Een klein vervolgje aan de straatfeesten.

Ik wil toch nog iets toevoegen aan de straatfeesten .
Toen de inrichters van het straatfeest merkten dat er een volkstoeloop was, geraakten ze een beetje in paniek. Ze hadden niet op zoveel mensen gerekend. In de uitnodiging stond nl  dat je een gratis bord spaghetti werd aangeboden. Saus maken en spaghetti koken leek nog te lukken maar de kostprijs zouden ze nooit halen uit de verkoop van de drank.  Iemand opperde het idee om de kinderen aan het werk te zetten om een stapel van die dallen te laten beschilderen en als steun te koop aan te bieden. Zo gezegd zo gedaan. Natuurlijk kochten al de ouders en grootouders en vrienden van de kinderen een dalle  . Kevin ,de oudste kleinzoon en toen zes jaar oud, heeft er ook eentje bewerkt en te koop aangeboden.
Nu zoveel  jaar later staat die steen nog altijd tegen de muur tussen de planten op de oprit ! Voor alle duidelijkheid “drie ” is ons huisnummer.

straatfeest in het jaar 2000

Van de straatspelen naar het straatfeest is maar een klein stap! Dat straatfeest was eenmalig. De bewoners van onze straat kregen bericht van het gemeentebestuur dat er werken zouden uitgevoerd worden aan de trottoirs. Eerst de knotwilgen uithalen , dan de dallen eruit en daarna de nutsvoorzieningen aanpassen of vernieuwen. In het bericht stond dat het een klus van een drietal maanden zou worden. Het heeft ruim een jaar geduurd. De aannemer die dergelijke werken voor de gemeente deed was erom bekend dat het altijd veel langer duurde dan voorzien. In september zouden de werken aanvangen. De hele winter konden we met moeite in onze garage, overal lagen er stalen platen om in je huis of garage te geraken. De straat zelf bleef al die tijd een puinhoop.

Zelfs als de dallen er  lagen kwam de aannemer om de haverklap  nog een lading zand over strooien. Door het winterweer was het zand  niet meer tussen de dallen kunnen zakken. Opa werd er zo boos om dat hij op een avond toen hij van zijn werk kwam de tuinslang nam en het zand dat weer in een dikke laag uitgestrooid was van de oprit wegspoot. Ook de buren zagen het niet meer zitten met al dat zand en veegden het in de goot.
Het toppunt was dat de aannemer rode dallen had gelegd en die kleur was bedoeld voor de fietspaden. Tot heden zijn wij de enige straat in de hele wijk met rode dallen als trottoir!

Hier een stukje uit het een paar pagina’s tellende overlijdensbericht van onze trottoir . Bovenaan wordt er allusie gemaakt dat wij de laatste straat waren waar aanpassingswerken moesten uitgevoerd worden.

 

We waren allemaal blij dat het trottoir zou hersteld worden want de treurwilgen die op de kant stonden hadden veel dallen omhoog geduwd, of waren kapot of lagen helemaal los. Met een kinderwagen kon je er niet meer door.
Een aantal buren stelden voor dat we de aankomende werken zouden vieren . Want na jaren kwam het er eindelijk van. Kort na de laatste straatspelen werd de voorbereidingen getroffen om op straat een openluchtfeest te geven. De gemeente gaf zijn medewerking met tafels en stoelen en een tapinstallatie . De straat werd met vlaggen, wimpels en lichtjes versierd. De tafels mooi gedekt en er werd een enorme pot spaghetti saus gemaakt en spaghetti gekookt. Een dj zorgde voor de ambiance.
Na het succes van de straatspelen was het niet verwonderlijk dat mensen van de verschillende wijken terug afzakten naar onze straat.
Het werd een grandioos succes en het weer was ons niettegenstaande  het al september was ook gunstig. Zo gunstig dat niemand zin had om vroeg naar huis te gaan. De politie is komen vragen om de muziek stiller te zetten ( op klacht wegens geluidsoverlast) en dan was het feest vlug afgelopen natuurlijk. Ik denk dat het toen toch al een uur of drie in de nacht was.

De voorbereidingen

Feest  tot in de vroege uurtjes. Op de onderste foto  links het hoofd van opa en erboven de buur die nu in Spanje gaat wonen en ernaast de oudste zoon en dan dochter met haar man en het bordje spaghetti.

De zondag morgen : stille getuigen van een uitbundig feest.

De maandagmorgen start van de werken die een jaar lang hebben geduurd. In de plaats van knotwilgen werden esdoorns geplant. De rode dallen worden nu 18 jaar later al een hele tijd weer omhoog geduwd. In het najaar werd het trottoir terug opengelegd en werd met een soort zaag de wortels die van deze boom in de breedte groeien doorgezaagd! Of die bomen het zullen overleven is maar de vraag!

ps sorry voor de slechte kwaliteit van de foto’s. Ik heb ze gewoon gefotografeerd in het fotoalbum. Vond het jammer om ze uit te scheuren en te scannen.

 

straatspelen

Ik sprak gisteren dat er indertijd straatfeesten werden gehouden ter ere van het feit dat we nieuwe voetpaden gingen krijgen. Ach het kind moest een naam hebben en dat vonden wij als buren wel een unieke gelegenheid om alle bewoners van onze straat en de omliggende straten eens samen te brengen op een zomers straatfeest.

Dat was vòòr het digitale tijdperk dus ging ik op zoek in de fotoalbums . Ik vond die niet meteen , maar ik kwam foto’s tegen van de straatspelen die gehouden werden in de zomer van 2000. Voor het derde jaar na elkaar richtten de jongeren van ongeveer 16 jaar deze spelen in. De ouders en sympathisanten werden aangesproken als sponsors : cake, taart en koekjes , drank , ijsjes, chips, fruit, …alles was welkom om uit te delen aan de deelnemers van deze straatspelen. Bij het zien van de foto’s herinner ik me dat ik een kleine ingreep had gehad  en hen niet had kunnen sponsoren met iets. Ik had er wel voor gezorgd dat ze geld kregen en daar zouden ze iets mee kopen. Op de dag zelf hadden ouders en vrienden post gevat op het voetpad om toe te kijken hoe de kinderen  met knikkers speelden, blikken omver gooiden , en noem nog maar op van oude kinderspelen. Ook wij zaten op de oprit van onze garage toe te kijken.
Plots kwam een rij jonge mensen een bedankingsliedje zingen voor me . Ze hadden met het geld dat ze gekregen hadden Tshirts gekocht en zelf beschilderd zodat iedereen kon zien wie de inrichters van deze spelen waren!!Ik krijg er nog een krop in de keel van. Meer hoef ik er niet over te vertellen dat berichtje in een plaatselijke krant spreekt boekdelen!

Een zicht op de straat vóór de drukte begon. De jongeren hadden lakens verzameld en er  “straatspelen” op geschilderd. Zelf had ik ervoor gezorgd dat het begin en tot aan de bocht van de straat verboden was voor auto’s.

Bovenaan deze foto het inrichtend  comité en onderaan de oudste kleinzoon.

 Een paar van de spelletjes en onderaan links de tweede kleinzoon!

 

De prijsuitdeling

Er kwam geen vierde keer want de inrichters zwermden uit …

 

 

verhuizen…

 

…Neen, ik ga niet verhuizen. Maar dat vragen kennissen wel eens sedert opa gestorven is. Dan zeggen ze “blijf je in dat grote huis wonen?”  Ik krijg daar de kriebels van. Alsof ik van de ene op de andere dag mijn plan niet meer kan trekken. Want opa is ook niet van de ene op de andere dag overleden en er zijn jaren aan voorafgegaan dat alles op mijn schouders rustte. Dus ben ik wel het een en ander gewoon. Ik ben ook altijd actief geweest en dat is nu ook niet anders. Met de jaren gaat  de veerkracht wat achteruit  maar dat los ik op met een hulp in het huishouden en een hulp voor het zwaardere werk in de tuin.

45 jaar geleden hebben wij als jong gezin een grote woning gebouwd. Ik woonde hier niet graag omdat het zo eenzaam wonen was met maar een paar huizen in de hele wijk. Maar met de jaren is alles volgebouwd. Het opvallende in  onze wijk is dat iedereen indertijd veel bomen plantte. Er was ook plaats om grote struiken te planten. Ondertussen zijn al veel bomen verdwenen omdat die met de jaren te groot werden. Niet in mijn tuin alleen maar ook in de andere tuinen. Nieuwe komen er niet meer in de plaats. Het afkappen kost handenvol geld . De man waar ik indertijd op een grote lap grond tuinierde vertelde me een tijdje terug dat hij 300 euro moest betalen om een grote boom te laten afzagen!  Dat is een smak geld en dan denk je er niet meer aan om een nieuw boompje te planten. Ik heb het wel goedkoper opgelost : iemand wilde een paar bomen afzagen in ruil voor het hout!  Goedkoper kan niet hé!  Tegenwoordig hebben de tuinen minder groen,  meer kiezelsteentjes, grote partijen gelijke struikjes, weinig bomen…

Ik ben momenteel  niet de oudste bewoner in onze korte straat maar wel degene die hier het langst woont. Ik hoop nog vele jaren te kunnen blijven wonen. Een paar jaar terug verhuisden onze naaste buren naar een woning in Le Pays des Collines die ze aanvankelijk verhuurden en later als B&B uitbaatten. Nu wonen ze  gedeeltelijk daar en gedeeltelijk in Spanje. Ik mis hen nog steeds .
Onlangs kwam een andere buur vertellen dat hij zijn huis gaat verkopen en een huis in Spanje heeft gekocht. Hij zou nog een kleine woning kopen in Brugge( zijn vrouw is er afkomstig van) zodat terugkeer naar België mogelijk blijft. Nog een goeie buur die gaat verdwijnen.
Een overbuurvrouw heeft haar huis verkocht toen haar man stierf. Ze wilde meer in het centrum wonen. De vrouw belt me nog af en toe op om te horen hoe het in “de straat” gaat.
Het deed me iets als buurtje wegging .  Vroeger was het de zorg voor de poezen, konijnen en kippen van buurtje als ze op reis gingen die wegviel.
Nu zijn het de uitlaatrondes van buurmans hondje als ze eens op stap waren die gaan wegvallen. Hij vertrekt in maart. Hij heeft me op het hart gedrukt dat ik absoluut eens moest overkomen  naar Spanje Hij zal landinwaarts wonen op 50 km van Alicante.” kom het af met je dochter. Er staat een auto ter beschikking” Dat aanbod zal niet afgeslagen worden ,wees daar maar zeker van!!
Met al deze mensen was er een fijn contact . De kinderen zagen we opgroeien en later de deur uitgaan. Er werden straatfeesten gehouden en bij speciale gelegenheden nodigden de buren elkaar uit . Allemaal mooie herinneringen….

Neen ik verhuis bijlange nog niet . Er zijn nog buren met wie het fijn is om contact te hebben en waar nodig helpen we elkaar. We zijn allemaal samen in deze straat oud geworden…

CWXRM

Bij het begin van een nieuw jaar maakt iedereen plannen om het dit jaar beter te doen en de goede voornemens vliegen in het rond. Er worden jaaroverzichten gemaakt of fotoalbums  van het voorbije jaar.
Met die fotoalbums ben ik deze maand al veel dagen bezig geweest omdat ik toch niet buiten kon(ziek).
Zo kwam ik ook op het idee om gebeurtenissen van het voorbije jaar eens nader te bekijken en zien of er een vervolg is of hoe het heden ermee staat.

Ik start met januari 2017. Het opvallendste van die maand was het maken van kleibeeldjes in het kader van de herdenking aan Wereldoorlog I.
Ik heb toen ook zo’n kleibeeldje gemaakt . Ik kreeg een boekje en een metalen plaatje.
Onlangs ontving ik een mail waar ik de  belangrijkste inhoud van de mail hieronder heb gekopieerd! Ik denk niet dat ik ga helpen met de installatie , maar ik ga er later op het jaar zeker naar toe!

“Vanaf 30 maart 2018 is de land art installatie toegankelijk voor het grote publiek. Vanaf die datum zal je als peter/meter op onze website kunnen terugvinden aan welk slachtoffer op de Namenlijst je verbonden werd op de dog tag.

In het najaar van 2017 zijn de voorbereidende werken in provinciaal domein De Palingbeek gestart, om dan in het voorjaar van 2018 de 600.000 beeldjes te plaatsen tussen de twee grote kunstwerken van Koen Vanmechelen.

Dat jullie als peters en meters geloven in het project, bewees jullie deelname al. Graag willen we jullie nu ook de kans geven om betrokken te zijn bij de opbouw van de installatie. Je kan je inschrijven om in het provinciaal domein De Palingbeek een dag te komen helpen in de periode van donderdag 1 februari 2018 tot maandag 26 maart 2018. Voor alle helpende handen voorzien wij tijdens de middagpauze steeds soep en brood. Reserveren is verplicht, de plaatsen per dag zijn immers beperkt. Heb je interesse om nog eens de handen uit de mouwen te steken voor ons project? Laat ons dit dan zeker weten via cwrm@vzwkunst.be.”

 

Eindelijk regen!

Ik had ’s morgens nog in de groentetuin extra gewied en de grond  wat losgewoeld rond de boontjes, sla, uien, prei, courgette , komkommer….omdat ik van plan was om tegen de avond de groentetuin een douche te bezorgen . Gewoon gieten had niet veel zin meer de grond was keihard en het water drong er niet meer in. Er was al zo dikwijls regen voorspeld of onweer maar aan de kust bleef het meestal beperkt tot een kort buitje en dikwijls ook maar tot enkele spetters.
Het bleek niet nodig te zijn want rond half vier kwam er een onweer met donder en bliksem en stortregen onze kant uit. Ik zag nog juist een brede bliksemschicht de zee induiken gepaard met een ferme donderslag. Het was een serieuze regenvlaag die er toen  aankwam en niet enkel om het stof van de straten te vegen. Een half uur later straalde de zon opnieuw en waren de straten vlug droog!
Het was wel jammer voor de folkloremarkt in Heist want die was er voor de eerste keer. De twee vakantiemaanden is er elke donderdag folkloremarkt . Ik ben benieuwd wat er dit jaar zal te zien zijn. Echte volkse folklore is er niet veel meer te vinden maar het is er wel gezellig rondslenteren tussen al die kraampjes. Ik zal er deze zomer zeker eens naar toe gaan.
In de vooravond is het opnieuw beginnen onweren en toen heeft het lange tijd “gezapig” geregend. Daar zal de tuin zeker deugd van hebben. Heel even zag ik een regenboog en dan was de zon terug van de partij om ons een mooie avond te bezorgen.

We speelden deze namiddag Krolf maar het was gedaan met spelen toen het zo hevig begon te onweren en water te gieten en we zijn een café binnengelopen om te schuilen. Een vriendin zag dat ik verkrampte en wilde al voor de hevige regenvlaag stoppen met spelen. Bang van onweer? vroeg ze. Maar andere spelers vonden het ook welletjes met die hevige bliksem en donderslagen.

Ik ben niet zo happig op onweer en telkens krijg ik het een beetje benauwd als het hevig bliksemt en dondert: Jaren terug viel de bliksem in op ons huis. Er was een hevig zomeronweer midden op de dag  . Ik heb geen vuurbol gezien maar ik werd in de keuken weggeslingerd (zat met handen in het water aan het aanrecht) en in razend tempo zoefde iets door het hele huis . Alle stekkers en stopkontakten vlogen uit de muren en lagen verspreid in het huis. Ook alle lampen in de lusters en andere verlichtingspunten sprongen kapot. Toen werd het stil en later bleek dat de bliksem via de aarding van de chauffage is verdwenen. Gelukkig maar anders was het huis ontploft.
(Enkele jaren later is dit effectief gebeurd een paar honderd meters van ons huis vandaan. Gelukkig was er op dat ogenblik niemand thuis). Omdat er zo dikwijls onweerschade in onze omgeving was , werden alle erg hoge populieren in de wijk afgezaagd en werden er kleine bomen geplant. Raar maar waar , nadien gebeurden er geen blikseminslagen  meer.

Op mijn werk stond er een heel hoge zendmast en regelmatig viel de bliksem op de zendmast zonder echt schade aan te richten. Dat gaf een ogenblik zoveel elektriciteit dat je een lichte schok kreeg als je aan het typen was ( toen waren het elektrische typmachines). Genoeg om me weer te doen verstijven van schrik. Een lieve collega nam me dan vast tot het ergste onweer over was. Dat slijt wel met de tijd maar de schrik blijft toch altijd een beetje hangen als er hevig onweer is!

Als kind heb ik de bliksem op honderd meter van mij vandaan zien vallen op een graanveld. Over een grote lengte was al het graan zwartgeblakerd . Ik was toen op vakantie op de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement . Het donderde en bliksemde onophoudelijk en de regen viel in bakken neer. Nonkel en ik schuilden onder een kar en  zo  zag ik de bliksem in razende snelheid over het graanveld rollen en alles op zijn weg verbranden! Die geur van verbrand graan en geblakerde aarde is niet te beschrijven. Het paard is gespaard gebleven , nonkel had een deken over het dier gegooid zodat hij geen warmte uitstraalde.

Neen liefst geen onweer voor mij!!