zeebrugge

Ik ben op een punt gekomen dat ik echt kan herstarten met bloggen. Ik loop zo langzamerhand pijnloos rond en dat is fijn. Want pijn is vermoeiend . Dus geen pijn meer aan de grote wonde door de operatie maar ook praktisch geen pijn meer van dat “net onder de buikwand”  wanneer ik beweeg. Blijkbaar had het tijd nodig om soepel te worden. Alleen kan ik “mijn harnas” niet een hele dag missen. Dat is echt niet zo erg want je went er aan en ’s avonds mag ik die uitdoen. Straks zal ik wel voortdurend een gaine moeten dragen , ik bereid me daar al op voor door zodra dat ” harnas ” uit is een gaine aan te doen. Van Dale noemt gaine een “soepel buikkorset zonder baleinen”. Het wordt me sterk aangeraden door de chirurg omdat de buikbreuk zo groot was.
Ik heb nog af en toe last van hevige spierpijnen en krampen maar daar doe ik nu oefeningen voor , de erge aanvallen van jeuk tussen vel en vlees zijn ook verminderd en sedert kort kan ik beter slapen zonder telkens wakker te worden nat van het zweet of met hartkloppingen. Komt door de operatie zegt de chirurg( =door de narcose zeg ik) . Het is me wat als je zo gevoelig bent voor veel soorten van medicatie . Beter slapen betekent ook dat ik  me fitter voel overdag , al is de ene dag niet de andere. Maar mijn leeftijd in acht genomen mag ik niet klagen, het was  ( dank aan corona) een zware operatie en ik moet wat meer rusten dan vroeger en dat is soms moeilijk voor mij, hahaha!

~~~~~~

Een maand na de operatie had ik echt zin om de deur eens uit te gaan.  Ik zat al zo lang thuis want zelfs vòòr de operatie bleef ik al thuis deels door de corona maatregelen maar ook omdat ik me van de arts  rustig moest  houden tot de operatie om geen erger letsel te krijgen ( de operatie kon niet eerder omdat er zo’n grote achterstand was) .
Mijn vriendin en ik zouden eens naar zee gaan. Maar 15 augustus , een feestdag en razend druk aan de kust , leek nu niet bepaald een goed idee te zijn. Waar zou ik mijn auto kunnen parkeren ? De parking aan het station is nog een halfuur wandelen tot aan de zeedijk. Daar was ik op dat ogenblik niet toe in staat. Geen probleem. Auto geparkeerd aan het station en vlakbij namen we de tram naar … Zeebrugge.
Daar wandelden we langs de vismijn waar die dag allerlei leuke standjes waren. Maar het was die dag zo warm dar er praktisch geen volk liep . We zochten verkoeling in een grote kledingzaak waar je koopjes kon doen en waar ook de herfstmode al aanwezig was, maar op zo’n warme dag denk je echt nog niet aan de herfst. Een bordeaux jasje aan de helft van de prijs kon me wel bekoren!
We stapten daarna terug naar de tramhalte vlakbij  en reden verder naar Zeebrugge-strand. Tien minuutjes wandelen en we ploften ons neer op een klein terras op het  strand zelf. De verkoeling kwam van een onweersbui maar we zaten onder immense parasols met zicht op een strandspeelpleintje zodat we niet moesten schuilen..
Die eerste korte uitstap deed deugd al had ik mezelf wel overschat en mocht ik de andere dag me héél rustig houden. Vanaf die dag ben ik af en toe met mijn vriendin op stap geweest. Ik durfde toen nog  niet alleen op stap omdat ik me plots erg slap kon voelen. Wat een paar keer is voorgevallen en de wandeling moesten inkorten of op een terras gingen zitten om wat te drinken.
Ik ga nog altijd niet alleen op stap  , maar boodschappen doen in de nabije Colruyt en Carrefour lukt me wel. Thuis ben ik “duizend man sterk” ( met   eenmaal in de week een poetshulp) . De tuinman is het zwaardere tuinwerk komen doen en al is het pas september de tuin ligt al klaar voor de komende winter. Straks nog wat voorjaarsbollen in de grond steken.

 

Jammer voor de standhouders maar die dag zal zeker geen succes geweest zijn voor hen. Véél en véél te warm.

Behalve één speedboat was er geen beweging in de jachthaven zelfs de rondvaartboot lag er werkeloos bij. Maar dat zal eerder aan de coronamaatregelen te wijten zijn.

De vissers hadden een vrij weekend.

Nog een mooi zicht op het gebouw waar de cruisetoeristen ontvangen worden en waar op één van de hoogste verdiepingen een uitstekend restaurant is .  De Russische onderzeeër Foxtrot die al een kwarteeuw een toeristische attractie was is nu naar de schroothoop, maar de vervanger als toeristische attractie ligt al klaar nl het lichtschip West-Hinder  die een opknap beurt zal ondergaan.

We zochten even verkoeling in een mooi winkelpand en de airco deed het uitstekend. Niet mis de accessoires in de winkel verwijzend naar de zee!

We tramden verder tot in Zeebrugge-strand en genoten vanop een strandterras van zand, spelende kinderen en in de verte  de zee.
Dat was mijn eerste uitstap na de operatie en veel van die uitstapjes zijn gevolgd. Ik zal het hier laten zien nu ik niet telkens meer pompaf ben na een uitstap.

Boterhammen in het Park

Omdat het vandaag zo’ n guur weer is  -veel wind , regen afgewisseld met wolken en een streepje zon -begin ik maar met een logje te maken van een zonovergoten dag op het einde van de maand augustus.
De senioren namen de trein naar Brussel-Centraal om in het Warande park naar een optreden te gaan kijken (en vooral luisteren)  in het kader van de week van “Boterhammen in het Park.”
Wij hadden gekozen voor een optreden met Bart Peeters. Of je nu fan bent of niet, hij weet zijn publiek enthousiast te krijgen. Van twaalf tot veertien uur heeft hij aan één stuk gespeeld en gezongen. Op de andere dagen van de week trad er eerst een uur een andere minder gekende artist op maar Bart Peeters gebruikte de twee volle uren!

Eerst een klein ontbijt in de Galerie Ravenstein en daarna de trappen op naar het Warande park. Hoewel het pas 11 uur was en het optreden  om 12 uur begon was er geen plaatsje meer vrij rondom de kiosk. Tegen het 12 uur naderde was er  zo véél volk toegestroomd dat héél veel mensen niet meer op het terrein waar het podium staat binnen konden. De dreven , grasperken, terras van een tearoom, ligweiden …overal mensen en nog eens mensen , oud en jong. De security liet enkel nog mensen binnen als er een paar mensen buiten gingen! Ach je kon hem van ver ook zien en de muziek was luid genoeg om het in het hele Warandepark te kunnen horen.
Ik zat samen met een paar vrienden op een bankje in het zonnetje te genieten van de muziek en van onze picknick. Je kon ter plaatse boterhammen kopen maar dan mocht je veel geduld hebben eer jij aan de beurt was om een boterhammetje of een andere snack te kopen.

Die dag had ik ook afgesproken met Emmy,een Knokse vriendin die al héél lang in Brussel woont en een blog heeft. Leuk weerzien.Met mijn camera ben ik in het park gaan wandelen om sfeerbeelden te maken.

Eerst ontbijten in de Galerie Ravenstein en daarna de trappen op met mooie muurschilderingen richting het Warandepark

Na het concert zijn we naar de Zavel gewandeld ,maar morgen meer hierover.

ps: ik krijg de foto’s niet in een groter formaat op de blog. Wie kan me zeggen wat ik verkeerd heb gedaan ? Ik heb nochtans niets veranderd .

Update: die zoekt die vindt! Er was iets veranderd aan de weergave van de foto’s. Ik ben me niet bewust dit zelf te hebben gedaan.

’t Molentje

Toen we “de Grote Wateringhe” verlieten, keerden we niet terug op onze stappen maar reden verder langs de smalle landweg in de richting waar we de hoge bomen van de twee kanalen zagen nl het Leopold kanaal een het Schipdonkkanaal , in de volksmond de Stinker en de Blinker genaamd. De weg bleef maar kronkelen en iedere keer dat we dachten aan het kanaal te komen was er weer een bocht die ons niet naar het kanaal bracht.

Eindelijk zagen we tussen de bomen langs de twee kanalen  de brug. Maar ik zag een paar honderd meter ervoor een kapelletje zoals je er zoveel tegenkomt in dit landelijk gebied. Damme is een streek waar er door de volksdevotie vele kapelletjes zijn te vinden: een 40 tal over de verschillende deelgemeenten ! Ik weet dat ze in deze streek zelfs bedevaarten doen naar enkele van die kapelletjes. Dus even op de rem gaan staan en een foto maken.

 

“De Waterhoek is een straatnaam die verwijst naar het gehucht “Waterhoek” in Moerkerke, gelegen ten zuiden van het Leopold- en Schipdonkkanaal. Op tweehonderd meter van de Molentjesbruggen richting Damme treffen we dit kleine gebouwtje aan. Het eenvoudige, mooi witgeschilderde kapelletje, met rode dakpannen op het schuine dak heeft de tand des tijds goed doorstaan. Aan de noordkant wordt het overschaduwd door de eindeloze rijen populieren aan de kanalen. Aan de zuidkant hebben we een prachtig panorama op het dorp en de kerk van Moerkerke. Het werd gebouwd als bescherming tegen de moeraskoorts, die de streek tot het midden van de 19e eeuw regelmatig teisterde “
Toen reden we over de brug waar in de tweede wereldoorlog op die plaats een waar slagveld is aangericht onder de geallieerden en onder de Duitse soldaten en waar ook veel burgers het leven lieten.

Een herdenkingsmonument doet aan dit bloedig gebeuren herinneren . Wil je meer weten over deze slag in september 1944 druk dan op (klik). Ik  heb als kind  vele verhalen over” de slag bij het molentje” mogen aanhoren.De familie langs moederskant was afkomstig uit Middelburg (B) en de familie woonde verspreid in deze streek.
Eenmaal over de brug en vlak naast het herdenkingsmonument staan  bijen-en bloemenpaaltjes te wiegen in de wind( Damme profileert zich als bijenvriendelijke stad). De lange weg naast de kanalen brengt je naar  het bekende restaurant” Siphon “en van daaruit kan je richting Damme rijden.

 

Zo zie je maar waar je terecht kan komen als je even naar de aardbeikwekerij gaat!!  🙂

Stiltehoeve

Vandaag was ik met mijn vriendin terug naar de aardbeikwekerij in Moerkerke. Maar ik wilde niet enkel over en weer rijden. Zoals altijd rij ik met een omwegje terug naar huis.
Deze keer ben ik op zoek gegaan naar het maisdoolhof dat in de omgeving Damme-Moerkerke zou liggen. Geen sinecure om die te vinden. Een boerderij helemaal te velde te bereiken via  kleine wegen. Ik heb het gevonden maar ik wil er een uitstapje van maken met de twee vriendinnen bij onze maandelijkse bijeenkomst. Dus nu nog geen foto’s.
Ik ben dan maar verder blijven doorrijden langs smalle wegen waar je in een inham van de weg moet rijden om een tegenligger te laten passeren!

Op een bepaald ogenblik kwam ik een B&B tegen nl de Grote Wateringhe . Wil dat nu niet die hoeve zijn waar we niet geraakt zijn toen we met het treintje op 11 juli naar Damme reden. De bestuurster van het treintje zag  het niet zitten om langs die smalle wegen te rijden. Toen hebben we voor de taart met koffie  halt gehouden in de omgeving van Damme

Na enige aarzeling zijn we het erf opgereden  en stapten we op de hoeve toe. We werden er onmiddellijk hartelijk ontvangen maar kregen te horen dat het zomerterras wegens de regen vandaag en morgen niet open was.( Het heeft vandaag gedonderd, gebliksemd en gestortregend in onze omgeving).
Gedurende de twee zomermaanden is er in de namiddag een zomerterras maar enkel bij goed weer.
We mochten wel even rondwandelen.  Er zijn grote grasvelden rond de  helemaal verbouwde hoeve en weiden met schapen en er is zelfs een doolhof.

Eenmaal thuis heb ik op internet gezocht en gevonden: Het is niet zomaar een tearoom en B&B. Deze hoeve heeft een voorgeschiedenis en was en is nog steeds een stiltehoeve  (klik) met als achtergrond een sociale inslag.
Ik zou er graag eens een paar dagen willen verblijven te midden van de natuur, ver weg van de drukte van het leven.

  

 

tentoonstelling in Damme

Toen we in Damme waren stapten we het stadhuis binnen waar een tentoonstelling was van keramiek en schilderijen. De onderwerpen waren zo uiteenlopend van serviesgoed, dieren, wandversieringen ,schilderijen.
Je zag een paar mensen bezig aan het werk en je kon je ook inschrijven om workshops te volgen. De tentoonstelling loopt nog tot 10 juni 2019.

Papavers als muurversiering , maar ook papavers klein en groot op metalen stengels om boeketten te maken.

Verschillende schilderijen van haar hand .

Wat vooral in het oog sprong waren de verschillende mooi beschilderde doodskisten . Het deed me denken aan het programma dat onlangs op TV was over begrafenisondernemers: Een jonge terminaal zieke vrouw liet haar doodskist beschilderen door haar twee jonge kinderen. Een aangrijpend moment. Hun moeder zou voor altijd slapen in deze mooi aangeklede en beschilderde kist.

 

Wenduine -vervolg

We verlieten de Persepit via een paadje en wandelden  langs het zwembad naar de zeedijk. Er blies een stevige wind en de zon had geen zin om door het wolkendek te piepen. De verhuurder van gocarts deed gouden zaken .Op het strand zelf was het rustig.

We wandelden tot het einde van de korte zeedijk. Onderweg zagen we hoe je een leegstaand pand aantrekkelijk kan maken met beschilderde panelen.

Op het einde van de zeedijk was er veel volk bij een surfclub

.

Sedert 2015 heeft Wenduine een nieuwe zeedijk met twee stormmuren. Lees meer hierover 😦 klik)

Zagen we in de duinen niet echt monumentale beelden ,op de zeedijk stonden er wèl.
Namen van de kunstenaars niet gevonden , enkel scanplaatjes.

Toen hebben we onszelf getrakteerd op een verwenkoffie/thee!
En wil je wel geloven dat ik vergeten ben er een foto van te nemen
toen ik zag wat we kregen…
Dat was bijna een vieruurtje:
een kleine boule de berlin,
een stukje miserable, chocomousse,
ijs overgoten met limoncello,
een glaasje advokaat en een glaasje koffielikeur.
Bij de kop thee lag er nog een verpakt koekje!

 

Een mooie afsluiter van een dagje Wenduine,
ook Prinses van de Belgische Kust( klik)genoemd.

Wenduine

Tijdens de zomermaanden “reizen” mijn vriendin en ik regelmatig met de tram langs de kust. Omdat we telkens kort na de middag starten zoeken we het niet al te ver. We waren al in Zeebrugge geweest en daarna in Blankenberge en de vorige week trokken we naar Wenduine. Ik had in de krant gelezen dat er een tentoonstelling was van monumentale beelden in het Prins Albertpark vlakbij de molen van Wenduine : De Hubertmolen is een kleine houten staakmolen uit 1880 ( klik).

Die bewuste middag reden we naar Wenduine en stapten af aan de Molen. In het kleine parkje aan de overkant van de molen zagen we enkel een verweerde biels  en een wit sierlijk beeld  moeder en kind. We liepen enkele paadjes in vlak achter het pleintje maar zagen alleen mooi geknipte hagen.

We wandelden wat verder en vroegen aan enkele mensen die op een bankje zaten of zij weet hadden van monumentale beelden in de omgeving.  Aan hun dialect te horen waren ze van de streek zelf. Ze wisten ons te vertellen dat er wel een paar beelden stonden in de Persepit.( een staande wip in een put =hier de duinen) en dat dit het Prins Albertpark is.
Wekelijks wordt er in de persepit door de Koninklijke Schuttersvereniging Sint Sebastiaansgilde  schieting gehouden op de staande wip.

Met deze informatie stapten we verder. In de duinen zagen we inderdaad een paar “monumentale” beelden.

In dit gebouwtje is er een tentoonstelling van kunstwerken van Freddy De Moor.(Schilder, beeldhouwer, keramist )Het was die dag sluitingsdag.
In de duinen zagen we een paar kunstwerken verwezenlijkt door Kunstenaars van kunstplatform ARTslag

.

Het eerste is  het geraamte van een bruinvis en het andere is een interactieve poëzielarve
De latten van de bruinvis waren volgeschreven met teksten alsook de tweede.

De echte spioenkop boven en het kunstwerk in de duinen

De reclame rond dit project had ons wat misleid en we gingen de ontgoocheling wegspoelen in een tearoom op de zeedijk… wordt vervolgd.

Het Bierkasteel en de Koekjesfabriek

Dinsdag was er een lenteuitstap met de senioren.  We hebben de brouwerij het Bierkasteel in Izegem bezocht. Een supermoderne brouwerij en in niets te vergelijken met de oude brouwerijen van vroeger . Wil je  meer over weten over deze brouwerij klik dan op deze link : klik
Een hele belevenis om deze brouwerij te bezoeken en te eindigen in Michelle’s Pub waar je van de verschillende bieren kan proeven. Wij kregen een rondleiding met een gids die ons het maken van bier haarfijn uitlegde. Eerst hadden we een paar filmpjes gezien over het brouwen van het bier, want in feite zie je niet zoveel van dat brouwen zelf. Je wandelt tussen hoge silo achtige ketels en nadien kijk je van op een passerelle hoe de gereinigde flessen met bier worden gevuld om uiteindelijk in kratten opgeslagen te worden  klaar om naar de klanten te gaan.
Héél weinig personeel komt er nog aan te pas. Nadien mochten we in de pub gratis een paar biertjes proeven.

 De busrit naar Izegem verliep vlotter dan gedacht . Geen hinder van wegenwerken . We waren daardoor te vroeg maar mochten genieten van het terras op de eerste verdieping  waar er strandstoelen , tafels en stoelen en barkrukken stonden.

Michelle’s Pub is er nog niet zolang. Het is heel smaakvol ingericht en bulkt van de nostalgie : reuze oude lusters, boeken, radio’s

Wat wil je als je een paar glazen bier mag proeven! En als afscheid kregen we nog een grote fles bier mee.

Toen reden we naar St Elooiswinkel  waar we in een heel mooie zaak een voortreffelijk diner kregen! In het Bierkasteel was de tijd danig uitgelopen dat we na het diner  geen koffie meer konden drinken want we werden in Lo-Reninge verwacht voor een bezoek aan de koekjesfabriek!

Om hygiënische redenen konden we niet het bakken van de koekjes gaan bekijken. Enkel eens door een raam kijken. Opmerkelijk is dat er praktisch geen personeel aanwezig is. Robots sorteren de koekjes en leggen ze in dozen!!
Er is een bezoekerscentrum en een gids toonde ons eerst aan de hand van een paar filmpjes het ontstaan van de koekjesfabriek. Er was ook een klein museumpje . De koffie en een assortiment koekjes wachtten op ons en via een winkel waar je alles kon kopen stapten we weer naar buiten.

Niemand had zin om al huiswaarts te keren. Het was zo’n mooi weer die dag en het voorstel om naar de Rode Berg door te rijden werd unaniem aanvaard. We hebben  het ons niet beklaagd. Heerlijk uitblazen in een nonchalant café op de berg. De tijd had er blijkbaar stil gestaan . Alleen was het jammer dat de stoeltjeslift al gestopt was. De nevel van een warme dag versluierde de horizon!

Verspreid over de verschillende terrassen zat iedereen na te genieten van een geslaagde daguitstap.

 

Cadzand te land en aan zee!

Zoals ik gisteren al schreef gingen mijn vriendin en ik even de grens over naar Oostburg. Niettegenstaande de meubelwinkel waar vriendin heen wilde volgens internet open was ,was die uitgerekend gisteren gesloten. We stonden er niet alleen voor een gesloten deur.
Niet getreurd we wilden toch tot aan de zee en omdat ik de overrompeling van auto’s al gemerkt had dicht bij huis stelde ik voor om via Retranchement naar Cadzand-bad te rijden. Ik vind het altijd leuk om wegen uit te kiezen die ik niet ken en bijgevolg ook niet weet waar we terecht komen. De richting was goed en we slingerden met de auto door landelijke weggetjes zagen prachtige huizen verscholen tussen bomen en struiken, mooie tuinen achter heggetjes. We reden langs weggetjes waarvan ik dacht “mag ik hier wel rijden” Maar als er huizen staan moeten de bewoners toch ook thuis geraken. Hier en daar hielden we halt en stapten uit om foto’s te maken.

Ik kreeg instructies hoe ik elegant op een aantal boomstronken
moest zitten… tot ik de slappe lach kreeg!! Na het landelijke intermezzo kwamen we uiteindelijk in Retranchement uit .
Daar reden door naar de grote parking even vòòr  Candzand- bad  en namen het paadje
tussen de duinen die naar het haventje leidt.
De bereklauw was nog prominent aanwezig en er waren  héél veel bessen.
Bij de  braambessen kwamen op de takken weer bloesems!
Om te vermijden dat er nog geparkeerd wordt op de berm naast het kanaal
zijn er grote stenen blokken gelegd.
Groot gelijk want het was levensgevaarlijk om daar te parkeren.
Een paar minuten wandelen en je bent aan de grote parking

Geen bootjes op zee maar overal mensen die genoten van het zonnige en warme weer.
In de verte hing de lucht vol met kites. Het was nog een eind wandelen
maar vriendin zag het niet meer zitten. Gevolg geen al te scherpe foto’s( gsm)Op de eerste foto zie je links boven de “witte” kustlijn van Vlissingen. De go carts wachtten op klanten en de souvenir- en gadgetwinkels waren open! Op de straat had ik al een paar koperkleurige  tegeltjes gezien
en ik vroeg me af wat die konden betekenen.
Bij het haventje vond ik de oplossing : het is het logo van Cadzand!

Hier kan je mits betalen je fiets oppompen
Of er ook een reparatiekit is kon ik niet achterhalen.

En toen gingen we terug naar de parking om even later in de file te staan!!

Fileleed

Een zicht op een kilometers lange file op een anders zo rustige weg!

Een vriendin uit Brugge was hier vandaag en  na het middageten dat we op het terras in de tuin konden binnenspelen,  gingen we een rondrit maken. Zij wilde eerst iets bekijken in Oostburg en daarna reden we via landelijke wegen waarvan ik zelf niet wist waar we zouden uitkomen naar Cadzand-bad. De nieuwe parking vlak vòòr je Cadzand-bad inrijdt stond barstensvol. Ik heb deze parking nog nooit halfvol gezien laat staan barstensvol. Zou het ook niet een beetje komen omdat het gratis parkeren is vanaf 1 oktober zoals een mijnheer me opmerkzaam maakte omdat ik de automaat met een paneel afgesloten zag !
We wandelden via een pad doorheen de duinen naar het haventje van Cadzand, overal veel wandelaars en op hun zomers gekleed!  In de verte zagen we op het strand honderden kleine en grote kites. Wellicht een kite festival en dat half oktober !
Na de wandeling  dronken we een koffie op een overvol terras aan de voet van de duinen !  Een paar winkeltjes op dit pleintje waren open en de mensen stonden zelfs  in de rij voor een ijsje! Het leek me drukker dan een weekend in de zomer.
Maar toen was het tijd om op te stappen want vriendin wilde voor het donker terug thuis zijn. (Een beetje last van dieptezicht ’s avonds.) Maar vlug thuis zijn zat er niet in… toen ik aan het rondpunt kwam waar je richting Oosthoek kunt rijden , maar ook richting Sluis  zat het verkeer vast. Deze weg is om bij mij thuis te geraken de kortste weg.
Ik heb dit nog nooit geweten. Om de drukte in Knokke zelf te vermijden kiezen de mensen hoe langer hoe meer de wegen rond Knokke om even buiten het centrum uit te komen op de Natiënlaan. Een dik half uur stond ik aan te schuiven.
Vriendin werd alsmaar zenuwachtiger en ik stak haar mijn gsm in de handen en vroeg of ze foto’s wilde nemen van een prachtige zonsondergang. We stonden toch regelmatig stil .  Zo geraakten we  zonder dat ze zich teveel opwond op de weg  die naar mijn huis leidt. Ze heeft dat goed gedaan  vind ik.

Morgen dan het verslagje van onze uitstap naar Cadzand en omgeving!