Rommelmarkt en kermis

Het was de bedoeling niet om naar de kermis en rommelmarkt te gaan. Wij gingen het heropende Erfgoedmuseum bezoeken en daar ging het vorige logje over. Maar nu we toch daar waren liepen we door de straat en genoten van de ambiance die er heerste. Er was niet alleen rommelmarkt voornamelijk van de bewoners van de straat zelf. Die rommelmarkt gaat samen met een wijkkermis, De Oosthoek genaamd. Er wordt een burgemeester en schepenen en een raad aangesteld . Op de eerste foto zie je de burgemeester in een trapauto door de straat rijden al zwaaiend met de “sleutel” van de stad ! Op een pleintje zag ik een schepen die zich bereidwillig liet fotograferen. En onder een tent was een bandje aan het spelen. De grootste drukte was wel op het pleintje vòòr het “cafe de Oosthoek”.

Het was erg warm die dag en de terrasjes in deze straat waren meestal aan de zonnekant. Mijn vriendin en ik verlieten de drukte en wandelden richting zeedijk. Daar was het heerlijk door het zeebriesje. Het was er ook erg rustig en dit voor een weekend. Met zicht op de Baai van Heist en de haven van Zeebrugge installeerden we ons op een terras .

Ik was tevreden over mezelf dat ik toch al een redelijke wandeling kon doen. Want ik moet het echt weer opbouwen. We hadden de tram genomen naar Heist want met de aanleg van een wandelboulevard en bouwwerken vind je niet zo gemakkelijk een parking. Het voordeel is dat we niet op onze stappen hoefden terug te keren naar de halte waar we waren uitgestapt. We namen gewoon twee haltes verder de tram om terug te keren naar Knokke waar de auto naast het treinstation geparkeerd stond( ik heb een jaarkaart gekocht dus parkeren is in bepaalde zones door die parkeerkaart dan gratis ).

De smaak hadden we te pakken en de andere dag deden we nog eens een wandeling . Want er werd nog mooi weer voorspeld en dan moet je ervan profiteren.

Doe me nu maar stoppen

Zaterdag ,25 juni, regende het de hele namiddag ,maar de dag erop was het stralend weer. Na de middagrust belde ik mijn vriendin op of ze zin had om naar de heropening te gaan van het erfgoedmuseum dat nu niet langer Sincfala( wat een oudere naam zou zijn voor het Zwin) noemde maar nu de naam HEY kreeg. Wat een nietszeggende naam .

In elk geval heeft de locatie een grondige opknapbeurt gekregen. Het oude gebouw is opgepoetst maar heeft zijn uitzicht behouden . De tuin is heraangelegd en er zijn moderne gebouwen bijgekomen. Het geheel is erg aantrekkelijk geworden. In het oude gebouw ( momenteel niet te bezoeken) is alles gebleven zoals het was: de oude vissersherberg, de oude vissershuisjes en de werkzaamheden die vissersvrouwen deden zoals garnalen pellen, netten breien en herstellen en dan de tentoonstelling van vissersvaartuigen …

Gedurende de twee zomermaanden is de ingang gratis en ik ben er zeker van dat het een toeristische trekpleister zal worden.

Als animatie was er een optreden met populaire zang en muziek. Veel mensen bleven kijken en luisteren op stoelen die overal in de tuin stonden. Het was ook erg warm en even uitrusten was geen luxe.

Het eerste gebouw dat we binnenstapten toonde aan de hand van foto’s ( indertijd getrokken door Photo Hall) ,schilderijen ,affiches hoe het leven vroeger was Je kon ook met een soort vergrootglas over de een getekende kaart van de streek die aan de muur hing glijden.

Daarna stapten we door de tuin naar een ander gebouwtje waar een beeld werd weergegeven hoe de badstad Knokke een toeristisch oord werd door het bezoek van de Engelsen die hier de golfsport introduceerden.
Voorheen was Heist de toeristische trekpleister en was Knokke een klein gehucht waar schilders zoals Alfred Verwee , Felicien Rops, Paul Parmentier… hun hart verloren en een schilders kolonie stichten.
De bekende grenspaal 369 die al verschillende keren verplaatst werd en zo geschiedenis maakte was er ook aanwezig.
De valiezen waar de toeristen mee aankwamen in Knokke en Heist per trein of de automobiel en dan niet te vergeten de vele kaartjes die naar het thuisfront verstuurd werden. Veel kaartjes werden aan de voorkant van de postkaart vol geschreven.
Een mooi glasraam van de vuurtoren.
Als kind heb ik nog geweten dat er een Zoo was in en rond de Lac van Heist.
De kust ook is ook bekend voor de vele papieren bloemen die de kinderen op het strand tot heden verkopen in ruil voor voor schelpen. Bij het overlijden van Burgemeester Graaf Leopold Lippens werd met papieren bloemen hulde gebracht door de oprijlaan naar zijn woning vol te zetten met papieren bloemen!
De bekende babelutten ( een boterbabbelaar) werden voor het eerst gemaakt door Moeder Babelutte.
Een een grote affiche maakt bekend dat het stadhuis van Knocke officieel werd ingehuldigd in juni 1913 !
En er is nog veel te zien via beeld of teksten…

Echt een bezoekje waard als je eens naar Knokke-Heist komt.
Maar voor mijn vriendin en mezelf was het een verrassing dat er ook die dag rommelmarkt was in de straten errond en dat het tevens Oosthoekkermis( een wijk in Heist) was
Maar daar gaat het volgende logje over!
Ik schreef het toch al ” doe me nu maar stoppen” 🙂

Mijn eerste namiddag op stap.

Ik voelde me vorige zaterdag in staat om in de namiddag eens tot mijn Brugse vriendin te rijden in gezelschap van mijn allerbeste vriendin die over me waakt als een engel. Het was meer dan een maand geleden dat ik echt eens op stap was en ik begon me gekooid te voelen.
De kinderen deden de boodschappen en wat kleine boodschappen haalde ik zelf in de Colruyt op amper vijf minuutjes rijden van mijn woning. Voor de rest was het rusten en slapen en continu vechten tegen pijn en misselijkheid . Reactie op de zware antibioticakuur die ik heb moeten ondergaan.

Op zich was de uitstap leuk. Alleen het weer was spelbreker: Het heeft de hele namiddag geregend . De ene bui volgde de andere op. En tussen twee buien door wandelden we met ons drietjes tot aan de kinderboerderij “Zeven torentjes” gelegen vlakbij haar woning . Even in het bos wandelen het bos kon niet met zo’n weer.
De cafetaria was goed bezet want op de terrassen voor- en achteraan kon je niet zitten wegens de regen. Ook op het speelplein waren bijna geen kinderen aan het spelen. Druk maar eens op (klik) dan kan je zien hoe leuk het daar is voor ouders en kinderen bij mooi weer. De wandeling op het domein tussen geiten ,schapen, kippen…. heb ik maar overgeslagen door …de regen.

Toen het even lichtjes miezerde ben ik naar buiten getrokken om wat foto’s te maken.

Jammer van het weer die namiddag maar de warmte van het gezellig samen zijn maakte veel goed ! En het was de start voor nog korte namiddagjes er op uit trekken..

Nog eens feest….

Mei en juni zijn in de familie feestmaanden. Veel verjaardagen vooral. Nu was het wel een speciaal feest van het op één na jongste achterkleinkind

Oskar werd 1 jaar.

Hij is geboren midden in de corona periode, we konden niet eens een bezoek brengen in het moederhuis. In dat jaar heb het ik kindje slechts éénmaal gezien in levende lijve! ( met uitzondering van verleden week op het communiefeest Margaux)

De ouders wilden iets speciaals maken van die eerste verjaardag. Ze organiseerden voor de hele familie een koffietafel in het Fort Napoleon in Oostende. Die koffietafel was in feite een uitgebreid dessert buffet en je kon van 15 tot 18 uur je bedienen van allerlei lekkers. Een ongedwongen en leuke sfeer in een mooi kader.

Een vriendin had een speech in mekaar gestoken en we werden allemaal uitgenodigd om plaats te nemen op de stoelen die klaar gezet werden in een soort halve cirkel. Een woordje van lof voor de jonge ouders en een overzicht van dit eerste levensjaar. Ook de overleden vader van kleindochter Emma werd betrokken met een witte hartvormige ballon . En de twee zusjes van Emma spraken ook een woordje. Ontroerend.

Daarna werden de stoelen bij de tafels gezet en kon iedereen naar hartelust proeven en smullen van het uitgebreide dessert buffet! Kijk maar even mee en ze bleven maar nieuwe dessertjes aanbrengen.

Jong en oud heeft zich te goed gedaan aan al die lekkernijen . Vandaag mag het wat soberder 😉

ps de foto’s zijn niet zo goed gelukt door de spots die in alle richtingen schenen!!

De familie vierde feest !

Voor mij was het vorige zondag wel een bijzonder feest. Het was het communiefeest van de oudste achterkleindochter. Even heb ik gevreesd er niet bij te kunnen zijn. De naweeën van corona zijn nog steeds niet helemaal verdwenen. Ik was dus blij dat ik het kon meemaken. De dienst in de kerk sloeg ik over om het mezelf toch niet te zwaar te maken en dochterlief kwam me ophalen tegen de middag voor de receptie en de barbecue. De meeste genodigden kwam pas tegen de middag.
Het was een stralende dag en een blij weerzien met familieleden die ik de hele coronaperiode niet had gezien. Ook een emotionele dag . Dan pas besef je tenvolle dat je al die contacten hebt gemist.

Het feest ging door in een prachtige zaal dichtbij de kerk van Lissewege. Het was een origineel feest. De oudste kleindochter, Elsbeth, had samen met haar vriendin die ook een communiecantje had geopteerd voor één feest. Dat is enorm meegevallen zeker en vast voor al de kinderen van beide families.

Een traiteur verzorgde de barbecue en de twee vriendinnen zorgden samen met bereidwillige helpers dat niemand iets tekort kwam van spijs en drank. Wat in het oog sprong was het feit dat de verhuurders van de zaal er ook voor gezorgd hadden dat er een aparte babykamer was waar je baby’s en kleine kinderen kon te slapen leggen. Daar werd gretig gebruik van gemaakt!!

Aan de ingang werd je verwelkomd door twee verlichte ballonnen met elk de naam op van de communicant. De tafels waren gedekt met een placemat waarop foto’s stonden van de communicantjes.

De geschenkjes waaruit de genodigden mochten kiezen en de spaarpot waar een envelopje kon ingestoken worden. Dit geld zal gebruikt worden om later een uitstap te maken. Beide kinderen vonden dit een prima idee .

Een paar foto’s van de receptie die doorging op het terras en hieronder enkele kinderen . Een ballonman was ingehuurd en die zorgde ervoor dat alle kinderen een speciale ballon kregen!

Zelfs volwassenen waagden zich aan een sprongetje in het springkasteel !

Een dag om niet te vergeten !

1 mei 2022

Een bescheiden groet vanuit mijn tuin.

De invoering van de achturige werkdag is de grondslag
van de 1 mei-viering van de arbeidersbeweging.
Laat 1 mei niet meer enkel een viering zijn voor “de dag van de Arbeid “
maar ook een dag van solidariteit voor alle mensen op de hele wereld.
Er is indertijd gevochten voor Sociale Vooruitgang
Laat ons nu vechten voor Gelijkheid en Vrede.

Een korte wandeling

Terwijl ik huisarrest heb met die zware verkoudheid en wat orde aan het brengen ben in de paperassenberg ( ik heb een schuif waar ik alles ingooi om dan na een tijdje betalingen en zo in de juiste mappen te steken) vond ik nog een mapje met foto’s van een korte wandeling. Begin maart had vriendin last van lumbago en kon een tijdje niet buiten. Maar toen het al wat beter ging wilde ze een kort wandelingetje maken. Niet langs de zeedijk want het was daar nogal veel wind. Naar Sluis waren we pas geweest op boodschappen en toen dacht ik om eens een winterse wandeling te maken in Lissewege. Dat zag ze wel zitten.
We reden met de auto naar Lissewege waar we vast stelden dat het blijkbaar een sluitingsdag was voor veel tearooms en restaurants .We hadden Lissewege bijna voor ons alleen! Praktisch geen fietsers en ook geen auto’s, behalve een man die met paard en koets op de kasseien voorbij denderde. Je hoorde hem al van ver afkomen. We wandelden langs het Vaartje dat er nu maar kaal bij lag. Straks staan de boorden weer vol met bloeiende planten en staan er weer beelden langs de huizen. Kijk maar eens hoe het er verleden jaar uitzag (klik)

Zelfs het snoepwinkeltje waar je ouderwetse snoepjes kon kopen was dicht. En slechts twee tearooms waren open! Allen daarheen natuurlijk! Zelfs daar kon je niet van grote drukte spreken !
De enige echte warme bakker van Lissewege was open en daar stonden de mensen in de rij aan te schuiven. Ik had geen brood nodig en heb dus niet aangeschoven. Deze bakker bakt nog zoals onze voorouders deden!!

Jaren terug heb ik samen met de kleinzoons deze kerktoren beklommen. Een weergaloos uitzicht tot aan de kust en tot voorbij Brugge. Maar daar krijgen ze me geen tweede keer op. Ik heb me boven bijna letterlijk neergelegd om te bekomen van de klim!

De volgende keer gaan we terug tijdens de zomermaanden omdat het dorp dan een openlucht tentoonstelling is van beelden. Nu zag ik een mooie bewerkte , koperen brievenbus. Een doodsimpele brievenbus met een lieve heersbeestje erboven en een bronzen beeld aan de gevel van rest. Goedendag.

We gingen een koffietje drinken in Huize Saeftinghe vooraleer terug te wandelen waar de auto geparkeerd stond.. Op het pleintje vòòr de tearoom staat een standbeeld van Willem van Saeftinghe

Vlakbij de kerk van Lissewege tref je een beeld van Willem Van Saeftinghe aan, een creatie van Jef Claerhout.
In de nabije abdij Ter Doest leidde deze lekenbroeder een vredig bestaan, tot hij in 1302 de abdij verliet om in Kortrijk mee te strijden in de Guldensporenslag. Naar verluidt was hij het die de aanvoerder van het Franse leger, Robert II van Artois, zou hebben gedood. Zes jaar later vermoordde hij tijdens een oproer van de lekenbroeders de bejaarde keldermeester en verwondde de abt. Van Saeftinghe werd in de ban van de kerk geslagen en vond een schuilplaats in de toren van Lissewege, waar zijn vroegere wapenbroeders Breydel en de Coninck hem kwamen bevrijden. Uiteindelijk schonk paus Clemens V hem vergiffenis, zij het wel op voorwaarde dat Van Saeftinghe intrad bij de hospitaalridders.

Tot ziens deze zomer Lissewege !

Fort van Beieren

Na een paar dagen flink ziek te zijn geweest, trekken de nevels wat weg uit mijn hoofd. Ik waag me nog niet buiten want dat is vragen op hervallen. Deze morgen hoopte ik dat de zon door de nevel zou breken maar integendeel. De zon verdween helemaal en het is een sombere en frisse dag geworden.

Dus geen buitenweer voor mij en gezien hier alles een aantal dagen stil lag, letterlijk en figuurlijk, ben ik voorzichtig aan het opruimen geslagen en heb na de middag ook eens de pc nagekeken . Ik ontdekte nog foto’s van een korte wandeling samen met de vriendin. Zij had lumbago gehad en kon een weekje niet buiten en wilde op die bewuste namiddag eens naar buiten. Het was zonnig weer en best aangenaam. Ik stelde voor om eens tot Koolkerke te rijden en daar in het Fort van Beieren een wandelingetje te doen.

Het Fort van Beieren is sedert 1998 een Provinciaal Domein . Het fort werd aan het begin van de 18de eeuw door Franse troepen opgericht in het kader van de Spaanse Successieoorlog. In het fort waren vijf Franse bataljons gevestigd, die de stad Brugge moesten verdedigen tegen aanvallen vanuit de Noordelijke Nederlanden. Het fort werd nooit aangevallen en na 1706, toen Vlaanderen door de Engelsen en de Nederlanders werd bezet, had het geen nut meer. In 1715 kwam Vlaanderen onder Oostenrijks bewind. De laatste soldaten vertrokken uit het fort in 1748. Het Fort van Beieren werd in de Tweede Wereldoorlog wel nog een keer gebruikt door de Duitsers. Ernaast stond een kasteeltje, dat in de Tweede Wereldoorlog evenwel zodanig beschadigd raakte dat het nadien gesloopt diende te worden. Van het kasteel blijven enkel een toegangshek, een bijgebouwtje, een ijskelder en een ommuurde tuin over. Er waren ook nog restanten van een serre, maar die zijn in 2012 verwijderd

Veel van het oorspronkelijk domein is er niet meer over , maar de Provincie doet een lovenswaardige poging om dit kleine domein weer leven in te blazen. Zoals de originele ingangspoort te herstellen, de wandelpaadjes gebruiksvriendelijk te maken. De waterloopjes die er zijn te herstellen ,de ligweide netjes te maken. Het is niet groot maar er komen hier veel mensen wandelen. En als pluspunt ligt het ook vlak bij de bekende Damse Vaart.

Na een wandelingetje kan je in de Brasserie iets drinken of eten.

Tot onze ontsteltenis zagen we bij het naderen van dit kleine bos hoe de voorbije storm hier had huisgehouden. Alles was reeds opgeruimd en grote bomen waren al in stukken gezaagd. De ravage was zo erg dat je nu dwars door het bos kon kijken..

Alle wandelpaadjes waren vrijgemaakt en er was geen gevaar om daar te wandelen. Maar leuk was wel anders als we dachten aan de vorige wandelingen. Er was natuurlijk nog niet zoveel groen zo vroeg in het jaar. Maar het leek alsof de ziel er uit was.

Het was die dag echt warm en veel fietsers waren afgezakt tot de Brasserie Fort van Beieren gelegen in een historische 17de eeuwse hoeve aan de ingang van het Provinciaal Domein. 

We wandelen verder !

En terwijl de zon de andere dag weer van de partij was trok ik er nog eens op uit. Deze keer reed ik richting Brugge naar een schoolvriendin om samen te wandelen in de Assebroekse Meersen. Ik heb er verleden jaar februari 2021 gewandeld toen het gevroren had. Op klik drukken om het verschil te zien:(klik)

De Assebroekse Meersen is een natuurgebied in de Belgische stad Brugge ten zuiden van de wijk Ver-Assebroek. Een 420 ha grote gebied beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. De meersen vormen een geheel van laaggelegen vochtige weiden en hooilanden, omringd door rijen knotwilgen en populieren.

Wat ik vreesde werd werkelijkheid. De hele omgeving waar je de wandeling kan starten stond vol met geparkeerde auto’s tot ver in de wijk. Gelukkig kende mijn vriendin wat beter de omgeving en we konden in de onmiddellijke omgeving van de kerk de auto kwijt. Niet eens zover van de startplaats van de wandeling.

Deze keer geen bevroren waterpartijen maar overal helderblauw water . Het waterpeil was al ietsje gezakt want in het nieuws zag ik bijna geen natte weiden maar lag alles onder water. We konden ook niet anders dan op de asfaltwegen wandelen. Verleden jaar lukte dat nog wel om op vochtige paadjes te wandelen omdat alles er bevroren bij lag. Grachten die toen in poelen overliepen waren nu op gelijk niveau van de poelen.

Onderweg kan je rusten op boomstammen die wat gepolijst waren en waar telkens een dier in gebeiteld was .Hier was het een kikker. De watervogels hadden het rijk voor hen alleen! Zelfs meeuwen waren er te zien. De schapen waren nog niet talrijk aanwezig in de grote weiden die niet onder water stonden

Op de onderste foto zie je plukken gras aan de rand van het water.Verleden jaar stond het water niet zo hoog op diezelfde plek.Straks komt er daar terug een groene grasstrook tevoorschijn. Verleden jaar ware jongeren daar volop aan het schaatsen hoewel er een bordje stond dat het verboden was. In dit gebied kan je grote wandelingen maken maar dat deden we niet en keerden op onze stappen terug ,hoewel we toch anderhalf uur onderweg zijn geweest!

Er was geen sprake om in de tearoom pal aan de startplaats iets te drinken. We reden dan maar terug waar we ’s middags iets hadden gegeten. We aten binnenshuis want het terras buiten was overbevolkt en geen enkel tafeltje was nog vrij. Veel ouders met kinderen. Er is in het Daverlopark een mooie speeltuin waar kinderen echt nog kunnen ravotten.

Ik had er toen op aanraden van de uiterst vriendelijk bazin een huisgemaakte rundsburger gegeten en ik moet eerlijk zijn dat het me goed was bevallen. Ik ben helemaal geen fan van gehakt vlees en zeker niet van die mac burgers. Vriendin had een slaatje genomen met in gerookte ham gewikkelde scampi’s . Ik noem dat geen slaatje maar een vol bord groenten, schilfers kaas en een kannetje room saus!

“Goed gewandeld” vroeg ze toen ze ons terug zag met blozende wangen van de wind. Wat we beaamden en nu graag nog een koffie met pannenkoek wilden om de namiddag af te sluiten.
Terug een mooie wandeldag gehad in leuk gezelschap , een schoolvriendin die mijn kamergenoot is als we met ons zessen( allemaal school vriendinnen) op reis gingen vòòr Corona roet in het eten gooide.