Knokke Hippique Summer Circuit (vervolg)

 

Er waren twee  pistes voor jeugdige ruiters vanaf 11 jaar.
De jongsten reden rondjes en sprongen over een paar lagere balken .
Maar de oudere ruiters hadden al héél wat rijervaring.

 Het mooie weer zorgde ervoor dat het niet druk was in de indoor bar!

De meeste mensen zaten op het terras of gebruikten de ligstoelen of ligzakken..

Er was juist bij de volwassenen een wedstrijd afgelopen
De winnaar deed een rondje om het applaus in ontvangst te nemen.

Terwijl een tractor de zandpiste weer egaal maakte
kon je de dure wagens bewonderen die er overal op het terrein te kijk stonden.
Nog pistes waar er wedstrijden werden gereden.

Groot en klein kwam met de fiets!


Een close-up van een paard dat in galop voorbij liep! Een toevalstreffer 🙂


Langs dit aangelegde pad wandelde ik terug naar mijn “bizobike” die op het einde geparkeerd stond.
Eenmaal de Hippique is afgelopen, verdwijnt alles wat herinnert aan dit drie weken durend evenement
(telkens van donderdag tot zondag): bomen, gras, zand…

Het nieuwe golfterrein dat op die plaats stilletjes aan vorm krijgt zie je elk jaar groter worden.
Je moet het maar doen om een zanderig duinlandschap te maken op poldergrond !

Midden in  de velden verschijnt er sedert enkele jaren van half juni tot half juli een wit dorp!
De hooibalen moet de boer nog ophalen.

Knokke Hippique Summer Circuit

Voor het vierde jaar na elkaar  is er van einde juni tot half juli even buiten het centrum van Knokke een ware hoogmis voor de paardensport . Een gratis spektakel om U tegen te zeggen.
Het zonnige weer zorgde ervoor dat er op het eerste weekend ruim 40 000 bezoekers kwamen kijken. Het event wordt tijdelijk opgebouwd op landbouwgronden en is piekfijn ingericht .
Dit jaar werd er gezorgd dat fietsen, golfkarren en andere vervoersmiddelen niet overal konden rijden zodat het rustiger was voor de vele voetgangers.
Ik ben er kort na de middag met mijn fiets naar toe gereden . Het was er opvallend rustig en zeker toen het rond de klok van 16 uur begon te draaien! Hoe zou dat toch komen !!!!

Ik heb er over het hele terrein rondgewandeld en mijn camera draaide overuren.

De trailer van de paarden Een eindje verder is de ingang met de lange aangelegde dreef .
Links een groot parkeerterrein en rechts de stallen voor de paarden.

Oefenterreinen en opwarming van de paarden
( op de achtergrond het nieuwe ziekenhuis AZ Zeno) 

Deze golfkarretjes dienden enkel om het publiek aan de parking op te halen en
gratis tot de terreinen waar de wedstrijden waren te voeren.

Balken

Een wedstrijd was aan de gang
Een paard struikelde over een balk . Paard en ruiter vielen. Gelukkig niks ernstigs. 

Maak het je maar gemakkelijk !
Over het hele terrein waren er stoelen ,ligzetels en ligkussens .

De winkels hadden niet veel klanten.

morgen wandelen we verder….

Het strand als Luchthaven

Terwijl ik door het ziek zijn nogal aan huis gekluisterd was, zag ik op een dag kans ( ik had een “goede dag “, de andere dagen noemde ik mijn “bad days” ) om met de auto eens naar zee te rijden.  Normaal zou ik zoiets met de fiets doen.  Ik wilde de Airshow( klik) eens zien. Een  spektakel waarbij kleine vliegtuigen bij laag water op het strand landden en ook weer opstegen. Ik zou parkeren op een grote parking vlak bij de plaats waar de airshow doorging.

Dat mocht ik vergeten . Een vriendelijke parkingwachter kwam me verwittigen dat ik daar momenteel niet mocht parkeren. De parking was voorbehouden voor de organisatoren en de piloten. Tja ik ben dan maar een eindje teruggereden . Ik ging  te voet terug en de parkingwachter excuseerde zich toen hij me te voet zag terugkomen. Ach , hij deed ook maar zijn werk en toen merkte ik  dat al die wagens  op de parking  een groot  ” Airshow” plakkaat achter hun raam hadden staan .

Het was jammer genoeg “hoog water” . De landingsbaan was overspoeld zodat er geen show te bespeuren viel. De vliegtuigen stonden allemaal op het “droge zand” geparkeerd.
Pas tegen de avond( bij eb) zou het spektakel opnieuw beginnen. Toch was het mooi om al die vliegtuigen van dichtbij te kunnen bekijken. Alleen had ik er niet op gerekend dat ik een flink eind te voet moest gaan en eenmaal terug thuis mocht ik er letterlijk bij gaan liggen…

     Bij vloed lag de landingsbaan in het water!

 

 

 

Stad in verandering…

Toen ik maandag na het petanque spel met de fiets huiswaarts reed , zag ik dat er niet ver van het sportterrein Molenhoek in Westkapelle werken  bezig zijn. Ik vermoed dat een stuk van de weiden rond de boerderij verkocht zijn . Er zouden sportterreinen  aangelegd worden voor Club Brugge plus de nodige accommodatie.
Hoelang kunnen we nog genieten van het uitzicht op deze mooie boerderij en de weiden errond ?
Vlak vòòr de boerderij  is er al een groot  industrieterrein met verschillende straten en talloze grote hangars en gebouwen van handelaars. Sommige diensten van de gemeente betrekken er  al een groot gebouw. Zelfs de politie heeft er al verschillende burelen(Gebouwen in de Oosthoek en in Heist waar politiediensten waren worden in de nabije toekomst afgebroken).
Aan de andere kant van de boerderij heb je de Helihaven. Ik denk dat de koeien het lawaai van opstijgende en dalende heli’s ondertussen al gewoon zijn!

En de koe zei meeeuh  en stapte het af !

Achter een berm  zie je nog juist een schroef van een heli. Er ligt een voorlopige weg naast de helihaven
omdat er grote werken op til zijn aan het kruispunt ietsje verderop.

Dit is één van de administratieve gebouwen waar kantoorruimte kan gehuurd worden.

 

Fietstocht naar het Zwin (1)

Recht voor het grote gebouw zijn er weilanden waar paarden grazen en waar ook de ooievaars rondlopen. Dit stuk land is teruggegeven aan de natuur. Op een gedeelte ervan was er jaren terug een druk bezochte  openlucht karting en wat verder was er tot de jaren 60 van de vorige eeuw een vliegveld.
Kijk je richting zee dan zie je waterpoelen en duinlandschappen. Op een paal zit een koppel ooievaars te broeden. Ik las gisteren in de krant dat de eerste ooievaarsjongen in het Zwin geboren zijn !

 Ik nam dus de grote lus om terug te fietsen naar de Oosthoek .
Je kunt ook vlak vòòr de monolieten een pad inslaan waardoor je de grote lus vermijdt.
Vroeger had je naast de Internationale dijk een grindweg waar fietsers en voetgangers wandelden/fietsen tot het Retranchement .
Gezien een groot stuk van het achterliggend land is ingenomen en zo de Zwingeul is vergroot is dit pas momenteel verdwenen.

Aan de andere kant van de grote fietslus zie je in de verte het gebouw van het Zwinpark

Het fietspad naar de Oosthoek slingert zich ergens ook  tussen de bomen.
Op deze plek ben ik vroeger met de fiets samen met de kinderen vlienderbessen komen plukken.
Nu is alles opgekuist en is er geen enkele vlienderstruik te bespeuren.
Ook waren er heel veel braambessen
en ik was heus niet de enige die met plastiektassen vol bessen en bramen huiswaarts reed.

Onderweg zag ik nog een boomstam met een broedend echtpaar ooievaars! Ik kon niet verder inzoomen.

Het Kalf is een wijk en tevens het  oudste gehucht van Knokke Heist.
Het Kalf ligt op de grens van duin- en poldergebied.
Het verbaast me steeds die overgang van duinen en lichte grond  naar poldergrond.
Wat nog herinnert aan vroeger is het oorspronkelijke gemeentehuis en de Kalfmolen.

Hier reed ik terug in een polderlandschap.
Tegenwoordig worden er opnieuw veel boerenpaarden gefokt.

Deze paardjes behoren toe aan de manège.
Via dit fietspad reed ik terug naar huis

Deze foto plaatste ik bij “fietsen in eigen wijk”. Hier zie je het fietspad vanuit een andere richting
slingerend  de velden en achteraan de rij villaatjes.

 

Fietstocht naar het Zwin

Ik schreef dat ik in eigen wijk eens was gaan fietsen en ook dat ik richting Heist heb gefietst . Maar ik ben ook eens richting het Zwin gefietst.  Ook een pittig fietstochtje van een paar uur . Jaja ik weet het wel ik rijd nu met een e-bike en dat is een stuk gemakkelijker maar de zeewind zorgt er ook voor dat je een versnelling hoger moet zetten anders moet je veel te hard bij trappen . Gelukkig was het erg kalm  want als er veel fietsers en voetgangers zijn op de smalle zeedijk is het oppassen geblazen. Draai en keer het zoals je wil een e-bike is geen gewone fiets en  niet ideaal om tussen een massa mensen te rijden.
Ik reed natuurlijk niet langs de grote weg want hoewel er vlak naast een fietspad is ,vind ik het niet leuk. Ik wil rustig kunnen genieten. Dus nam ik vanaf mijn huis een rustige weg voorbij de manège , door het bos ( een keertje niet hard trappen om de helling op te geraken  😉  ) , via de Oosthoek naar de zeedijk en dan op de smalle zeedijk richting het Zwin. Het eindpunt was”  ’t Keun ” ( het beeld van de haas van Flanagan “Hospitality” genaamd).
Daarna reed ik  via de Zwinbosjes naar  het grote zwarte gebouw waar  de ingang is om in het Zwin zelf binnen te gaan. Ik ben er niet binnen geweest. Ik was er al een drietal keer , maar je moet er langs fietsen wil je via een grote lus terugkeren naar de Oosthoek. En dan terug richting Westkapelle.

Eerst wat genieten van de zon die toch af en toe achter een wolk verdween.

Daarna fietste ik langs de manège.
De bomen  vlak vòòr de manège waren helemaal kaal gesnoeid
en onderaan waren alle struiken verwijderd.
Wat zal daar de bedoeling van zijn!Ik reed door het bos

en dan door de Oosthoek waar een Siska nu al jaren leeg staat en
enkele speeltuigen nog als stille getuigen zijn blijven staan.
In de bronlaan:  geen enkele geparkeerde auto te zien dat zal deze zomer wel anders zijn!
Een eenzame fietser , maar ik kwam er nog veel tegen.

Op het strand ter hoogte van de sailing club was het wel drukker

Op de smalle zeedijk was het héél rustig. Op het einde van de zeedijk veel geparkeerde fietsen en
mensen die genoten van het uitzicht op het Zwin zelf.

Een nieuw kunstwerk? Met vogels die op de uitkijk zitten.
In de verte rechts zie je het zwarte dak van het Zwin gebouw. 

‘t Keun – met tegenlicht getrokken -kijkt ook uit over het Zwin.

In de verte zicht op Cadzand
De meeste fietsers keerden terug langs de zeedijk 

Ik fietste de helling af richting Zwinbosjes .
Bij de aanpassingswerken een tijdje terug  is er een fiets- ,wandel- ,en  een ruiterspad aangelegd.

Op het einde van het pad  richting het Zwinpark zelf staan 4 Monolieten – Ulrich Rückriem 

In de verte zie je het enorme gebouw  van het Zwinpark.  

Vòòr en naast het gebouw zijn er ruimtes voorzien om te rusten en te picknicken.
Even uitblazen en morgen fietsen we verder!!

photohall

Op facebook ben ik lid van twee besloten groepen:  De dag van toen Knokke-Heist  en   Knokke vroeger en nu

De bedoeling van deze twee groepen is zoveel mogelijk foto’s verzamelen van Knokke-Heist : de bewoners , beroepen, huizen, hotels, cafés,  landschappen…
Het is ongelofelijk wat er al allemaal de revue is gepasseerd. Je staat ook verstomd hoe vlug een mens iets vergeet vooral als je postkaarten ziet van vroeger  en hoe het er tegenwoordig uitziet.

In 2011 was er van de gemeente uit een vraag aan alle bewoners of ze foto’s hadden die indertijd gemaakt werden door Photohall . Elke zomer liep er  voornamelijk op de zeedijk een fotograaf van de firma Photohall die foto’s maakte van mensen die oa.op de zeedijk wandelden. Je kreeg dan een bewijsje en het stond je vrij om de andere dag de foto te komen ophalen, tegen betaling natuurlijk.
De foto’s werden ingezameld in het heemkundig museum Sincfala om er een tentoonstelling rond te bouwen en dit in het kader van het Internationaal fotofestival KnokkeHeist.
Ik heb toen in fotoalbums van mijn ouders gezocht naar zo’n foto’s. Ik ben die gaan afgeven in het museum waar de foto’s werden geregistreerd zodat je die na de tentoonstelling terug kon ophalen. Alles is prima verlopen. Verschillende foto’s werden uitgekozen  voor de tentoonstelling .

Onlangs zag ik tot mijn verrassing deze foto verschijnen in een van die besloten groepen! Mijn broer, mijn vader en ikzelf . Een foto getrokken door een fotograaf van photohall  op de zeedijk ter hoogte van het Van Bunnenplein!