Braderie

Jaarlijks is er de derde zondag van juli braderie in Westkapelle. Het is een ongelofelijke dag waar heel veel inwoners van de deelgemeenten langskomen. Het is een gelegenheid om buren, vrienden en kennissen te ontmoeten.
Er zijn overwegend verkoopstandjes van de eigen bevolking aangevuld met mensen die regelmatig braderieën aandoen . Je kunt het zo gek niet bedenken of je vindt het hier. Neem die betonmolen en die kapstok uit het jaar stilletjes. Ik heb er zelf eentje gehad toen de kinderen klein waren en die stond in de keuken. Bij het binnenkomen jassen en schoenen bij en onder de kapstok!

De man die kleurrijke beelden en voorwerpen maakt had opnieuw een mooie keuze beelden  en voorwerpen gemaakt.
Het podium was nog leeg en de tafels nog niet bezet. Het was nog voormiddag . De twee beenhouwers waren al volop bezig met bakken en braden en de paar terrasjes bij de bakker en een restaurant ontvingen al klanten ( het lag op dat ogenblik nog in de schaduw).
De kerk die een paar jaar geleden is afgebrand staat sinds kort in de steigers voor heropbouw . Het zal niet enkel voor kerk dienen maar ook als een soort cultuurcentrum.
IK was blij dat ik in de voormiddag ben geweest. Het was toen al erg warm en ’s middags was het in de tuin in de schaduw 27 ° en in de volle zon 37 °. Geen wind zodat het drukkend aanvoelde. Later in de namiddag kwam er briesje op. Ik ben niet meer teruggegaan om de attracties te zien. Vond het veel en veel te warm en had me ’s morgens al te pletter gezweet.

 

Zover het ook reikt zie je  buiten de dorpskom fietsen en auto’s geparkeerd staan.
Ook langs de Natiënlaan stond het rijen ver vol met geparkeerde auto’s.

Nog redelijk vroeg in de voormiddag liep er al veel volk  door de paar dorpsstraten .

Dezelfde kapstok die ik jaren geleden zelf had.
Kinderen kwamen af en aan om lego te kopen.

Materiaal nodig voor de doe-het-zelver?
Of liever mooie geborduurde handdoeken , slabbetjes, kussenslopen met naam op…
Een dankbaar en origineel cadeau.

De man van de  jaarlijks kleurige zelfgemaakte kunstwerkjes

Nog geen liefhebbers om iet se eten of te drinken

Nog geen muziekoptredens


De beenhouwer verkocht worst , kippenvleugels, goed gevulde pizza’s en broodjes
De terrasjes in de schaduw trokken al volk.


Allebei oranje.
Toch een wereld van verschil.

Dat lijkt wel een uitverkoop van glazen en tupperware

Wat warm voor de jasjes maar ideaal weer voor de fleurige jurkjes

Waw suikerspin! (Heb er toch geen gekocht uit vrees  voor mijn darmen 😦  )

Jaarlijks staat dit ijskraam op de braderie .

De fietshandelaar gaf flinke reductie op elektrische fietsen.
Brothers tikmachine herinneringen uit een ver verleden.

De politie waakt!
Doet Bpost uitverkoop?

De heropbouw van de kerk


Reclame voor het bekende For Freedom Museum in Ramskapelle. Een bezoek meer dan waard!

 

 

 

Knokke Hippique Summer Circuit (vervolg)

 

Er waren twee  pistes voor jeugdige ruiters vanaf 11 jaar.
De jongsten reden rondjes en sprongen over een paar lagere balken .
Maar de oudere ruiters hadden al héél wat rijervaring.

 Het mooie weer zorgde ervoor dat het niet druk was in de indoor bar!

De meeste mensen zaten op het terras of gebruikten de ligstoelen of ligzakken..

Er was juist bij de volwassenen een wedstrijd afgelopen
De winnaar deed een rondje om het applaus in ontvangst te nemen.

Terwijl een tractor de zandpiste weer egaal maakte
kon je de dure wagens bewonderen die er overal op het terrein te kijk stonden.
Nog pistes waar er wedstrijden werden gereden.

Groot en klein kwam met de fiets!


Een close-up van een paard dat in galop voorbij liep! Een toevalstreffer 🙂


Langs dit aangelegde pad wandelde ik terug naar mijn “bizobike” die op het einde geparkeerd stond.
Eenmaal de Hippique is afgelopen, verdwijnt alles wat herinnert aan dit drie weken durend evenement
(telkens van donderdag tot zondag): bomen, gras, zand…

Het nieuwe golfterrein dat op die plaats stilletjes aan vorm krijgt zie je elk jaar groter worden.
Je moet het maar doen om een zanderig duinlandschap te maken op poldergrond !

Midden in  de velden verschijnt er sedert enkele jaren van half juni tot half juli een wit dorp!
De hooibalen moet de boer nog ophalen.

Knokke Hippique Summer Circuit

Voor het vierde jaar na elkaar  is er van einde juni tot half juli even buiten het centrum van Knokke een ware hoogmis voor de paardensport . Een gratis spektakel om U tegen te zeggen.
Het zonnige weer zorgde ervoor dat er op het eerste weekend ruim 40 000 bezoekers kwamen kijken. Het event wordt tijdelijk opgebouwd op landbouwgronden en is piekfijn ingericht .
Dit jaar werd er gezorgd dat fietsen, golfkarren en andere vervoersmiddelen niet overal konden rijden zodat het rustiger was voor de vele voetgangers.
Ik ben er kort na de middag met mijn fiets naar toe gereden . Het was er opvallend rustig en zeker toen het rond de klok van 16 uur begon te draaien! Hoe zou dat toch komen !!!!

Ik heb er over het hele terrein rondgewandeld en mijn camera draaide overuren.

De trailer van de paarden Een eindje verder is de ingang met de lange aangelegde dreef .
Links een groot parkeerterrein en rechts de stallen voor de paarden.

Oefenterreinen en opwarming van de paarden
( op de achtergrond het nieuwe ziekenhuis AZ Zeno) 

Deze golfkarretjes dienden enkel om het publiek aan de parking op te halen en
gratis tot de terreinen waar de wedstrijden waren te voeren.

Balken

Een wedstrijd was aan de gang
Een paard struikelde over een balk . Paard en ruiter vielen. Gelukkig niks ernstigs. 

Maak het je maar gemakkelijk !
Over het hele terrein waren er stoelen ,ligzetels en ligkussens .

De winkels hadden niet veel klanten.

morgen wandelen we verder….

De tuin…

… was mijn toevluchtsoord toen het niet erg goed ging met me. Ik heb er een massa foto’s gemaakt in die weken  waarbij ik het groeien , bloeien en verwelken van planten en bloemen zag evolueren. Ik bracht ook veel tijd door op mijn terras naast het tuinhuis met allerlei naai- en verstelwerk of gewoonweg zitten lezen en zodra het wat ging vond je me wel bezig met het onderhoud van de planten ,met  snoeien en water  geven. Het zwembad wordt  niet meer gebruikt als zwembad maar als reservoir voor het regenwater tijdens de wintermaanden. Als de droogte blijft aanhouden zal die binnenkort wel leeg geraken.
De groentetuin werd dagelijks voorzien van water. De aardbeien waren daar zeker dankbaar voor : ik heb kilo’s aardbeien kunnen plukken. De kleine aardbeien dienden om confituur te maken en de grote om zo op te smullen… Peultjes bij de vleet en nu komen de boontjes aan en de courgettes en kleine komkommers. De tomaten heb ik zoals vorig jaar tussen de bloemen geplant. Een tip die ik ergens gelezen had en blijkbaar zijn de tomatenplanten me daar dankbaar voor want net als vorig jaar zie ik de bloesems zachtjes aan veranderen in tomaten! En het zijn er veel!  Maar andere groenten zoals wortelen en spinazie gedijen niet erg in die hitte , zelfs niet als ik ze elke dag water geef. Ook de gemakkelijke radijsjes schieten gewoon de lucht in. Sla zaaide ik in een grote schaal en plantte die dan uit.   Maar de warmte is dan wel goed geweest voor de aalbessen en de rabarber. Ik heb mijn buren ook laten delen in die oogst.

Poes kwam af en toe eens kijken wat ik aan het doen was.
Tijdens het warmste van de dag verkoos ze toch om binnenshuis in de koelte te blijven!

Wandelen met de hond

Neen ik heb al lang geen hond meer. Ik heb alleen nog Vlekje , een negentienjarige poes, die al mijn aandacht opeist en ook krijgt. Het is zo’n aanhankelijk beestje.
Eén van mijn buren heeft een hondje ,Toyke genaamd van het ras Cavalier King Charles. De buren waren voor drie weken naar Spanje en hadden hun kinderen en vrienden ingeschakeld om dagelijks het hondje eten te geven en ermee te wandelen. Het beestje was 14 jaar en kon de reis niet meer zo goed aan ( reisziekte). Ook aan mij vroegen ze om in juni op bepaalde dagen voor Toyke te zorgen. Met alle plezier. Ik was toen  al een “lijdend persoon” maar de medicatie was op dat ogenblik nog niet zo sterk en dat lukte best . Ik kwam in die periode al niet zoveel buiten en een wandeling met Toyke deed me zelfs deugd. Dus deed ik regelmatig een wandeling in mijn omgeving.

Op één van de zonnige dagen waar het zonlicht het gouden uur benaderde gingen we op stap. We wandelden langs een eeuwenoude boomgaard waar de bomen meer dode takken dragen dan fruit. De koeien die ik op dat ogenblik niet zag rondlopen kunnen drinken aan zo’n toestel waar water uitkomt als de koe er met zijn kop tegen duwt. Een en al kleur in de weide met de bloeiende boterbloemen. Koeien zullen er niet van eten omdat de smaak voor hen te scherp is en ze er ook ziek kunnen van worden, beweerde mijn nonkel Clement. Eenmaal gedroogd en vermengd met hooi eten ze dit zonder problemen .

Verder wandelend kwamen Toyke en ik aan een weide vol jonge koeien. Die kwamen al vlug naar de omheining  kijken naar het hondje. Veel belangstelling had Toyke niet voor die grote beesten en we zijn dan maar doorgewandeld terug naar huis.

Toen de buren al een tijdje terug thuis waren is Toyke plots ziek geworden en hebben ze het op aanraden van de dierenarts laten inslapen. Het deed me toch iets toen ze het lieten weten. Het was zo’n lief beestje.

 

Het strand als Luchthaven

Terwijl ik door het ziek zijn nogal aan huis gekluisterd was, zag ik op een dag kans ( ik had een “goede dag “, de andere dagen noemde ik mijn “bad days” ) om met de auto eens naar zee te rijden.  Normaal zou ik zoiets met de fiets doen.  Ik wilde de Airshow( klik) eens zien. Een  spektakel waarbij kleine vliegtuigen bij laag water op het strand landden en ook weer opstegen. Ik zou parkeren op een grote parking vlak bij de plaats waar de airshow doorging.

Dat mocht ik vergeten . Een vriendelijke parkingwachter kwam me verwittigen dat ik daar momenteel niet mocht parkeren. De parking was voorbehouden voor de organisatoren en de piloten. Tja ik ben dan maar een eindje teruggereden . Ik ging  te voet terug en de parkingwachter excuseerde zich toen hij me te voet zag terugkomen. Ach , hij deed ook maar zijn werk en toen merkte ik  dat al die wagens  op de parking  een groot  ” Airshow” plakkaat achter hun raam hadden staan .

Het was jammer genoeg “hoog water” . De landingsbaan was overspoeld zodat er geen show te bespeuren viel. De vliegtuigen stonden allemaal op het “droge zand” geparkeerd.
Pas tegen de avond( bij eb) zou het spektakel opnieuw beginnen. Toch was het mooi om al die vliegtuigen van dichtbij te kunnen bekijken. Alleen had ik er niet op gerekend dat ik een flink eind te voet moest gaan en eenmaal terug thuis mocht ik er letterlijk bij gaan liggen…

     Bij vloed lag de landingsbaan in het water!

 

 

 

vervolg op de hapering !

 

Op het ogenblik dat ik mijn vorig logje maakte besefte ik niet welke impact er zou volgen op mijn dagelijks leven na de vaststelling dat ik een dikke darmontsteking had. In feite wist ik niet goed wat het werkelijk inhield. Ik dacht eerder aan een zweertje in de dikke darm , maar in werkelijkheid is het een ontsteking over de hele dikke darm genaamd colitis ulcerosa. De dikke darm is ruim 1 m lang . Kan je je voorstellen dat dat hele eind ontstoken is? Na het eerste onderzoek ( onder verdoving) heb ik minstens vijf dagen enorm veel pijn gehad en deden zelfs mijn ribben pijn bij het ademen. Kleine ingreepjes in de darm zelf zoals wegnemen van poliepjes…

Er is geen specifieke oorzaak om dergelijke een ontsteking te krijgen. Het ligt meer in de lijn van aanleg/erfelijkheid. Dat blijkt te kloppen in de familie aan vaderszijde. Zelf heb ik ook altijd een gevoelige maag gehad en spijsverteringsproblemen bij bepaalde voeding..
Je moet ook tijdens de behandeling niet een speciaal dieet volgen. Je moet zelf uitzoeken wat je darmen aankunnen tijdens het genezingsproces. Aanvankelijk was dat erg moeilijk en niettegenstaande al de pijnstillende en krampwerende middelen een calvarieweg!
Bij de eerste controle was de dokter niet tevreden met de evolutie en krijg ik nu zwaardere medicatie. Ook komt elke avond een verpleegster om een rectale inspuiting te geven. Na het eten en na de inspuiting moet ik ook zoveel mogelijk liggen.
Die medicatie zorgt er voor dat ik niet veel inwendige zenuwen heb en de darmen op die manier kunnen rusten maar ook dat ik me vrij vlug moe voel. De tweede reeks (zwaardere) medicatie lijkt beter aan te slaan en hopelijk is er merkbare verbetering wanneer ik  op 16 juli terug op controle moet.
Ik kan opnieuw gevarieerder eten  zij het met mate en voorzichtigheid. Hopelijk blijft het bij de 8 kg die ik ben afgevallen!

Ik hoopte dat ik niet al te vlug de binnenkant van het nieuwe Ziekenhuis AZ Zeno  in Knokke  te zien zou krijgen. Ik ken er ondertussen mijn weg…