61ste reunie

Weer  een jaar voorbij en in de brievenbus troffen de “meisjes van het Kon. Lyceum in Brugge ” een kaartje in de bus om er aan te herinneren dat de eerste zondag van maart er weer aankwam. Alsof we dat na al die jaren nog zouden vergeten. Verleden jaar heb ik door ziekte forfait moeten geven.( klik). De klassemonitrice van  zoveel jaren terug heeft er al 61 jaar voor gezorgd dat we elk jaar aan de afgesproken datum worden herinnerd. Dat verdient een bloemetje hé! Wat ze ook elk jaar krijgt.
Ik heb verleden jaar aan mijn slaapmaatje wanneer we op citytrip gaan, gevraagd of zij in mijn naam het aperitief wilde betalen. Op die manier was ik er toch ook een klein beetje bij. Ik heb achteraf een mooie foto gekregen waarop ze op mijn gezondheid klonken.
Maar dit jaar was ik er weer bij . Hoewel ik er toch even voor gevreesd heb. Ik was nl zo erg verkouden dat ik toch een weekje flink ziek was. Allerlei siroopjes en keelpastilles geslikt ( meer kon de dokter niet geven ) en maar hopen dat ik in staat zou zijn om erbij te kunnen zijn. De afspraak was in Brugge zoals elk jaar en een vriendin zorgde ervoor dat ik tot bij haar kon rijden en vandaar uit bracht de echtgenoot van één van de vriendinnen ons tot vlakbij de deur van het restaurant. Dus ik moest niet in de kou lopen.
Het werd een gezellige namiddag en vrouwen weten  altijd veel te vertellen….

 

ps. Ik ondervind al een paar dagen moeilijkheden om foto’s te uploaden. Het gaat niet meer op de manier waarop ik het nu al jaren gewoon ben. Ik heb de hulp van WordPress ingeroepen en wacht op hun antwoord.  Met veel gesukkel en via een omweg heb ik toch deze collage kunnen uploaden

Daarvoor doe je het…

Marc ,mijn schrijfzoon was jarig in Januari. Door omstandigheden werd het niet zo uitbundig gevierd op de dag zelf. Eén van zijn vroegere begeleidsters wilde dit toch niet onopgemerkt voorbij laten gaan en ze organiseerde een klein etentje in een mooi restaurant in Lokeren. Zij nodigde niet alleen mij uit ook maar de huidige begeleidster en natuurlijk ook de vriendin van Marc. Een prachtig koppel.
Gisteren was het zover. De trein bracht me ( probleemloos  😉 ) naar Lokeren en we beleefden een mooie middag en namiddag.

Kijk eens hoe Marc straalt . Daarvoor doe je dat toch graag hé !

Na het lekker etentje zijn we nog even gaan wandelen in Lokeren
( zonder de huidige begeleidster van Marc want die had nog andere verplichtingen)
en was er nog een fijne verrassing voor mij.
Nog even de foto’s uitzoeken en dat toon ik dan morgen!

 

Afscheid van onze voorzitter

Zondag 19 januari hebben we afscheid genomen van de voorzitter  van de seniorenvereniging de Egelantier . Hij heeft jarenlang gezorgd dat we op tijd de beentjes  rekten en strekten met pétanque en koersbal en heeft ook zijn best gedaan om op cultureel vlak onze kennis bij te schaven met interessante uitstappen.
Een uitgebreid etentje waarop 54 leden aanwezig waren hebben hem gehuldigd. Ook een afvaardiging van Brugge kwam een speech geven.
Het is geen vaarwel, absoluut niet ,hij heeft alleen de voorzittersfakkel doorgegeven aan anderen en we mogen zeker nog rekenen op hem om ons verder de weg te wijzen!
We hopen hem nog vele jaren te kunnen bewijzen dat we goede leerlingen zijn en de vereniging met al onze mogelijkheden verder zullen doen bloeien!

Leuk adresje

Soms kom je totaal onverwachts op een leuk adresje om een koffietje/theetje te drinken en waar het zo gezellig is dat je spontaan met de andere bezoekers een babbeltje slaat. Zo’n adresje hebben wij in Blankenberge ontdekt dank zij Pauline.

Toen we haar kleine expo bezochten in de bibliotheek van Blankenberge was er juist een fotosessie met een krant bezig en nadien verdween ze voor een interview. Ze vroeg wel om wat te wachten maar dat wachten bleef duren en we gingen een wandelingetje maken in de stad en zouden dan later nog eens binnenlopen. Het was een miezerige koude dag en we zochten al vlug een tearoom die open was . Het leek wel sluitingsdag voor veel zaken. Maar we troffen het niet met de tearoom die wèl open was. Er zaten veel rokers op een buitenterras met elektrische verwarming boven de hoofden, maar wij verkozen toch maar om binnen te zitten. Er zat niemand binnen ,we waren de enige klanten. De thee die ik wenste hadden ze niet en de koffie met veel slagroom die Julia vroeg hadden ze ook niet en er was ook niks zoets te verkrijgen. Nochtans stond er van alles op de kaart. Terwijl we met elkaar zaten te babbelen sloeg de uitbater er telkens zijn snabbel in. Wat een onbeleefdheid . Die kent het spreekwoord horen, zien en zwijgen wellicht niet! We wilden juist opstappen toen Pauline opbelde om te vragen waar we waren. Zij was in de buurt en wij vlug afrekenen en naar buiten.

We vertelden haar wat we tegenkwamen in deze tearoom. ” Kom dan breng ik jullie naar een zaak waar het echt gezellig is.” En of het gezellig was!
Hier een paar foto’s van een bloemenzaak die sedert een  jaar minder bloemen verkoopt maar wel veel oude spullen, kitscherige hebbedingen maar  ook mooie zaken. Een hoek van de zaak was ingericht als tearoom met oude tafeltjes en stoelen. Je kon er zelfgemaakt gebak eten en ook per persoon een schaaltje met allerlei koekjes bestellen. Omdat we niet wisten wat dit inhield bestelden we één schaaltje voor twee personen. Gelukkig maar want het was bijna een maaltijd  ,hahaha! De kelner kwam bij iedereen een praatje slaan en zo geraakte iedereen wel even  met elkaar aan de babbel.
Een volgende keer gaan we daar zeker terug wat gezelligheid opzoeken! Café Fleur een opvallend buitenbeentje in de binnenstad van Blankenberge op de hoek van de Visserstraat . Inspiratie hadden de uitbaters opgedaan in de grootstad New York.

 

 

Zwerfvuil problematiek

 

In de bibliotheek van Blankenberge gaat momenteel een kleine expo door met kunstwerkjes gemaakt van allerlei afval gevonden op het strand. Het is verbijsterend wat er allemaal gevonden wordt op het strand. Pauline , lieve vriendin van mij is een fervente wandelaarster en gaat dagelijks op stap langs het strand en de duinen. Haar hobby is schelpen rapen en liefst schelpen die ze nog niet in haar bezit heeft. Zij maakt daar  kunstwerkjes van. Maar ze begon ook op te merken dat er veel afval op het strand en langs de vloedlijn was aan te treffen. Zij begon het op te rapen en stopte dat in de afvalmanden die langs het strand  te vinden zijn.

Zij heeft zich dan aangesloten bij de  Proper Strand Lopers  . Ga eens kijken op deze blog wat deze vrijwilligers allemaal doen om de mensen bewust te maken van de afvalproblematiek!! Ook het project van mijn vriendin Pauline wordt er vermeld!

  Toen ik deze expo ging bezoeken werd ze op dat ogenblik geïnterviewd en gefotografeerd voor een artikel in een krant. Breng ook eens een bezoekje aan deze kleine expo en schrijf iets in haar boek als dank voor haar dagelijkse inspanningen om het strand en de duinen proper te houden.

2020

Na de verschillende kerstfeesten dicht bij huis heb ik Oud en Nieuw niet dicht bij huis doorgebracht.
Het was  een jàrenlange traditie dat de allereerste stagiaire die indertijd maanden bij mij haar stage heeft doorlopen Kerst bij mijn man en ik doorbracht. Zelfs toen ze al getrouwd was en twee kinderen had kwam ze elk jaar op Kerstdag met haar gezin . Toen mijn man zeven jaar geleden overleed zei ze ” en nu ga jij elk jaar de Kerstdagen en Oud en Nieuw bij mij doorbrengen.” Zo geschiedde het enkele jaren.
Ondertussen ga ik Kerstavond bij een zoon en Kerstdag bij de dochter. Oud en Nieuw gaan de kinderen zelf op stap en zijn ze allang blij dat ik niet alleen thuis zit !
Verleden jaar viel alles in duigen door mijn ziek zijn. Maar dit jaar  ben ik  met Oud en Nieuw naar Waasmunster gereisd met de trein. In mijn eentje rijd ik tijdens de wintermaanden niet met de auto naar ginder. Het is donker als ik doorga en donker als ik terugkom en er zijn lange eenzame stukken weg. Mag er niet aan denken dat ik in panne zou vallen!

Alleen duurt de trip met de trein 2 uur pfff! In Gent een half uur wachten op een verbinding! Vòòr de fameuze herschikkingen van de NMBS had ik wel een vlugge verbinding. Ik bracht die wachttijd nu door in het Starbucks Café . De oude cafetaria met zijn mooie plafonds en oud interieur is omgevormd tot een gezellige plek. Een student heeft bereidwillig een foto gemaakt met mijn “hot chocolat” in de hand! Zag dat niet zitten om een selfie te maken !!
In Lokeren kwam vriendin samen met haar man me aan het station ophalen en het genieten kon dan beginnen.

Ik ben tot en met verwend geworden met fijne gerechten en drank ’s avonds onder ons drietjes. De andere dag waren haar drie kinderen er tegen de middag en schoven we met zijn negen gezellig aan tafel om opnieuw verwend te worden met lekker eten!
Ik was zo blij om iedereen terug te zien. Ik heb haar kinderen van kleins af aan gekend en sedert enkele jaren ken ik ook hun wederhelften.

Met Oude Jaarsavond : kaviaar, kreeft ,staartvis en ijstaart.
Aan die kaviaar is een anecdote verbonden. Jaren geleden was haar man voor zijn werk in Moskou. Hij had toen enkele kleine potjes verschillende kaviaar mee. Samen met een fles vodka brachten zij de kaviaar mee om bij mijn man en mezelf als hapje te eten! Dat was ons zo goed bevallen dat er toen al lachend gezegd werd ” als je ooit nog eens in Rusland geraakt breng nog maar eens wat kaviaar mee!! ”
Deze keer was hij niet zelf naar Rusland geweest maar wel een collega en die bracht een ijzeren doos kaviaar mee( de grootte van een dubbele nivea doos handcreme!! ). Met ons drietjes hebben wij die kaviaar puur gegeten op een toastje met een glas champagne erbij. Op de foto is de kaviaar op nieuwjaarsdag gepresenteerd op een soort speciale eiersalade.

Nieuwjaar dag currysoepje met gamba’s, hertekalf en keuze uit drie soorten ijstaart.
Ach wat kan het leven toch mooi zijn en zeker na hetgeen er het voorbije anderhalf jaar met mij is gebeurd. Al die mooie momenten  worden  nu intenser beleefd . Ik hoop dat er nog veel mogen volgen!