Wenduine -vervolg

We verlieten de Persepit via een paadje en wandelden  langs het zwembad naar de zeedijk. Er blies een stevige wind en de zon had geen zin om door het wolkendek te piepen. De verhuurder van gocarts deed gouden zaken .Op het strand zelf was het rustig.

We wandelden tot het einde van de korte zeedijk. Onderweg zagen we hoe je een leegstaand pand aantrekkelijk kan maken met beschilderde panelen.

Op het einde van de zeedijk was er veel volk bij een surfclub

.

Sedert 2015 heeft Wenduine een nieuwe zeedijk met twee stormmuren. Lees meer hierover 😦 klik)

Zagen we in de duinen niet echt monumentale beelden ,op de zeedijk stonden er wèl.
Namen van de kunstenaars niet gevonden , enkel scanplaatjes.

Toen hebben we onszelf getrakteerd op een verwenkoffie/thee!
En wil je wel geloven dat ik vergeten ben er een foto van te nemen
toen ik zag wat we kregen…
Dat was bijna een vieruurtje:
een kleine boule de berlin,
een stukje miserable, chocomousse,
ijs overgoten met limoncello,
een glaasje advokaat en een glaasje koffielikeur.
Bij de kop thee lag er nog een verpakt koekje!

 

Een mooie afsluiter van een dagje Wenduine,
ook Prinses van de Belgische Kust( klik)genoemd.

Wenduine

Tijdens de zomermaanden “reizen” mijn vriendin en ik regelmatig met de tram langs de kust. Omdat we telkens kort na de middag starten zoeken we het niet al te ver. We waren al in Zeebrugge geweest en daarna in Blankenberge en de vorige week trokken we naar Wenduine. Ik had in de krant gelezen dat er een tentoonstelling was van monumentale beelden in het Prins Albertpark vlakbij de molen van Wenduine : De Hubertmolen is een kleine houten staakmolen uit 1880 ( klik).

Die bewuste middag reden we naar Wenduine en stapten af aan de Molen. In het kleine parkje aan de overkant van de molen zagen we enkel een verweerde biels  en een wit sierlijk beeld  moeder en kind. We liepen enkele paadjes in vlak achter het pleintje maar zagen alleen mooi geknipte hagen.

We wandelden wat verder en vroegen aan enkele mensen die op een bankje zaten of zij weet hadden van monumentale beelden in de omgeving.  Aan hun dialect te horen waren ze van de streek zelf. Ze wisten ons te vertellen dat er wel een paar beelden stonden in de Persepit.( een staande wip in een put =hier de duinen) en dat dit het Prins Albertpark is.
Wekelijks wordt er in de persepit door de Koninklijke Schuttersvereniging Sint Sebastiaansgilde  schieting gehouden op de staande wip.

Met deze informatie stapten we verder. In de duinen zagen we inderdaad een paar “monumentale” beelden.

In dit gebouwtje is er een tentoonstelling van kunstwerken van Freddy De Moor.(Schilder, beeldhouwer, keramist )Het was die dag sluitingsdag.
In de duinen zagen we een paar kunstwerken verwezenlijkt door Kunstenaars van kunstplatform ARTslag

.

Het eerste is  het geraamte van een bruinvis en het andere is een interactieve poëzielarve
De latten van de bruinvis waren volgeschreven met teksten alsook de tweede.

De echte spioenkop boven en het kunstwerk in de duinen

De reclame rond dit project had ons wat misleid en we gingen de ontgoocheling wegspoelen in een tearoom op de zeedijk… wordt vervolgd.

Het Bierkasteel en de Koekjesfabriek

Dinsdag was er een lenteuitstap met de senioren.  We hebben de brouwerij het Bierkasteel in Izegem bezocht. Een supermoderne brouwerij en in niets te vergelijken met de oude brouwerijen van vroeger . Wil je  meer over weten over deze brouwerij klik dan op deze link : klik
Een hele belevenis om deze brouwerij te bezoeken en te eindigen in Michelle’s Pub waar je van de verschillende bieren kan proeven. Wij kregen een rondleiding met een gids die ons het maken van bier haarfijn uitlegde. Eerst hadden we een paar filmpjes gezien over het brouwen van het bier, want in feite zie je niet zoveel van dat brouwen zelf. Je wandelt tussen hoge silo achtige ketels en nadien kijk je van op een passerelle hoe de gereinigde flessen met bier worden gevuld om uiteindelijk in kratten opgeslagen te worden  klaar om naar de klanten te gaan.
Héél weinig personeel komt er nog aan te pas. Nadien mochten we in de pub gratis een paar biertjes proeven.

 De busrit naar Izegem verliep vlotter dan gedacht . Geen hinder van wegenwerken . We waren daardoor te vroeg maar mochten genieten van het terras op de eerste verdieping  waar er strandstoelen , tafels en stoelen en barkrukken stonden.

Michelle’s Pub is er nog niet zolang. Het is heel smaakvol ingericht en bulkt van de nostalgie : reuze oude lusters, boeken, radio’s

Wat wil je als je een paar glazen bier mag proeven! En als afscheid kregen we nog een grote fles bier mee.

Toen reden we naar St Elooiswinkel  waar we in een heel mooie zaak een voortreffelijk diner kregen! In het Bierkasteel was de tijd danig uitgelopen dat we na het diner  geen koffie meer konden drinken want we werden in Lo-Reninge verwacht voor een bezoek aan de koekjesfabriek!

Om hygiënische redenen konden we niet het bakken van de koekjes gaan bekijken. Enkel eens door een raam kijken. Opmerkelijk is dat er praktisch geen personeel aanwezig is. Robots sorteren de koekjes en leggen ze in dozen!!
Er is een bezoekerscentrum en een gids toonde ons eerst aan de hand van een paar filmpjes het ontstaan van de koekjesfabriek. Er was ook een klein museumpje . De koffie en een assortiment koekjes wachtten op ons en via een winkel waar je alles kon kopen stapten we weer naar buiten.

Niemand had zin om al huiswaarts te keren. Het was zo’n mooi weer die dag en het voorstel om naar de Rode Berg door te rijden werd unaniem aanvaard. We hebben  het ons niet beklaagd. Heerlijk uitblazen in een nonchalant café op de berg. De tijd had er blijkbaar stil gestaan . Alleen was het jammer dat de stoeltjeslift al gestopt was. De nevel van een warme dag versluierde de horizon!

Verspreid over de verschillende terrassen zat iedereen na te genieten van een geslaagde daguitstap.

 

Cadzand te land en aan zee!

Zoals ik gisteren al schreef gingen mijn vriendin en ik even de grens over naar Oostburg. Niettegenstaande de meubelwinkel waar vriendin heen wilde volgens internet open was ,was die uitgerekend gisteren gesloten. We stonden er niet alleen voor een gesloten deur.
Niet getreurd we wilden toch tot aan de zee en omdat ik de overrompeling van auto’s al gemerkt had dicht bij huis stelde ik voor om via Retranchement naar Cadzand-bad te rijden. Ik vind het altijd leuk om wegen uit te kiezen die ik niet ken en bijgevolg ook niet weet waar we terecht komen. De richting was goed en we slingerden met de auto door landelijke weggetjes zagen prachtige huizen verscholen tussen bomen en struiken, mooie tuinen achter heggetjes. We reden langs weggetjes waarvan ik dacht “mag ik hier wel rijden” Maar als er huizen staan moeten de bewoners toch ook thuis geraken. Hier en daar hielden we halt en stapten uit om foto’s te maken.

Ik kreeg instructies hoe ik elegant op een aantal boomstronken
moest zitten… tot ik de slappe lach kreeg!! Na het landelijke intermezzo kwamen we uiteindelijk in Retranchement uit .
Daar reden door naar de grote parking even vòòr  Candzand- bad  en namen het paadje
tussen de duinen die naar het haventje leidt.
De bereklauw was nog prominent aanwezig en er waren  héél veel bessen.
Bij de  braambessen kwamen op de takken weer bloesems!
Om te vermijden dat er nog geparkeerd wordt op de berm naast het kanaal
zijn er grote stenen blokken gelegd.
Groot gelijk want het was levensgevaarlijk om daar te parkeren.
Een paar minuten wandelen en je bent aan de grote parking

Geen bootjes op zee maar overal mensen die genoten van het zonnige en warme weer.
In de verte hing de lucht vol met kites. Het was nog een eind wandelen
maar vriendin zag het niet meer zitten. Gevolg geen al te scherpe foto’s( gsm)Op de eerste foto zie je links boven de “witte” kustlijn van Vlissingen. De go carts wachtten op klanten en de souvenir- en gadgetwinkels waren open! Op de straat had ik al een paar koperkleurige  tegeltjes gezien
en ik vroeg me af wat die konden betekenen.
Bij het haventje vond ik de oplossing : het is het logo van Cadzand!

Hier kan je mits betalen je fiets oppompen
Of er ook een reparatiekit is kon ik niet achterhalen.

En toen gingen we terug naar de parking om even later in de file te staan!!

Fileleed

Een zicht op een kilometers lange file op een anders zo rustige weg!

Een vriendin uit Brugge was hier vandaag en  na het middageten dat we op het terras in de tuin konden binnenspelen,  gingen we een rondrit maken. Zij wilde eerst iets bekijken in Oostburg en daarna reden we via landelijke wegen waarvan ik zelf niet wist waar we zouden uitkomen naar Cadzand-bad. De nieuwe parking vlak vòòr je Cadzand-bad inrijdt stond barstensvol. Ik heb deze parking nog nooit halfvol gezien laat staan barstensvol. Zou het ook niet een beetje komen omdat het gratis parkeren is vanaf 1 oktober zoals een mijnheer me opmerkzaam maakte omdat ik de automaat met een paneel afgesloten zag !
We wandelden via een pad doorheen de duinen naar het haventje van Cadzand, overal veel wandelaars en op hun zomers gekleed!  In de verte zagen we op het strand honderden kleine en grote kites. Wellicht een kite festival en dat half oktober !
Na de wandeling  dronken we een koffie op een overvol terras aan de voet van de duinen !  Een paar winkeltjes op dit pleintje waren open en de mensen stonden zelfs  in de rij voor een ijsje! Het leek me drukker dan een weekend in de zomer.
Maar toen was het tijd om op te stappen want vriendin wilde voor het donker terug thuis zijn. (Een beetje last van dieptezicht ’s avonds.) Maar vlug thuis zijn zat er niet in… toen ik aan het rondpunt kwam waar je richting Oosthoek kunt rijden , maar ook richting Sluis  zat het verkeer vast. Deze weg is om bij mij thuis te geraken de kortste weg.
Ik heb dit nog nooit geweten. Om de drukte in Knokke zelf te vermijden kiezen de mensen hoe langer hoe meer de wegen rond Knokke om even buiten het centrum uit te komen op de Natiënlaan. Een dik half uur stond ik aan te schuiven.
Vriendin werd alsmaar zenuwachtiger en ik stak haar mijn gsm in de handen en vroeg of ze foto’s wilde nemen van een prachtige zonsondergang. We stonden toch regelmatig stil .  Zo geraakten we  zonder dat ze zich teveel opwond op de weg  die naar mijn huis leidt. Ze heeft dat goed gedaan  vind ik.

Morgen dan het verslagje van onze uitstap naar Cadzand en omgeving!

De juiste maat!

Gisteren was het in de namiddag mooi weer en  ik wilde de deur uit , ik was  lang genoeg binnenshuis gebleven met die vervelende verkoudheid( behalve zondagmiddag toen ik over de middag naar de rally ging kijken en dan weer vlug naar huis).
Ik moest absoluut nog een paar sandalen kopen en een paar wandelschoenen. Ik had op de laatste donderdag van mei samen met de twee vriendinnen drie paar schoenen gekocht in een winkel in Blankenberge. Een winkel waar je alle bekende merken kan vinden. Er was een mooie actie die week en ik wilde daar van profiteren. Ik kocht een paar sportieve lederen schoenen in jeanskleur , een paar wandelschoenen en een paar geklede schoenen. Ik ben niet het type om veel en dikwijls te winkelen , maar als ik winkel dan zorg ik dat ik geruime tijd voort kan.
De schoenen werden aan de kant gezet want tijdens de zomermaanden draag ik meestal sandalen en thuis loop ik veel blootvoets. Om in de tuin te werken staan er een soort klompen aan de achterdeur.

Waarom ik dit vertel?  Toen ik in augustus de schoenen wilde inlopen merkte ik dat ze wat strak zaten . Ik stak het op  gezwollen voeten door de warmte en ook op het feit dat ik steeds maar sandalen had gedragen. Zelfs spanners instoppen of nat papier erin proppen niets hielp tot ik in de gaten kreeg dat de schoenen , alle drie paar – een maat te klein waren!!! Daar stond ik: terugbrengen was geen optie , de aankoop was een paar maanden geleden gedaan en ik had de schoendozen in de winkel achtergelaten ! Het winkelmeisje die maat 40 was gaan halen in de reserves  had de verkeerde schoenen ingepakt! In het vervolg zal ik beter uitkijken 😦
Het paar wandelschoenen had ik zover uitgerokken zodat ik ze kon dragen , maar ook niet om er dag aan dag mee rond te lopen. Dus trokken Julia en ik gisteren terug naar Blankenberge en heb ik twee paar schoenen gekocht  maat 40( goed nagekeken deze keer):een paar sandalen en een paar wandelschoenen.
Die andere schoenen heeft mijn dochter meegenomen. Ze zag ze graag. Dan is er toch iemand die er deugd van zal hebben.

Van die schoenen heb ik geen foto’s genomen , maar wel van de zonnige wandeling op de zeedijk waar het strand er straks weer verlaten bij zal liggen! Van het Leopoldpark waar het nu kalm was  en van de Paravang en het jachthaventje.

Baggerboot in de verte De paravang Zicht op het haventje Het Leopoldpark met zijn minigolf, snookergolf, tennis….

 

Trein fotografie

Op de terugreis van  Lokeren naar Knokke heb ik me beziggehouden om foto’s te maken vanuit de rijdende trein . Ik had mijn krantje al gelezen op de heenreis en verschillende artikels uit de bijlage van de weekendkrant ook.
Dikwijls als het rustig is op de trein hou ik me bezig met foto’s maken . Ik zat op de bovenverdieping van de dubbeldektrein en er waren weinig passagiers … want ik vind het vervelend dat mijn medereizigers iedere keer dat geklik van mijn gsm moeten aanhoren . Ik neem op de trein niet de grote camera omdat die minder wendbaar is.

Ik was zo verdiept  in de voorbij vliegende natuur dat ik niet had opgemerkt dat er een oudere heer in één van de stations was opgestapt en op de bank achter me zat. Hij had al verschillende keren iets gezegd wat mijn aandacht trok op bepaalde dingen buiten. Ik was me echter niet bewust dat hij het tegen mij had. Ik dacht dat hij het tegen iemand had die bij hem zat.
Toen we het station van Brugge  verlieten  hoorde ik hem zeggen “kijk rechts door het raam dan zie je een luchtballon” niet wetende dat hij het tegen mij had. Natuurlijk keek ik rechts  maar kon de luchtballon niet “vangen” omdat er telkens bomen het zicht belemmerden.  ” Wacht er komen nog open plekken” en nog altijd was ik me van niets bewust . De trein reed in een bocht en toen had ik de ballon vlak voor me. ” ja nu” hoorde ik zeggen. Ik kreeg dan in de gaten dat die man alleen zat en het de hele tijd tegen mij had gehad. Ik heb even mijn adem ingehouden om niet in een lach te schieten. Hij had vast en zeker het voortdurende geklik gehoord en ik was ook al eens van de ene kant van de trein naar de andere kant verhuisd.
Toen we het eindstation naderden stapte hij richting uitgang zonder ook maar één blik in mijn richting te werpen. 🙂

   Tussen Lokeren en Gent rangeer sporen bij de vleet!Een donkere wolk voor de zon maar die liet geen  spatje regen vallen! Tussen Gent Dampoort en Gent St Pieters  Brugge met de toren van de St Salvatorkathedraal , de Halletoren en een stukje van OLVr kerk

Buiten het station van Brugge een luchtballon

De A11 gezien vanuit de trein.
Bij de opening van deze snelweg heb ik er met de fiets op gereden.
Dat was éénmalig.

De A11 met rechts Dudzele en op de tweede foto  in de verte de bomen langs de twee kanalen.Op deze twee foto’s zie je de bomen langs de twee kanalen.
Daar neemt de trein een volledige bocht naar links
en rijdt een tijdje langs het kanaal richting Heist.