Museumavond

Tijdens de zomermaanden is er in Sincfala, het Museum van de Zwinstreek, gelegen in een oude school te Heist elke donderdagavond een muziekvoorstelling en kan je ook een tijdelijke tentoonstelling bezoeken. De tijdelijke tentoonstelling deze zomer gaat over de Romeinen in de Zwinstreek en je komt er ook meer te weten over recente archeologische vondsten uit de Romeinse tijd  oa. gevonden bij de aanleg van de A11.
Elk jaar gaan we met de senioren één keer naar die tentoonstelling en daarop aansluitend een muziekoptreden. Dit jaar was het op 15 augustus omdat het deze keer een optreden was met gitaarmuziek.

De gids wist ons heel veel te vertellen over al de vondsten die tentoongesteld waren. Veel van die scherven  laten ons zien  hoe de Romeinen eeuwen geleden  woonden ,werkten en leefden. Het leuke was ook dat op het einde van deze kleine tentoonstelling je een foto kon maken met een passende achtergrond en eventueel kledij van lang geleden . We kregen de voorzitter zover dat hij samen met zijn vrouw een foto liet maken. De VR bril gaf dan leven aan hetgeen verteld was in een mooi gebracht filmpje. Een paar voorbeelden hieronder.

Na een uur was het tijd om naar de tent te gaan op de speelplaats van de school die vlak achter Sincfala ligt. De grote tent zat stampvol en we konden een tweetal uur genieten van mooie gitaarmuziek in al zijn facetten.  Er was een optreden van drie gitaristen “los del tré”. Hun muziek werd zeer gesmaakt door het talrijk aanwezige publiek . (klik) en je kunt het verhaal lezen van deze drie talentvolle mannen en ook hun muziek beluisteren.

 

’t Molentje

Toen we “de Grote Wateringhe” verlieten, keerden we niet terug op onze stappen maar reden verder langs de smalle landweg in de richting waar we de hoge bomen van de twee kanalen zagen nl het Leopold kanaal een het Schipdonkkanaal , in de volksmond de Stinker en de Blinker genaamd. De weg bleef maar kronkelen en iedere keer dat we dachten aan het kanaal te komen was er weer een bocht die ons niet naar het kanaal bracht.

Eindelijk zagen we tussen de bomen langs de twee kanalen  de brug. Maar ik zag een paar honderd meter ervoor een kapelletje zoals je er zoveel tegenkomt in dit landelijk gebied. Damme is een streek waar er door de volksdevotie vele kapelletjes zijn te vinden: een 40 tal over de verschillende deelgemeenten ! Ik weet dat ze in deze streek zelfs bedevaarten doen naar enkele van die kapelletjes. Dus even op de rem gaan staan en een foto maken.

 

“De Waterhoek is een straatnaam die verwijst naar het gehucht “Waterhoek” in Moerkerke, gelegen ten zuiden van het Leopold- en Schipdonkkanaal. Op tweehonderd meter van de Molentjesbruggen richting Damme treffen we dit kleine gebouwtje aan. Het eenvoudige, mooi witgeschilderde kapelletje, met rode dakpannen op het schuine dak heeft de tand des tijds goed doorstaan. Aan de noordkant wordt het overschaduwd door de eindeloze rijen populieren aan de kanalen. Aan de zuidkant hebben we een prachtig panorama op het dorp en de kerk van Moerkerke. Het werd gebouwd als bescherming tegen de moeraskoorts, die de streek tot het midden van de 19e eeuw regelmatig teisterde “
Toen reden we over de brug waar in de tweede wereldoorlog op die plaats een waar slagveld is aangericht onder de geallieerden en onder de Duitse soldaten en waar ook veel burgers het leven lieten.

Een herdenkingsmonument doet aan dit bloedig gebeuren herinneren . Wil je meer weten over deze slag in september 1944 druk dan op (klik). Ik  heb als kind  vele verhalen over” de slag bij het molentje” mogen aanhoren.De familie langs moederskant was afkomstig uit Middelburg (B) en de familie woonde verspreid in deze streek.
Eenmaal over de brug en vlak naast het herdenkingsmonument staan  bijen-en bloemenpaaltjes te wiegen in de wind( Damme profileert zich als bijenvriendelijke stad). De lange weg naast de kanalen brengt je naar  het bekende restaurant” Siphon “en van daaruit kan je richting Damme rijden.

 

Zo zie je maar waar je terecht kan komen als je even naar de aardbeikwekerij gaat!!  🙂

Stiltehoeve

Vandaag was ik met mijn vriendin terug naar de aardbeikwekerij in Moerkerke. Maar ik wilde niet enkel over en weer rijden. Zoals altijd rij ik met een omwegje terug naar huis.
Deze keer ben ik op zoek gegaan naar het maisdoolhof dat in de omgeving Damme-Moerkerke zou liggen. Geen sinecure om die te vinden. Een boerderij helemaal te velde te bereiken via  kleine wegen. Ik heb het gevonden maar ik wil er een uitstapje van maken met de twee vriendinnen bij onze maandelijkse bijeenkomst. Dus nu nog geen foto’s.
Ik ben dan maar verder blijven doorrijden langs smalle wegen waar je in een inham van de weg moet rijden om een tegenligger te laten passeren!

Op een bepaald ogenblik kwam ik een B&B tegen nl de Grote Wateringhe . Wil dat nu niet die hoeve zijn waar we niet geraakt zijn toen we met het treintje op 11 juli naar Damme reden. De bestuurster van het treintje zag  het niet zitten om langs die smalle wegen te rijden. Toen hebben we voor de taart met koffie  halt gehouden in de omgeving van Damme

Na enige aarzeling zijn we het erf opgereden  en stapten we op de hoeve toe. We werden er onmiddellijk hartelijk ontvangen maar kregen te horen dat het zomerterras wegens de regen vandaag en morgen niet open was.( Het heeft vandaag gedonderd, gebliksemd en gestortregend in onze omgeving).
Gedurende de twee zomermaanden is er in de namiddag een zomerterras maar enkel bij goed weer.
We mochten wel even rondwandelen.  Er zijn grote grasvelden rond de  helemaal verbouwde hoeve en weiden met schapen en er is zelfs een doolhof.

Eenmaal thuis heb ik op internet gezocht en gevonden: Het is niet zomaar een tearoom en B&B. Deze hoeve heeft een voorgeschiedenis en was en is nog steeds een stiltehoeve  (klik) met als achtergrond een sociale inslag.
Ik zou er graag eens een paar dagen willen verblijven te midden van de natuur, ver weg van de drukte van het leven.

  

 

Dagje Veurne

Jullie denken wellicht ” ze verschijnt hier weinig en toch doet ze uitstappen die niet vlak naast de deur liggen”. Dat is waar en ik heb al talrijke uitstappen gedaan in juni en juli. Ik word geholpen door mijn vriendin om zoveel mogelijk de deur uit te gaan. Na een jaar binnenzitten  word je bijna bang om nog de deur uit te gaan en zeker als je je nog niet 100% voelt. Je zou eens een appelflauwte krijgen! Ik geniet van die uitstappen en dat verzet zeker en vast je zinnen want het is helemaal niet leuk als je af en toe niet lekker in je vel zit( hoofdpijn, maagpijn, spierpijn, buikpijn…).
Maar eenmaal terug thuis heb ik géén energie meer over om achter de pc te kruipen. De foto’s ( ben een maniak in foto’s maken als ik onderweg ben 🙂  ) worden geüpload en blijven wachten om in een verhaal gegoten te worden. Zelfs op dagen dat ik de deur niet uitga ben ik allang blij dat ik mijn huishouden zelf kan doen en dat ik zelf in de tuin kan werken. Ik geef toe, ik heb af en toe wat hulp. Ik ken een beetje mijn grenzen anders kan ik weer 1 à 2 dagen rust inbouwen.

Deze week was ik met mijn vriendin naar Veurne. Zij moest voor haar pleegzoon op de Jeugdrechtbank zijn om een verlenging te bekomen van zijn verblijf bij haar en haar man. Omdat ze onmogelijk met openbaar vervoer om 9 uur op de Jeugdrechtbank  kan zijn  breng ik haar met mijn auto. Het is niet de eerste keer dat ik dit doe. Het ergste is dat je dan uren mag wachten voor de zaak voorkomt. Wij zeggen hier dan ” ik kreeg een vierkant gat van al dat wachten”. Exact op het middaguur kwamen we buiten. Alles is goed verlopen.

Op de markt in Veurne  gingen we eten , ik koos voor een typische Veurnse schotel met potjesvlees en Beauvoorder paté de anderen verkozen eerder scampi’s.


De pleegzoon wilde graag een paar vrienden van hem uit Veurne terugzien . Ondertussen gingen wij wandelen en ik ken Veurne  een beetje omdat mijn oudste zoon er omwille van zijn werk heeft gewoond. Deze keer wandelden we langs het kanaal en daar was ik nog nooit geweest. Toevallig ging een brug open en konden we een binnenvaartschip volgen op zijn vaart.

Een eindje verder moest het schip nog door een smalle sluis.
Vlak naast deze sluis staat een herdenkingsmonument van de sasmeester van Veurne. De dichteres Maud Vanhauwaert en ereburger van Veurne( zij is er geboren) schreef de tekst op een van de zijkanten.
Iets verderop zagen we kinderen in een insprong van het kanaal spelen en zwemmen
Nog een blik op het kleine haventje en we wandelden verder terug naar de auto en zagen onderweg prachtige gebouwen. Zulke gebouwen zie je meer in Veurne.

Nog een paar bonbons.

Eenmaal “geproefd ” van de kunstige bonbons wilden mijn vriendin en ik ook de andere wel eens bekijken. Deze week reden we opnieuw naar de zeedijk kant het Zoute en van daaruit wandelden we de dijk af tot het Lichttorenplein.  Benieuwd welke landen de kunstenares Laurence Jenkell  verder gekozen heeft .
Er zijn twintig verschillende ” bonbons” verspreid over de zeedijk. Ik heb er een paar niet, die staan nog verder op de zeedijk en aan het CC Scharpoord. Het was te ver wandelen want we moesten ook nog eens terugkeren naar de auto die in de Bronlaan geparkeerd stond. Het laatste eindje was meer slepen met de voeten dan wandelen, pff. Gelukkig geen gevolgen.

Er was die dag erg veel wind op de zeedijk en mijn vriendin trok zelfs een jasje aan. Ik vond de wind wel pittig maar typisch voor de kust. Dus bleef ik er maar verder blootarms van genieten. Al moet ik toegeven dat we de wind van achter  hadden en bij het terugkeren de Kustlaan kozen waar je enkel bij het voorbijwandelen van de zijstraten bijna omver werd geblazen! In ieder geval heb ik er een zomerkleurtje aan overgehouden. Dan zie je er ook seffens veel gezonder uit , niet te vergelijken met de bleekscheet die ik een tijdje geleden was ,hahaha!

Het was kalm op de zeedijk en hier en daar zag je toch al strandbars goed bevolkt.

Ook die dag zag je veel jongeren op grote go-carts de zeedijk onveilig maken. De grote go-carts hadden de uitbaters ervan allemaal samen gezet daar waar de zeedijk smaller wordt. De jongeren hadden er maar in  te stappen en al joelend reden ze over de zeedijk.  Wellicht schooluitstap . Je kon maar beter aan de kant lopen. Ik gun ze die dolle pret best, want vanaf 1 juli mogen ze nog enkel op het fietspad rijden of op de rijweg ( zeedijk is dan voor twee maanden afgesloten voor autoverkeer)

Wij gingen om een ijsje bij de Post in het Zoute( er is er ook eentje in Duinbergen) . En we installeerden ons op het speciaal terras  hiervoor vlakbij het strand. We waren niet de enigen hé.
Neen al die fietsen op de tweede foto waren niet van ijsjes eters . Het beste en gemakkelijkste voertuig op de zeedijk. Eenmaal de vakantie gestart ga je opnieuw honderden fietsen aan de rand van de zeedijk geparkeerd zien staan.


De windbroeken zijn weer bovengehaald en ze wapperden stevig heen en weer, zeker met zo’n strakke wind.
Het was nog rustig bij de nieuwe redderspost.

En nu de bonbons. Een paar moeten jullie nog zelf gaan zoeken.


Een compositie van bonbons


Oostenrijk
Singapour   Finland  België  Israël
Frankrijk

Rusland

Estland
Indonesië

Spanje


Onbekend.
Wellicht een galerij die er ook eentje gemaakt heeft!

Bijna terug aan de auto nog een foto van een hotel dat in feite al afgebroken moest zijn.Het doet me een beetje denken aan Gaudi 🙂

Aftrap 2

Mise en Plage is nu al een gigantisch succes. Maar de andere activiteiten moeten niet onderdoen. Hoewel er rekening werd gehouden met mogelijk wat minder weer en je “onder dak” had kunnen tafelen is dit met zo’n mooi weer niet nodig.
Mijn vriendin en ik reden zo ver mogelijk tot aan de zeedijk. De streek goed kennende kan je altijd best parkeren op de grens met Duinbergen. Ik heb een parkeerkaart voor een jaar en kan bijgevolg overal staan waar de parkeermeter een groene band heeft. Dus liefst niet een parkeerplaats in een oranje of rode zone. Want daar moet ik bijbetalen.

We wandelden op de zeedijk richting Casino . Het was rustig en op het strand weinig beweging en de meeste strandkabientjes waren gesloten. Zwemmen in zee zat er blijkbaar nog niet in want er waren geen redders te zien op het stuk zeedijk en strand waar wij wandelden. Ook weinig leven in de vele strandbars en beachclubs. Ze moesten precies er nog allemaal aan beginnen. Eigenlijk heerlijk om nu op de dijk te wandelen of op het strand te lopen.

Welkom in Knokke-Heist


Alles is nog rustig

Op de zeedijk wordt reclame gemaakt voor Knokke Hippique.
Vandaag sluit het eerste weekend af. Volgend weekend ( vanaf donderdag tot en met zondag)
zijn er wedstrijden op top niveau. Ik ga dan zeker een kijkje nemen.

Straks zal er hier geen plaatsje meer vrij zijn!

Geen volk te zien!

Blijkbaar was het die dag “schooluitstapdag”.
We zagen verschillende groepen op het strand liggen luieren….

….of een beetje sport doen.

Omdat er nog een groot niveau verschil is ,zie je midden op de foto
een aangelegde zandhelling om naar zee te wandelen.

Een eenzaam kabientje .
‘k zal er een optie opnemen! 🙂

Een voorsmaakje van Sculpture Link.
Dit jaar zijn het uitvergrote snoepjes van de Franse  kunstenares Laurence Jenkell.
Elk snoepje is gewikkeld in de vlag van een land.
Wij zagen er op de korte wandeling een paar :

Vlag van  Portugal

Vlag van Letland

Vlag van Qatar

De andere snoepjes ga ik eens op een rustige namiddag met de fiets gaan opzoeken!

De aftrap is gegeven…

Dit weekend is de aftrap gegeven naar een nieuw toeristisch seizoen in Knokke-Heist.  Braderie in de winkelstraten, Beeldenroute langs de zeedijk, Knokke Hippique en Mise en Plage ,van dit laatste evenement heb ik een paar foto’s gemaakt.

Van donderdagavond tot en met zondagavond laten vijftien chefs uit de Zwinstreek het grote publiek van hun lekkerste gerechten proeven. De Star Buck-tent op het strand  vòòr het Casino biedt plaats aan 1.500 gasten. Het dak van de tent is al van ver te zien. De organisatie hoopt op 15 000 bezoekers gespreid over drie dagen! De lijst van de deelnemende chefs: klik hier. Meer foto’s van de binnenkant: klik hier:

De ingang naar het kook- en eet gedeelte