De laatste maand van het vorige jaar…

…was niet zo’n fijne maand voor mij. Ik was een hele tijd uitgeteld . Ik heb er toen zelfs aan gedacht om helemaal te stoppen met mijn blog. Maar na bijna twintig jaar bloggen , eerst op Skynet en nu al enkele jaren op WordPress vond ik dit toch een te grote stap.
Ik vond een tussenoplossing en post nu al een tijdje elke dag een foto op Instagram. Zo hield ik toch een ietsje contact met een aantal bloggers.
Maar nu zie ik het weer zitten om opnieuw te starten met bloggen.

Op 6 december ben ik ’s middags via de spoed opgenomen omdat de huisdokter vermoedde dat er meer aan de hand was dan corona of griep. Ik moest zoveel overgeven en de medicatie hiertegen hielp niet.
Op de spoed onderging ik een reeks onderzoeken en in de namiddag kreeg ik het bezoek van een chirurg die me kwam vertellen dat ik diezelfde avond nog zou geopereerd worden. Het bleek dat ik een dunne darmverkleving had. (Kan ontstaan na een vroegere operatie aan de darmen)

Het ging allemaal zo vlug. Het was echt een schok voor mij want ik had voordien geen symptomen gevoeld behalve dan het onophoudelijke overgeven de laatste twee dagen.
De operatie zelf verliep probleemloos maar de darmen wilden niet in gang schieten en daar heb ik van afgezien . Medicatie en onderzoeken waren het gevolg.
Ik ben tot 23 december in het ziekenhuis moeten blijven. Toen ik naar huis mocht was ik geen cent waard en afhankelijk van mijn drie kinderen. Die hebben goed voor me gezorgd maar Kerst en Nieuwjaar zijn dit jaar aan mij voorbij gegaan.

Door de medicatie had/heb ik problemen met mijn maag en ik herinner me dat ik dit indertijd ook had bij de eerste operatie en hiervoor een tweetal maanden medicijnen moest nemen. Ik heb al mijn hele leven problemen gehad met het innemen van medicatie . Altijd nevenverschijnselen. Ik probeer zoveel als mogelijk natuurlijke middelen te nemen. Maar soms moet je de raad van de geneesheer opvolgen . Ik had te lang een maagsonde gehad en liep een slokdarm schimmel op dus weer medicatie. Nog een gastro onderzoek om te zien waarom de darmen niet wilden in gang schieten Neen het zat me echt niet mee.
Iedereen deed er alles aan om het me zo comfortabel mogelijk te maken maar uiteindelijk was ik het die alles moest verduren.
Ook de narcose speelde me achteraf parten: concentratie verlies, niet uit mijn woorden geraken, ook niet foutloos kunnen typen , vergeetachtigheid en hoofdpijn… Het maakte me allemaal wat moedeloos en het troosteloze weer maakte het er niet beter op.

zo ik ben gestart en zal nog wat meer vertellen over mijn verblijf in het AZ Zeno, maar dan in een volgend log ! Ik moet nog het een en ander ordenen…

Nog een tentoonstelling in cc Scharpoord

Momenteel loopt er een tentoonstelling die op heel wat belangstelling kan rekenen. Het is een tentoonstelling die lof en kritiek oogst. Je moet er niet zo maar door lopen , je moet je laten informeren . Daarom krijg je ook een audiofoon mee en kan je al luisterend op je eigen tempo door de zalen van de tentoonstelling lopen :

Expo Koen Vanmechelen – Cosmopolitan Renaissance Cultuurcentrum Scharpoord

Sinds het prilste begin van zijn kunstenaarschap worstelt Vanmechelen met de vraag naar de toekomst van onze soort: hoe moet de mens verder? Hoe kunnen wij als mensen duurzaam samenleven met andere diersoorten met respect voor de omgeving van zelfs de kleinste wezentjes? De afgelopen dertig jaar trok Vanmechelen de wereld rond. Van oorspronkelijke volkeren als de Masai tot de wolkenkrabbers van Mumbai: Vanmechelen zocht er de stukken van zijn wereldpuzzel bijeen. De tentoonstelling Cosmopolitan Renaissance toont die stukken en inspireert tot antwoorden.

Als je die beelden ziet dan denk je ,we hadden eens zo moeten evolueren ……

Bij de ingang van het cultureel centrum staat zijn Walking Egg.
Koen Vanmechelen is vooral bekend om zijn Cosmopolitan Chicken Project waarbij hij nationale kippenrassen kruist tot kosmopolitische kippen.

The Walking Egg, een marmersculptuur van een ei op poten, symboliseert Vanmechelens ononderbroken zoektocht naar de juiste plaatsen en de beste momenten om zijn evoluerende visie op de wereld en haar toekomst te laten uitbroeden. Cosmopolitan Renaissance is het resultaat. Knokke-Heist vormt de broedplaats. 

En in de tuin van het cultureel centrum staat een tent , in een omheind stuk van de tuin, waar twee dromedarissen rondlopen . Ik heb ze niet gezien . Het was een druilerige namiddag en de dieren waren in de tent. Zij horen ook bij het project.

Het is een tentoonstelling waarbij je jezelf achteraf allerlei vragen stelt en je probeert je in te denken hoe de kunstenaar de evolutie ziet. Ik kan hier enkele beelden tonen maar samen met de audiofoon daar rondlopen geeft je meer inzicht. Nog te bezoeken tot half januari 2023!

Oostkust Kunst tentoonstelling

Regelmatig zijn er tentoonstellingen in het cc Scharpoord. Van hobby kunstenaars tot bekende kunstenaars Iedereen krijgt de gelegenheid om dit te tonen aan anderen.
Zo was er in september een tentoonstelling van 205 werken van kunstenaars die hun werken aan het grote publiek kunnen tonen.
er steken dikwijls pareltjes tussen. Ik heb hier een kleine keuze gedaan. Soms sta je verbaasd dat mensen die je kent in staat zijn om zulke mooie werken te schilderen, boetseren … Morgen laat ik de werken van een bekende kunstenaar zien

Ik laat jullie even meegenieten. Klik op de galerie om de foto’s vergroot te zien.

Herfstwandelingen

Na de drukte van de Zoute Grand Prix waren een paar wandelingen in de natuur rustgevend. Daarenboven was het bij de eerste wandeling die ik deed mooi weer en dan lijkt het meer op een indian summer.
De eerste wandeling deed ik verleden week . Samen met een Brugse vriendin gingen we eerst lunchen in de tearoom van de Abdij van Zevenkerken . Daarna deden we een wandeling in een stukje van het aanpalende bos. Het voelde niet herfstig aan. Het was warm en er was nog veel groen. Ik hoopte paddenstoelen te zien maar daar was het blijkbaar nog te vroeg voor. Ach de wandeling op zich was aangenaam en de rust maakte je bijna weemoedig.
Als je uit het bos komt sta je voor de mooie Abdijkerk en daarna wandelden we de dreef door naar de parking waar de auto stond.

Gisteren ben ik naar het Zwin gereden en liet de auto op de bijna lege parking van het Zwin Natuurpark achter. Vriendin en ik zijn de Nieuwe Zwindijk opgewandeld (samengesteld voor een deel met de vroegere Internationale dijk en de vernieuwde zeedijk) Neen ik heb niet de hele lus gedaan want dat is zo om en bij de 7km. Ik heb me beperkt tot de eerste halte waar er stenen zitbanken staan en waar je op een paneel de geschiedenis kan lezen. Het was geen zonnige dag ,de zon bleef zich gedeeltelijk verschuilen achter een wisselend wolkendek maar het was windstil en best aangenaam.

De Zwingeul had een laag waterpeil en overal zag je kleine zandbanken en rondscharrelende vogels. Een groep ganzen vloog al gakkend over en streek neer in het Zwinreservaat. In de verte zag je regelmatig een container schip voorbij de zwingeul varen. Op één van de foto’s zie je de contouren van Cadzand Bad.
Toen keerden we terug om in de “The Shelter”( bistro) iets te drinken vooraleer terug naar huis te rijden.

O ik heb daar een paar vergane paddenstoelen gezien ! 😉

Klik op de foto’s om ze vergroot te zien!

Zoute Grand Prix 2022

Van 6 toto en met 9 oktober is onze gemeente overspoeld geweest door auto’s en publiek. Het jaarlijkse auto evenement dat nu voor de dertiende keer plaats vond is een overweldigend succes geworden. Het mooie weer heeft hier zeker een grote rol in gespeeld wat het aantal toeschouwers betreft.

Naar de deelnemende oldtimers op zaterdag en super de luxe cars op zondag kwamen talloze gewone auto’s de gemeente binnengereden tot er op een bepaald ogenblik een stop werd ingevoerd. In de winkelstraten mochten/konden ze niet meer binnen rijden. Buiten de gemeente was er een parking aangelegd en werden de mensen met de shuttlebusjes naar het centrum gevoerd.
Gisteren ben ik eens gaan kijken en gelukkig kon ik mijn auto bij een kennis parkeren . Anders mocht ik terug naar huis rijden. Zondag zag je auto’s waarvan je afvraagt of de eigenaars daar ooit wel mee op de baan komen.
De stoerdoenderij was van hoog gehalte :Er werd door de centrum straten gecrost en vroem- vroem en hard gas gegeven hoorde je aan alle kanten. Gewoon beangstigend gezien de massa mensen die er overal liepen. De auto’s stelden zich daarna op op de zeedijk en daar kon je ze allemaal bekijken. Foto’s maken was bijna niet mogelijk gezien de massa mensen. Maar ik geef toch een beperkt overzicht.
De burgemeester vertelde in een interview dat er compensatie is gevraagd voor de uitstoot van het co2 in de vorm van aanplantingen van bomen!! Dat moet ik echt nog zien gebeuren!!!

De ZOUTE SALE by Bonhams een prestigieuze internationale veiling van zeldzame verzamelaarsauto’s die gehouden wordt op het strand voor het Albertplein in Knokke-Le-Zoute ging zondag door. Er werd geboden voor duizelingwekkende sommen. Velen van deze auto’s komen uit belangrijke en historische collecties.

Ik geloof niet dat de volgende editie de huidige kan overtreffen!! Ik heb het zelfs op een mooi zomerweekend nooit zo druk geweten. Op bepaalde foto’s zou je niet zeggen dat het druk is. Tja een beetje het goeie moment afwachten om foto’s te maken 🙂

Hoewel ik mijn bedenkingen heb bij die vierdaagse in tijden van crisis( en oorlog niet eens zover van ons vandaan), moet ik toegeven dat ik er toch van genoten heb. Ik heb me beperkt tot één dag want de dag ervoor was er de oldtimer race en die reden door alle straten van de gemeente. Die dag ben ik naar Brugge gereden om in een bos te gaan wandelen. Het verkeer zat op de middag muurvast tot ver buiten Westkapelle( er zijn opnieuw grote werken in de Natiënlaan en kan er maar op één rijvak gereden worden)en zelf geraakte ik met moeite op de rotonde om in tegengestelde richting te rijden.

Maar er stonden veel rijen mensen aan te schuiven om een ijsje te halen bij Glaciers de la Poste. Ik heb truffels gekocht bij de scoutsmeisjes want de meesten hadden enkel oog voor de auto’s.

Toen ik terug wandelde zag ik de auto’s stapvoets vanaf de zeedijk door de Lippenslaan rijden. Tja die zouden allemaal nog veel geduld moeten hebben vooraleer zij op de A11 of de expressweg naar Antwerpen geraakten!!

Het lijkt niet zo erg op de foto maar ter hoogte van het station reden ze bumper aan bumper en dat zou nog wel een paar uur kunnen duren ,zei mijn vriendin die daar vlakbij woont!

Een tussendoortje over “Hey”

Nog eens over het vernieuwde Sincfala( klik) dat heden kortweg “Hey” genoemd wordt. Velen vinden die verandering van naam maar niks. Als mijn kinderen indertijd durfden “hey” roepen naar mij ,zei ik prompt “wie is Hey? ” Ze hadden het vlug begrepen
De naam ‘Sincfala’ is de oude naam voor het ‘Zwin’ waarvan de monding enkele kilometers breed was (van Knokke naar Heist).

Ik was er een eerste maal in juni 2022 tijdens de heropeningsweek.( klik) Onlangs zijn we met de senioren langs geweest , het was er niet meer zo druk en dan bekijk je alles rustiger.

De eerste keer had ik de reuzen te laat opgemerkt want die stonden aan het raam bij de ingang van het nieuwe gebouw. Toen zijn we langs de open poort vanaf de straat binnengegaan.

Het intrigeerde mij wie aan de oorsprong lag om die affiches te maken. De meest bekendste is deze met de vrouw die in de duinen zit met een hoed op en wapperende sjaal eroverheen.

Zo dat weet ik nu dus ook!! 🙂

Een wandeling met de kleinzoon

Dinsdag in de late namiddag ( omdat het dan niet meer zo warm was) gingen Sébastien en ik wandelen aan het strand. Maar omdat hij ook eens naar het bos wilde deden we de volgende dag een wandeling bos/landerijen.
Maar eerst had hij de twee treurwilgen flink gesnoeid. Buren vinden het erg leuk dat de slingers van de treurwilg bij hen in de tuin overhangen , maar ik zorg er toch liever voor dat het niet storend wordt. Hierbij kon de kleinzoon me goed helpen. Hij heeft de twee treurwilgen flink gesnoeid zodat ze nu een nette bolhoed hebben! De eerste foto is de treurwilg achteraan en de laatste is deze in de voortuin.

Niettegenstaande de droge zomer verliezen beide treurwilgen weinig bladeren , wat niet kan gezegd worden van van de hulstboom die plots zijn hele kruin verloor na een flinke plensbui vorige maand en de bladeren van de kerselaars dwarrelen al een hele tijd continu naar beneden. Na dat toch-indrukwekkend -werk werden de takken verzameld en de ladder opgeborgen en reden we naar het bos.
In feite was het niet echt naar het bos maar we zouden er wel een stukje in wandelen.

We parkeerden de auto in een villawijk in een zijstraat van de Boslaan. In deze wijk is er tussen twee villa’s een pad waar één van de buurtbewoners een bloemenboord voor de bijen heeft ingezaaid en aan verschillende bomen hangen bijenhotelletjes! De bloemenborder staat er nu wat verdord bij maar ik ben er nog langs gewandeld toen alles nog in bloei stond. Op het einde van het pad kom je bij een groot open veld . Vorig jaar was het een maisveld ,dit jaar staat er enkel droog gras. Dat smalle paadje is een weggetje dat een erfdienstbaarheid torst. De boer moet ten allen tijde doorgang verlenen aan een paar huizen die anders niet bereikbaar waren ( nu is er wel al een grindweg aangelegd naar een straat die aansluiting geeft met een verder gelegen straat).De erfdienstbaarheid is gebleven en dit paadje sluit aan bij een wandelroute. We wandelden langs maisvelden die geleden hadden onder de hitte en de droogte en de oogst ziet er niet erg aantrekkelijk uit.

In de verte zagen we de wijk “Zevekote” in de Oosthoek, we wandelden niet door deze wijk maar trokken het bos in. Juist voor we het bos introkken zagen we op een heuvel het dak van de villa van de familie Lippens tussen de bomen.