Rommelmarkt en kermis

Het was de bedoeling niet om naar de kermis en rommelmarkt te gaan. Wij gingen het heropende Erfgoedmuseum bezoeken en daar ging het vorige logje over. Maar nu we toch daar waren liepen we door de straat en genoten van de ambiance die er heerste. Er was niet alleen rommelmarkt voornamelijk van de bewoners van de straat zelf. Die rommelmarkt gaat samen met een wijkkermis, De Oosthoek genaamd. Er wordt een burgemeester en schepenen en een raad aangesteld . Op de eerste foto zie je de burgemeester in een trapauto door de straat rijden al zwaaiend met de “sleutel” van de stad ! Op een pleintje zag ik een schepen die zich bereidwillig liet fotograferen. En onder een tent was een bandje aan het spelen. De grootste drukte was wel op het pleintje vòòr het “cafe de Oosthoek”.

Het was erg warm die dag en de terrasjes in deze straat waren meestal aan de zonnekant. Mijn vriendin en ik verlieten de drukte en wandelden richting zeedijk. Daar was het heerlijk door het zeebriesje. Het was er ook erg rustig en dit voor een weekend. Met zicht op de Baai van Heist en de haven van Zeebrugge installeerden we ons op een terras .

Ik was tevreden over mezelf dat ik toch al een redelijke wandeling kon doen. Want ik moet het echt weer opbouwen. We hadden de tram genomen naar Heist want met de aanleg van een wandelboulevard en bouwwerken vind je niet zo gemakkelijk een parking. Het voordeel is dat we niet op onze stappen hoefden terug te keren naar de halte waar we waren uitgestapt. We namen gewoon twee haltes verder de tram om terug te keren naar Knokke waar de auto naast het treinstation geparkeerd stond( ik heb een jaarkaart gekocht dus parkeren is in bepaalde zones door die parkeerkaart dan gratis ).

De smaak hadden we te pakken en de andere dag deden we nog eens een wandeling . Want er werd nog mooi weer voorspeld en dan moet je ervan profiteren.

Doe me nu maar stoppen

Zaterdag ,25 juni, regende het de hele namiddag ,maar de dag erop was het stralend weer. Na de middagrust belde ik mijn vriendin op of ze zin had om naar de heropening te gaan van het erfgoedmuseum dat nu niet langer Sincfala( wat een oudere naam zou zijn voor het Zwin) noemde maar nu de naam HEY kreeg. Wat een nietszeggende naam .

In elk geval heeft de locatie een grondige opknapbeurt gekregen. Het oude gebouw is opgepoetst maar heeft zijn uitzicht behouden . De tuin is heraangelegd en er zijn moderne gebouwen bijgekomen. Het geheel is erg aantrekkelijk geworden. In het oude gebouw ( momenteel niet te bezoeken) is alles gebleven zoals het was: de oude vissersherberg, de oude vissershuisjes en de werkzaamheden die vissersvrouwen deden zoals garnalen pellen, netten breien en herstellen en dan de tentoonstelling van vissersvaartuigen …

Gedurende de twee zomermaanden is de ingang gratis en ik ben er zeker van dat het een toeristische trekpleister zal worden.

Als animatie was er een optreden met populaire zang en muziek. Veel mensen bleven kijken en luisteren op stoelen die overal in de tuin stonden. Het was ook erg warm en even uitrusten was geen luxe.

Het eerste gebouw dat we binnenstapten toonde aan de hand van foto’s ( indertijd getrokken door Photo Hall) ,schilderijen ,affiches hoe het leven vroeger was Je kon ook met een soort vergrootglas over de een getekende kaart van de streek die aan de muur hing glijden.

Daarna stapten we door de tuin naar een ander gebouwtje waar een beeld werd weergegeven hoe de badstad Knokke een toeristisch oord werd door het bezoek van de Engelsen die hier de golfsport introduceerden.
Voorheen was Heist de toeristische trekpleister en was Knokke een klein gehucht waar schilders zoals Alfred Verwee , Felicien Rops, Paul Parmentier… hun hart verloren en een schilders kolonie stichten.
De bekende grenspaal 369 die al verschillende keren verplaatst werd en zo geschiedenis maakte was er ook aanwezig.
De valiezen waar de toeristen mee aankwamen in Knokke en Heist per trein of de automobiel en dan niet te vergeten de vele kaartjes die naar het thuisfront verstuurd werden. Veel kaartjes werden aan de voorkant van de postkaart vol geschreven.
Een mooi glasraam van de vuurtoren.
Als kind heb ik nog geweten dat er een Zoo was in en rond de Lac van Heist.
De kust ook is ook bekend voor de vele papieren bloemen die de kinderen op het strand tot heden verkopen in ruil voor voor schelpen. Bij het overlijden van Burgemeester Graaf Leopold Lippens werd met papieren bloemen hulde gebracht door de oprijlaan naar zijn woning vol te zetten met papieren bloemen!
De bekende babelutten ( een boterbabbelaar) werden voor het eerst gemaakt door Moeder Babelutte.
Een een grote affiche maakt bekend dat het stadhuis van Knocke officieel werd ingehuldigd in juni 1913 !
En er is nog veel te zien via beeld of teksten…

Echt een bezoekje waard als je eens naar Knokke-Heist komt.
Maar voor mijn vriendin en mezelf was het een verrassing dat er ook die dag rommelmarkt was in de straten errond en dat het tevens Oosthoekkermis( een wijk in Heist) was
Maar daar gaat het volgende logje over!
Ik schreef het toch al ” doe me nu maar stoppen” 🙂

Mijn eerste namiddag op stap.

Ik voelde me vorige zaterdag in staat om in de namiddag eens tot mijn Brugse vriendin te rijden in gezelschap van mijn allerbeste vriendin die over me waakt als een engel. Het was meer dan een maand geleden dat ik echt eens op stap was en ik begon me gekooid te voelen.
De kinderen deden de boodschappen en wat kleine boodschappen haalde ik zelf in de Colruyt op amper vijf minuutjes rijden van mijn woning. Voor de rest was het rusten en slapen en continu vechten tegen pijn en misselijkheid . Reactie op de zware antibioticakuur die ik heb moeten ondergaan.

Op zich was de uitstap leuk. Alleen het weer was spelbreker: Het heeft de hele namiddag geregend . De ene bui volgde de andere op. En tussen twee buien door wandelden we met ons drietjes tot aan de kinderboerderij “Zeven torentjes” gelegen vlakbij haar woning . Even in het bos wandelen het bos kon niet met zo’n weer.
De cafetaria was goed bezet want op de terrassen voor- en achteraan kon je niet zitten wegens de regen. Ook op het speelplein waren bijna geen kinderen aan het spelen. Druk maar eens op (klik) dan kan je zien hoe leuk het daar is voor ouders en kinderen bij mooi weer. De wandeling op het domein tussen geiten ,schapen, kippen…. heb ik maar overgeslagen door …de regen.

Toen het even lichtjes miezerde ben ik naar buiten getrokken om wat foto’s te maken.

Jammer van het weer die namiddag maar de warmte van het gezellig samen zijn maakte veel goed ! En het was de start voor nog korte namiddagjes er op uit trekken..

Het is weer wennen

Deze foto wilde ik plaatsen toen ik mijn verhaal vertelde over de afgelopen weken.
Maar wat bleek: ik was boven de limiet van mijn opslagruimte gegaan en in plaats van het voorstel om te upgraden (wat ik toch veel te duur vond), werd me wel extra opslagruimte aangeboden bij een nieuwe formule die pas in april was verschenen. Natuurlijk mits een kleine toeslag, maar dat had ik er wel voor over om toch maar geen reclame te moeten zien op mijn blog. En nu kunnen we weer starten maar ik ga ook vragen om me te helpen om de zijkanten te kunnen aanpassen. Er was ergens een vernieuwing aangebracht en ik kon de zijkanten niet meer bewerken. Daar blijf ik maar 79 jaar , ondertussen ben ik dit jaar 81 jaar geworden. Ik word er niet zo graag aan herinnerd want geestelijk voel ik me véél jonger . Die twee verjaardagen heb ik niet kunnen vieren eerst door corona en nu door het ziek zijn. Maar zonder een groot feest hebben de kinderen er wel voor gezorgd dat het een bijzondere dag werd.

Langzaam aan voel ik mij weer op krachten komen. De medicatie heeft zijn werk gedaan wat de ziekte betreft maar ondertussen ook schade aangericht op fysiek vlak en die genezing vraagt tijd.

Op de fotocollage zie je welk uitzicht ik had vanuit mijn kamer. Het zegt misschien niet zoveel maar het was wel een panoramisch zicht van de watertoren in Duinbergen , de kerk van Knokke tot ver in het Zoute. En natuurlijk de Natiënlaan met de stroom auto’s die ’s morgens de stad inreden en ’s avonds weer uitreden. Ik zag er mooie zonsopgangen en kleurrijke zonsondergangen.

Eén keer heb ik een heli zien landen en later weer opstijgen. Fascineert mij altijd. Het landen en opstijgen hoor je niet eens al is het vlak onder je neus. Absoluut geen geluidshinder van buitenaf.

Ik schreef het al dat het eten er uitstekend is met bijvoorbeeld tongrolletjes met een klein rivierkreeftje, gestoofde tomaatjes en courgettepuree of vis met gestoofde witloof en pommes duchesse… Altijd heel smaakvolle soep en de desserts varieerden van chocomousse van een boerderij ,tot een stuk brésiliennetaart ,of verse aardbeien ,artisanale rijstpap…Er wordt samengewerkt met plaatselijke leveranciers en bioboeren.
Als ontbijt altijd keuze tussen croissant, sandwish, pistolet of brood met beleg naar keuze .
Het menu wordt voor een paar dagen vastgelegd . Voor het middageten is er keuze uit vlees ,vis of veggie.
Na een paar dagen zware medicatie kon ik geen eten meer binnenkrijgen en vroeg ik beschuitjes en thee. Er werd een mouw aangepast met een medicijn tegen misselijkheid die ik tot heden nog moet innemen. Maar verbetering is al merkbaar.
Ik schreef het al in mijn vorige log” het middel is soms erger dan de kwaal”.

“Het middel is soms erger dan de kwaal”

Dit gezegde is héél toepasselijk geworden voor mij.
In mijn voorlaatste log vertelde ik over het feest voor de 1 jarige Oskar en was er niets aan de hand.

Twee dagen later spoedde ik me naar de huisarts omdat ik de symptomen had van een darmontsteking. De dokter schreef een antibioticakuur voor. Het is het enige middel om zo’n ontsteking kwijt te raken( heb het in mijn leven al een paar keer ondervonden)tot de noodlottige verkeerde diagnose waarbij ik medicatie kreeg voor een chronische darmziekte die ik niet had en die ook geleid heeft tot een serieuze darmoperatie. Begrijpelijk dat ik bij de minste “onraad” naar de dokter ga.

Maar deze keer kwam er een complicatie bij . De huisarts raadde me toen aan gezien mijn darmverleden om vlug naar Spoed te gaan. Bij bloedafname en een scan bleek ik daarbovenop een bacteriële infectie te hebben. Bij de meeste mensen noemen ze die bacteriële infectie “de buikgriep” en ben je er na een paar dagen met de nodige medicatie vanaf . Bij mij was de infectie in het bloed zo hoog dat ik van de Spoed onmiddellijk werd opgenomen in het Ziekenhuis. Ik was daar niet op voorbereid , maar achteraf vernam ik dat die infectie zeer besmettelijk is.

Ik was toen al halverwege de antibioticakuur. Maar door de onderbreking moest ik opnieuw beginnen. Ik moest in een isolatiekamer omdat die bacteriële infectie besmettelijk kan zijn bij aanrakingen of gebruik van dezelfde voorwerpen. Ik mocht bezoek hebben op voorwaarde dat ze hun handen ontsmetten en handschoenen aandeden. Ik heb enkel mijn kinderen en mijn beste vriendin laten langskomen. Ten andere was ik door de medicatie zo beroerd dat ik geen bezoek nodig had. Misselijk en maagpijn van de pillen. Ik moet eerlijk zijn dat de dokter en het verplegend personeel er alles aandeden om pijn en ongemakken te verlichten.
Het eten is er een ster waard( hebben er ook een prijs voor gewonnen) maar ik was te beroerd en te misselijk om veel te eten en daar kreeg ik dan een minipilletje voor zodat ik toch wat eten kon binnenkrijgen.
De kuur duurde 10 dagen. Gelukkig was de bacteriële infectie vroeger onder controle. Na een extra gastro onderzoek wegens de maagpijn vroeg de dokter of ik het zag zitten om thuis de kuur verder te zetten. Ik mocht blijven maar hij dacht dat mijn thuisomgeving ook positiever zou zijn voor mijn genezing. Ik lag daar toch maar te liggen ( en af te zien bij elke antibiotica pil die ik moest slikken). Ik kreeg genoeg middelen mee naar huis om maag en darmen te beschermen en de misselijkheid tegen te gaan. Lukte het me niet , onmiddellijk via de Spoed terugkeren zei de behandelende arts.
Ik koos natuurlijk om naar huis te gaan en tot en met zaterdag 11 juni heb ik thuis de kuur verder gezet. Ik was te beroerd om iets te doen . De kinderen en mijn beste vriendin hielpen me al die dagen.

Op mijn verjaardag 12 juni was ik een wrak en kwamen de kinderen even langs met een bloemetje.
Hoewel de laatste antibioticapil op zaterdagavond was voelde ik me nog ruim een week rottig en dan ging het traagjes de goede kant op : ik stond niet meer op met een misselijk gevoel en een metaalsmaak in de mond dat tot de middag duurde.

Alles was een inspanning en ik was ook onmiddellijk uitgeput. Bloggen zat er dus ook niet in. Het gaat nu zachtjes aan beter.
Nu moet mijn maag nog genezen … en moet ik weer op krachten komen ( en weer wat kilootjes bij krijgen). Ik voel me nog steeds slapjes en vlug moe.
Er komt nog een controle einde juni en ik moet nog twee maanden probiotica nemen om het darmstelsel in orde te houden en de bacteriële infectie buiten te houden.

Ik vraag me toch af of Covid die ik een paar maanden terug kreeg ook geen rol heeft gespeeld bij wat me nu is overkomen. Tot dan toe was ik de dans ontsprongen en toen het allemaal wat losser werd ( zoals niet meer overal een mondmasker) overviel het me . Eerst met een aanval van sinusitis die een paar weken duurde eer ik er weer door was. En daarop die ontsteking…

Nog eens feest….

Mei en juni zijn in de familie feestmaanden. Veel verjaardagen vooral. Nu was het wel een speciaal feest van het op één na jongste achterkleinkind

Oskar werd 1 jaar.

Hij is geboren midden in de corona periode, we konden niet eens een bezoek brengen in het moederhuis. In dat jaar heb het ik kindje slechts éénmaal gezien in levende lijve! ( met uitzondering van verleden week op het communiefeest Margaux)

De ouders wilden iets speciaals maken van die eerste verjaardag. Ze organiseerden voor de hele familie een koffietafel in het Fort Napoleon in Oostende. Die koffietafel was in feite een uitgebreid dessert buffet en je kon van 15 tot 18 uur je bedienen van allerlei lekkers. Een ongedwongen en leuke sfeer in een mooi kader.

Een vriendin had een speech in mekaar gestoken en we werden allemaal uitgenodigd om plaats te nemen op de stoelen die klaar gezet werden in een soort halve cirkel. Een woordje van lof voor de jonge ouders en een overzicht van dit eerste levensjaar. Ook de overleden vader van kleindochter Emma werd betrokken met een witte hartvormige ballon . En de twee zusjes van Emma spraken ook een woordje. Ontroerend.

Daarna werden de stoelen bij de tafels gezet en kon iedereen naar hartelust proeven en smullen van het uitgebreide dessert buffet! Kijk maar even mee en ze bleven maar nieuwe dessertjes aanbrengen.

Jong en oud heeft zich te goed gedaan aan al die lekkernijen . Vandaag mag het wat soberder 😉

ps de foto’s zijn niet zo goed gelukt door de spots die in alle richtingen schenen!!

De familie vierde feest !

Voor mij was het vorige zondag wel een bijzonder feest. Het was het communiefeest van de oudste achterkleindochter. Even heb ik gevreesd er niet bij te kunnen zijn. De naweeën van corona zijn nog steeds niet helemaal verdwenen. Ik was dus blij dat ik het kon meemaken. De dienst in de kerk sloeg ik over om het mezelf toch niet te zwaar te maken en dochterlief kwam me ophalen tegen de middag voor de receptie en de barbecue. De meeste genodigden kwam pas tegen de middag.
Het was een stralende dag en een blij weerzien met familieleden die ik de hele coronaperiode niet had gezien. Ook een emotionele dag . Dan pas besef je tenvolle dat je al die contacten hebt gemist.

Het feest ging door in een prachtige zaal dichtbij de kerk van Lissewege. Het was een origineel feest. De oudste kleindochter, Elsbeth, had samen met haar vriendin die ook een communiecantje had geopteerd voor één feest. Dat is enorm meegevallen zeker en vast voor al de kinderen van beide families.

Een traiteur verzorgde de barbecue en de twee vriendinnen zorgden samen met bereidwillige helpers dat niemand iets tekort kwam van spijs en drank. Wat in het oog sprong was het feit dat de verhuurders van de zaal er ook voor gezorgd hadden dat er een aparte babykamer was waar je baby’s en kleine kinderen kon te slapen leggen. Daar werd gretig gebruik van gemaakt!!

Aan de ingang werd je verwelkomd door twee verlichte ballonnen met elk de naam op van de communicant. De tafels waren gedekt met een placemat waarop foto’s stonden van de communicantjes.

De geschenkjes waaruit de genodigden mochten kiezen en de spaarpot waar een envelopje kon ingestoken worden. Dit geld zal gebruikt worden om later een uitstap te maken. Beide kinderen vonden dit een prima idee .

Een paar foto’s van de receptie die doorging op het terras en hieronder enkele kinderen . Een ballonman was ingehuurd en die zorgde ervoor dat alle kinderen een speciale ballon kregen!

Zelfs volwassenen waagden zich aan een sprongetje in het springkasteel !

Een dag om niet te vergeten !

Nog eens een tussendoortje…

Het was hier even stil . Einde maart vertelde ik dat ik geveld was met een zware verkoudheid. Achteraf bleek het toch om corona te gaan , want die zware verkoudheid eindigde in een sinusitis . Gezien ik de medicatie ervoor niet goed verdraag , moest ik wel alternatieve geneesmiddelen gebruiken en dat gaat veel trager… Daarenboven kreeg ik zo dikwijls erge hoge bloeddruk dat ik er misselijk van was en werkelijk niets anders kon doen dan me rustig houden. Ik vreesde terzelfdertijd dat ik opnieuw een navelbreuk had. Allemaal zaken die je nog meer zenuwachtig maken.
Ik heb opnieuw de huisarts opgezocht en die zei dat ik na zo ’n corona aanval met eerst drie dagen compleet bed houden ( omdat ik niet op mijn benen kon staan) en dan een paar weken met zo’n serieuze sinusitis aanval , dat het wel een drietal maanden kon duren voor ik weer op mijn plooi was. Hij heeft me wel iets gegeven om ( buiten de bloeddrukpilletjes die ik al jaren inneem) die hoge bloeddruk te milderen. Maar ik ben ook naar de chirurg gegaan die me een paar jaar geleden tot tweemaal toe heeft geopereerd. Ik heb geen nieuwe navelbreuk maar een soort luchtbel gekregen als gevolg van de vorige operaties. Niks om me zorgen over te maken zegt hij. Maar de plotse super hoge bloeddruk die kwam en ging wijt hij kordaat aan als gevolg van corona. Twee jaar lang niets van corona ondervonden en nu volle bak!

Het lijkt alsof ik de hele tijd ziek was . Neen dat is het gekke. Er waren dagen dat ik me goed voelde maar dagen dat het helemaal niet ging. Ik beperkte me de hele periode met enkel korte uitstappen op dagen dat het goed ging en dan nog meestal in gezelschap van mijn vriendin. Maar nu lijkt het toch de goeie weg op te gaan. En ook zie ik het bloggen weer zitten.
Gelukkig heb ik mijn tuin waarin ik me al die tijd enigszins kon uitleven en als het niet meer ging kroop ik maar weer in mijn zetel.

Vandaag staat ineens de grote klaproos te bloeien. Mooi toch!