Fietsen 2

Knokke-Heist bestaat uit de vier vroegere zelfstandige gemeenten: Knokke, Heist, Westkapelle en Ramskapelle. Zelf woon ik in Westkapelle sedert we na mijn huwelijk daar een huis gebouwd hebben . Gezien ik geboren en opgegroeid ben in Knokke voel ik me nog altijd méér Knokkenaar dan Westkapellenaar. Al heeft dat  sedert 1971 geen belang meer want toen is de fusiegemeente Knokke-Heist ontstaan. Inwoners van Westkapelle en Ramskapelle hadden minder moeite met deze fusie dan de inwoners van Heist. En dat is tot heden nog altijd zo bij de oudere bevolking van Heist. Zeg niet ik woon in Knokke-Heist, neen ze wonen in Heist!
Als je geboren bent aan de kust  heeft de zee altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht  en toen we indertijd voor het werk van mijn man in Brussel woonden heb ik er alles aan gedaan om terug te keren naar de zee . In zoverre dat mijn man werk zocht in Knokke en ik eveneens een job vond in dezelfde gemeente.

Maar aan de andere kant heeft het polderland zo dicht bij de zee en de duinen ook altijd mijn hart gestolen. Het komt misschien omdat ik een groot deel van mijn jeugd alle vakanties doorbracht op een boerderij bij een zus van mijn moeder. Zij woonde in het dorpje St Kruis(Nl) gelegen tussen Oostburg en Aardenburg. Op mijn vorige blog heb ik daar hele verhalen over verteld. Op de boerderij bij Nonkel Clement en tante Regina heb ik de rust die de natuur uitstraalt leren kennen. Ook de mensen zelf stralen die rust uit. Ze leven er in eenheid met de natuur. Misschien komt het daardoor dat ik zo graag in mijn eentje met de fiets rustige wegen opzoek.

Ach ik wilde een beetje duiding geven waarom de volgende fietstocht met mijn kleinzoon richting polders ging. Ook hij heeft liever een uitstap langs velden en wegen dan een namiddag op het strand  zitten.

Op weg langs landelijke wegen naar Ramskapelle
Tussen de graanvelden met boorden vol klaprozen…
en ongemaaide bermen …
…met mooie vergezichten , om dan op het fietspad te komen vlak naast de twee kanalen Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal , in de volksmond genoemd ” de blinker en de stinker” . Achter de bomenrij het industrie terrein in Zeebrugge met zijn vele parkings voor auto’s die over heel Europa worden uitgevoerd.
We naderden Heist en zagen het natuurgebied ” de Kleiputten” .De laag gelegen weilanden met moerassen en rietkragen.zijn een gedroomd oord voor vogels en amfibiën.
In de verte een parkeergarage voor auto’s die over Europa worden verdeeld. Wij fietsten op een nieuw aangelegd fietspad afgescheiden van een autoweg . Via een tunneltje kom je uit aan de Vandamme sluis.( sluisgebouw links te zien op de foto)
We reden niet door het tunneltje maar sloegen af naar een ander natuurgebied nl. De Sashul. Het is een met schelpenzand opgespoten terrein dat vroeger gebruikt werd als een opslagplaats voor steenblokken ten behoeve van de aanleg van de Pier van Zeebrugge.

Je kunt dwars door dit gebied wandelen of fietsen en komt dan uit op de Lichtenlijn brug
We reden de Lichtenlijn brug over en toen kwamen we op de zeedijk waar het nog heel kalm was. Een gewone dag in de week en nog geen vakantiedrukte. Na zo’n fietstocht kon een ijsje van de Post niet ontbreken. Vergeten een foto als bewijs te maken! 🙂

 

We sloten deze mooie dag af met een bezoek aan Kneistival op het Heldenplein waar er een optreden was van Arno. Daar zijn we ’s avonds met de auto naartoe gereden.

Op weg met de fiets

Wie mij kent weet dat ik graag in mijn eentje ga fietsen. Ik kan me helemaal ontspannen met de wind door mijn haren en trappen maar. Tja dat trappen is nu wel gemakkelijker geworden met mijn e-bike. Maar je moet toch nog meetrappen wil je niet al te vlug  een platte batterij hebben. Dàn zou het trappen wel erg lastig worden !

Een jaar lang werd de fiets niet klaar gezet voor een fietstochtje  want eerst was het maandenlang sukkelen met de gezondheid en na een zware operatie duurde  het maanden om te herstellen( en dat herstel duurt nog steeds ). Begin juli voelde ik dat het best zou gaan om in mijn eentje eens een fietstocht te  ondernemen. Bewust schrijf ik “ondernemen “. Ik had dichtbij de woning al rondgereden of in de nabijheid boodschappen gedaan met de fiets maar dat duurde hoogstens een half uurtje.
Ik wilde niemand in mijn nabijheid die alsmaar zou zeggen ” oppassen” , “niet te vlug” , “ben je niet te moe”. “moet je niet even wat rusten”. Allemaal goed bedoeld natuurlijk en die bekommernis was lange tijd wel terecht want ik was niet zeker van mezelf en altijd was er dan wel iemand die me vergezelde als ik de deur uitging.

Dus stapte ik begin juli de fiets op en reed eerst wat onwennig ,verleren doe je het niet maar als je zo lang niet gefietst heb dan moet je er toch weer wat aan wennen en zeker met een e-bike, langs rustige wegen en fietspaden richting het Zwin. Ik was twee uur onderweg en heb er nadien niet teveel fysieke hinder van ondervonden. Dus …fietstochten komen er nog!

De boer heeft aan de straatkant een hele strook bijenvriendelijke bloemen gezaaid!
Ik zag verder op verschillende plaatsen dat er naast de landerijen stroken bloemenweiden zijn ingezaaid. Hier naast het fietspad richting Retranchement. Dit fietspad is een restant van de tramlijn van Knokke naar Retranchement .                                                                                                                                                        De geschiedenis van deze tramlijn :”Grenzen houden tram niet tegen.
Knokke wilde absoluut de elektrische tramlijn vanaf de Oosthoek tot in het 4 km verder gelegen Retranchement (Nederland) doortrekken. Het enkel spoor liep van de Oosthoek langs de Vrede naar Retranchement, waar de Belgische lijn aansluiting gaf op de Nederlandse stoomtramlijn naar Breskens. Op donderdag 27 juni 1929 was het zover. De internationale tramlijn was een feit! De kleurrijke officiële opening zou echter pas op 19 juli 1929 gebeuren. Om 1O u vertrok de tram, getooid met de Belgische en Nederlandse kleuren, met de burgemeester en personaliteiten aan het tramstation van Knokke. In Retranchement werden de linten die de sporen versperden, weggenomen onder het spelen van de ‘Brabançonne’ en het ‘Wilhelmus’. Er was elektrische tractie tot Retranchement en verder stoomtractie tot Breskens.” Museum Sincfala.

 

Ik fietste dus verder op die oude tramlijn(= fietspad) tot Retranchement en zag onderweg al de vernieuwde dijk aan de horizon. Waar ik de dijk moet oprijden zie je de fietsers  over de meer dan vijf kilometer nieuwe afsluitdijk rijden . Het is een druk bereden weg geworden en een toeristische attractie om van België veilig naar Nederland te fietsen! Mèt zicht op de Zwingeul.
Heel veel schapen  kunnen vrij rondlopen op deze dijk om  de grasbermen kaal te vreten. Ik denk dat ze die dag al genoeg hadden en op de schaapsherder wachtten  😉
Een schaap samen met een lammetje lag op een trap! Probeer dan maar als voetganger de trap op te lopen. Boven op de dijk had je al een mooi zicht op de vergrootte Zwingeul.

 

Boven op de nieuwe dijk staat een grenspaal. Het Zwin ligt voor een groot stuk op Nederlandse bodem.
Er zijn een viertal uitkijkpunten  met banken en info op een verhoogde weg waar je een mooi zicht op de Zwingeul en de broedplaatsen  hebt. Op de onderste foto sta ik al aan de Belgische kant  en zie je in de verte de inham met links een duintop  en rechts ook een. De ene ligt op Belgisch grondgebied en de andere op Nederlands grondgebied. En het blauwe streepje ertussen is de zee.
Op de bovenste foto ligt het Zwin Natuurpark achter de bomen en op de onderste foto rijden de fietsers de dijk op richting Retranchement. Ik heb het toen andersom gedaan.

 

Vóór je de dijk oprijdt word je uitgenodigd om ook het Zwin Natuurpark te bezoeken en op de onderste foto ligt het hooi te drogen op een dijk richting Oosthoek

 

Langs dit mooie fietspad met soms zicht op de grote weiden  die ontstaan zijn na verwijderen van alle uitheemse bomen en planten reed ik terug naar huis. Er lopen normaal dieren te grazen in de grote vlaktes maar op dat ogenblik zag ik er geen.
De bloemenweide bij onze burgemeester, daar fietste ik ook nog voorbij op weg naar huis.

Toen de kleinzoon een paar dagen op vakantie bij oma was wilde hij graag eens terug naar het Zwin want toen hij met de Paasvakantie hier was mochten we nog de vernieuwde dijk niet op. Gezien het oma in haar eentje al gelukt was trokken we -hij met een gewone fiets en ik met mijn e-bike- naar het Zwin een tiental dagen na mijn eerste fietstocht .
Een paar foto’s van deze fietstocht voeg ik er aan toe .

Bij één van de uitkijkplaatsen had je een zicht op de graslanden. Veel dieren liepen er niet rond en de ooievaars lieten zich ook niet zien. In de waterpartijen waren er veel eenden maar zonder verrekijker niet zo goed te zien.
In de verte het zwarte gebouw dat tevens de ingang is van het Zwin Natuurpark
Op de eerste foto zie je in de verte de start om op de dijk te komen en richting Retranchement te wandelen of te fietsen. Overal zie je palen staan met ooievaarsnesten. De meeste zijn tegenwoordig ” bewoond”
Hier een foto waar een containerschip op zee juist tussen de monding van de Zwingeul voorbij vaart. Op deze foto krijg je al een idee hoe groot het Zwin nu geworden is .
En op de terugtocht -met de dijk als verre achtergrond- zijn landbouwers druk aan het oogsten! Van een contrast gesproken!
Een hoeve-ijsje . Een mooie afsluiting van een gezellige fietstocht met de kleinzoon.

 

 

 

Werken in de tuin

Werken in de tuin zat er voor mij maandenlang niet in. Ik was er te ziek voor en had er ook de kracht niet toe. Na de operatie  nu ruim twee maanden geleden begint het te kriebelen om de tuin in te duiken.  Het laatste wat ik in het najaar gedaan heb( tussen twee zware antibiotica kuren in) is snoeien van struiken. De takken zijn blijven liggen tot twee weken geleden . Het gras was nu zo hoog dat de zoon het onlangs zonder opvangbak heeft afgereden en tevens heeft hij ook een paar heel dikke takken van de twee treurwilgen afgezaagd. Ik had de twee bomen in het najaar helemaal willen snoeien maar dat is niet doorgegaan. Nu is het wat aan de late kant om  nog te doen dus werd het  een kleine opknapbeurt. De buren kwamen al aangelopen om te vragen of we aub die boom niet zouden afzagen. Ze vonden het zo leuk om die lange slierten in hun tuin te zien heen en weer zwiepen. We hebben hen gerustgesteld , maar wat bijsnoeien was wel nodig . Het is pas voorjaar en ze zullen deze zomer genoeg kunnen genieten van die lange slingers :-). De magnolia mocht ook niet gesnoeid worden want het is zo mooi als die bloeit en het geeft helemaal niet als die wat overhangt bij hen. Fijn om buren te hebben die niet zaniken wanneer er iets over de haag groeit. Maar we letten wel op dat het niet storend wordt.

De hoge smalle kerselaar is de laatste boom die in het voorjaar bloeit. Dit was opa’s lievelingsboom . Op de stam zelf komen er elk jaar trossen bloesems die na de bloei afvallen. De boom zelf groeit praktisch niet en staat al ettelijke jaren zoals je die op de foto ziet. In het echt is die veel mooier!

De magnolia in volle bloei 

Een paar koude nachten zorgden voor bruine randjes aan de bloemen

Na een stormnacht heb ik een paar afgevallen bloemknoppen in een vaas gezet.

De kerselaar in de voortuin met achteraan deze van de buren.

Toen Cédric hier een weekje was ( van 1 tot 5 april deed hij stage bij een huisarts) heeft hij geholpen om alle tuinafval die er de hele winter is blijven liggen   te verzamelen en ben ik met hem naar het recyclagepark gereden. We haalden ook bloemenaarde en speciale aarde voor de moestuin en zakken sierboomschors. Profiteren van de mankracht in huis hé ! Want heffen zit er voor mij eventjes niet in! Ik gebruik anders  een soort lorrie hiervoor maar nu is dat ook niet aangewezen. Heffen moet je toch om iets uit de auto te halen of om  iets op de lorrie te leggen.

Sierschors tussen de aardbeien. Na de oogst verwijder ik die sierschors
en vul  kale plekken op andere plaatsen .
De vogels vinden het leuk om die  schors uit de borders te gooien .
Ik veeg ze wel terug maar toch gaan er ook verloren.

Nu met het Paasverlof is Sébastien gekomen en samen hebben we de takken van de treurwilg in stukken geknipt , de kleine takken van de treurwilg werden bijeengeharkt , het waren er heel wat met de krachtige wind die er geweest is en alles werd naar het recyclagepark gebracht. Hij heeft alle sierstruiken  met de heggenschaar bijgeknipt en de bladeren die er overal lagen opgezogen . Hij heeft ook sierschors uitgestrooid oa tussen de aardbeien en onder de laurierhaag langs het terras. Geen onkruid meer wieden deze zomer. Ik heb geleidelijk  waar het kon sierschors gestrooid, dat is niet goedkoop maar het bespaart me tijdens de zomermaanden héél wat werk en gaat ook lang mee.

Een stukje van de moestuin naast de aardbeien met uien, radijzen, sla,
rode biet, peultjes, spinazie ,wortelen, selder, prei en rode kool. Alles is nog niet te zien!

Ondertussen is de moestuin in volle “expansie”. Alleen zou het weer wel zachter mogen worden. Het gras was al bestrooid met antimoskorrels en  de komende week zal er geverticuteerd worden . De tuin zal op zeer korte tuin weer in orde zijn. Alleen zijn er dit voorjaar minder bloeiende voorjaarsbloemen want die heb ik in het najaar niet meer kunnen planten. Ik zal mijn best doen om meer zomerbloeiers te hebben . De bloempotten en bakken staan al te wachten op zachter weer. Het is al te gek om met het koude weer van de laatste dagen ( vooral de nachten ) bloembakken te vullen. Het mooie weer is voorspeld , maar vandaag bleef er een soort nevel hangen en erg warm kon je het niet noemen.

Als toetje heeft Sébastien gisteren mijn auto van binnen en van buiten een flinke poetsbeurt gegeven!! Ja alle afval wordt in zakken met mijn auto vervoerd. Al leg ik er een beschermzeil in toch ligt er overal nog  klein afval .


Dat smurfijsje heeft Sébastien zeker verdiend en een zakcentje eveneens!
Vooral als je weet dat hij dit uit vrije wil doet .

 

 

 

Cartoon Festival- vervolg

Een greep uit de talrijke cartoons. Héél veel politiek getinte cartoons over Trump, Poetin, Erdogan enz… Ik koos er willekeurig enkele uit van de 400 die er te zien zijn!

Ook aan de kinderen is er gedacht met workshops en wedstrijden. Ik toonde gisteren al een workshop. Die dag ging het over schelpen. Langs de speciale kinderingang kunnen ze op speurtocht vertrekken met het doeboekje in de hand. Op verschillende plaatsen staan er lego opstellingen, ook in mini strandcabines kan je lego ’s bewonderen .

.

.

 

.

De andere cartoons kan je tot 2 september gratis gaan bezoeken in het cartoonpaviljoen gelegen op het Heldenplein in Heist. Je krijgt er echt een goed humeur van !

Cartoonfestival Knokke-Heist

Dinsdag was het een ideale dag om met de fiets naar Heist te rijden om het Cartoonpaviljoen een bezoekje te brengen. Er was die dag veel wind en niet overdreven warm. Je ziet op de foto’s dat het op het strand erg rustig was. Het was  fris aan zee.

Sébastien was hier en we fietsten samen naar Heist. Ik ga elk jaar even langs en ik vond het dit jaar veel aangenamer ingericht . Je werd niet de hele tijd omver geblazen met de ene cartoon naast de andere, maar er werden grappige elementen aan toegevoegd en er was ruimte om rond te flaneren.

Tijdens de 57ste editie van het Cartoonfestival Knokke-Heist heeft de top van de Vlaamse cartoonisten zich mogen uitleven rond het thema vakantie en toerisme.
“Groetjes uit”… neemt je mee op een cartooneske wereldreis vol verrassingen en plezier!

Het cartoon paviljoen

Oma is altijd klaar voor een grapje!

In de inkomhall zie je al onmiddellijk welke cartoons prijzen hebben gehaald
( PCB= Press Cartoon Belgium) .     Die namiddag was er een workshop voor kinderen met schelpen

Vanuit het paviljoen een zicht op een verlaten strand.
Er was veel wind.

Foto genomen in het roze caravannetje. Vul je  email adres in vòòr je op de knop drukt en de foto wordt  onmiddellijk toegestuurd.

Morgen de winnaars van de Gouden, Zilveren en Bronzen hoed en nog enkele cartoons.

De hitte is voorbij…

…en ik denk niet dat we volgende weken nog dagen zullen krijgen van hetzelfde kaliber. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Misschien wennen we er een beetje aan moesten er regelmatig zo’n hitte periodes komen. Ik betwijfel het wat mij betreft.
Die laatste hete dag was  het omstreeks 13 uur in de schaduw aan  mijn achterdeur 33° en onder de parasol op het terras  was het op dat zelfde ogenblik 44 °. Het was ook praktisch windstil.   Het werd grotendeels een dag in een verduisterde woning !

De twee kleinzoons waren hier voor een paar dagen en heel ernstig zei de jongste ” oma gaan we vanmiddag naar zee”. Geen denken aan!
Maar rond 17 uur waren er wolken aan de hemel verschenen die het zonlicht temperden en dan zijn we toch naar zee gereden omdat de warmte toen draaglijk was.
Alsof iedereen bang was dat het onmiddellijk zou onweren omdat er een paar spetters vielen( want dat waren de voorspellingen) vonden wij een praktisch leeg strand. De jongens zijn gaan zwemmen en we hebben  nog twee uur genoten op het strand . Nu eens donkere wolken en dan weer heldere hemel bepalen grotendeels de kleur van de foto’s. Dan zijn we teruggekeerd naar de auto. (ja we kregen honger 🙂 )

ijsjesverkoper met een bolderkar op het strand 

zwemmen in zee en daarna zwembroek laten drogen ! 

Een bijna verlaten strand

De moeite niet om kleren terug aan te trekken!

Het onweer brak los omstreeks 22 uur en eindelijk kregen we regen. Het onweer zelf leek leek aan de kust zijn kracht verloren te hebben,  maar regen kregen we  in elk geval.
’s Morgens leek alles te herleven in de tuin en de zon bleef weg tot in de namiddag. Toen de zon terug doorbrak zijn we die dag  omstreeks 17 uur naar zee gereden . Niet zozeer om te zwemmen maar meer om bij de Post een ijsje te kopen .
Eerst wandelden we een heel stuk langs de waterlijn. De redders hadden het precies koud zoals ze ingeduffeld stonden . Er was wel veel wind en zodra de zon achter donkere wolken verdween was het frisjes. Wat een verschil met de dag ervoor!
We wandelden tot aan een zeilclub waar jonge kinderen leerden op een surfplank te staan en anderen oefenden om te kitesurfen.
Sommige foto’ s zijn tegen de zon in getrokken en geven een speciale sfeer weer ,vind ik.
We keerden terug langs de zeedijk met elk een ijsje van de Post in onze handen. We moesten wel even aanschuiven zo druk was het daar. Maar dat hadden we er wel voor over.

.

. . .

 

Vandaag terug een binnenhuis dag… de hele dag regen  en regelmatig flinke plensbuien! De natuur kan er maar deugd van hebben!