Kasteelwandeling

Vorige zondag heb ik een wandeling gedaan in het park vóór het Kasteel van Loppem. Het kasteel  zelf was niet te bezoeken evenmin de tuin en het park aan de achterkant . Een wandeling aan de voorkant dan maar. We kwamen nog een paar wandelaars tegen.  Het is er in elk geval niet zo druk als in het Tillegembos en  in Beisbroek.

Langs een dreef met eeuwenoude dikke en hoge bomen wandelden we tot de voorkant van het kasteel.

Vóór het kasteel ligt een grote vijver.

Het kasteel van Loppem is het enige kasteel in België waarvan de architectuur en het interieur volledig in hun oorspronkelijke staat zijn behouden. Dit kasteel heeft een belangrijke rol gespeeld  in de politieke Belgische geschiedenis van België aan het einde van de eerste  Wereldoorlog. In 1985 werd het kasteel als monument beschermd.

Ik waande me eventjes kasteelvrouwe 🙂

Bankjes nodigen uit om  naar dit mooie kasteel met vijver te kijken. Maar daar was het nu toch te koud voor.

Aan de kant van de vijver lag een ingepakt bootje dat blijkbaar betere tijden gekend heeft.

Met de rug naar het kasteel heb je een mooi zicht op een enorme weide ( waar ’s zomers koeien grazen ) en omzoomd met bomen.

Op veel afgezaagde stammen van bomen groeiden paddenstoelen.

Er werd in 1873 aan de voorkant van het kasteel een doolhof ontworpen van meer dan 20 are groot. Tientallen gangen met in totaal anderhalve kilometer groene en rode haagbeuk leiden naar een centrale boom. Een paar jaar geleden liepen we met een aantal vriendinnen in het doolhof en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk was om tot aan de centrale boom te geraken en nog veel minder  om eruit te geraken. Een bewaker die in de gaten had dat we rondjes bleven draaien kwam opzij van het doolhof om een tip te geven en vertelde toen dat hij al meer dan één keer mensen heeft moeten ” bevrijden” via een poort helemaal opzij gelegen. Geregeld worden de doorgangen veranderd , dus kan je ook moeilijk teren op vorige doolhof bezoeken!

Op het wandelpad staat ook een gedenkteken van een soldaat die gesneuveld is bij de bevrijding van Loppem.

 

De wandeling heeft deugd gedaan…

…en in niet corona tijden zouden we in deze tearoom bij de uitgang van het park een koffie met pannenkoek gedronken en gegeten hebben (zoals in vroeger tijden)

Winterprik

De eerste winterprik hebben we gehad aan de kust.

Eerst een pracht van een zonsopgang en langzaam werd  het helder  en zag je alle struiken en ook het gras een laagje rijm hebben.
Door de vochtigheid en tegen het vriespunt aan bleef het een hele tijd zo mooi wit liggen. Het was stil in de straat en zelfs de bouwwerven in de omgeving maakten geen geluid.

Een zalig moment van een nieuwe dag.

 

 

licht uit!

Vandaag doe ik het kerstlicht uit.


Ik ga de lichtjes in de struiken voor mijn deur doven en de kerstboom is deze week al verwijderd en de lichtjes in huis begin ik alvast ook op te bergen. Nu nog de dozen terug opvullen met al het kerstgerief. Hoewel ik  dit jaar niet alles heb gebruikt . Juist genoeg om het voor mij gezellig te maken. Er waren hier geen familiefeestjes dit jaar .
Alleen laat ik de kaartjes met kerst en nieuwjaarswensen nog even staan. In deze donkere dagen brengen ze toch warmte in je hart . Ook is het afgelopen om naar al die zeemzoete kerstfilms te kijken. Ik heb ervan genoten maar nu zou het een overdosis worden.
De kerstsfeer is hier al begonnen toen kleinzoon nog vòòr Sinterklaas al het kerstgerief van de zolder haalde en de kerstboom optuigde. Nog nooit stond die zolang in huis. Gelukkig geen last van afvallende naalden 😉 !

 

Nog even een terugblik op de kerstlichtjes in de stad.

Zelfs het station was mooi verlicht en in de bomen  bij het binnenkomen van de stad ( hierboven)waren er mooie lichtslingers aangebracht

 

De lichtjes op mijn oprit

Kaartjes op verschillende kasten. Die blijven nog eventjes staan vooraleer ik ze allemaal in een album steek. Dit jaar zijn er opvallend méér dan vorig jaar

goed weer wandeling

Op een dag dat het tegen de middag helder weer werd en de zon al even tussen de wolken verscheen reed ik naar mijn vriendin om samen met haar een wandeling te doen . We zouden eens naar de kinderboerderij  “De zeven torentjes” gaan ( klik ) . Sedert alle niet essentiële zaken gesloten zijn is ook deze boerderij gesloten dwz de cafetaria is gesloten, maar het domein is open en je kunt er rondwandelen en naar de dieren kijken. De kinderen kunnen nog steeds gebruik maken van de speeltoestellen. Wij waren er niet alleen verschillende echtparen met enthousiaste kinderen liepen er ook rond.


De boerderij is vernoemd naar de duiventuil met zeven torentjes.


De neerhof dieren zaten in grote kooien

In een grote weide liepen er veel geitjes rond. Ze waren allemaal om ter zotst aan het rondrennen en kwamen dan bij de stal staan waar vader en moeder geit waren opgesloten. maar over de opendeur naar hen mekkerden. Vader geit kreeg ik niet op de foto. Die sprong zo woest op en neer dat elke foto mislukte. Hij had een donkerbruine vacht en moeder was helemaal wit. Mooie mix van kleuren bij de kroost hé !


Het was niet zo verstandig van ons om in de weide te wandelen want het was er drassig. Maar het was wel prettig om tussen die dartele geitjes te lopen. Jammer genoeg hebben we ze niet zien springen op de boomstukken die er geplaatst waren. Ik stond even achter een boom die neer lag in de hoop dat ze nader zouden komen. Ai ,ik kon met moeite mijn laarsje uit het slijk trekken!
Ook nog vlug een foto (maar ik was er te ver vandaan om een betere foto te maken)van een speeltuig  vòòr de gesloten cafetaria.

Op het binnenplein  de grote schuur, stonden er zitbanken maar dat was nu niet aan te raden om daar plaats te nemen. Was er ook een hoekje met tuinkruiden en de grote attractie voor kinderen de tractors waar ze mogen op klauteren.

In één van de stallen stond een enorm groot exemplaar van een koe en een vaars die erg nieuwsgierig was. Voederbieten en hooi lag er gestapeld en in een box waren dierenartsen bezig met de verzorging van een schaap die gekwetst was.


In een andere stal hoorden we het knorren van twee grote varkens, zagen we een paard en een pony en een ezel . Een geit in een box naast het gekwetste schaap keek afwisselend naar de dierenartsen en naar ons. Ze vertrouwde het blijkbaar niet.

Toen was  het tijd om vlug op te stappen want het begon te regenen. Een leuke wandeling hadden we toch maar gehad.
Het is me opgevallen dat mensen die je helemaal niet kent tegenwoordig gemakkelijker goedendag zeggen en sommigen slaan al vlug een praatje met je. Op afstand en met mondmasker op. Want op het hele domein moet je een mondmasker opzetten( ik had die even laten zakken toen een foto van mij werd gemaakt).

Wat zullen de dieren het fijn vinden als ze straks weer allemaal kunnen buiten lopen!

De feestdagen zijn voorbij

 

Lieve mensen ,ik wens jullie allemaal een goede start in dit nieuwe jaar. En laat ons hopen dat we dit jaar wat meer vrijheid krijgen en elkaar weer kunnen knuffelen!
Zelf heb ik  het op mijn blog een tijdje laten afweten . Laat ons zeggen dat ik een serieus dipje heb gehad door wat lichamelijke kwaaltjes zoals een flinke aanval van sinusitis . Vochtig en mistig weer was de oorzaak. Het was al zolang geleden dat ik daar nog last van had . Tja en dan wat onvoorzichtig geweest ,wandelen bij mistig en regenachtig weer  😦 Daar bovenop kreeg ik  plots last van hoge bloeddruk wat bij mij nogal duizelingen veroorzaakt. Een beetje teveel kaartjes en brieven geschreven om die toch nog redelijk op tijd in de bus te krijgen. Door corona heb ik gemerkt dat ik méér correspondentie kreeg dan andere jaren en ook veel meer telefoontjes . Dat laatste kwam ook wel omdat je minder op bezoek kon gaan naar elkaar dan andere jaren. Ook heb ik veel koekjes, muffins, oliebollen, pannenkoeken en wafels gebakken. In één woord wat veel hooi op de spreekwoordelijke vork genomen. Ach ja ik doe dat ook graag .
Het enige wat me geholpen heeft om aan die duizelingen te ontsnappen is rusten en wat meer slapen. Dat heb ik ook gedaan . Zo was ik met de feestdagen toch wat fitter .
Ik heb wel mooie feestdagen gehad , alles in mineur natuurlijk want een familiebijeenkomst met alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen zat er niet in . Het jaarlijks oud en nieuw gaan vieren bij mijn vriendin in Lokeren zat er  ook niet in. Maar de bubbels die ik heb ,bezorgden me  een leuke kerst- en nieuwjaarsperiode .

Ik heb veel  kerstfilms bekeken al lijken die allemaal wat op elkaar. Feel good films met happy ends . Niet ingewikkeld en met veel misverstanden die op het einde altijd een goede afloop kennen. Op regenachtige en mistige dagen , lekker languit in de zetel , is dat goed te doen.
Elk jaar opnieuw ben ik verslaafd aan kerstfilms en soms zie ik er drie per dag. ( eerst opnemen en dan de andere dag bekijken. Gewoon de reclame doorspoelen en na een dik uur heb je de film gezien :-). Ik kan me dan lekker ergeren aan al die vrouwen met lange pijpekrullen ,die met hoge hakken door de sneeuw ” dartelen” ,gekleed in frivole kleren waarbij ik het al koud krijg als ik ze zie lopen .
Dorpen volgepropt met kerstbomen en kerstlichtjes en sneeuw bij de vleet en dan de obligate kerstboom die midden in het dorp staat en waar met veel ceremonie de lichtjes worden aangestoken onder het drinken van a cup of hot chocolat. Daar wordt wat hot chocolat gedronken. Ik zou er alvast maagpijn van hebben! Misschien zit er ook iets sterker in die cup of chocolat, wie weet!
En de meeste verhalen beginnen met een man of vrouw die vanuit de grote stad naar zo’n kerstdorp reist om er tot rust te komen of hun familie op te zoeken.
En toch kijk ik …elk jaar opnieuw.  Tot ik het zo beu ben als koude pap. Maar ondertussen heb ik wel mijn  Engelse detective films en andere crimi’s opgenomen. Dat is dan voor na nieuwjaar…wanneer ik  mijn kerstmuts weer heb opgeborgen en mijn dagelijks leven weer als voorheen verloopt!


 

 

Gelukkig Nieuwjaar

Ik wens  iedereen in  2021 een mooi en gezond jaar toe. En dat we het jaar dat voorbij is vlug mogen vergeten.  Het is een jaar geweest waarin we konden nadenken hoe we bezig waren en ook even tot rust konden komen . Het jachtige leven is even stil gezet en ik denk dat veel mensen daar deugd van hadden. Back to earth, maar het mag niet blijven duren als je rondom  ziet dat zoveel mensen aan Covid-19 zijn overleden en andere  mensen niet alleen lichamelijk ziek worden maar ook geestelijk. Dat er armoede ontstaat en dat jongeren de  zin van het leven kwijt raken.
Ik hoop oprecht dat  we binnenkort terug de draad mogen oppakken en verder gaan met ons leven en hopelijk met meer aandacht voor onze medemens.

een goede daad

Ik had een nieuwjaarskaartje in de brievenbus gevonden van de nieuwe achterburen. De voorbije zomer hadden we al over de gemeenschappelijke haag met elkaar kennis gemaakt en afgesproken dat we eens samen een glas zouden heffen als de coronamaatregelen dat weer toelieten. Tot nu toe is daar nog niets van terechtgekomen. En nu de dagen zo kort zijn  en we aan weerszijden nog weinig buiten bezig zijn zien en horen  we elkaar eigenlijk niet.
Toen ik het kaartje in de brievenbus vond was ik aangenaam verrast. Fijn dat ze dit doen zoals ook de andere buren een nieuwjaarswens in elkaars brievenbus droppen . Een kleine moeite, wat een warm gevoel geeft. Jaaaren geleden was het zelfs gebruikelijk dat we op oudejaarsavond om middernacht buiten kwamen van zodra we de sirenes hoorden loeien van de schepen in het nabije Zeebrugge. Dat duurde minstens een kwartier. Ook konden we het vuurwerk zien dat de gemeente afschoot en hier en daar wat kleiner vuurwerk en knallen in de onmiddellijke omgeving.  De glazen met de champagne of welke andere drank ook kwamen tevoorschijn en met zijn allen klonken we op straat èn op het nieuwe jaar èn op een goede buurschap. Opa was dan al naar binnengevlucht en kwam  met een plateau vol bitterballen en mini kroketten en ander lekker vettig spul naar buiten. Na een half uur trok iedereen terug naar binnen om verder te vieren in eigen huiskring of om te gaan slapen… Memorabele “oud en nieuw” vieringen !
Ondertussen zijn veel van de oudere buren verhuisd en is deze traditie verwaterd. Momenteel ben ik de oudste bewoonster van deze straat .Neen niet in leeftijd , want een buurvrouw een eindje verder is reeds meer dan 90 jaar en nog héél goed te been en rad van tong 🙂 . Ik bedoel dat ik hier het langst woon van alle bewoners.
Het enige wat gebleven is van vroeger  is  kaartjes in elkaars brievenbus steken en zelfs de nieuwe bewoners doen er aan mee. Ook omdat de oudere bewoners die traditie verder zetten en de nieuwe bewoners het leuk vinden en meedoen.

De nieuwe achterbuur op de foto bij het schilderen van de woning zowel  het dak zelf , alle muren, en de schoorstenen. De hele woning kreeg een schilderbeurt. Ik hield soms mijn hart vast als ik hem zag over het dak kruipen. Hij heeft blijkbaar geen hoogtevrees.
Een lange aanloop om te zeggen dat ik bij een wandeling ook een nieuwjaarskaartje bij hen in de bus stak.
Het was die namiddag mooi weer en meestal is het omstreeks 16 uur over en out  met de zon , dus koppelde ik er een langere wandeling aan vast . Ik voelde me die dag in mijn sas en dan moet ik daar van profiteren , er zijn nog steeds dagen dat het allemaal zo goed niet gaat.

Een ouder echtpaar met een hondje kwam op me toegestapt en vroeg waar ze precies waren. Ze waren blijkbaar verdwaald en dat is echt niet zo moeilijk in straten met allemaal planten- en bomennamen die in kronkels en bochten en met halve verbindingswegen zijn aangelegd. Wijk per wijk is er hier gebouwd en dan verbonden met elkaar . Nooit een zelfde structuur werd er aangehouden. Ik heb in de jaren die ik hier woon tientallen mensen de weg moeten aantonen en zelfs met mijn fiets vòòr hun auto gereden omdat het zo moeilijk uit te leggen was . Het was soms in vogelvlucht nog geen 500m verder!
Mar dit echtpaar kende de naam van de straat niet waar ze moesten zijn maar wel de naam van de wijk( meer bepaald de naam van het bouwproject). Pff . Niet eenvoudig. Toen ik hen een herkenningspunt vroeg zoals een boerderij en weilanden in de onmiddellijke omgeving. Reageerden ze vreemd alsof ze niet wilden vereenzelvigd worden met een wijk bij een boerderij. Een herkenningspunt was de apotheek niet ver van de plaats waar we stonden. Dus heb ik hen de weg getoond om bij de apotheek te geraken. Van daar zouden ze dan de weg wel herkennen.

Bij een volgende wandeling ben ik tot de plaats gewandeld waar het echtpaar moest zijn en met zicht op landerijen en een boerderij !!!

Toen we elk onze weg  verder zetten dacht ik ineens ” wat ben ik toch een stom kieken”. Ik was vergeten dat ik mijn smartphone bijhad  en ik zocht de wijk op en had het toch bij het goede eind. De wijk was vlak bij landerijen en een boerderij. Het echtpaar was al te ver en ik kan momenteel het niet op een lopen zetten. Ik voelde me zo mottig bij de gedachte dat die twee mensen nog zeker driekwartier moesten wandelen vanaf de apotheek tot naar die wijk. Ik had gerust een eindje kunnen meewandelen met hen in de goede richting tot ze niet meer konden verdwalen. Maar ja als je een dikke nek wilt hebben….

Geloof het of niet, ik was nog op mijn smartphone aan het  kijken toen een pracht van een oldtimer genre chevrolet naast me stilhield en een oude dame ,fel geschminkt en met een grote donkere vilthoed op haar hoofd  met een paniekerige stem vroeg of ik mr X wist wonen. “ik rijd hier al een halfuur rond en ik geraak niet bij mijn osteopaat en ik ben nu al flink te laat”.
Ik wist die mr X toevallig wèl wonen maar zij was in een totaal verkeerde richting aan het rijden. Ik legde het haar uit dat het vlakbij was . Maar ze leek het niet te begrijpen. Toen heb ik haar op kordate toon gezegd dat ze op de oprit van een nabije villa moest omdraaien en dat ik met haar mee zou rijden. Een paar minuten later stonden we al bij de osteopaat. Ze bleef me maar bedanken . Ik was een gezonden engel en zo meer… Het was  niet echt coronaproof wat we deden ,maar ze had (ongewild) het zijraam aan mijn kant opengelaten.  Zo eindigde deze wandeling toch met een positieve noot

Kerstkaarten schrijven

O ik stel vast dat ik al een paar dagen hier niet verschenen ben. Ik had het echt niet in de gaten. De dagen gaan zo vlug voorbij. Dan zeggen ze weleens als je op pensioen bent zijn de dagen lang , maar ik kom tijd te kort.
Ik ben nu al een paar dagen bezig met een lijst langs te lopen met namen en adressen om kerst- en nieuwjaarswensen te schrijven. Ik wil zeker niemand vergeten in deze tijd dat er zo weinig sociaal contact is   Maar tot mijn verbazing groeit die lijst alsmaar  aan . Ik ontving al vroeg kaartjes van mensen van wie ik dacht voorlopig niets  meer te zullen horen. Vooral van de twee Seniorenverenigingen en ook van mensen die ik wegens het lange ziek zijn van mijnentwege weinig heb gecontacteerd.. Ach en telefoneren is goed voor een paar keer maar dan zwakt zoiets ook af, vooral als je niet een hechte vriendschap  hebt met elkaar.
Ik ben gewoon om  op die kaartjes  telkens iets persoonlijks  te schrijven. Dat vraagt heus wel wat tijd. Deze morgen ben ik naar de winkel gereden om een lading nieuwe kaartjes  want ik had me flink misrekend wat het aantal betrof,  jammer dat de post tegen de middag al gesloten was  zodat ik nu nog eens de baan op moet om postzegels. Ik had wel een voorraad aangekocht vorige maand ,maar ik heb het onderschat en nu wordt het gegarandeerd rijtje schuiven  😦
Dat schrijven zelf vind ik erg leuk maar ik moet zo nu en dan ophouden omdat ik krampen krijg in mijn duim en pols( zwakke plek na een vroeger  zwaar auto ongeval ). Ik probeer daarom  korte briefjes te typen om bij de kaartjes te voegen. Want typen gaat beter en belast mijn hand niet zo . Ik heb hiervoor van een vriendin “pelure ” papier( doorslag papier dat veel lichter is dan een gewoon A4 blad) gekregen  zodat de kaarten niet teveel zouden wegen. Ach waar is de tijd dat we zo’n papier gebruikten op ons werk  toen kopiëren nog niet bestond en we buiten het originele A4 blad tussen elk vel  pelure papier een blad carbonpapier moesten steken. Velen kennen dit niet meer, maar ik zocht het op en het bestaat nog altijd. Het is zo’n zacht dun papier en toch kan ik de getypte teksten makkelijk uitprinten op zo’n papier. Mijn bureau is te klein om alles uit te stallen .Ik gebruik de eettafel , maak het me gezellig met een kan thee die ik in een theemuts warm houd , laat een kaarsje branden en dan starten maar.

Maar ik zorg ook voor de nodige beweging in de buitenlucht. Zo was ik maandagnamiddag met een vriendin  gaan wandelen in de Steenbrugse bosjes  waar ik eerder al eens heb gewandeld. Het was een mooie namiddag en het hondje waar ze nu en dan voor oppast mocht mee. Op de plek waar een wensboom staat hingen nu andere teksten en ook enkele dromenvangers. Eén tekst viel me op en was zo passend voor de huidige tijd.

Allen samen kunnen we het gevecht aan tegen corona , we zullen ook winnen  !

In het bos was het erg rustig en aan de voet van een dikke boom zagen we nog een hele rij paddenstoeltjes.

Het hondje liep vrolijk te huppelen in het bos  maar toen zij in de nabijheid van een slapende poes kwam en die geen oog voor haar had, bleef ze wat beteuterd kijken naar de poes op die elektriciteitsbak.

En de wandeling eindigde met een kleurrijke zonsondergang.

Nu maar weer nog wat verder schrijven aan mijn kerst en nieuwsjaarwensen!

 

 

Naar de kapper in tijden van corona

Ik had bij de eerst lockdown pech.  Ik had toen een afspraak bij de kapper precies op de dag dat alles sloot!  Dus niet knippen en in krulletjes leggen… Maar de kapster was wel zo attent dat ik als één van de eersten werd uitgenodigd om langs te komen toen ze haar kapperszaak weer mocht openen
Bij de tweede lockdown was ik toe aan een fatsoeneer beurt  toen alles weer op slot ging.
Nu duurt dat op slot gaan al een tijdje en het einde is nog lang niet in zicht. Ik kan wel goed mijn plan trekken en vroeger toen mijn haar nog  lang was knipte ik het zelf. Een neef die kapper was had me enkele trucjes aangeleerd. Nu is mijn haar echter redelijk kort en zodanig gekapt dat ik niet zomaar mijn haar recht toe recht aan kan afknippen.
Ik kan als zovelen de grens oversteken en in Nederland naar de kapper gaan, maar ik wil dat bewust niet doen. Mijn vriendin heeft een paar kappersscharen meegegeven en ik ben begonnen met knippen. Het is me aardig gelukt  ,vind ik toch. Vandaag heeft vriendin in mijn hals wat bij geknipt . Blijkbaar geen al te rechte lijn!

Ik durf in elk geval terug buiten komen zonder een muts op te zetten 🙂