wandeling in de groene gordel van Heist

Op een warme dag in augustus gingen de Senioren wandelen in de  minder bekende Groene gordel Heist-West. Die bestaat uit 3 afzonderlijke delen. Samen goed voor ruim 100 ha verrassende natuur. Zowel de Baai van Heist, Sashul-Vuurtorenweiden als de Kleiputten van Heist zijn specifiek.
Er staan plakkaten met uitleg maar  omdat die niet goed leesbaar zijn op de foto’s maakte ik een kleine resumé:

“De plassen en greppels van de Vuurtorenweiden ontstonden door een opeenvolging van veenvorming, afzetting van slib na overstromingen, geleidelijke inpoldering en turfontginning.
Rond de plassen groeit onder andere riet, lisdodde, waterereprijs, watermunt en harig wilgenroosje. Op de wat hoger gelegen, drogere bulten vind je kamgras en veldgerst.
Op de weiden broeden onder andere de waterral, waterhoen, meerkoet, slobeend, kleine karekiet, rietzanger, blauwborst en de Canadese gans. In de winter en tijdens het trekseizoen laat ook de watersnip zich al eens spotten.”

Door de aanhoudende droogte wandelden we in een eerder verdord landschap en kregen we weinig vogels te zien en nog minder bloeiende planten.

. .

.

.

Wij namen de lange route maar je kunt halverwege ook via dit trapje de wandeling aanvatten.
.

Zicht op de twee vuurtorens tegenaan de zeedijk.

.

De meeste wandelaars gingen via een steile trap naar beneden
om  terug te keren naar de start via de oude vuurtoren .
.

Een vriendin en ikzelf verkozen om over de lichtenlijnbrug( klik) tot aan de Baai van Heist te wandelen…

…waar ook een plakkaat met de nodige uitleg staat.

 De Baai van Heist is een natuurgebied  van 50 ha groot

.
Na de wandeling werden we getrakteerd op een koffie met pannenkoek.

Mijn familie (1)

Toen  de hele familie verzameld was in Kemmel op het plein genaamd de Dries ( een woordje uitleg over Dries) gingen we ontbijten in het Labyrint gelegen aan de Dries. Een uniek café en restaurant met oude volksspelen en gezelschapsspelen. Op de eerste verdieping is er een archeologisch museum die Keltische vondsten van onder de Kemmelberg toont. In de tuin is een echt labyrint. Maar daar konden we niet van genieten. Het Café-restaurant was in feite gesloten door omstandigheden. We konden er enkel ontbijten.

 

Daarna  bewonderden we op het plein het Gapertje. De nodige humoristische uitleg kregen we van Ingrid en Luc.

Toen stapte iedereen in de auto en reden we door naar de Kemmelberg

Maar er was geen tijd uitgetrokken om de commandobunker te bezoeken en dat vonden we allemaal wel jammer. We schikten ons naar de organisatoren, Luc en Ingrid, die het programma van deze dag hadden gemaakt.

 Op de Kemmelberg( 156 meter hoog daarmee de hoogste heuvel van de West Vlaamse bergen) beklommen we de Belvedère uitkijktoren en genoten van het weidse uitzicht . Jammer was het die dag geen helder weer. Want anders kun je tot 40 km ver kijken. De huidige toren is pas gebouwd zes jaar na Wereldoorlog I . De vorige was een houten toren.

Iedereen trok langs een smalle wenteltrap naar boven om van het mooie landschap te genieten.

Daarna reden we verder en sommigen gingen te voet maar ja de auto’s moesten mee want we keerden niet langs hier terug.

“Op de Kemmelberg staat sedert 1932 een 16 meter hoge zuil als herdenking aan de Franse soldaten die sneuvelden tijdens de slag bij Kemmel in de Eerste Wereldoorlog. Deze zuil symboliseert de Romeinse godin Victoria, godin van de overwinning, met opengesperde vleugels en een lauwerkrans in elke hand. In de volksmond wordt dit beeld wel eens De Engel genoemd.”
Het beeld is van de Franse Beeldhouwer  Adolphe Masselot.

“Op de helling van de Kemmelberg – die in 1918 ‘kale berg’ genoemd werd vanwege de grondige vernietiging van alle vegetatie – verzamelt een ossuarium de stoffelijke resten van 5.294 Franse soldaten. De meesten sneuvelden tijdens de slag om de berg, slechts 57 van hen zijn geïdentificeerd. Op de zuil van het ossuarium prijkt de Franse haan. ”

Zij die de auto bij de Engel hadden geparkeerd moesten de heuvel op om die te halen!Ondertussen hield Margaux de wacht met haar poppen bij het standbeeld van de Franse helden.

Toen de zeven auto’s weer bij elkaar waren reden we door naar  de Lettenberg!

“De Lettenberg of Calvarieberg, is een heuvel bij Kemmel. De berg ligt tegen de Kemmelberg aan. De top ligt op 95 meter hoogte.”
In de Lettenberg kan je nog vier betonnen bunkers uit de Eerste Wereldoorlog terugvinden. De schuilplaatsen zijn door Britse soldaten gebouwd in het voorjaar van 1917. Ze vormden de toegang naar een ondergronds hoofdkwartier. Dit ondergronds hoofdkwartier is niet meer toegankelijk. In april 1918 vielen de bunkers in Duitse handen. Eén constructie werd een medische post.  Eén schuilplaats biedt nu onderdak aan vleermuizen. De Lettenbergsite is toegankelijk via een wandelpad. ”

.

Eén van de beelden van de kruisweg

“De eerste kruisweg werd na 1927 geplaatst door Alexander Joseph Sels, nadat hij de Lettenberg had gekocht van de familie Delobel. De Lettenberg is met de bunkers een herdenkingssite van WO I, met de kruisweg een spirituele site en tot slot met de nieuwe kruisweg een moderne artistieke herdenkingsplaats. Jaarlijks worden op Goede Vrijdag een gebedstocht en kruisweg georganiseerd naar het Calvariekruis op de Lettenberg”

.

Het liep tegen de middag en in Wulvergem gingen we eten.

wordt vervolgd !

Nieuws…

AZ Zeno

…van de ziekenboeg!

Gisteren opnieuw naar het ziekenhuis voor een controle. Na drie maanden kwam eindelijk het verlossende woord.
“Er is verbetering te zien”. Al is het maar ieniemiene , het is in elk geval positief nieuws in plaats van telkens ” geen verbetering te zien”. En daarna terug naar huis met weer andere medicatie . Een beetje sterkere dan de vorige. Deze  keer moet ik er ook bovenop de vorige nog iets bij slikken. Gelukkig ondervind ik tot nu toe niet veel nevenverschijnselen, behalve dat ik vlug moe ben en me dikwijls niet goed kan concentreren. Dat is ook de reden dat ik behalve logjes maken niet veel bij jullie kom lezen. Ik zal zeggen zoals de dokter” het komt allemaal wel terug goed, maar het duurt nog een beetje”
Toen ik op de monitor meekeek tijdens het onderzoek zag ik seffens dat de ontsteking hier en daar ietsje minder was. Een opluchting nu ik medicijnen neem die erg zwaar zijn . Ik heb de dokter even in haar schouder geknepen van blijdschap. Nu mag ik zes weken wachten voor een nieuwe controle. Eerst was het om de veertiendagen ,dan een maand en nu zes weken.

Nu weet ik wat  Colitis Ulcerosa is! (klik)

Folkloremarkt in Heist

Al sinds 1968 is er tijdens de maanden juli en augustus folklore markt in Heist. Elke week op donderdag van 14 tot 18 uur. In de begin jaren kon je veel oude ambachten zien . Met de jaren is dat wel verminderd maar toch wordt er elk jaar geijverd om handwerk en ambachten te tonen. Het is er altijd druk en zeker met mooi weer. Elk jaar loop ik eens door de verschillende straten waar er stalletjes staan met de meest uiteenlopende dingen.

Het was erg  warm maar dat weerhield de mensen niet om hier rond te slenteren.

Verzamelaars van postkaarten vinden hier wel hun gading.
Toevallig  🙂 lagen er een paar boeken open over Knokke en Heist

Deze kleurige plastiek stokjes trokken ieders aandacht.
Het waren sluitingen voor plastiekzakjes.

Moest opa nog geleefd hebben kocht ik er eentje.
Hij verzamelde kippenbeelden.

Eten in overvloed !

Vlechtwerk!

Met de hand touw draaien en glazen slijpen

Het orgeltje ontbrak ook dit jaar niet  en zijn muziek bracht er de stemming in!

Keuze genoeg!

De paëlla was klaar om te verkopen! Het rook er heerlijk.

De klantklosster vertelde honderduit ,
haar vriendin borduurde in stilte verder mooie motieven op badhanddoeken.

Garnaalpelsters! Zo vlug kan ik ze niet pellen!

Zeg niet meer dat mannen niet kunnen breien!
Hij babbelde en breide terzelfdertijd 🙂

Op de speelplaats van  een school kon je genieten van muziek, een aperitiefje drinken…

…met de ezeltjes een rondje lopen op het terrein van de school

… of een gezelschapsspelletje spelen

…of je laten scheren door een echte barbier

De Heistse reuzen Pier en Wanne keken toe en zagen dat het goed was!

Wenduine -vervolg

We verlieten de Persepit via een paadje en wandelden  langs het zwembad naar de zeedijk. Er blies een stevige wind en de zon had geen zin om door het wolkendek te piepen. De verhuurder van gocarts deed gouden zaken .Op het strand zelf was het rustig.

We wandelden tot het einde van de korte zeedijk. Onderweg zagen we hoe je een leegstaand pand aantrekkelijk kan maken met beschilderde panelen.

Op het einde van de zeedijk was er veel volk bij een surfclub

.

Sedert 2015 heeft Wenduine een nieuwe zeedijk met twee stormmuren. Lees meer hierover 😦 klik)

Zagen we in de duinen niet echt monumentale beelden ,op de zeedijk stonden er wèl.
Namen van de kunstenaars niet gevonden , enkel scanplaatjes.

Toen hebben we onszelf getrakteerd op een verwenkoffie/thee!
En wil je wel geloven dat ik vergeten ben er een foto van te nemen
toen ik zag wat we kregen…
Dat was bijna een vieruurtje:
een kleine boule de berlin,
een stukje miserable, chocomousse,
ijs overgoten met limoncello,
een glaasje advokaat en een glaasje koffielikeur.
Bij de kop thee lag er nog een verpakt koekje!

 

Een mooie afsluiter van een dagje Wenduine,
ook Prinses van de Belgische Kust( klik)genoemd.