die bepaalde voeding niet goed verdroeg! En daar kreeg ik medicijnen voor.

 

Vlekje houdt me steeds gezelschap en ze gaat demonstratief in de zetel zitten
tot ik bij haar kom liggen/zitten. Ze houdt er niet van om gefotografeerd te worden.
Ofwel kijkt ze naar beneden ofwel draait ze haar kopje om.
.

Koeien zijn slim !

Ik was zondag op een bbq met zicht op een verdorde tuin en in de verte een grote geel-verschroeide weide waarin koeien liepen te grazen of moet ik zeggen te hooien! De tuin heeft een poortje dat uitgeeft op de weide .
Plots zagen we een paar jonge stieren over het poortje kijken. Ze bleven er stokstijf staan tot er een waterlans werd genomen en een wasmand  . Die werd gevuld met water en slobberen dat die beesten deden.
Ik geloof niet dat ze tekort aan drinkwater hadden want het bleef bij een beetje slobberen en daarna begonnen ze de bladeren en takken van de enorme treurwilg op te peuzelen. Ze hadden er al zoveel aan gepeuzeld dat er een handje werd geholpen om takken aan te brengen.
Ik denk dat die stieren niet zozeer honger en dorst hadden maar graag een beetje aandacht kregen want ze komen regelmatig tot aan het hekje ,vernam ik .
De andere koeien in de weide hadden er geen erg in want anders komen die ook allemaal aangestormd!

 

 

.

.  

.