winterse wandeling

Ik kan niet zeggen dat ik er helemaal bovenop ben , maar de moeheid en  het zich niet goed voelen lijken te verminderen. Ik heb ondertussen een andere huisarts opgezocht bij wie ik me een heel stuk beter begrepen voel en die helpt zoeken naar oplossingen voor bepaalde problemen ten gevolge van die zware verkoudheid(oa. blaasontstekingen) en het telkens hervallen( ik heb géén griep gehad hé ).
De vorige huisarts (die ik nog niet lang had en die ik genomen had nadat mijn huisarts zijn praktijk stopte) heeft nooit willen aanvaarden dat ik op bepaalde medicatie zodanig reageer  dat ik niet genees maar er zieker van wordt. Een vorige  keer heeft hij zelfs gezegd dat ik dan maar naar de kliniek moest gaan als ik zijn voorgeschreven medicijn niet verdroeg. Voor die verkoudheid gaf hij me medicijn met codeïne in en daar kan ik echt niet tegen en had het hem ook gezegd ! Ik word daar zo misselijk van!

Genoeg over ziektes en doktoren!

Ik ben vandaag gaan bowlen met de senioren in Blankenberge. Achteraf was ik doodmoe maar bij het terugkeren heb ik in Zeebrugge toch even halt gehouden en ben naar het strand gegaan. Hemeltje lief, het was ijskoud aan zee, de wind was ijzig en het zand striemde in je gezicht. Ik ben nu misschien wel kouwelijker door dat lange binnen zitten maar het is echt geen weer om te wandelen op het strand. De wind snijd je in het gezicht en doet je naar adem happen! Gelukkig was ik van kop tot teen goed “ingepakt”  , alleen mijn vingers ( ik had vingerloze handschoenen aan om foto’s te kunnen maken) sloegen blauw uit van de kou. Geen andere idioot was op het strand te bespeuren van Zeebrugge tot Blankenberge!

Confrontatie

 

Eerst en vooral dank aan allen die langskomen op mijn blog. Ik kreeg gisteren bericht van WordPress dat er die dag 137 mensen zijn langsgekomen!  Ik ben me er niet bewust van dat er soms zoveel mensen komen lezen. Ik vraag me wel af wie die mensen allemaal zijn, want persoonlijk kan ik ze niet danken . Daarom schrijf ik het hier neer: Dank je wel en kom gerust nog maar eens langs 🙂

   ~~~~~~~~~~~~~~~~

Vandaag loop ik al de hele dag te denken aan de mensen die als jury verplicht worden om de gruwelijke beelden te aanschouwen van de moord op een dame die de moordenaar nota bene zelf op film heeft gezet!!
Het verhaal op zich zal zeker wel voldoende zijn om zich een beeld te vormen wat er daar is gebeurd. Ik denk niet dat een film nog nodig is. Om dan te zeggen ze kunnen altijd hun ogen dicht houden of hun oren toeduwen om de gruwel niet te aanhoren, vind ik er meer dan over. Zoiets zal deze juryleden hun leven lang bij blijven en misschien houden ze er een blijvend trauma aan over.

Zelf ben ik lang geleden opgeroepen bij een assisenproces als getuige . Ik kan jullie verzekeren dat Gerelateerde afbeelding
je flink je best moet doen om je zenuwen in bedwang te houden en dan ben je slechts een getuige ! Je wordt in een zaaltje apart gezet tot een bediende je komt halen ,  griezelig gewoonweg.
Het ziet er in een assisenzaal allemaal zo streng uit :  de rechters en  de griffier  en de jury en dan de advocaten en de beklaagde. Je wordt van alle kanten bestookt met vragen en je moet als getuige in eer en geweten vertellen wat je weet. Je mag de draad niet verliezen en je moet oppassen voor de nuances in de vraagstelling van de verschillende advocaten. Meestal zijn de feiten al een hele tijd geleden gebeurd en dan moet je o zo voorzichtig zijn  met opnoemen van oa data. Herhaaldelijk word je het zelfde gevraagd. Ik herinner me dat ik op een bepaald moment heb gezegd: “ik heb dit zopas aan de andere advocaat verteld.” Ik kreeg gelukkig de steun van de Voorzitter die de advocaat op de vingers tikte. Het is ook niet zo vanzelfsprekend dat je je steeds tot de Voorzitter moet wenden niettegenstaande de vraag van ergens op zij komt.
Toen ik eindelijk mocht beschikken en de assisenzaal mocht verlaten, kwam één van de rechters me bedanken voor de correcte manier waarop ik mijn getuigenis had afgelegd. Ik was zodanig verrast dat ik enkel kon knikken , het bleek toen dat het middagpauze was.

Een moeder had haar twee kleine kinderen gewurgd. In het kader van onderzoek had ik als eerste de moeder opgevangen terwijl de vaststellingen werden gedaan.
Ik heb er in die periode slapeloze nachten aan overgehouden  aan de feiten zelf en aan de getuigenis.

 

Rustig aan vandaag!

Vandaag kwam de poetshulp. Ik heb haar aan het werk gezet. Denk nu maar niet dat ik heb zitten toekijken ,hahaha! Zij heeft voor mij de schoenenkast onder de trap helemaal leeggehaald. De hele hall stond vol. Ik ben vergeten er een foto van te maken. Beter van niet , want ik schaam me  voor die janboel. Het was echt nodig om daar eens orde in te scheppen.
Het gaat niet enkel over schoenen en schoenengerief, maar dit is ook de bergruimte voor borstels, stofzuiger, strijkijzer ,naaimachine, handtassen, bloempotten… Ik kreeg  alles er niet meer deftig in.
Schoenen zitten gesorteerd volgens sandalen, geklede schoenen, botten, stappers… in die groene dozen. Maar op den duur slingerden ze overal rond. Ik kreeg mijn strijkijzer noch mijn naaimachine niet meer kwijt in de kast.
Het eerste wat ik deed was schoenen opruimen die ik nog weinig droeg en dat bleken er toch een flink aantal te zijn. Daarna al de bloempotten sorteren en netjes in twee curver bakken zetten ipv van los op de vloer te deponeren. De handtassen samen achterin gezet, ik verander niet zo vlug van handtas dus die andere konden wel achterin gezet worden.
Strijkijzer en naaimachine kregen opnieuw een plaatsje en de stofzuiger kon ook deftig opgeborgen worden.
Kijk eens aan ik heb nu veel plaats over…voor nieuwe schoenen 🙂

Toen de poetshulp ’s middags vertrok en ik stoofvlees( een restje uit de diepvries) met zelfgemaakte frietjes had gegeten, heb ik me in de zetel gelegd en een” tukje” gedaan!
Daarna een wandelingetje in mijn tuin waar ik al een paar bloeiende viooltjes aantrof en
dat was het voor vandaag !

Dat was toch echt  rustig aan vind ik!

vergaloppeerd…

Ja ik heb me even vergaloppeerd . Te vlug gedacht dat ik weer helemaal oké was en ben er dan ook maar weer ingevlogen . Gevolg  veel te vlug moe en zich niet lekker voelen, met veel te hoge bloeddruk en een hartslag die veel te laag ligt. Ik ben vandaag naar de dokter gegaan. Niets om me zorgen over te maken , maar wel terug opbouwen en wat rustig aan doen zoals er al verschillende lezers opperden “Je bent vergeten dat je lange tijd ziek bent geweest” zei de dokter. Tja …

Wat ik gedaan heb vind ik niet zo uitzonderlijk maar blijkbaar was het toch teveel en elke avond was ik zo moe dat ik er bijwijlen misselijk van was.
Ik schreef het al dat ik na de wandeling met Sébastien woensdag pompaf was  van een korte wandeling van 4 km !
De andere dag kwam de poetshulp niet omdat ze een ongelukje heeft gehad . Dan maar zelf gepoetst en meer gedaan dan ik aankon wellicht. Zo lang je bezig bent merk je dat niet.
De vrijdag was er de oliebollen namiddag met de senioren. Het was er nogal druk en ik was de fotograaf . Dat fotograferen is niets maar achteraf alles nazien en doorzenden komt er ook nog bij.
Ook ongerust over mijn schoonzus die geopereerd werd die dag , nog vlug eens naar het ziekenhuis om haar te bezoeken.
De zaterdag naar een vriendin die jarig was( mijn slaapmaatje  als we met zijn zessen op reis gaan). De zondag was er een quiznamiddag met de senioren. Héél leuk en ik zat aan de tafel van de winnaars( elke tafel telde drie personen). Opnieuw ook fotograaf.
Maandag namiddag koersbal en nog even naar het ziekenhuis . Schoonzus was al een ietsje beter.

Zou dat teveel zijn geweest?  De bloeddruk piekte en  de hartslag was uiterst laag…Ik heb me  dan  tot deze avond héél rustig gehouden…  maar toch even de dokter opgezocht met een lijstje van de opnames van mijn bloeddruk en hartslag ( heb dat al meer moeten doen omdat ik zo’n wisselende bloeddruk heb) van de laatste dagen. Hij heeft me gezegd dat ik een emotionele bloeddruk heb!!! Ik reageer op het minste , maar op zich is dat niet zo erg omdat je telkens naar je normale toestand terugkeert. Alleen moet ik nu eerst aan de “wederopbouw ” werken. Ik ga daarom maar vroeg naar bed!Gerelateerde afbeelding

 

Even de stilte opgezocht…

…na de drukte van het carnaval gebeuren en na een oliebollen namiddagje samen met de senioren . Sommigen hadden zich toen verkleed maar de meesten vonden het al gezellig om samen te zijn.

Met Sébastien ben ik  gaan wandelen. Het was niet zo koud zoals de dag ervoor ( toen hebben we spelletjes gespeeld) en hij mocht kiezen waar we naartoe gingen. Niet moeilijk te raden want hij vindt het altijd fijn om naar het houten pad te gaan, dat nu een naam heeft nl Wiedauwpad, om over het water te lopen.

Omdat we dan maar een km verwijderd zijn van de zee, zijn we ook even naar het strand geweest. Het was er niet druk en het was er ook koud. We bleven er niet lang en keerden via dezelfde weg terug. Gewoonlijk nemen we dan een andere ,veel langere weg, maar oma zag dat niet zitten. Mijn conditie is momenteel beneden alle peil en ik was allang blij toen ik de auto terugzag!  Maar de buitenlucht heeft toch deugd gedaan.

 De storm heeft hier blijkbaar ook grote kuis gehouden . Veel bomen lagen omver of waren reeds afgezaagd!

Het water had  niet zijn hoogste peil bereikt. 

Er was heel veel gesnoeid.

De spectaculaire krom gegroeide spar heeft een paar takken verloren!

Sébastien bij het binnen gaan  en oma bij het verlaten van het pad.

Vorig jaar was hier nog een driehoekig pleintje met banken en veel groen! Blijkbaar wordt er gezorgd dat bij eventuele wateroverlast het water kan opgevangen worden!


Weinig volk aan zee en dan waren het meestal nog baasjes die hun hond uitlieten. Nu mogen ze  nl. nog vrij rondlopen.

Langs het Wiedauwpad keerden we terug naar de auto

 

Carnavalstoet 3

 Ik denk dat iedereen die hier langskomt zo zachtjesaan verzadigd is van Carnaval!! Het was leuk om zien, de muziek opzwepend, de deelnemers door het dolle heen. Echte close ups maken was bijna niet mogelijk door de grote groepen die aan mekaar klisten! Alle middelen zijn gebruikt om er een fantastisch mooie stoet van te maken. Proficiat aan alle deelnemers !

ps: er steekt een foto bij waarop je op een tractorwiel kunt lezen FC Peperbusse. De Peperbusse is de naam van de kerktoren in St Kruis, een dorpje gelegen tussen Oostburg en Aardenburg. Op een boerderij in St Kruis gelegen te midden de landerijen  heb ik in mijn kinderjaren alle vakanties  doorgebracht bij Tante Regina en Nonkel Clement (http://dekindertjes.skynetblogs.be/archive/2009/02/20/de-appelstraat.html )

Carnavalstoet 2

Morgen nog een lading en dan hebben jullie bijna de hele  de stoet vanuit je zetel kunnen bekijken. Sommige groepen waren zo groot dat ik er meerdere foto’s van toon om jullie een idee te geven hoeveel mensen er rond één praalwagen lopen!  Elk jaar komen veel groepen uit Nederland zoals Eede( de Creepy Clowns ), St Kruis ,Watervliet ,Aardenburg. Maldegem doet ook nooit onder en dit jaar was er zelfs een praalwagen uit Brugge. En dan vergeet ik er zeker nog te vernoemen.