Cadzand te land en aan zee!

Zoals ik gisteren al schreef gingen mijn vriendin en ik even de grens over naar Oostburg. Niettegenstaande de meubelwinkel waar vriendin heen wilde volgens internet open was ,was die uitgerekend gisteren gesloten. We stonden er niet alleen voor een gesloten deur.
Niet getreurd we wilden toch tot aan de zee en omdat ik de overrompeling van auto’s al gemerkt had dicht bij huis stelde ik voor om via Retranchement naar Cadzand-bad te rijden. Ik vind het altijd leuk om wegen uit te kiezen die ik niet ken en bijgevolg ook niet weet waar we terecht komen. De richting was goed en we slingerden met de auto door landelijke weggetjes zagen prachtige huizen verscholen tussen bomen en struiken, mooie tuinen achter heggetjes. We reden langs weggetjes waarvan ik dacht “mag ik hier wel rijden” Maar als er huizen staan moeten de bewoners toch ook thuis geraken. Hier en daar hielden we halt en stapten uit om foto’s te maken.

Ik kreeg instructies hoe ik elegant op een aantal boomstronken
moest zitten… tot ik de slappe lach kreeg!! Na het landelijke intermezzo kwamen we uiteindelijk in Retranchement uit .
Daar reden door naar de grote parking even vòòr  Candzand- bad  en namen het paadje
tussen de duinen die naar het haventje leidt.
De bereklauw was nog prominent aanwezig en er waren  héél veel bessen.
Bij de  braambessen kwamen op de takken weer bloesems!
Om te vermijden dat er nog geparkeerd wordt op de berm naast het kanaal
zijn er grote stenen blokken gelegd.
Groot gelijk want het was levensgevaarlijk om daar te parkeren.
Een paar minuten wandelen en je bent aan de grote parking

Geen bootjes op zee maar overal mensen die genoten van het zonnige en warme weer.
In de verte hing de lucht vol met kites. Het was nog een eind wandelen
maar vriendin zag het niet meer zitten. Gevolg geen al te scherpe foto’s( gsm)Op de eerste foto zie je links boven de “witte” kustlijn van Vlissingen. De go carts wachtten op klanten en de souvenir- en gadgetwinkels waren open! Op de straat had ik al een paar koperkleurige  tegeltjes gezien
en ik vroeg me af wat die konden betekenen.
Bij het haventje vond ik de oplossing : het is het logo van Cadzand!

Hier kan je mits betalen je fiets oppompen
Of er ook een reparatiekit is kon ik niet achterhalen.

En toen gingen we terug naar de parking om even later in de file te staan!!

Fileleed

Een zicht op een kilometers lange file op een anders zo rustige weg!

Een vriendin uit Brugge was hier vandaag en  na het middageten dat we op het terras in de tuin konden binnenspelen,  gingen we een rondrit maken. Zij wilde eerst iets bekijken in Oostburg en daarna reden we via landelijke wegen waarvan ik zelf niet wist waar we zouden uitkomen naar Cadzand-bad. De nieuwe parking vlak vòòr je Cadzand-bad inrijdt stond barstensvol. Ik heb deze parking nog nooit halfvol gezien laat staan barstensvol. Zou het ook niet een beetje komen omdat het gratis parkeren is vanaf 1 oktober zoals een mijnheer me opmerkzaam maakte omdat ik de automaat met een paneel afgesloten zag !
We wandelden via een pad doorheen de duinen naar het haventje van Cadzand, overal veel wandelaars en op hun zomers gekleed!  In de verte zagen we op het strand honderden kleine en grote kites. Wellicht een kite festival en dat half oktober !
Na de wandeling  dronken we een koffie op een overvol terras aan de voet van de duinen !  Een paar winkeltjes op dit pleintje waren open en de mensen stonden zelfs  in de rij voor een ijsje! Het leek me drukker dan een weekend in de zomer.
Maar toen was het tijd om op te stappen want vriendin wilde voor het donker terug thuis zijn. (Een beetje last van dieptezicht ’s avonds.) Maar vlug thuis zijn zat er niet in… toen ik aan het rondpunt kwam waar je richting Oosthoek kunt rijden , maar ook richting Sluis  zat het verkeer vast. Deze weg is om bij mij thuis te geraken de kortste weg.
Ik heb dit nog nooit geweten. Om de drukte in Knokke zelf te vermijden kiezen de mensen hoe langer hoe meer de wegen rond Knokke om even buiten het centrum uit te komen op de Natiënlaan. Een dik half uur stond ik aan te schuiven.
Vriendin werd alsmaar zenuwachtiger en ik stak haar mijn gsm in de handen en vroeg of ze foto’s wilde nemen van een prachtige zonsondergang. We stonden toch regelmatig stil .  Zo geraakten we  zonder dat ze zich teveel opwond op de weg  die naar mijn huis leidt. Ze heeft dat goed gedaan  vind ik.

Morgen dan het verslagje van onze uitstap naar Cadzand en omgeving!

Beisbroek

Na twee dagen bezig te zijn geweest verleden week met plukken en kuisen van druiven ,van sap trekken en bokalen vullen met druivensap , trakteerde we onszelf met de andere dag met een boswandeling.
Verleden jaar waren we op de  laatste donderdag van oktober gaan wandelen in het bos rond  het domein Beisbroek

Beisbroek is een 98 ha groot groendomein, opengesteld als wandelgebied. In het centraal gelegen kasteel vind je het natuurcentrum en de volkssterrenwacht. We bezochten vroeger al eens het natuurcentrum en ook de sterrenwacht. Deze keer wilden we gewoon wandelen in het bos. Der twee dagen dat we met de druiven aan het werk waren konden we zelfs op het terras de druiven kuisen. Maar de dag dat we wilden wandelen was het al een stuk minder mooi weer en begon het ook nog te regenen toen we uit de auto stapten. Gelukkig was het maar een korte bui en verscheen de zon nadien en ze bleef  tot we terug op weg waren naar huis! Dat was nu eens een meevaller.
Blijgezind dwaalden we door de dreven  en zagen we overal paddenstoelen. Ik heb helemaal geen kennis van paddenstoelen , ik zou raad moeten vragen aan Mizzd die er héél veel over weet.

 De koepel van de Volkssterrenwacht Gelukkig was  het maar een korte regenvlaag en Julia raapte meteen kastanjes op! De regen was niet doorgedrongen in het bos en zoals je merkt scheen de zon tussen de bomen.

Kaart van de planeten die er als een beeld neergezet zijn. We kwamen beelden tegen van de Beeldenroute ,maar deze kant zijn we niet uit gegaan.We zagen bomen die stormweer niet hadden overleefd of afgestorven waren.  Overal paddenstoelen We kwamen op een heel andere plaats  op een weg uit.
Julia stelde voor om op onze stappen terug te keren maar dat zag ik toch niet zitten na een uur wandelen.
Als er een asfaltweg is dan moet die ergens naar toe leiden , dus vroeg ik het aan andere wandelaars.We waren amper een paar honderd meters verwijderd van  het bezoekerscentrum, oef !
We gingen op het terras van de tearoom zitten met zicht op het bezoekerscentrum en bestelden ons
een koffie met warme appeltaart en een bolletje ijs
( ik kreeg twee bolletjes !)en Julia een hele hoop slagroom!
Gelukkig waren de parasollen open want de ene noot na de andere viel op de parasol!
Toen we opstapten werd alles op het terras opgeruimd
en de parasollen gingen dicht want de zaak sloot rond 17.30uur.

Op weg naar de auto zagen we nog dit bijenhotel.

Mariagrot Onze Lieve Vrouw in ’t Veld.
We reden langs een andere weg terug naar huis en kwamen deze grot
midden in het bos in de omgeving van Beisbroek tegen .
Het stond er vol brandende kaarsen . De kaarsen moet je wel zelf meebrengen

Feest bij Marc en Jessica

Begin september kreeg ik van Marc ,mijn schrijfzoon, een uitnodiging of ik wilde aanwezig zijn op een feestje omdat hij al zo lang gelukkig samen is met zijn vriendin Jessica.
Samen met vrienden , begeleiders en de moeder en een tante en nicht van Jessica wilden ze dit op 30 september vieren. Natuurlijk wilde ik aanwezig zijn. Marc nodigde mij zelfs uit om ’s middags bij hen te komen eten dan kon ik een beetje langer bij hen zijn.
Wie mijn vorige blog niet kent  geef ik hier een link waarin ik vertel wie Marc is, waar hij 25 jaar heeft gewoond en nu al een tijdje in een woonzorgcentrum verblijft in Lokeren met 9 nieuwe studio’s. Er zijn altijd begeleiders aanwezig en er is een gemeenschappelijke living en keuken als ze liever niet in hun eigen studio willen eten 😦klik) (klik) De meeste van de bewoners hebben ook een aangepast werk.

Ik nam gisteren de trein van 10.35 uur naar Lokeren (met een overstap in Gent). Marc stond me al op te wachten aan het station en flink gearmd gingen we naar zijn nieuwe studio. Hij is altijd bekommerd dat ik zou struikelen en tevens is het een uiting dat hij zo blij is om me terug te zien. Die bezorgdheid komt ook voort uit het feit dat zijn vriendinnetje niet goed kan stappen en meestal in een rolwagentje zit . Ik zou eens kunnen struikelen !
De andere bewoners  in het zorgcentrum kennen me ondertussen  en ik word er telkens uitbundig onthaald. Het zijn allemaal mensen met een verstandelijke en soms ook een fysieke beperking maar allemaal zijn ze recht voor de vuist en hun emoties steken ze niet onder stoelen of banken. Voor mij was het aanvankelijk wel even wennen.

Marc had met de hulp van de begeleiders een mooi feest samengesteld. Hij wist goed wat hij wilde. Taart , gebakjes, koekjes, studentenhaver( blijkbaar zijn ze daar allemaal op verzot) en drank in overvloed. De geschenkjes werden gul gegeven en met blijdschap ontvangen. Ik had een fotoboek laten maken van de laatste drie jaren dat Marc naar Knokke kwam en ik naar Lokeren ging. Dat bleek een schot in de roos te zijn.

‘s Middags aan tafel met de begeleiders en de medebewoners. Na het eten ruimden medebewoners de tafel , vulden de vaatwasser en wasten potten en pannen af.
Leuk om die samenhorigheid te zien.
Toen werd er werk gemaakt van de versiering, want de living moest er vrolijk uitzien.
Jessica had alleen maar oog voor het fotoboek!!Rond de klok van twee kwamen vrienden en familie en werden er kaartjes en  geschenken  gegeven. De tafel was niet groot genoeg voor al de gasten…

 …dan maar plaats nemen in het salongedeelte.


Toen kwam het plechtige moment . Marc en Jessica betuigden hun liefde voor elkaar . Niemand wist de precieze datum van hun samenzijn. Toen ze 10 jaar samen waren  zijn opa en ik nog in de instelling- waar beiden toen verbleven-uitgenodigd geweest voor een groot tuinfeest.
Het is misschien nog geen 20 jaar maar veel minder zal het wel niet zijn. Met de hulp van hun begeleiders zegden ze allebei een tekst op en schoven dan nieuwe ringen aan hun vinger! Pfff, wat een ontroerend moment! En dat ze gelukkig zijn dat zie je zo.

De dag vloog veel te vlug om en toen ik aanstalten maakte om terug naar de trein te gaan , stond Marc erop om  mee te gaan.
Ik zou eens de weg terug niet vinden :-).

…en zo bracht de trein me terug naar huis!

Druiven plukken

Julia en ik hebben dinsdag druiven geplukt  bij de werkgever van de zoon. Er staat daar een enorme boom(jaja geen struik maar een boom) vol met sappige druiven. De druiven groeien als het ware in het wild waarmee ik wil zeggen dat ze niet gesnoeid worden. Ze zijn erg zoet maar de grote trossen dragen te kleine druiven voor echte consumptie. Je moet echt de velletjes uitspuwen. Jammer  want het is een heel goed ras.

Ik heb gevraagd of ik druiventrossen mocht afknippen. Hoe meer hoe liever want de overrijpe druiventrossen vallen zomaar op hun terras. Dus gewapend met snoeimessen en een paar emmers zijn we druiven gaan knippen!!
We hebben samen vier emmers geknipt en daar heb ik in de sapmachine van mijn weckpot 15 liter sap van gekregen!! Aan zoveel liter had ik me niet verwacht. Om niet overhaast te werk te gaan met gelei maken en fruitsap, heb ik al het sap gesteriliseerd . Dan kan het verwerkt worden als Julia en ik daar zin in hebben.

Het was leuk om dit samen te  doen en het was nog leuker in gezelschap van dieren die daar rondlopen: een paar vrolijke donkergrijze konijntjes die nieuwsgierig aan de omheining kwamen kijken en samen de gekste bokkesprongen maakten, een viertal struisvogels die zogenaamd ongeïnteresseerd naar ons keken en de papegaai die bij de minste beweging van ons aan het krijsen sloeg !

Anders bekeken

Een mens heeft zo zijn gewoontes. Zonder nadenken steeds naar dezelfde winkel rijden om je boodschappen te doen en dan beweren dat je geen vaste winkel hebt. Of steeds op dezelfde plaats parkeren hoewel je weet dat de winkel waar je moet zijn toch verder is dan verwacht . Daar denk je pas aan als je met twee zware boodschappentassen terug naar de auto moet.
Laatst kwam ik het tegen toen ik samen met dochterlief in Sluis boodschappen deed. We parkeerden de auto aan de Molen en deden in de nabije omgeving de boodschappen. Plots zegt ze” o ik zou nog vis willen kopen en naar de drogist gaan” Geen probleem we gingen te voet het stadje door want Sluis is niet zo groot  en lieten de auto op de parking bij de Molen staan.
Maar bij het terugkeren met twee zware tassen leek de afstand groter geworden en leken onze armen langer van het sleuren met de zware boodschappentassen .Toen gaf dochterlief ruiterlijk toe dat het nog niet zo’n verkeerd idee van me is om de parking te nemen midden in het stadje. Dan doe je aan de ene kant van het stadje je boodschappen en legt ze terugkerend in de auto en dan ga je naar de andere kant en doet daar je boodschappen. Moeder had een keer gelijk ,hahaha! Maar ja het was ook de macht van de gewoonte bij haar .

Nu was ik met een vriendin nadien ook nog naar Sluis en ik parkeerde op een grote parking dicht bij de winkel waar we moesten zijn, maar eerst had ik toch gevraagd of ze ook nog elders moest zijn ( denkend aan dat zeulen met die boodschappentassen met dochterlief). Neen dus. We gingen na het boodschappen doen nog wat wandelen en ik stelde voor om eens niet de weg te volgen die we gewoonlijk doen wanneer we daar een wandelingetje maken. Niet van rechts naar links maar van links naar rechts. Ze keek me een beetje verwonderd aan. Achteraf zei ze, je hebt wel gelijk. Het blijft dezelfde wandeling maar toch lijkt het anders. Het was nu niet echt een lange wandeling want daarvoor was het al wat laat .

… Anders hadden we die twee spidermannen niet gezien.… en kwamen we dit zicht op het kanaal niet tegen… zagen we deze oude muur met steunberen niet … en zagen we nu het binnenkomen van Sluis vanaf de andere kant… en zouden we amper oog gehad hebben voor dit kanon… en ook niet de geschiedenis van dit kanon gelezen hebben … zou Bonaparte hier ooit langs gekomen zijn? We konden het niet vragen: werken aan de gang.… zouden we nooit gezien hebben dat de kop van de lantaarn scheef staat en niet bij deze lantaarn alleen…zouden we nooit gezien hebben ( de bomen aan weerszijden van het kanaal belemmeren het zicht)
hoe mooi de bovenkant van dit gebouw is en de prikkelnaalden niet opgemerkt hebben
op de vensterbanken op de eerste verdieping( vroeger  Amrobank: soort beveiliging ?)

Toen zagen we dat de klok op het Belfort 18 uur aanwees en er geen tijd meer overbleef om bij Jopie iets te drinken! We moesten huiswaarts!

Voorraad opslaan

Wat heb ik geluk gehad deze week! Met het weer bedoel ik.
Er werd alsmaar regen en onweer en donder voorspeld en het zou veel kouder worden…Maar het viel tot vandaag nog best mee.
Daarom waren Julia en ik dinsdag namiddag naar de tuin van de zoon gereden om twee emmers bonen te plukken ,twee emmers blauwe druiven af te knippen en een vracht trostomaatjes op te rapen en te plukken. Ze vielen gewoon van de struiken . Gelukkig nog eetbaar.De courgetten en de paprika’s had de zoon al meegebracht . Dat plukken en knippen is best leuk, maar dan moet je alles ook nog kuisen en verwerken.  Julia nam vanzelfsprekend een deel  mee voor haar maar het overgrote deel bleef hier.
Diezelfde avond ben ik  niet meer begonnen met kuisen van de groenten. Het is geen lolletje om anderhalf uur gebukt bonen te plukken en dat voelde ik die avond ook.
Ik heb nog het  gras afgereden omdat ik vreesde dat het de rest van de week niet meer zou lukken en de wind had gezorgd dat het droog lag.
Die avond moest ik niet in slaap gewiegd worden!!

Terwijl ik bonen plukte  knipte Julia de druiven van de ranken. Prachtige zoete trossen maar niet echt om zo te eten. Deze soort is  erg zoet, maar de pel is  redelijk “hard” en moet je uitspuwen. Ideaal om wijn te maken en dat deed de schoonpapa van de zoon. Helaas is de man een paar jaar geleden overleden en er wordt geen wijn meer gemaakt. Maar daar maak ik nu druivensap van en druivengelei. Vandaag heb ik confituur gemaakt van rabarber met druivensap. Lekkere combinatie. En de rest van het sap, nog zeker drie liter , ga ik steriliseren.

Uiteindelijk komt de voorspelling van barslecht weer vandaag uit. De hele dag buien en grijze lucht. Dus heb ik een rustdag ingelast , filmpje kijken en ondertussen wat verstelwerk doen( dat laatste komt altijd terug: zomen inleggen , een scheur zo netjes mogelijk dichtnaaien, een rits vernieuwen, knopen aannaaien… hoe doen  die kleinkinderen dat toch om hun kleren naar de knoppen te helpen ?! )


Gisteren was het echt stormachtig weer met pieken van 6à 7 beaufort aan de kust en zelfs meer op zee zelf.
De takken van de treurwilg zwiepten heen en weer!Afwisselend was er zon en kwamen er dreigende wolken over.
Maar het bleef overwegend droog en ik kon op het terras achteraan rustig de boontjes kuisen.
Dochterlief is er na haar werk omgekomen. Ik heb genoeg boontjes in de diepvries en zoon eveneens.

In het zonnetje buiten is het  leuk om groeten te kuisen.


Bij de zoon is het een super courgette jaar geweest en ook de trostomaten moeten niet onderdoen.
Een paar takjes blauwe druiven heb ik overgehouden ze zijn zo lekker zoet en de pel spuw ik maar netjes uit.


Hier het resultaat van het trekken van sap van de druiven: Een grote soepketel vol . Deze weckketel doet het werk voor jou!