Nog eens een tussendoortje…

Het was hier even stil . Einde maart vertelde ik dat ik geveld was met een zware verkoudheid. Achteraf bleek het toch om corona te gaan , want die zware verkoudheid eindigde in een sinusitis . Gezien ik de medicatie ervoor niet goed verdraag , moest ik wel alternatieve geneesmiddelen gebruiken en dat gaat veel trager… Daarenboven kreeg ik zo dikwijls erge hoge bloeddruk dat ik er misselijk van was en werkelijk niets anders kon doen dan me rustig houden. Ik vreesde terzelfdertijd dat ik opnieuw een navelbreuk had. Allemaal zaken die je nog meer zenuwachtig maken.
Ik heb opnieuw de huisarts opgezocht en die zei dat ik na zo ’n corona aanval met eerst drie dagen compleet bed houden ( omdat ik niet op mijn benen kon staan) en dan een paar weken met zo’n serieuze sinusitis aanval , dat het wel een drietal maanden kon duren voor ik weer op mijn plooi was. Hij heeft me wel iets gegeven om ( buiten de bloeddrukpilletjes die ik al jaren inneem) die hoge bloeddruk te milderen. Maar ik ben ook naar de chirurg gegaan die me een paar jaar geleden tot tweemaal toe heeft geopereerd. Ik heb geen nieuwe navelbreuk maar een soort luchtbel gekregen als gevolg van de vorige operaties. Niks om me zorgen over te maken zegt hij. Maar de plotse super hoge bloeddruk die kwam en ging wijt hij kordaat aan als gevolg van corona. Twee jaar lang niets van corona ondervonden en nu volle bak!

Het lijkt alsof ik de hele tijd ziek was . Neen dat is het gekke. Er waren dagen dat ik me goed voelde maar dagen dat het helemaal niet ging. Ik beperkte me de hele periode met enkel korte uitstappen op dagen dat het goed ging en dan nog meestal in gezelschap van mijn vriendin. Maar nu lijkt het toch de goeie weg op te gaan. En ook zie ik het bloggen weer zitten.
Gelukkig heb ik mijn tuin waarin ik me al die tijd enigszins kon uitleven en als het niet meer ging kroop ik maar weer in mijn zetel.

Vandaag staat ineens de grote klaproos te bloeien. Mooi toch!

Erfgoeddag

Zondag 24 april was het erfgoeddag. In mijn eigen gemeente heb ik door de jaren heen bijna alles gezien wat die dag opengesteld werd voor het publiek.
Dit jaar werd een prachtig herenhuis opengesteld . In dat herenhuis was de zeevisserijschool gevestigd. In 2005 werd het gesloten en dienden de leerlingen naar Oostende te gaan als ze een opleiding in het visserijmilieu wensten.
Daarna stond het lange tijd leeg. Een tijdje werd het nog gebruikt als afdeling van een school (SBSO )uit Brugge .

Maar heden staat het opnieuw leeg. Welke bestemming eraan zal gegeven worden is een vraagteken. Het is een prachtig herenhuis gelegen in het centrum van de deelgemeente Heist

Het Kasteeltje  is een eclectisch herenhuis, gebouwd in 1921 . Gustaaf Dejonghe liet in de Bondgenotenlaan in Heist-aan-zee een herenhuis bouwen in neo-rococostijl. Dejonghe was een aannemer van bouw- en waterwerken en heraanleg van wegen die zijn fortuin had gemaakt bij de heropbouw van de oostkust na de Eerste Wereldoorlog. Omdat de eigenaar de eerste Heistenaar was die zich een dergelijk herenhuis kon veroorloven kreeg het bij de inwoners de naam van ’t kasteeltje (van Heist).

In 1947 deed de weduwe Dejonghe afstand van de eigendom. In het huis werd de Rijksvisserijschool “de Golfbreker” onder beheer van het Ministerie van Verkeerswezen ondergebracht, vanaf 1983 omgedoopt naar “Visserijschool van de Vlaamse Gemeenschap”.

In 1995 werd het kasteeltje als monument geklasseerd

Het hele gebouw zowel buiten als binnen is goed bewaard en de materialen die binnen gebruikt zijn, zijn van superieure kwaliteit : marmer ,eiken parket, enorme hoge eikendeuren, prachtige ramen en sierlijke gebogen vensters.

Ik heb geprobeerd om foto’s te maken zonder publiek op maar dat was echt niet gemakkelijk. Ik denk dat de bevolking van Heist massaal aanwezig was. Het vissersverleden leeft nog sterk in Heist.
In de inkom is een keramieken herdenkingswand aan gebracht met daarop al de namen van vissers die omgekomen zijn op zee en die hier nog les hebben gevolgd ( door de lichtinval en de drukte kon ik geen betere foto maken)

Voor animatie werd er gezorgd: regelmatig waren er demo lessen en veel mensen gingen nog eens in een bank aanschuiven om te “luisteren naar de meester”. Zelf wilden we in een andere klasje ook eens in een bank aanschuiven maar we pasten er niet in. Dus gingen we maar òp de bank erachter zitten 🙂

Je kon ook met een gids een wandeling maken van een uur in Heist maar daar pasten we voor. We kennen allebei Heist goed ( door ons vroeger werk)

Een grappig moment was toen de directeur samen met zijn stijve secretaresse op zijn hielen( waren acteurs) elk uur de vlaggengroet gingen brengen vooraan het (school)gebouw zoals het indertijd bij het begin van de dag ook gebeurde. Hilarisch om te zien. Maar ik kon door de drukte er geen foto’s van maken.

De directeur en zijn secretaresse op weg om de vlaggengroet te brengen!

Ook was er een tentoonstelling waar je van alles ivm de zeevisserij kon kopen.

Even waanden mijn vriendin en ik ons als de bewoners van dit mooie gebouw

Een geslaagde erfgoeddag en de gemeente mag fier zijn dat ze het gebouw voor een keertje opengesteld hebben en binnenin aangekleed hebben zoals in de tijd dat er hier echt een zeevissersschool was.

Afwisselend eten!

Nu ik een flinke verkoudheid heb gehad ( en er nog wat last van heb) wordt me van alle kanten aangeraden om flink te eten en veel te drinken. Maar ik heb niet zo veel zin in eten en ik doe mijn best om genoeg tot veel te drinken. Telt dat ook voor afwisselend snoepen? Want daar heb ik geen moeite mee 🙂 🙂 🙂

Een tussendoortje….

Ik ben geveld… een flinke verkoudheid met lopende neus, tranende ogen , een blafhoest en hoofdpijn. Het is jaren geleden dat ik zo’n verkoudheid heb gehad. Ik kan alleen maar gissen waar ik die heb opgedaan. In elk geval ben ik er behoorlijk ziek van.
Het is eigenlijk geen onderwerp om dit hier neer te pennen.. Maar het is zo lang geleden dat ik dergelijke verkoudheid heb gehad. Juist in een tijd dat iedereen enkel maar denkt aan corona en recent met een soort buikgriep.
Ik heb in volle coronatijd een ernstige operatie ondergaan en daarna goed opgelet om geen corona te krijgen. En nu op een moment dat het mooi weer wordt en ik in de tuin kan beginnen werken, krijg ik zo’n zware verkoudheid. Niet leuk. Mijn beste vriend is momenteel mijn bed en de zetel , pijnstillers en een stapel zakdoeken…


Lente in mijn tuin

De magnolia de dag dat de zon niet scheen en de lucht voor een groot deel van de dag melkblauw en witgrijs was.( Saharazand was op komst! )
De treurwilg achteraan toont al wat groen en het grasveld voor en achteraan is flink geverticuteerd.
Het saharazand kwam overgewaaid en gaf ons mooi gekleurd avondlicht!
De Forsythia trekt zich op gang en overal bloeien nu de narcissen,
In de tuin heb ik hier en daar wat viooltjes geplant tussen plantjes die de winter overleefd hebben!
De magnolia is nu op zijn toppunt. Linksonder zie je een glimp van de forsythia die nu ook volop bloeit
Nog een vroege bloem van de variant muurbloem in wit en blauwpaars
De mini krulhazelaar

Geen twee zonder drie…

Geen twee zonder drie …zeggen ze wel eens. Blijkt wel eens waar te zijn. Ruim een week lang ben ik wat minder leuke feiten tegengekomen. Die slaan je toch wel even uit het lood.

1-Op een avond dacht ik “morgen moet ik beslist mijn nicht opbellen om te zien of ik mijn tante ( haar moeder) al eens kon bezoeken in het het rusthuis .

Maar ik moest niet bellen de andere dag . Mijn nicht belde die morgen op om mee te delen dat haar moeder in de loop van de nacht vredig was ingeslapen. Ik was wat van streek door dit nieuws omdat ik de avond ervoor zo sterk aan haar had gedacht. Het was wel enigszins te verwachten , ze was 99 jaar en voor haar leeftijd nog in redelijke gezondheid. Het feit dat niemand haar mocht bezoeken , bij momenten ook haar eigen dochter niet, viel haar zwaar en ze kon dit moeilijk verwerken.
Tante ik zal onze gesprekjes missen en ik zal je nooit meer horen zeggen ” niet te lang wachten om nog eens terug te komen ” als ik opstapte . Ze had dan blozende wangen door het genieten van de babbeltjes.

Tante is naar het rusthuis gegaan juist op het ogenblik dat de grote werken op de Natiënlaan gingen beginnen ongeveer twee jaar geleden en ze woonde in de straat die naar dit kruispunt leidde Zij heeft dus de ellende niet moeten meemaken die de bewoners nu nog altijd ondervinden ( bv auto in een andere straat parkeren, met de fiets rijden onmogelijk, laarzen aantrekken om hun huis te bereiken wat lange tijd echt nodig was…) .Ik heb haar welgeteld één keer kunnen bezoeken in het rusthuis want toen kwam corona. Zij woonde niet ver van mij vandaan en zo ongeveer om de maand ging ik bij haar op de koffie. Een héél gezellige tante.

Zij was ook de laatste persoon van een vorige generatie. Zowel aan de kant van mijn vader( 7 broers) als aan de kant van mijn moeder ( 7 zussen en 2 broers) is iedereen overleden. Samen met de kinderen van al die zussen en broers horen alle nichten en neven tot de generatie die stilletjes aan deze wereld zullen verlaten. Dat is nu eenmaal het leven en dat stemde mij toch wat droevig.

2- Een paar dagen later werd ik midden in de nacht ( het was 2.30 )plots wakker door een vreselijk gerommel op het dak. Ik dacht onmiddellijk “ja daar vliegen de pannen van het dak”. Het was stikdonker buiten maar toch heb ik boven door alle ramen rondom gekeken of ik pannen in de dakgoot zag liggen. Neen. In de tuin gaan kijken zag ik niet zitten want dan moest ik al een sterk licht meenemen en daarenboven stormde het die nacht erg. Er waren rukwinden tot 90 à 100 per uur voorspeld. Ik kon moeilijk terug te slaap vatten want ik luisterde voortdurend of er weer zo’n gerommel zou zijn. Niet dus. ’s Morgens vroeg in de tuin gaan kijken maar ik zag nergens pannen die verschoven of gevallen waren. Uiteindelijk bleek aan één van de dakkapellen een groot stuk loketlood losgekomen . Niet te geloven dat dit zo’n lawaai kon maken door het op en neer klepperen. Zoonlief komt het herstellen al heeft hij wat hoogtevrees. Dank je wel.

3-Deze week trok ik op een morgen de rolluiken boven op en ik keek met verbazing naar de oprit. Ik wist niet wat ik zag! Het rechthoekig muurtje van de brievenbus lag verspreid op de oprit. Een auto ( en het moet wel een stevige auto geweest zijn ) heeft midden in de nacht de brievenbus geramd. De sporen van autobanden zijn te zien en tussen de brokstukken lag glas van een kop- of achterlicht met kader en al. Vast laten stellen door de politie en verzekering verwittigd. Er wordt gedacht aan een terreinwagen volgens de grootte van het lichtframe. Mijn auto staat zelden buiten en zeker niet ’s nachts . Anders had die gedeeld in de brokken want de dekplaat was doorgeschoven naar de kant waar ik de auto parkeer Op de foto had de politie de dekplaat wat teruggeschoven zodat ik uit de garage kon.
Dader tot nu toe onbekend tenzij hij in de buurt een garage gaat opzoeken. Volgens de politie krijgen de garagisten een bericht van hen wanneer er vluchtmisdrijven zijn met schade . ’s Avonds is de zoon langsgekomen met een camionette om het puin op te ruimen. En wat nu? Een nieuwe brievenbus zetten of met de grond gelijkmaken. Een ander muurtje kan gebruikt worden als brievenbus door een gat te maken aan de voorkant. Het was de tegenhanger van de kapot gereden muur met een houten poortje tussenin. Die is al lang geleden verdwenen , kapot door onze spelende bengels. Achteraan is er een open ruimte met een deurtje om eventuele pakjes in te leggen. Wat waren we indertijd voorzienig 🙂 😉

brievenbus aan diggelen
puin is opgeveegd

Maar tussen in heb ik wel enkele wandelingen gemaakt. Niets zo goed als eens langs het strand wandelen om je hoofd leeg te maken… Dat is voor een volgende keer.

Damme

Hoe je ook naar Damme rijdt de Schellemolen is het eerste wat je ziet als je het stadje binnenrijdt.

Maar de monumentale kerk is ook een herkenningspunt evenals het mooie gotische stadhuis  daterend uit de 15de eeuw. In de nissen op de voorgevel zie je belangrijke personen uit de Damse geschiedenis.
De brug over de Damse vaart was versierd met lichtjes alleen was het op dat moment niet donker genoeg om het goed te zien op de foto en de rivierboot ” de Lamme Goedzak” wachtte op toeristen om heen en weer te varen tussen Brugge en Damme.

Een Brugse vriendin en ik trokken op een koude maar gelukkig droge namiddag naar Damme om de tentoonstelling van de bloemenkunstenaar Frederiek Van Pamel te bezoeken ( klik) Gezien je moest reserveren en er nooit teveel volk ineens was, kon je rustig deze tentoonstelling bezoeken.(Sorry het was maar tot 9 januari 2022 ) .
Verleden jaar ging het niet door wegens Corona . De vorige uitgaven waren mooi en deze was even mooi. Het historische Sint-Janshospitaal en de aansluitende gebouwen waren het decor voor deze tentoonstelling.

De bloemenkunstenaar heeft verschillende kamers in het oude gebouw aangekleed en dit jaar werden de rusthuiskamertjes ook gebruikt om bloemencreaties te tonen. De apotheose was in de vroegere kerk waar een slingerende tafel onder een bloemenweelde gedekt stond
Ik heb er een diashow van gemaakt.

Deze keer kon je ook in de grote tuin wandelen tot aan een verwaarloosd kapelletje. Om dan terug te keren naar een binnentuin waar de kruisweg is uitgebeeld in kleine nissen. Dan stapte je via een klein torengebouwtje binnen en wandelde je door een lange gang waar de rusthuiskamertjes waren . In de kerk waar de gedekte tafel stond is nog een biechtstoel aanwezig en een mooi orgel achteraan en een altaar. vooraan. Mooi bewaarde glasramen lieten het licht binnen.

Toen we buitenkwamen wilden we nog een kop koffie drinken. Maar de meeste tearooms waren die dag gesloten en deze die open waren: eentje mochten we niet binnen wegens volzet (= corona) Bij een ander hadden we meer geluk : een rustiek ingerichte zaak met een open voutekamer. Van daaruit hadden we een mooi zicht op het gelijkvloers gedeelte . De twee pannenkoeken waren zo gevouwen dat ze er uitzagen als een kerstboom. Ze smaakten heerlijk.

Daarna stapten we terug naar de ietwat buiten het centrum gelegen parking en reden we elk een andere richting uit naar huis. Toch nog even halt gehouden om een foto te maken van een mooie zonsondergang met in de verte de bomen van “de stinker en de blinker”