De Zavel

Klokslag 14 uur was het concert gedaan en in een mum van tijd was het in het park weer rustig. Velen kwamen tijdens hun middagpauze hun boterhammetje eten en  dan terug naar hun bureau!
Wij wandelden met ons groepje het park uit richting De Zavel. Zeer waarschijnlijk won men hier in het verleden zand (zavel is kleihoudend zand) . De Zavel  is een wijk in het historische hart van Brussel en is een plaats waar kunst, cultuur en gastronomie hoogtij vieren. Op de Zavel ontdek je het allerbeste van de Belgische chocolade zoals Godiva, Wittamer of Pierre Marcolini … Hier zijn ook veel antiekwinkels, couturierzaken, restaurants . In het weekeinde is er op dit plein een antiekmarkt.
Er was beloofd dat we in een chique patisserie een taartje mochten uitkiezen en iedereen repte zich natuurlijk,hahaha! De Zavel ligt op korte wandelafstand van het Warandepark.

Op het hoogste punt van de Zavel legde men het parkje de Kleine Zavel aan. Een parkje  met bronzen beelden voorstellende de 48 ambachten en omgeven door een fraai uitgewerkte smeedijzeren afsluiting.

Tien levensgrote arduinen beelden staan  in het parkje opgesteld rondom het centraal geplaatste standbeeld van de graven Egmont en Hoorn. Beide graven worden voorgesteld op het ogenblik dat zij naar het schavot worden geleid. Egmont, met de hoed op het hoofd en een zakdoek in de hand, vertoont een wilskrachtige uitdrukking. De graaf van Hoorn houdt zijn fluwelen hoed in de ene hand en legt de andere op de schouder van zijn lotgenoot. 

De tien standbeelden stellen mannen voor wier politieke bedrijvigheid en begaafdheid tot de roem van de zestiende-eeuwse Nederlanden hebben bijgedragen. Eentje kent iedereen :Mercator.

Eenmaal boven zagen we deze mooie kerk die we gedeeltelijk ook al zagen vanuit het parkje: De Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavelkerk

De kerk valt op door haar 14 m hoge glasramen. De middelen om een toren te bouwen ontbraken indertijd. Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavel was de kerk van de Brusselse wapengilden, die er elk een altaar hadden. Er was die dag een doopplechtigheid en we konden enkel eventjes achteraan een kijkje nemen.

 

Maar waar bleef dat taartje nu dat ons beloofd werd?

Hier moesten we zijn midden op het plein van de Grote Zavel en toen ging een lichtje branden wanneer de voorzitter ons zei dat we een chique taartje gingen eten! Bij Wittamer (klik) een icoon voor vele generaties Belgische patissiers en chocolatiers.

Een plaatsje op dit terras bemachtigen is al een huzarenstukje. Emmy en ik gingen binnenzitten aan een tweepersoonstafeltje. Toen bleek dat dit het enige tafeltje binnen was en bedoeld voor mensen die een bestelling kwamen ophalen . We mochten blijven zitten en de sympathieke verkoper nam nog een foto van ons beiden! Op de achtergrond de medereizigers die op het terras zaten te puffen.  Want het was die dag erg warm. Wij zaten in de koele patisserie. 🙂

Toen was het tijd om de trein in het Centraal station te nemen om huiswaarts te keren. Een mooie dag was het letterlijk en figuurlijk! Voor mij nog extra mooi want Emmy bleef de hele namiddag bij ons.

 

Een terugblik (bis)

Eenmaal thuis kon de genezing verder worden gezet. Eerst en vooral moest ik zien dat mijn gewicht weer omhoog ging en dat lukte aardig omdat ik geen medicatie meer moest nemen en mijn reuk- en smaakzin terugkeerde. Voordien smaakte alles naar “karton”. Ik moest er wel een inspanning voor doen want na al die maanden heel weinig eten verdroeg mijn maag enkel kleine hapjes. De dokter raadde aan om meermaals( 6 maal) per dag een kleine maaltijd te nemen.

Het werd me ten stelligste aangeraden om de pillen voor bescherming van de maag niet te vergeten. In het ziekenhuis kreeg ik dat aanvankelijk via een baxter maar op het einde kreeg ik dag en nacht een pilletje. Maar zelfs met die medicatie kreeg ik soms zo’n aanvallen dat ik er ziek van was . Pijnstillers moest ik zoveel als mogelijk zien te vermijden  omdat dit weer langs de maag moest gaan. Zo’n aanval kon( en kan nog) een drietal dagen duren naar een piekmoment toe om dan weer af te zwakken. Niet te achterhalen welk voedsel die reactie kon veroorzaken.

Ik ondervond dat mijn geheugen niet zo goed was , ik vergat veel ( en nog) en kwam soms niet op de woorden wanneer ik iets vertelde. Zeurende hoofdpijn bij de vleet en ook niet goed kunnen slapen. Mijn vriendin zorgde ervoor dat ik zo veel als mogelijk buitenkwam en daarvoor deden we kleine uitstappen die voor mij vermoeiend waren maar ergens toch deugd deden. Platte rust nadien.

Het heeft ook maanden geduurd eer de evenwichtsstoornissen verdwenen. Aan de arm van de vriendin voelde ik me zekerder .Fietsen zat er de eerste maanden al helemaal niet in .

Ik kreeg ook tandpijn en dit ging maar niet over integendeel het werd zo hevig dat ik de tandarts opzocht. Een heleboel foto’s werden genomen maar geen enkele tand was ontstoken en  ik kon ook niet echt zeggen waar het precies pijn deed. Toen de tandarts verder vroeg bleek dat de pijn voortkwam van een mondstuk dat  gedurende de operatie in mijn mond was gestoken. Daar heb ik natuurlijk geen weet van door de verdoving. Alleen wist ik haar te vertellen dat ik regelmatig mijn mond niet dicht kreeg als ik aan het eten was en eerst een tik tegen mijn kin moest geven. Door de lange duur van de operatie was dit volgens haar de reden van die zogenaamde tandpijn en het niet dichtgaan van mijn onderkaak bij het eten.   Even nog wat geduld hebben was haar raad ! Inderdaad is dit na een tijdje overgegaan.

De kapster verwittigde me dat ik méér haar verloor dan normaal. Dat was een gevolg van de maanden antibiotica slikken en de huisarts schreef me speciale ampullen voor om de haargroei te bevorderen. Buitenstaanders hebben dit wel niet gemerkt , ik ben gezegend met een flinke bos haar. maar  aan weerszijden van mijn hoofd kreeg ik dunne plekken . Onlangs zei ze me dat er nu toch al overal nieuwe stoppels haar groeiden.

Tijdens de zomermaanden  begon ik enorm last te krijgen van gewrichtspijnen over mijn hele lichaam: schouders, rug, ellenbogen  , knieën , enkels , vingers en tenen. Lang geleden heb ik een auto ongeval gehad en na een aantal jaren doken de eerste gewrichtspijnen op . Volgens de huisarts was de oorzaak terug te vinden bij het ongeval. Dat was tot nu draaglijk geweest maar  de opstoot   was zo erg in augustus dat ik daardoor gestopt ben met bloggen : mijn hele lichaam deed pijn ook op de pc typen was te moeilijk. Ik kreeg geen pijnstillers (omwille van de broze toestand van mijn maag) maar volg nu een kuur met alternatieve medicijnen en dat brengt soelaas weliswaar langzaam aan.

Bij controle bij de chirurg kreeg ik de horen dat de operatie heel goed gelukt was en dat ik ferm veel chance heb gehad dat ik geen stoma heb of het had ook fataal kunnen zijn… De genezing zal zeker een jaar duren en geen 6 maanden zoals hij aanvankelijk vertelde. Ik kan daar best mee leven . Ik kan er ook niets aan doen dat ik zo moeilijk medicatie verdraag en de genezing daardoor trager verloopt. Ik hoop alleen dat ik van nu af aan gespaard mag blijven van  verdere nevenverschijnselen.
De maanden medicatie en antibiotica die ik heb ingenomen voor een ziekte die ik uiteindelijk niet had heeft een ware puinhoop veroorzaakt in mijn lichaam. Gezien mijn leeftijd is de genezing ook niet meer zo vanzelfsprekend.

Denk nu niet dat ik al die maanden passief heb geleefd. Veel rusten dat wel , maar toch veel de deur uit voor een paar uurtjes. Soms heb ik de andere dag wel eens platte rust moeten inbouwen omdat ik teveel gevergd had van mijn lichaam. Het huishouden en de tuin dat kan ik al een tijdje weer aan. Het zwaardere werk zoals snoeien is wel voor de tuinman.
Dat was  een overzicht hoe het met mij de afgelopen maanden is gegaan na een zware operatie die er niet mocht geweest zijn. Ik heb veel foto’s gemaakt  maar had dikwijls niet meer de kracht om ze allemaal te tonen en die ga ik jullie in volgende blogjes tonen.

 

Een terugblik.

Een terugblik op het voorbije jaar !

Begin februari werd ik geopereerd aan de dikke darm na meer dan een half jaren sukkelen. Sukkelen , ik mag beter zeggen afzien. Einde mei 2018 kreeg ik de diagnose dat ik Colitis Ulcerosa had ( een chronisch dikke darm ontsteking). Ik heb daar al meer over verteld in vorige blogposten. Ik kreeg steeds maar zwaardere medicatie en omdat dit blijkbaar niet genoeg hielp heb ik daar bovenop nog vier maanden antibiotica moeten nemen. Verbetering kwam er niet  en op den duur kon ik niet meer eten noch slikken en bestond mijn menu uit soep, thee en beschuitjes… ik vermagerde 20 kg. Ik voelde me zo ziek na iedere pil die ik drie keer daags moest innemen.
Begin januari 2019 nam een andere specialist mijn dossier over en na één consultatie en een ct scan nam hij contact op met een chirurg en werd een operatiedatum bepaald. Toen de specialist mijn dossier inkeek heb ik hem horen vloeken !! Hij hielp me de paar weken te overbruggen tot aan de operatiedatum en einde januari werd ik geopereerd en werd een groot stuk dikke dam weggesneden. Achteraf heb ik vernomen dat het hoogdringend was en ik veel geluk heb gehad dat ik dit nog kan na vertellen!

En dan moet je horen dat er indertijd een verkeerde diagnose werd gesteld en dat ik helemaal geen chronische dikke darm ontsteking heb gehad. Een ontsteking zal ik wel gehad hebben maar toch niet de levenslange chronische ontsteking.

zicht vanuit mijn ziekenhuiskamer

Eerst werd geprobeerd met een kijkoperatie  maar mijn toestand was zo ernstig dat ik op hetzelfde ogenblik een operatie heb ondergaan die meer dan 5 uur duurde( de chirurg had me verteld dat zo’n operatie ongeveer anderhalf uur duurde). Ik ben twee dagen op intensieve moeten blijven en dan mocht ik naar een kamer waar ik meer dan veertien dagen kon genieten van het mooie uitzicht en de goede zorgen van dokters en verpleegsters. Achteraf kom  je pas te weten dat mijn toestand precair was en dat dit de reden was dat twee tot driemaal per dag de chirurg langskwam en ook de hele dag en nacht verplegend personeel zag langskomen. Voor verveling geen tijd en sommige verpleegsters kwamen op den duur even uitblazen van hun hectische werk ! Deur dicht en even een babbeltje slaan.

Toen de derde week ingezet werd  zei de chirurg dat ik een dag mocht bepalen wanneer ik naar huis wilde. Mijn zelfredzaamheid moest groot genoeg zijn . Ik dacht dat  het wel zou gaan met de hulp van de kinderen en een reuze goeie vriendin( die me tot nu blijft helpen ).
Het was moeilijker dan ik vermoed had. Maar na een paar weken lukte het me om samen met mijn vriendin boodschappen te doen.

Ik heb tijdens die weken in het ziekenhuis prachtige zonsondergangen gezien

Toen ik pas uit het ziekenhuis kwam was het enige wat ik wilde onder een dekentje kruipen in de zetel. En dan nog liefst met mijn kleren aan. Ik had allang genoeg in het ziekenhuis in een slaaphemd rondgelopen. Ik heb een hekel aan pyamas. De pijpen slingeren ofwel rond mijn benen of kruipen omhoog. Dan nog liever een slaaphemd tot aan mijn knieën. Ik had wel pyamas mee maar ik verdroeg de elastiek niet op de ferme snede op mijn buik .
Na een paar dagen kon ik al behoorlijk rondlopen en na ruim een week maakte ik zelf mijn eten klaar. De frigo en diepvries waren volgestopt. Er was gezorgd voor thuishulp om maaltijden klaar te maken maar die dienst maakte het zo ingewikkeld dat ik na twee keer het voor bekeken hield en zei dat ik mijn plan wel zou trekken. De hulp werkte in blokken van twee uur. Ze kwam om 14 uur om eten klaar te maken! Dat kon toch de andere dag opgegeten worden, zei ze ! Ja mijn oor, die dag moest ik bij manier van spreken op mijn kin kloppen. Gelukkig haalden de kinderen eten aan of maakten ze eten voor me!
Ik kwam op woensdag thuis. De donderdag kwam iemand van de mutualiteit op bezoek kijken hoe zelf redzaam ik was.
Daar ging het helemaal niet over . Ik kon mijn kleren af en aandoen en ook mezelf wassen en zelfs naar boven gaan slapen ( al was dat op dat ogenblik meer naar boven kruipen). Ik wilde enkel iemand om eten klaar te maken want die kracht had ik niet en eten aanhalen kon ik evenmin. Ik zou na een “interview” (?)van twee uur hulp krijgen vanaf de volgende maandag. En ondertussen vroeg ik haar? Mijn kinderen konden toch voor eten zorgen! Alsjeblief die gaan ook werken hé!
Ik heb het twee blokken van twee uur volgehouden en toen gezegd dat er niemand meer moest komen. Paniek , plots konden er twee blokjes van telkens twee uur vanaf, voor de niet verstaanders ineens kreeg ik vier uur na elkaar hulp… Ik had meer dan genoeg van die papierneukerij en zei met klem dat ik geen hulp meer nodig had en moest het nog eens ferm herhalen. Schrik dat ik zou klagen bij de dienst zeker! Ach dat mens volgde letterlijk de papierwinkel.
Mijn kinderen en mijn vriendin hebben me door die eerste weken gesleurd en ondertussen had ik ook opnieuw een poetshulp gekregen.

Vlekje heeft me veel gezelschap gehouden en heden zit ze ’s avonds nog steeds te wachten tot ik in de zetel kom zitten!

wordt vervolgd

Museumavond

Tijdens de zomermaanden is er in Sincfala, het Museum van de Zwinstreek, gelegen in een oude school te Heist elke donderdagavond een muziekvoorstelling en kan je ook een tijdelijke tentoonstelling bezoeken. De tijdelijke tentoonstelling deze zomer gaat over de Romeinen in de Zwinstreek en je komt er ook meer te weten over recente archeologische vondsten uit de Romeinse tijd  oa. gevonden bij de aanleg van de A11.
Elk jaar gaan we met de senioren één keer naar die tentoonstelling en daarop aansluitend een muziekoptreden. Dit jaar was het op 15 augustus omdat het deze keer een optreden was met gitaarmuziek.

De gids wist ons heel veel te vertellen over al de vondsten die tentoongesteld waren. Veel van die scherven  laten ons zien  hoe de Romeinen eeuwen geleden  woonden ,werkten en leefden. Het leuke was ook dat op het einde van deze kleine tentoonstelling je een foto kon maken met een passende achtergrond en eventueel kledij van lang geleden . We kregen de voorzitter zover dat hij samen met zijn vrouw een foto liet maken. De VR bril gaf dan leven aan hetgeen verteld was in een mooi gebracht filmpje. Een paar voorbeelden hieronder.

Na een uur was het tijd om naar de tent te gaan op de speelplaats van de school die vlak achter Sincfala ligt. De grote tent zat stampvol en we konden een tweetal uur genieten van mooie gitaarmuziek in al zijn facetten.  Er was een optreden van drie gitaristen “los del tré”. Hun muziek werd zeer gesmaakt door het talrijk aanwezige publiek . (klik) en je kunt het verhaal lezen van deze drie talentvolle mannen en ook hun muziek beluisteren.

 

’t Molentje

Toen we “de Grote Wateringhe” verlieten, keerden we niet terug op onze stappen maar reden verder langs de smalle landweg in de richting waar we de hoge bomen van de twee kanalen zagen nl het Leopold kanaal een het Schipdonkkanaal , in de volksmond de Stinker en de Blinker genaamd. De weg bleef maar kronkelen en iedere keer dat we dachten aan het kanaal te komen was er weer een bocht die ons niet naar het kanaal bracht.

Eindelijk zagen we tussen de bomen langs de twee kanalen  de brug. Maar ik zag een paar honderd meter ervoor een kapelletje zoals je er zoveel tegenkomt in dit landelijk gebied. Damme is een streek waar er door de volksdevotie vele kapelletjes zijn te vinden: een 40 tal over de verschillende deelgemeenten ! Ik weet dat ze in deze streek zelfs bedevaarten doen naar enkele van die kapelletjes. Dus even op de rem gaan staan en een foto maken.

 

“De Waterhoek is een straatnaam die verwijst naar het gehucht “Waterhoek” in Moerkerke, gelegen ten zuiden van het Leopold- en Schipdonkkanaal. Op tweehonderd meter van de Molentjesbruggen richting Damme treffen we dit kleine gebouwtje aan. Het eenvoudige, mooi witgeschilderde kapelletje, met rode dakpannen op het schuine dak heeft de tand des tijds goed doorstaan. Aan de noordkant wordt het overschaduwd door de eindeloze rijen populieren aan de kanalen. Aan de zuidkant hebben we een prachtig panorama op het dorp en de kerk van Moerkerke. Het werd gebouwd als bescherming tegen de moeraskoorts, die de streek tot het midden van de 19e eeuw regelmatig teisterde “

Toen reden we over de brug waar in de tweede wereldoorlog op die plaats een waar slagveld is aangericht onder de geallieerden en onder de Duitse soldaten en waar ook veel burgers het leven lieten.

Een herdenkingsmonument doet aan dit bloedig gebeuren herinneren . Wil je meer weten over deze slag in september 1944 druk dan op (klik). Ik  heb als kind  vele verhalen over” de slag bij het molentje” mogen aanhoren.De familie langs moederskant was afkomstig uit Middelburg (B) en de familie woonde verspreid in deze streek.

Eenmaal over de brug en vlak naast het herdenkingsmonument staan  bijen-en bloemenpaaltjes te wiegen in de wind( Damme profileert zich als bijenvriendelijke stad). De lange weg naast de kanalen brengt je naar  het bekende restaurant” Siphon “en van daaruit kan je richting Damme rijden.

 

Zo zie je maar waar je terecht kan komen als je even naar de aardbeikwekerij gaat!!  🙂

Stiltehoeve

Vandaag was ik met mijn vriendin terug naar de aardbeikwekerij in Moerkerke. Maar ik wilde niet enkel over en weer rijden. Zoals altijd rij ik met een omwegje terug naar huis.
Deze keer ben ik op zoek gegaan naar het maisdoolhof dat in de omgeving Damme-Moerkerke zou liggen. Geen sinecure om die te vinden. Een boerderij helemaal te velde te bereiken via  kleine wegen. Ik heb het gevonden maar ik wil er een uitstapje van maken met de twee vriendinnen bij onze maandelijkse bijeenkomst. Dus nu nog geen foto’s.
Ik ben dan maar verder blijven doorrijden langs smalle wegen waar je in een inham van de weg moet rijden om een tegenligger te laten passeren!

Op een bepaald ogenblik kwam ik een B&B tegen nl de Grote Wateringhe . Wil dat nu niet die hoeve zijn waar we niet geraakt zijn toen we met het treintje op 11 juli naar Damme reden. De bestuurster van het treintje zag  het niet zitten om langs die smalle wegen te rijden. Toen hebben we voor de taart met koffie  halt gehouden in de omgeving van Damme

Na enige aarzeling zijn we het erf opgereden  en stapten we op de hoeve toe. We werden er onmiddellijk hartelijk ontvangen maar kregen te horen dat het zomerterras wegens de regen vandaag en morgen niet open was.( Het heeft vandaag gedonderd, gebliksemd en gestortregend in onze omgeving).
Gedurende de twee zomermaanden is er in de namiddag een zomerterras maar enkel bij goed weer.
We mochten wel even rondwandelen.  Er zijn grote grasvelden rond de  helemaal verbouwde hoeve en weiden met schapen en er is zelfs een doolhof.

Eenmaal thuis heb ik op internet gezocht en gevonden: Het is niet zomaar een tearoom en B&B. Deze hoeve heeft een voorgeschiedenis en was en is nog steeds een stiltehoeve  (klik) met als achtergrond een sociale inslag.
Ik zou er graag eens een paar dagen willen verblijven te midden van de natuur, ver weg van de drukte van het leven.