Een Belgische Florist in Cordoba

Toen we ’s morgens door Cordoba wandelden hielden we na een tijdje halt om iets te drinken ( je weet wel het was warm hé maar om eerlijk te zijn ik moest ook hoognodig naar het toilet).Op een pleintje in de schaduw was een terrasje  en daar hielden we even halt.

In de stad was het overal erg kalm en waren veel winkels en bars en cafés en restaurants nog gesloten. We dachten dat dit normaal was in een zuiderse stad.  Maar de uitbater van het terrasje waar we plaatsnamen maakte ons duidelijk dat het een feestdag was en dat de winkels en andere zaken wellicht laat in de namiddag zouden opengaan of misschien helemaal niet!

We zagen  mensen af en aan komen wandelen en binnengaan in een kleine voortuin vlakbij het terras waar wij zaten. Er was daar blijkbaar iets te zien. Achteraf vernamen we dat er een wandelroute was door de  smalle straatjes voor een bloemententoonstelling  die te bewonderen was op verschillende pleintjes.

Dat zagen we :

Terwijl we op het terrasje zaten kwam er plots een stroom mensen aangewandeld die aanschoven om een kijkje te nemen naar een paar mooie bloemencomposities van een landgenoot die woonachtig is in Oostkamp. Kijk op internet eens naar de talloze composities die de man reeds gemaakt heeft.

 

De kathedraal én Mezquita van Cordoba

Het pronkstuk van Cordoba

                                                      Luchtfoto internet door Alumm.

Wil je eerst lezen wat er allemaal te zien is in dit enorme gebouw! Dan zal je de foto’s ook beter begrijpen!

Deze luchtfoto geeft een idee hoe groot dit gebouw is! De Mezquita is een uniek architectonisch monument in Córdoba. Het werd vanaf de achtste eeuw gebouwd als moskee, maar is deels, na de christelijke overname van Córdoba in de dertiende eeuw, tot kathedraal van het bisdom Córdoba omgebouwd.

Na de herovering(Reconquista) door de christenen werd de moskee (Mezquita) gebruikt voor de katholieke eredienst. Er werd een koninklijke kapel en nog diverse kapellen langs de zijmuren gebouwd. In 1521 begon de bouw van de kathedraal, in de vorm van een kruis, midden in de moskee. Er werd als het ware een stuk moskee uitgesneden waarin men de kathedraal bouwt

In 1757 was alles klaar. Het laatste deel in barokstijl is qua decor een grote tegenstelling tot de rest.  Katholieke erediensten vinden wel nog plaats in de kathedraal in tegenstelling tot de Mezquita.

In de loop der eeuwen hebben verschillende verbouwingen plaatsvonden, zodat tegenwoordig zowel de Moorse als de christelijke invloeden  duidelijk herkenbaar zijn. Zowel het grondplan van een traditionele moskee als het Latijnse kruis voor een kathedraal zijn terug te vinden in de Mezquita.

Na de herovering bleef de moskee ongeschonden, totdat Karel V in 1523 toestemming gaf aan de bisschop van Córdoba om het geheel om te bouwen tot een kathedraal. Architect Hermán Ruiz ontwierp daarop in het hart van de moskee een kathedraal, waarvoor ongeveer 400 zuilen werden verwijderd. Oorspronkelijk stonden er 1200 zuilen!! Al die zuilen zijn een waar spektakel om te zien en om er tussen te lopen. Zoals je op verschillende foto’s kunt zien was het er zéér druk. Je moet er echt tijd voor uittrekken om dit allemaal rustig te bekijken. Ik heb een kleine greep uit de foto’s genomen om dit hier te illustreren.

 

Opvallend is de locatie van de gebedsmuur met de gebedsnis gericht naar Mekka. De Mezquita was eertijds de grootste moskee van Europa en had een capaciteit om twintigduizend mensen te herbergen.

De moskee keek uit op een grote patio waar men zich eerst ritueel reinigde vooraleer de moskee te betreden. Er hebben hier al sinds eeuwen sinaasappelbomen gestaan. Er zijn irrigatie kanaaltjes tussen de appelsienbomen en de bestrating met kleine keitjes is minutieus aangelegd. Als je de poort binnenstapt ben je wat overdondert  door het grote en mooie binnenplein met in het midden een mooie waterpartij…en  ook van de vele toeristen.

 

In de klokkentoren zijn nog restanten te zien van de minaret van Abd al Rahman (halfweg 10de eeuw). Boven de klokken en het uurwerk is nog een derde torentje toegevoegd met daarop een beeld van San Rafaël.

De buitenkant is niet zo spectaculair. Maar er even rondlopen doet je toch beseffen hoe immens groot het is.
Het historische centrum van de stad met de kathedraal staat op de Werelderfgoedlijst  van de UNESCO.

 

Op weg naar Cordoba

Een paar onverwachte gebeurtenissen weerhielden me deze week om te bloggen…

De derde dag van ons verblijf in Sevilla namen we twee taxi’s en reden naar het treinstation om naar Cordoba te reizen. Vooraleer op een Renfe trein (de nationale treinmaatschappij van Spanje )te stappen was er nogal controle. Eerst wachten op het bovenperron tot het lint( zoals op een luchthaven open werd gedaan en we met een roltrap naar het perron konden. Op het perron was er controle zoals bij een vliegtuigreis. De ticketten vermeldden het wagon nummer en het nr van je zitplaats. Vòòr het instappen werd gecontroleerd of je in de juiste wagon stapte. De rit duurde een half uurtje!

Het station van Cordoba is een nieuw en modern gebouw met een galerij  met winkeltjes en kleine eetgelegenheden. Nog een blik op het station en onze dag kon starten. We wandelden langs een mooie brede laan met originele fonteinen en hier en daar stond een mimosa boom te bloeien. Mooi ,maar na een tijdje stelden we vast dat we in de verkeerde richting liepen en nooit in het centrum terecht zouden komen!! Ach het was mooi weer en we hadden alle tijd. Terugkeren deden we niet , we wandelden door  straten met prachtige huizen en pleinen, liepen door smalle steegjes, vroegen al eens de weg en keken op de stadskaart.

wandelen in sevilla

Het enige wat we niet gedaan hebben in Sevilla is naar een voorstelling gaan kijken waar flamenco werd gedanst. Niet ver van ons hotel was er een restaurant waar er voorstellingen waren tijdens het diner. Maar we waren ’s avonds zo moe dat niemand nog fut had om daar heen te gaan. Ik heb dan maar (met toestemming van de mama ) een minidanseresje gefotografeerd.
In de smalle straatjes was het leuk wandelen  en kon je binnen gluren in mini caféetjes. Terrasjes waren er overal. Zodra er een beetje plaats was om een tafel en een stoel te zetten was er een terras! Meestal stonden die in de drukkere straten gewoon onder de appelsienbomen. Onder zo’n boom hebben we op een avond eens japans gegeten. De appelsienen waren nog groen ,maar het wordt ten zeerste afgeraden om er van te eten als ze rijp zijn. Zoals in alle steden zijn er ook souvenirwinkeltjes !

Denken jullie dat  het reisverhaal ten einde is? Dan kennen jullie die zes dametjes niet goed!!
Op de derde dag dat we in Sevilla waren hebben we de trein genomen en zijn we naar …Cordoba gereden. Maar ik laat jullie nu even met rust  met mijn reisverhalen. Het komt er nog wel aan.

Devotie van de Sevilliaanse bevolking.

 Je kan er echt niet naast kijken. Om de paar honderd meter vind je wel een schildering of een tegelwerk van heiligen op een muur. De devotie is erg groot in Sevilla. Ook gevels van gewone huizen zijn gedecoreerd met  schilderijen of beelden van heiligen of historische figuren. Je kan niet gaan wandelen in de stad zonder  een kerk  of kapel tegen te komen en altijd vind je er biddende mensen op eender welk uur van de dag .  De meeste  zijn gratis te betreden maar voor sommige kerken waar overdadig veel kunstenwerken  en goud aanwezig is,   wordt er wel entreegeld gevraagd en is er ook veel bewaking.

 

Eén van de indrukwekkendste kerken , die we toevallig op één  van onze wandelingen tegenkwamen in de stad is deze van San Luis  de los Franceses.  Deze kerk heeft een weelderige barokgevel! Spijtig was dat de straat zo smal dat je geen complete foto kon maken van de gevel. De kerk binnen is een ronde ruimte die meerdere overvloedig gedecoreerde altaren telt. De koepel maakt ook indruk.

De buitengevel

Een zicht op een enorm groot altaar met zij altaren.

In de crypte zie je nog heel goed waar de kisten werden gestapeld. Een beetje luguber.

Toen gingen we naar de huiskapel . Eén en al bladgoud en overdadig versierd. Aan de achterkant van het altaar was er een ruimte waar voornamelijk beenderen en andere relieken in grote kaders hingen.  Ik nam enkel een paar foto’s . Een bewaker volgde me al een tijdje op de voet en ik had al op mijn donder gekregen omdat de flits een keertje (per ongeluk) was afgegaan. We verlieten dan ook vlug deze ruimte.

Op weg naar de huiskapel moesten we door lange gangen en zagen we plafonds die nog moesten gerestaureerd worden. Ook waren er verschillende binnentuinen waarvan deze de mooiste was en van waar je ook de toren van de kerk zag.

Deze kerk was één van de  laatste bezienswaardigheden die we toevallig tegenkwamen op onze wandelingen door de smalle straatjes van Sevilla. Maar het alledaagse leven vind je weerspiegeld in de straten zelf. Daar toon ik morgen nog iets van!

 

 

 

Basilica de la Macarena

In de wijk La Macarena vind je de prachtige Basilica de la Macarena. In 1941 is de bouw van de basiliek begonnen. In 1949 werd deze afgerond en werd de basiliek gezegend door de aardbisschop van Sevilla. De basiliek wordt ook wel de Macarena Basílica genoemd .

We wilden deze basiliek bezoeken ,en omdat het die morgen ook al zo warm was reden we er met een taxi naar toe. We waren met zes  dus waren we wel verplicht twee taxi’s te nemen. Duur zijn die niet , het kwam ons op 2 euro per persoon, dus dat viel best mee. We zouden dan te voet terugkeren en hier en daar nog iets bezoeken- wat we interessant  vonden- op de terugweg naar het hotel. Gezien het één richtingsverkeer in het centrum van de stad deden we er een kwartier over met de taxi  en een half uur te voet naar het hotel! Om maar te zeggen dat alles niet zo ver uiteen ligt. Alleen moet je de weg zien te vinden in al die smalle steegjes en straten!!

De Basilica de la Macarena is gebouwd ter ere van de Heilige Maagd, ook wel ‘María Santísima de la Esperanza Macarena’ genoemd. Het beeld, gemaakt door een anonieme meester in de 17 e eeuw, staat op een ereplek helemaal bovenaan het altaar in de basiliek en is omringd met heilige voorwerpen. De beroemde grote praalmantel is geborduurd in fijn goud . Bij de Sevillianen staat ze ook wel bekend als ‘Madre de Sevilla’. Mensen komen hier om te bidden en haar te eren. Niettegenstaande de rijkdom in deze basiliek staan de deuren altijd open en kan iedereen er binnen en buiten.  Ze wordt beschouwd als de meest vereerde Dolorosa van Spanje. Elk jaar verlaat het beeld de basiliek en wordt zij toegejuicht door de Sevillianen op haar weg naar de kathedraal. Dit gebeurt in de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag. Bij binnenkomst  worden rozen over haar heen gestrooid .

Ik vroeg me af wanneer een kerkgebouw de naam basiliek mag dragen. Onze Anne wist hierop het antwoord : Een basiliek  is een eretitel voor een katholiek kerkgebouw met een bijzondere betekenis. Dit kan zijn omdat de kerk van groot historisch belang is, omdat er een bijzonder reliek ligt, of omdat de kerk het centrum is van een bepaalde devotie of bedevaart. De eretitel wordt door de paus toegekend en in het kerkgebouw kan je dit zien aan een soort vaandel genaamd Conopeum dat vooraan de kerk staat. In de basiliek stond vooraan dergelijke “parasol” . Zo dat weten we nu ook!!

Sla een bezoek aan deze prachtig gedecoreerde basiliek niet over , het is niet groot maar groots  in aankleding en uitstraling !!

 

De stadspoort  la Macarena gezien vanaf  de ringweg met daarachter de torens van de basiliek

De stadspoort gezien aan de andere kant  en ook een goed zicht op de oude omwalling