Cadzand 1

Op het einde van de duinwandeling zoals ik gisteren al beschreef, kom je onverwachts terug  in de bewoonde wereld. Een infobord herinnert er je aan. Als we de trappen opliepen kwamen we uit aan het haventje.

We hadden zin om terug te keren. Er was zo’n strakke wind en het zand sloeg tegen onze blote kuiten, zo hard dat het pijn deed. Het zat er helemaal niet in om het havendammetje op te lopen. We zagen mensen al halverwege omdraaien en terugkeren !
Dat was wel een groot contrast met de windluwe wandeling achter de hoge duinrug. Niet te geloven. We keken even naar de omgeving en naar de brasserie AIRrepublic van Sergio Herman , staken de brug over van het jachthaventje en namen de wandelweg langs het strand. Hier viel het nog mee met het stuifzand.
We wilden naar het strandpaviljoen gaan maar die bleek gesloten. Op het strand zelf was er geen grote drukte en de mensen zaten ruim ver uit elkaar, zelfs een familie had grotendeels de nodige afstand genomen van elkaar!

We draaiden om en daalden af naar het pleintje achter de duinen . Dat pleintje is daar al jaren en heeft al veel veranderingen doorstaan maar toch is de uitstraling nog steeds dezelfde. Ook hier niet erg veel volk en op een terras kregen we een tafeltje toegewezen. Het waren allemaal tafeltjes voor vier personen en elk tafeltje had een oranje dekentje op één stoel als om aan te tonen dat dit één bubbel was. Of je nu alleen ,met twee ,drie of vier was je kreeg zo’n tafeltje aangewezen. Eigenlijk best gezellig nu er meer maneuvreer ruimte was. Er is ook een schaduwterras naast het etablissement  ,wat best fijn is bij hitte periodes, maar nu toch liever in de zon want wind was er genoeg zodat het niet overdreven warm aanvoelde. Ach en bij grote drukte kon je ook nog binnen zitten waar het groot en ruim is.

We namen allemaal foto’s ! Mijn vriendin nam foto’s van mijn kleinzoon en van mij..


Eenmaal de trappen opgeklommen zagen we de duinen en de zee.

Een paar betonnen blokken tonen hoe de havendam is aangelegd en versterkt. Door de felle wind en het snijdend zand zijn we de havendam niet opgewandeld. Ik nam er niet eens een foto van, zo vlug wilden we daar weg zijn 🙂


Een zicht op de brasserie AIRrepublic en het haventje waar het erg rustig was.

Zoals je op de foto’s kan zien was er felle wind en waren er dreigende wolken. Gelukkig heeft het niet geregend.

Een zicht van het haventje vanuit een ander standpunt . Kleinzoon en ikzelf hadden een containerschip in het oog.

Hier varen deze schepen redelijk dicht bij .

Aan weerszijden van de wandelweg staan lange banken waarop je kunt zitten of liggen . Deze jongelui genoten van een ijsje.

Het strandpaviljoen was jammer genoeg niet open. En zoals je merkt was het niet erg druk op het strand.

Deze familie leek zelfs op het strand de nodige afstand te bewaren!

We verlieten het strand en daalden af naar het pleintje waar er verschillende tearooms met terras open waren.

Een tafel werd ons toegewezen. Plaats genoeg. Ik heb het nog geweten dat er in de namiddag geen enkele plaats vrij was.

De gocarts wachten op vakantiegangers. Achteraan is het Strandhotel waar  Sergio Herman in staat voor de food&Beverage. Daar was vroeger zijn Pure C restaurant.

Een paar winkels die het zomer-en vakantiegevoel oproepen. Alleen nog niet veel geïnteresseerden!

Op de terugweg stapten we een breed pad omhoog naar de haven . De vloer en de zijkanten zijn bedekt met vèèl plaketten  met namen van mensen die een Award  hebben ontvangen van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ik pikte er een paar uit. Tja het was niet de bedoeling dat mijn vriendin en ik er ook zouden opstaan. Maar die plaketten zijn precies spiegels.

En toen eindigde onze wandeling in Cadzand met de traditionele foto bij de Sluiswachter. Iedereen die voor de eerste keer met mij in Cadzand gaat wandelen moet bij hem poseren 🙂

We wilden echt nog meer foto’s nemen maar de wind was zo heftig aan zee dat ik mijn kleinzoon sommige foto’s liet maken omdat ik mijn gsm niet stil kon  houden!

Cadzand

Donderdag (2 juli) kwam Sébastien ’s morgens naar Oma.  De vakantie is begonnen en eindelijk kon hij eens voor een paar dagen langskomen. Mijn bubbel is groter geworden en behalve mijn kinderen en een paar vriendinnen  kwam hier niemand over de vloer. Wat een opluchting dat we voorzichtig weer meer mensen kunnen ontvangen.
Toevallig ging ik die dag met een schoolvriendin een wandeling maken in Cadzand. Maar dat deerde Sebastien niet want hij gaat ook graag wandelen en de zee is en blijft aantrekkelijk als je zelf niet aan zee woont!

Met de auto van de vriendin en elk met een mondmaskertje aan reden we naar de parking even buiten Cadzand.( foto is teveel ingezoomd). Ideaal om van daaruit ofwel naar de Zwingeul zelf te wandelen of eenmaal boven de wandelweg op de duinenrij te kiezen. Wij kozen geen van beiden maar vertrokken voor een wandeling in het duinlandschap gelegen achter de duinen. Op het einde kom je uit op het haventje van Cadzand. De meeste mensen kennen dit pad niet en voor iedereen die het de eerste keer doet is het een verrassing. Vorige keren liepen de Langhorns er rond deze keer graasden ze wellicht elders.
De natuur is er momenteel op zijn best. Er was een strakke wind en je kon een jasje echt verdragen. Maar daar was het windluw en borgen we onze jasjes al vlug op.

De parking waar je nog alle plaats van de wereld had en het lange pad naar het Zwin toe Wij namen de weg die je nog op het uiterste randje van de foto ziet.

Hoge grassen , planten en bomen omringden ons..

De runderen waren er deze keer niet. Toch niet hier.

Er stonden veel lage appelbomen vol met appeltjes. Zomerappeltjes die heel lekker zijn voor appelmoes. Ik herinner me dit nog vanop de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement. Alleen moest je er vlug bij zijn want die waren vlug “gestekt” door wormpjes.

Ontzettend veel braambessenstruiken en met mooie ” trossen” onrijpe vruchten. De moeite om er wat later te komen plukken! Of zou dat niet mogen ?!

De natuur wordt hier gerust gelaten.

Een bankje nodigt uit tot zitten (!) en dan zie je vòòr je dit duinenlandschap met veel duindoorn die nu nog niet bloeit…

..maar niet enkel duindoorn is er massaal aanwezig ook de koningskaars , de egelantieren roze en witte, de gevaarlijke berenklauw ,en de roze bloemen waarvan ik de naam niet van ken ( Mizzd help je me ? ). In de grote tuin waar ik vroeger tuinierde  had ik indertijd heel veel koningskaarsen staan. Ik vind het zo’n majestueuze plant. Deze hier moesten nog allemaal bloeien.

Het was echt genieten ! Toen kwamen we aan het haventje. Maar dat is voor morgen. Is iets totaal anders dan deze wandeling.

Wenduine

We sloegen deze keer Blankenberge over. We waren al eerder in Blankenberge geweest en we wilden wachten tot er iets speciaals zou zijn. Als er al zomer evenementen  komen deze zomer !
We namen de tram en reden tot even buiten Blankenberge waar we aan de halte Haerendycke uitstapten en de trappen opliepen om dan langs een schelpenpad tot aan Wenduine te wandelen. Aan de ene kan zie je duinen en duinovergangen waar je niet door mag lopen om de natuur zijn gang te laten gaan en ook gedeelten die je aan een bos doen denken. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op de polders . Dat het gewaardeerd wordt blijkt uit het feit dat er op verschillende plaatsen banken zijn geplaatst met uitzicht op het polderlandschap  en  waar er ook niet alleen campingwagens staan maar hoe langer hoe meer vakantiehuisjes zijn gebouwd. . Een opvallende brug die de naam”Wrakhout” kreeg zorgt ervoor dat toeristen veilig en comfortabel de drukke Koninklijke Baan met de drukke tramlijn die van Knokke tot in de Panne rijdt te kunnen oversteken op weg naar het strand en de zee. (mooie foto’s van de brug)

 

De brug noemt  Wrakhout maar het zijn wel stevige nieuwe balken. Van ver krijg je wel de indruk van wrakhout!

Vroegere duinovergangen zijn dichtgemaakt  om de vegetatie in de duinen te laten herstellen.

Een mooi zicht op de polders en op de camping en vakantiewoningen.

Braamstruiken in overvloed en wilde rozen eveneens . Deze gele struikjes lijken op brem, maar zijn het niet.(mijn gsm heeft een app waarbij je door een foto te maken kan weten welke bloem het is ,maar ja die is momenteel stuk)

Een mini stukje bos en een vermelding dat plantengroei in hertel is. Dus verboden daar te wandelen.

Even rusten met uitkijk op de polder en op een kapelletje aan het begin van de weg lopende naar de boerderij links achteraan de foto.

En toen kwamen we aan het einde van het schelpenpad en liepen naar de zeedijk toe. Het eerste wat we zagen was een camion en een aanhangwagen vol met strandmeubilair. Die waren ze aan het uitladen . De zon was gewoonweg verblindend en foto’s maken met mijn nikonnetje(je weet wel mijn gsm is naar de vaantjes. Een nieuwe  komt eraan) was bijna op de tast.

Het eerste wat opvalt als je op de zeedijk komt is een ellenlange zitbank tot aan het andere einde van de zeedijk. Niet erg mooi zomaar in het midden van de zeedijk. Wel praktisch in de huidige coronatijd , plaats genoeg om de nodige afstandsregel toe te passen 🙂

Toen een paar jaar geleden  de zeedijk werd heraangelegd , werd de zeedijk als het ware in twee gesplitst : aan de ene kant een rijweg en aan de andere kant een wandelgedeelte met ruimte voor terrassen. In het midden kwam een stormmuur in het kader van de kustveiligheid in de vorm van een zitbank. En aan de kant van het strand is er een overhellende muur richting strand. Dit allemaal om overslaande golven  tegen te houden wanneer er extreem stormweer zou zijn.

Nog weinig volk te bespeuren. Tentzeilen die dwars geplaatst zijn om “bubbels ” te vormen!

Nog geen strandredders te bespeuren. De hoge stoel waar ze opzitten om de mensen in zee in de gaten te houden ligt nog neer in het zand.

 

Ook op dit strand staat een houten piratenschip.

Op de bovenste foto zie je nog de duinen waar we langs het schelpenpad de zeedijk opwandelden.
De Rotonde ligt aan de andere kant van de zeedijk en is in feite een uitsprong van de zeedijk. Hier gebeuren  er veel activiteiten ,is er een petanqueveld, een sportterrein en een skatepark. Een paar jaar terug ging ik er naar old timers kijken en was er van alles te doen in het kader van de jaren ’50 . Een groot rock and roll gehalte !


Maar onze beentjes waren moe en we namen even plaats op de stormmuur  overhellend naar het strand waar ik het al over had . Neen het is geen gemakkelijke zitbank !! Maar we konden toch genieten van de blauwe bijna wolkenloze hemel en de rustige zee.
Een mooie selfie kon ik niet maken met mijn nikonnetje. Dan maar twee foto’s .

Het meest bekende zicht van Wenduine wil ik jullie niet onthouden nl  de spioenkop op een duin 31 meer boven de zeespiegel( zijn geschiedenis).
We zijn niet meer naar boven geklommen ,we hadden meer nood aan een terrasje waar we iets fris konden drinken om daarna vanuit Wenduine de tram te nemen richting Knokke. Het was een mooie uitstap! En nu op naar de volgende badplaats!!

Zeebrugge

Jaren terug hebben mijn vriendin en ik bijna elke badstad bezocht in het kader van Beaufort. Dat is ons toen erg bevallen en waarom zouden we deze zomer niet  terug elke badstad aandoen om er  eens te wandelen of kijken wat er te beleven valt ? Want met die corona doet elke badstad zijn best om kleinschalige festiviteiten/activiteiten te organiseren.

Ik las dat ze in  Zeebrugge de strand capaciteiten vergroot hadden en dat de terrassen van de weinige horecazaken op de zeedijk uitgebreid waren. Het zou er zelfs gezelliger zijn omdat je méér plaats hebt.  Daarenboven is  de zeedijk een heel stuk autovrij.

Dus trokken we na de wandeling van Duinbergen naar Heist  nu eens naar het strand van Zeebrugge . Op het strand zelf was er (door een tearoom op de zeedijk)  een strandbar ingericht  zonder veel tierlantijnen met de nodige afstand en gewoon voetjes in het zand! Het piratenschip dat je bijna op alle stranden aantreft was ook al aanwezig.

Zeebrugge heeft een immens strand waar maar een klein stukje van gebruikt wordt. Ik geloof niet dat er op dit ogenblik meer strandcabines staan dan vorig jaar. Het was er ook nog erg kalm en terrassen op het strand zelf werden nog klaargemaakt.

Eerst gingen we wandelen op de havendam die zich uitstrekt tot in zee maar waar je tegenwoordig niet tot het laatste stukje ,het originele stukje genaamd de Môle, kan wandelen. In elk geval kan je ver wandelen maar  wij zijn bij de eerste uitsprong van die wandelweg waar een grote half cirkelvormige bank staat wat gaan uitrusten.


Vanaf de havendam zicht op Zeebrugge


Zicht op Blankenberge en iets verder op de havendam is een uitsprong waar een bank staat en je kan genieten van het immense uitzicht

De waterlijn kan soms een km ver van de zeedijk zijn. Je mag alleen in de zomer zwemmen op een bepaald stuk strand als er een reddingsdienst aanwezig is. Nu is zwemmen nog verboden . Einde juni komen dan op alle stranden aan de kust reddingsdiensten in werking.

Er is een  spoorverbinding van Zeebrugge-strand met het binnenland  oa tot in Gent en Mechelen. Zicht op de ingang en de trappenzaal naar de sporen.

Op de achtergrond op de bovenste foto zie je nog de ingang van het station. Zeebrugge was indertijd een bekende badplaats vooral bezocht door Engelsen. Vandaar de woorden van Baron de Maere-D’Aertrycke dd 23 augustus 1895 toen deze badplaats wat in verval geraakte. Ter ere van Baron August De Maere-D’Aertycke werd een kunstwerk gemaakt door de Brugse kunstenaar Renaat Ramon : Zeven opeenvolgende gele letters ,,Z” in oplopende grootte. De ‘Z’ verwijst  naar Zeebrugge en zeven naar elementen die iets met de haven of de zee te maken hebben.

Het imposante Palace Hotel (1914) is hier nog een bewijs van het rijke verleden van de badplaats. Het hotel ligt vlakbij het begin van de havendam en bij het memorial opgericht ter herinnering van de Engelsen die hier gesneuveld zijn in WO I toen ze de Duitsers wilden verdrijven.

Zeebrugge ,een kleine badplaats ,rustig en gezellig met een immens strand en veel duinen vlakbij.

Nog eens de anderhalve meter

Na het bekijken van het kunstwerk genaamd “Tower”, die toren met 49 hoofden ,in mijn vorig verslagje gingen mijn vriendin en ik verder wandelen richting Heist. Het was rustig op de zeedijk en de surfclub lag er ook rustig bij. De zon scheen en een briesje deed deugd .

Om op het strand de social distancy te kunnen behouden ,heeft het gemeentebestuur er iets op gevonden nl. “cabriocabines” plaatsen !
Een grappig woord voor strandnetten van 3 op 3 meter die in een vierkant worden opgesteld en telkens vier meter van elkaar verwijderd zijn. Daarin kan je met je eigen “bubbel” plaatsnemen.
Stranduitbaters zijn vindingrijk: ik zag ook vierkanten met strandzeilen ( die nu neergelaten waren omdat er toch niemand was en er bij felle wind ze anders kunnen weggeblazen worden). Het is een oplossing maar mij krijg je deze zomer  niet in zo’n vierkant. Zal wel een rustig plaatsje vinden desnoods even over de grens.

“Op verschillende evenementenzones op het strand zullen alles samen een kleine 200 cabriocabines geplaatst worden. Die moeten een soort oriëntatiepunt vormen voor alle strandgangers. Ons strand helemaal vol plaatsen met eigen materiaal is onmogelijk. We rekenen ook op het gezond verstand van de mensen. Zij kunnen bijvoorbeeld zelf windschermen zetten op andere plaatsen op het strand. De zones bevinden zich telkens op 4 meter van elkaar. Dat is genoeg om zonder problemen van en naar het strand te lopen – op voldoende afstand van elkaar”, zegt schepen van Strand Anthony Wittesaele 

Ook de strandbars liggen er nu nog verlaten bij . Maar je merkt wel aan de indeling dat er ook rekening gehouden werd met de “afstand” regel

Geen volk en bijgevolg geen interesse voor de uitgestalde gocarts! Ook de douche staat er nog werkeloos bij op het verlaten strand.

De bloembakken geplaatst door de gemeente zijn al fleurig opgevuld. Een strandbar zocht het bij cactussen om de bubbels van elkaar te scheiden ,hahaha!

Het was een flinke wandeling geweest van de start in het Bosje via Duinbergen ( de plaats waar  de” Tower” nu staat )tot het Heldenplein in Heist. We verdienden wel een drankje ! Als snoepje kozen we één bordje met voor elk drie pralines. We zaten in een pralinewinkel/kleine tearoom !

Het werd donker en het begon te bliksemen en te donderen. Op een loopje naar de geparkeerde auto  die een héél stuk verder geparkeerd stond. Ik kon juist mijn vriendin nog “droog” afzetten en vlug doorrijden naar mijn huis toen de hemelsluizen opengingen. Het stortregende en in geen tijd liep het water van de straat over op de oprit. De riolen konden het niet zo vlug slikken. Nadien kreeg ik een mooie regenboog te zien ( in een vorig logje geplaatst). Na het onweer is het die avond en nacht in een  gezapig tempo blijven regenen! Ideaal voor boer en tuinder !

 

Een fietstochtje

Gisterennamiddag kwam een buurvrouw wonende een eindje verder in de straat  ,vragen of ik niet met haar mee wilde fietsen. Het was toch rustig in de straten en we konden op veilige afstand van elkaar fietsen.
Behalve wat boodschappen doen met de auto of met de fiets was ik al die weken nog niet verder geweest dan  mijn tuin. We reden op voldoende afstand van elkaar  op het brede fietspad richting Heist. Een babbeltje kon er zelfs niet vanaf door de afstand van elkaar en ook door de wind. De wind was ijzig ,wat een verschil van temperatuur in mijn omheinde tuin!
In Heist konden we een koffietje drinken maar wel op een vreemde manier. Een bekende  Heistse pralinewinkel verkocht niet alleen allerlei snoepjes , je kon er ook een bekertje koffie kopen , maar die moest je opdrinken op straat. Gelukkig stond er een stenen bank van de gemeente vlak bij de winkel. In het zonnetje en uit de wind was het genieten van de warmte.
Het initiatief bleek succes te hebben. Netjes op 1,5 m afstand van elkaar kwam de ene wandelaar na de andere een bekertje drank kopen! De warme koffie( voor mij was het thee) deed deugd want ik had het koud gekregen. Nochtans had ik een jasje aan en een sjaal rond mijn hals. In mijn fietstas zaten er een paar handschoenen en toen we na de koffie/thee terug op de fiets stapten  trok ik die aan. Ik was niet de enige die handschoenen aan had om te fietsen!
De inwoners van Knokke-Heist zeggen dikwijls na de seizoenmaanden” oef de stad is weer van ons” . Maar we zullen dat toch moeten bijstellen. Het is akelig kalm en stil overal in de stad en zeker op de zeedijk en dat op een ogenblik dat er anders veel wandelaars en fietsers zijn.
Geen mens te zien buiten een paar eenzame wandelaars en wat fietsers. Een leeg strand , gesloten strandcabines netjes op een rij. geen levende ziel aan de surfclubs en strandbars zonder volk. Zelfs de mooie bloembakken staan er wat verwaaid bij! Ik heb het in mijn leven nog nooit meegemaakt.

De fietstocht op zich deed deugd, maar de scherpe ijzige wind had me zo verkleumd dat ik vreesde een verkoudheid te hebben opgedaan. Zelfs deze morgen was ik nog kouwelijk. Ik ben vandaag wijselijk thuis gebleven en na de middag wat geverfde bloembakken en -potten gevuld met aarde. Op het terras achteraan was het aangenaam in het zonnetje. Nu nog wat afwachten tot de nachten niet meer zo koud zijn om ze met bloemen te vullen. Zelfs de vaste planten zien af van die koude nachten

Het vervolg van de planten in mijn tuin komt er aan !

Cadzand in de zon!

Gisterenmorgen arriveerde Cédric om even uit te blazen bij oma na een paar zware examens waarvoor hij weken had gestudeerd(  heeft vandaag bericht gekregen dat hij geslaagd is. Joepie! ). Hij wilde enkel komen op voorwaarde dat we naar zee gingen wandelen.” hij had nood aan jodium na weken stadslucht te hebben ingeademd. “Ik hoor het mijn oudste zoon ook nog zeggen. wanneer hij na een weekje Gent van de trein stapte” ik ruik de zee en heb op slag geen hoofdpijn meer”  Alsof  Cédric me daarmee kon straffen ,hahaha!
Na het middageten reden we naar Cadzand. Ik weet dat hij daar graag wandelt, het is er  rustig, je kunt er gemakkelijk parkeren ( en de hele winterperiode daarenboven ook gratis).

Vlak naast de parking en achter de duinen van de Zwingeul liepen een drietal wollige runderen te grazen. Geen interesse voor mensen ,hij draaide zijn kont naar ons en graasde verder! We wandelden via een paadje tussen de duindoorn, braambessen ,oude kromme bomen… en kwamen aan de zee uit.

Het eerste wat Cédric deed was op de duinen klimmen en naar de zee kijken. Een prachtige blauwe en rustige zee en een even mooie blauwe lucht. De werkelijkheid was nog mooier dan de foto’s.

De duinen verstevigd met helmgras en houtenkragen waren zo egaal en onbetreden dat het opviel.
Wat bleek :op de tweede foto hing aan het eind van zo’n houtkraag een plakkaatje met de mededeling om deze duinen niet te betreden om het  uitzicht van een golvend duinengebied te vrijwaren! Zoals je merkt waren er enkel voetstappen die naar het strand liepen rechts op de foto!

 

De havendam en de zaak AIRrepublic van Sergio Herman( was gesloten).

In het jachthaventje lagen maar een paar bootjes! Bang voor de storm die eraan komt?

Enorme rotsblokken zullen de storm wel tegenhouden . Op het strand waren vogels strandpieren aan het uitrukken. Een strandlopertje koerste ook over en weer ,maar was te ver verwijderd om een duidelijke foto te kunnen maken.

Het leek wel zomer: volle zon en geen wind. Een rotsblok was even een strandzetel voor Cédric 🙂

De zee leek een spiegel en samen met nog een koppel speurden we het water af naar opspringende zeehonden! Ik heb er eentje gezien maar aan de kreten van mijn kleinzoon en het koppel waren er meerdere.

Wij wandelden daarna terug landinwaarts staken de loopbrug aan het haventje over richting naar het grote hotel waar Sergio Herman ook een zaak heeft, Pure C.

Cédric wilde een pannenkoek eten in het strandpaviljoen ” de Piraat ” maar die bleek tijdens de week nu gesloten. Ik liet hem eerst gaan kijken want ik had geen zin om de helling af en dan weer op te wandelen.. Je zag zo al dat er geen beweging was.

Maar achter de duinen op het pleintje was er een zaak open en daar konden we een reuze pannenkoek bestellen.
Veel wandelaars die we tegengekomen waren stapten hier ook binnen. Niet moeilijk ,er was maar één zaak open in de hele omtrent.

Daarna wandelden we terug naar de auto die op de parking stond even buiten Cadzand.
18 uur was het toen we die mooie zon zagen verdwijnen aan de horizon! Een mooier einde van deze dag konden we ons niet wensen.

Wandelen op de zeedijk

Eenmaal uit het “Bosje van Heist” sta ik hier op de zeedijk zelf met op de achtergrond nog juist zichtbaar de “twee redders”.
Van hieruit wandelden mijn vriendin en ik langs de zeedijk tot het Rubensplein. Mutsje op en sjaal goed rond mijn hals want het was koud .Handschoenen in de handtas want anders kan ik geen foto’s maken 😉

Op het strand staan er “zandvangers want anders geraakt de zeedijk bij de minste stormwind vanuit zee onder het zand.
De eerste foto met zicht op Zeebrugge en de andere met zicht richting Knokke

Het strand bij de bocht van Duinbergen tot aan het Rubensplein ligt er “maagdelijk ” bij. Alleen het rode kruis gebouwtje rechts in de verte  is blijven staan.

Verboden te zwemmen maar de honden mogen nu over het hele strand rennen.

De Residence Duin in Duinbergen wordt afgebroken! Jammer !  Ik heb dit gebouw mijn hele leven daar geweten.

“Résidence Duin” is opgetrokken ca. 1936 op de net verkavelde gronden van het Albertstrand. Binnen deze verkaveling krijgt het gebouw een beeldbepalende rol, omdat het op de Zeedijk de grens aangeeft tussen Duinbergen en het Albertstrand.

Het gebouw is ontworpen door architect P. Agon, een Duinbergse architect die in het interbellum instond voor tal van villa’s en andere gebouwen in een diversiteit van stijlen. De stijl van dit gebouw kan getypeerd worden als een combinatie van art deco en Internationale Stijl, een vormgeving die uniek is voor Duinbergen.( Vlaanderen onroerend Erfgoed)

Bulldozers zijn bezig om het strand op te hogen en te nivelleren. Nu maar hopen dat er geen winterstormen meer komen!

 

Grappig , mooi geparkeerde step en fietsje. De vermoedelijke eigenaars doen een wandelingetje op het strand.

Zelf hebben we ons even opgewarmd op een verwarmd terras op het Rubensplein vooraleer verder te wandelen naar de auto die aan het station geparkeerd stond.

Bosje van heist

Zondag 26 januari scheen de zon tot  14 uur en daarna sloeg de hemel toe en bleef er alleen een grijs wolkendek. Maar ik had  zo’n zin om eens te wandelen op de zeedijk . Nu eens niet in de richting van het Zwin maar vanaf de andere kant,  te starten in Heist en zo tot aan het Rubensplein . Ik zag het niet zitten om dit heen en weer te doen. Mijn fysieke toestand kan een lange wandeling nog niet aan. Lang? Zeker voor een niet zo getrainde wandelaar( ik fiets liever). In totaal wandelde ik  toch meer dan een uur en dan bedoel ik niet slenteren.
Ik parkeerde mijn auto aan het station in Knokke en nam samen met mijn vriendin de tram naar Heist . Start aan het Heldenplein.
Maar eerst wilden we door het” bosje van Heist” (Directeur generaal Willemspark )wandelen. Er is zoveel negatieve kritiek omdat het bosje opgekuist is en er veranderingen zijn aangebracht. Het oogt inderdaad kaler maar laat alles toch eerst eens weer groeien vooraleer zoveel kritiek te spuien. Omdat het indertijd zo volgroeid was liepen er dikwijls exhibitionisten rond die de mensen de stuipen op het lijf joegen. Dan te bedenken dat er daar veel kinderen komen spelen!

Er is niet alleen een bosrijk deel maar ook een mooi duinengebied . Je komt er al wandelend tot aan de zeedijk. Het leuke is de lange en hoge trap waar het kunstwerk staat met de twee redders die op een hoge stoel het strand en de zee in de gaten houden.

we wandelden van daar het hele eind langs de zeedijk maar dat zie je morgen dan !

wandelen op een winters strand

Het kriebelde al een tijdje om eens te wandelen langs de zeewaterlijn. Ik vind het heerlijk om tijdens de wintermaanden op een verlaten strand te wandelen. Alleen duinen , zand en zee. Geen mensen ( of toch bijna geen) te zien , geen strandcabines, geen surfers en geen zwemmers..
Volgens de windwijzer op het dak bij mijn overbuur leek de wind niet echt uit zee te komen maar ook niet echt een aflandige wind. Bij die laatste is er dan weinig wind op het strand.
Ik waagde het erop. Niet dat ik bang ben van een beetje wind , maar bij lage temperaturen moet ik toch wat oppassen om geen sinusontsteking te krijgen. Ik was er zo lang van gespaard gebleven , maar nu moet ik weer opletten. Ik weet nog precies wanneer ik het opgedaan heb nl toen ik naar het Kerstconcert in Brugge ging. Het was miezerig en wat nevelig  weer en daarenboven koud op de koop toe. Tja madame wilde geen hoed of muts opzetten om niet met verwarde haren te zitten op het concert. Op de koop toe had ik mijn muts achtergelaten in de auto ipv die mee te nemen zodat ik die kon opzetten bij het terugkeren. Een dik kwartier terugwandelen en lap ik had het zitten. Sedertdien moet ik erg opletten als het nevelig en vochtig weer is en zeker iets op het hoofd zetten, kap van jas of muts.

Gisteren- en ook vandaag-was het helder weer met een schraal zonnetje. Geen parkeerproblemen op het verste punt waar je naar de zeedijk kan gaan. De wind was niet te onderschatten en de zon gaf niets van warmte. Een eindje langs de smalle zeedijk richting” ’t Keun( hospitality van Flanagan)”gewandeld  en dan ben ik het strand opgewandeld tot aan de zee en ben zo teruggekeerd.
Jeetje precies een gevecht tegen de wind en het zand dat tegen je gezicht striemde. Weinig wandelaars gezien ! Maar het deed  deugd , ik voelde me  langzaam ontspannen . Eenmaal terug op de zeedijk leek het alsof de wind was gaan liggen. Zo’n wandeling geeft je nieuwe energie , ik hield er alleen erg koude vingers aan over ( kan geen foto’s maken met handschoenen aan) en geen last van mijn sinussen achteraf, oef ! Dus voor herhaling vatbaar

 

geen parkeerproblemen voor fietsen!

Je kunt het niet goed zien op de foto’s maar het zand stoof over het strand.

Ik zag aan de waterlijn twee kleine vogeltjes als gekken over en weer lopen bij ieder klein golfslagje!
De zee leek rustig tegen het strand aan maar in de verte was er veel deining.

geen wandelaars op de golfbrekers.

de stormwind heeft al serieuze zandkliffen gemaakt richting Knokke en richting Cadzand een groot hellend duinenvlak.

Ik ben het strand opgegaan aan Surfers Paradise en terug naar boven “geklommen ” aan  de RBSC.
Beide clubs waren gesloten die dag.

 

En dan terug naar de auto vlak aan de voet van de hellende appelzakstraat en recht naar huis om een warme kop thee!