Marc kwam op bezoek

Marc kwam vandaag op bezoek samen met een begeleidster. Voor hen die niet weten wie Marc is: lang geleden vroeg een vriendin die in een instelling voor meerderjarige mensen met een geestelijke beperking werkt of ik af en toe een kaartje wilde sturen naar Marc . Hij had behalve een zus (die hij héél weinig ziet) geen familie meer. Af en toe wat nieuws ontvangen zou hem zeker plezier doen. Dan had hij ook iets om naar uit te kijken.
De jaren gingen voorbij er werden kaartjes , brieven en foto’s opgestuurd. Opa en ik gingen Marc al eens bezoeken en hij kwam elk jaar een keertje tot bij ons. Ondertussen verblijft Marc nu in een huis waar meerdere mensen met een beperking elk in een studio wonen en waar ze constant begeleid worden. Hij doet het daar héél goed en gaat allerlei klusjes doen bij mensen die aankloppen bij deze dienst. Momenteel helpt hij mee om in een school alles in orde te brengen tegen dat de schoolpoorten weer opengaan.

Ik was dit jaar nog niet in staat om hem op te zoeken in Lokeren en nu is hij zelf gekomen met een begeleidster ( ondertussen is ze al op pensioen  )die een goede band heeft behouden met Marc. Na al die jaren ken ik haar persoonlijk ook.

Marc was zo bekommerd dat hij me absoluut wilde helpen met het bakken van de tongen zodat ik minder werk zou hebben.  Hij deed dat goed ! 🙂

Na de koffie  mocht hij kiezen waar we naar toe zouden gaan. Hij verkoos een wandeling aan zee. We wandelden van het Casino van Knokke tot het Cartoonpaviljoen in Heist en keerden met de tram terug naar Knokke.
Even zag het er naar uit dat we een regenvlaag gingen krijgen maar het bleef droog en hoe later het werd hoe aangenamer het weer , de zon kwam wat magertjes door de wolken piepen.

Een heel fijne dag was het!

 

 

Trein fotografie

Op de terugreis van  Lokeren naar Knokke heb ik me beziggehouden om foto’s te maken vanuit de rijdende trein . Ik had mijn krantje al gelezen op de heenreis en verschillende artikels uit de bijlage van de weekendkrant ook.
Dikwijls als het rustig is op de trein hou ik me bezig met foto’s maken . Ik zat op de bovenverdieping van de dubbeldektrein en er waren weinig passagiers … want ik vind het vervelend dat mijn medereizigers iedere keer dat geklik van mijn gsm moeten aanhoren . Ik neem op de trein niet de grote camera omdat die minder wendbaar is.

Ik was zo verdiept  in de voorbij vliegende natuur dat ik niet had opgemerkt dat er een oudere heer in één van de stations was opgestapt en op de bank achter me zat. Hij had al verschillende keren iets gezegd wat mijn aandacht trok op bepaalde dingen buiten. Ik was me echter niet bewust dat hij het tegen mij had. Ik dacht dat hij het tegen iemand had die bij hem zat.
Toen we het station van Brugge  verlieten  hoorde ik hem zeggen “kijk rechts door het raam dan zie je een luchtballon” niet wetende dat hij het tegen mij had. Natuurlijk keek ik rechts  maar kon de luchtballon niet “vangen” omdat er telkens bomen het zicht belemmerden.  ” Wacht er komen nog open plekken” en nog altijd was ik me van niets bewust . De trein reed in een bocht en toen had ik de ballon vlak voor me. ” ja nu” hoorde ik zeggen. Ik kreeg dan in de gaten dat die man alleen zat en het de hele tijd tegen mij had gehad. Ik heb even mijn adem ingehouden om niet in een lach te schieten. Hij had vast en zeker het voortdurende geklik gehoord en ik was ook al eens van de ene kant van de trein naar de andere kant verhuisd.
Toen we het eindstation naderden stapte hij richting uitgang zonder ook maar één blik in mijn richting te werpen. 🙂

   Tussen Lokeren en Gent rangeer sporen bij de vleet!Een donkere wolk voor de zon maar die liet geen  spatje regen vallen! Tussen Gent Dampoort en Gent St Pieters  Brugge met de toren van de St Salvatorkathedraal , de Halletoren en een stukje van OLVr kerk

Buiten het station van Brugge een luchtballon

De A11 gezien vanuit de trein.
Bij de opening van deze snelweg heb ik er met de fiets op gereden.
Dat was éénmalig.

De A11 met rechts Dudzele en op de tweede foto  in de verte de bomen langs de twee kanalen.Op deze twee foto’s zie je de bomen langs de twee kanalen.
Daar neemt de trein een volledige bocht naar links
en rijdt een tijdje langs het kanaal richting Heist.

Feest bij Marc en Jessica

Begin september kreeg ik van Marc ,mijn schrijfzoon, een uitnodiging of ik wilde aanwezig zijn op een feestje omdat hij al zo lang gelukkig samen is met zijn vriendin Jessica.
Samen met vrienden , begeleiders en de moeder en een tante en nicht van Jessica wilden ze dit op 30 september vieren. Natuurlijk wilde ik aanwezig zijn. Marc nodigde mij zelfs uit om ’s middags bij hen te komen eten dan kon ik een beetje langer bij hen zijn.
Wie mijn vorige blog niet kent  geef ik hier een link waarin ik vertel wie Marc is, waar hij 25 jaar heeft gewoond en nu al een tijdje in een woonzorgcentrum verblijft in Lokeren met 9 nieuwe studio’s. Er zijn altijd begeleiders aanwezig en er is een gemeenschappelijke living en keuken als ze liever niet in hun eigen studio willen eten 😦klik) (klik) De meeste van de bewoners hebben ook een aangepast werk.

Ik nam gisteren de trein van 10.35 uur naar Lokeren (met een overstap in Gent). Marc stond me al op te wachten aan het station en flink gearmd gingen we naar zijn nieuwe studio. Hij is altijd bekommerd dat ik zou struikelen en tevens is het een uiting dat hij zo blij is om me terug te zien. Die bezorgdheid komt ook voort uit het feit dat zijn vriendinnetje niet goed kan stappen en meestal in een rolwagentje zit . Ik zou eens kunnen struikelen !
De andere bewoners  in het zorgcentrum kennen me ondertussen  en ik word er telkens uitbundig onthaald. Het zijn allemaal mensen met een verstandelijke en soms ook een fysieke beperking maar allemaal zijn ze recht voor de vuist en hun emoties steken ze niet onder stoelen of banken. Voor mij was het aanvankelijk wel even wennen.

Marc had met de hulp van de begeleiders een mooi feest samengesteld. Hij wist goed wat hij wilde. Taart , gebakjes, koekjes, studentenhaver( blijkbaar zijn ze daar allemaal op verzot) en drank in overvloed. De geschenkjes werden gul gegeven en met blijdschap ontvangen. Ik had een fotoboek laten maken van de laatste drie jaren dat Marc naar Knokke kwam en ik naar Lokeren ging. Dat bleek een schot in de roos te zijn.

‘s Middags aan tafel met de begeleiders en de medebewoners. Na het eten ruimden medebewoners de tafel , vulden de vaatwasser en wasten potten en pannen af.
Leuk om die samenhorigheid te zien.
Toen werd er werk gemaakt van de versiering, want de living moest er vrolijk uitzien.
Jessica had alleen maar oog voor het fotoboek!!Rond de klok van twee kwamen vrienden en familie en werden er kaartjes en  geschenken  gegeven. De tafel was niet groot genoeg voor al de gasten…

 …dan maar plaats nemen in het salongedeelte.


Toen kwam het plechtige moment . Marc en Jessica betuigden hun liefde voor elkaar . Niemand wist de precieze datum van hun samenzijn. Toen ze 10 jaar samen waren  zijn opa en ik nog in de instelling- waar beiden toen verbleven-uitgenodigd geweest voor een groot tuinfeest.
Het is misschien nog geen 20 jaar maar veel minder zal het wel niet zijn. Met de hulp van hun begeleiders zegden ze allebei een tekst op en schoven dan nieuwe ringen aan hun vinger! Pfff, wat een ontroerend moment! En dat ze gelukkig zijn dat zie je zo.

De dag vloog veel te vlug om en toen ik aanstalten maakte om terug naar de trein te gaan , stond Marc erop om  mee te gaan.
Ik zou eens de weg terug niet vinden :-).

…en zo bracht de trein me terug naar huis!