Gisteren hadden we geluk ….

…met het weer.
Zeker als je weet dat de tuinman met een extra hulp de tuin eens een flinke beurt zou geven. Met twee hebben ze vier uur doorgewerkt . De treurwilgen en de kerselaars netjes bij geknipt ,alle struiken weer in model gesneden, aan de achterkant de laurierhaag opgekuist. De vorige bewoners hadden niettegenstaande de mondelinge overeenkomst nooit iets aan de haag gedaan( de twee andere buren knippen de haag altijd bij en zo hebben zij ook een mooie afsluiting).
Zelf wilde ik ook niet achterblijven en ik heb in het tuinhuis alles weer netjes op orde gebracht en het kleine terras ervòòr mooi opgekuist. Moest ervan profiteren nu de tuinman alle rommel meenam ! Ik kan nu wel vertellen wat ik wil want ik heb mezelf niet op de foto gezet. Alleen kan ik wel zeggen dat het vandaag een rustdag is voor mij 🙂 . Eigenlijk niet moeilijk met zo’n druilerig weer de ganse dag.
De tuinman had al twee keer zijn komst moeten uitstellen wegens regenweer maar  gisteren was het ideaal  om in de tuin te werken en om zeker te zijn dat het allemaal in één keer aan de kant ging zijn , bracht hij een vriend mee. De tuinman zelf is niet meer zo erg jong maar die vriend  wel. Amaai die klauterde in de treurwilgen en beide bomen kregen een mooie korte hoed. De kerselaars werden netjes ontdaan van al de overtollige takken. Van de catalpa moesten ze blijven en ik lette daar ook op. Indertijd werd een mooie volgroeide catalpa per vergissing helemaal gesnoeid daar waar er een grote krulwilg moest afgezaagd worden. De bereidwillige buurman dacht dat die boom ook weg moest. Nu ” spaar ” ik al jaren voor een nieuwe catalpa nl een uitloper van de afgezaagde boom!
Ik vroeg aan de vriend of hij per gelegenheid ook eens de goot rondom het huis wilde reinigen. “Geen probleem dat doe ik seffens” . Tot mijn verbazing haalde hij een ladder uit de garage en begon de goot uit te ruimen. ” jij vraagt wij draaien” zei hij al lachend. Tot nu toe had ik niemand gevonden die dit werkje wilde doen. De zoon heeft hoogtevrees en de kleinzoons zagen het al helemaal niet zitten. “Oma zo’n hoge dakgoot”.

Toen ze in de late namiddag vertrokken met een aanhangwagen vol takken, bladeren en afval , heb ik hen vrolijk uitgezwaaid! Opgeruimd staat toch zo netjes hèhè !

 

Treurwilgen en kerselaars werden flink bijgeknipt.

Alle struiken werden gesnoeid of in vorm gesneden.

De goot werd gereinigd en de poetshulp deed niet onder. Zij gaf een rij ramen en rolluiken binnen en buiten een grote beurt.

Vandaag een regenachtige dag en ik heb eens een wandelingetje gemaakt rondom het huis. Ik zie zomaar dat alle planten ,struiken en bomen gelukkig zijn dat er serieus is opgekuist. Maar het zal ook wel meer komen omdat het de hele nacht heeft geregend en overdag aan het miezeren bleef!

De stokrozen heb ik kunnen redden door ze op te binden. De wind was een tijdje ongenadig. Een paar hortensia’s hadden het moeilijk niettegenstaande ik ze emmers water gaf. Maar nu lijken ze erdoor te komen.

De klokjesbloemen herpakken zich en de dagbloem begint opnieuw te bloeien. De begonia’s zijn overweldigend aan het bloeien.

De rozen bloeien allemaal voor de tweede en zelfs sommigen voor de derde keer. De reukerwten vormen een wolk van bloemetjes!

.

De agapantus heeft al één grote bloem ,de andere bloemen komen nog achter. Hij bloeit op zo’n immens lange stengel dat ik mijn hart  vast hou als er stormwind zou aankomen. Uitkijken of ik er een bamboestengel kan naast steken.

Een tuin is toch zo leuk want je ziet onafgebroken veranderingen ! Is de ene bloem uitgebloeid staat er al een andere struik of plant klaar om te bloeien. Als het weer niet te wispelturig is kan dat duren tot in de herfst. Ik hoop nog lang van mijn tuin te mogen genieten!

 

Cadzand 1

Op het einde van de duinwandeling zoals ik gisteren al beschreef, kom je onverwachts terug  in de bewoonde wereld. Een infobord herinnert er je aan. Als we de trappen opliepen kwamen we uit aan het haventje.

We hadden zin om terug te keren. Er was zo’n strakke wind en het zand sloeg tegen onze blote kuiten, zo hard dat het pijn deed. Het zat er helemaal niet in om het havendammetje op te lopen. We zagen mensen al halverwege omdraaien en terugkeren !
Dat was wel een groot contrast met de windluwe wandeling achter de hoge duinrug. Niet te geloven. We keken even naar de omgeving en naar de brasserie AIRrepublic van Sergio Herman , staken de brug over van het jachthaventje en namen de wandelweg langs het strand. Hier viel het nog mee met het stuifzand.
We wilden naar het strandpaviljoen gaan maar die bleek gesloten. Op het strand zelf was er geen grote drukte en de mensen zaten ruim ver uit elkaar, zelfs een familie had grotendeels de nodige afstand genomen van elkaar!

We draaiden om en daalden af naar het pleintje achter de duinen . Dat pleintje is daar al jaren en heeft al veel veranderingen doorstaan maar toch is de uitstraling nog steeds dezelfde. Ook hier niet erg veel volk en op een terras kregen we een tafeltje toegewezen. Het waren allemaal tafeltjes voor vier personen en elk tafeltje had een oranje dekentje op één stoel als om aan te tonen dat dit één bubbel was. Of je nu alleen ,met twee ,drie of vier was je kreeg zo’n tafeltje aangewezen. Eigenlijk best gezellig nu er meer maneuvreer ruimte was. Er is ook een schaduwterras naast het etablissement  ,wat best fijn is bij hitte periodes, maar nu toch liever in de zon want wind was er genoeg zodat het niet overdreven warm aanvoelde. Ach en bij grote drukte kon je ook nog binnen zitten waar het groot en ruim is.

We namen allemaal foto’s ! Mijn vriendin nam foto’s van mijn kleinzoon en van mij..


Eenmaal de trappen opgeklommen zagen we de duinen en de zee.

Een paar betonnen blokken tonen hoe de havendam is aangelegd en versterkt. Door de felle wind en het snijdend zand zijn we de havendam niet opgewandeld. Ik nam er niet eens een foto van, zo vlug wilden we daar weg zijn 🙂


Een zicht op de brasserie AIRrepublic en het haventje waar het erg rustig was.

Zoals je op de foto’s kan zien was er felle wind en waren er dreigende wolken. Gelukkig heeft het niet geregend.

Een zicht van het haventje vanuit een ander standpunt . Kleinzoon en ikzelf hadden een containerschip in het oog.

Hier varen deze schepen redelijk dicht bij .

Aan weerszijden van de wandelweg staan lange banken waarop je kunt zitten of liggen . Deze jongelui genoten van een ijsje.

Het strandpaviljoen was jammer genoeg niet open. En zoals je merkt was het niet erg druk op het strand.

Deze familie leek zelfs op het strand de nodige afstand te bewaren!

We verlieten het strand en daalden af naar het pleintje waar er verschillende tearooms met terras open waren.

Een tafel werd ons toegewezen. Plaats genoeg. Ik heb het nog geweten dat er in de namiddag geen enkele plaats vrij was.

De gocarts wachten op vakantiegangers. Achteraan is het Strandhotel waar  Sergio Herman in staat voor de food&Beverage. Daar was vroeger zijn Pure C restaurant.

Een paar winkels die het zomer-en vakantiegevoel oproepen. Alleen nog niet veel geïnteresseerden!

Op de terugweg stapten we een breed pad omhoog naar de haven . De vloer en de zijkanten zijn bedekt met vèèl plaketten  met namen van mensen die een Award  hebben ontvangen van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ik pikte er een paar uit. Tja het was niet de bedoeling dat mijn vriendin en ik er ook zouden opstaan. Maar die plaketten zijn precies spiegels.

En toen eindigde onze wandeling in Cadzand met de traditionele foto bij de Sluiswachter. Iedereen die voor de eerste keer met mij in Cadzand gaat wandelen moet bij hem poseren 🙂

We wilden echt nog meer foto’s nemen maar de wind was zo heftig aan zee dat ik mijn kleinzoon sommige foto’s liet maken omdat ik mijn gsm niet stil kon  houden!

Cadzand

Donderdag (2 juli) kwam Sébastien ’s morgens naar Oma.  De vakantie is begonnen en eindelijk kon hij eens voor een paar dagen langskomen. Mijn bubbel is groter geworden en behalve mijn kinderen en een paar vriendinnen  kwam hier niemand over de vloer. Wat een opluchting dat we voorzichtig weer meer mensen kunnen ontvangen.
Toevallig ging ik die dag met een schoolvriendin een wandeling maken in Cadzand. Maar dat deerde Sebastien niet want hij gaat ook graag wandelen en de zee is en blijft aantrekkelijk als je zelf niet aan zee woont!

Met de auto van de vriendin en elk met een mondmaskertje aan reden we naar de parking even buiten Cadzand.( foto is teveel ingezoomd). Ideaal om van daaruit ofwel naar de Zwingeul zelf te wandelen of eenmaal boven de wandelweg op de duinenrij te kiezen. Wij kozen geen van beiden maar vertrokken voor een wandeling in het duinlandschap gelegen achter de duinen. Op het einde kom je uit op het haventje van Cadzand. De meeste mensen kennen dit pad niet en voor iedereen die het de eerste keer doet is het een verrassing. Vorige keren liepen de Langhorns er rond deze keer graasden ze wellicht elders.
De natuur is er momenteel op zijn best. Er was een strakke wind en je kon een jasje echt verdragen. Maar daar was het windluw en borgen we onze jasjes al vlug op.

De parking waar je nog alle plaats van de wereld had en het lange pad naar het Zwin toe Wij namen de weg die je nog op het uiterste randje van de foto ziet.

Hoge grassen , planten en bomen omringden ons..

De runderen waren er deze keer niet. Toch niet hier.

Er stonden veel lage appelbomen vol met appeltjes. Zomerappeltjes die heel lekker zijn voor appelmoes. Ik herinner me dit nog vanop de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement. Alleen moest je er vlug bij zijn want die waren vlug “gestekt” door wormpjes.

Ontzettend veel braambessenstruiken en met mooie ” trossen” onrijpe vruchten. De moeite om er wat later te komen plukken! Of zou dat niet mogen ?!

De natuur wordt hier gerust gelaten.

Een bankje nodigt uit tot zitten (!) en dan zie je vòòr je dit duinenlandschap met veel duindoorn die nu nog niet bloeit…

..maar niet enkel duindoorn is er massaal aanwezig ook de koningskaars , de egelantieren roze en witte, de gevaarlijke berenklauw ,en de roze bloemen waarvan ik de naam niet van ken ( Mizzd help je me ? ). In de grote tuin waar ik vroeger tuinierde  had ik indertijd heel veel koningskaarsen staan. Ik vind het zo’n majestueuze plant. Deze hier moesten nog allemaal bloeien.

Het was echt genieten ! Toen kwamen we aan het haventje. Maar dat is voor morgen. Is iets totaal anders dan deze wandeling.

Van de Oosthoek tot aan het Zwin

Na Wenduine planden we om de volgende badstad te bezoeken nl De Haan. Dat hebben we even uitgesteld omdat het weekend was. Mijn vriendin en ik vreesden de drukte op de tram. We veranderden de plannen en reden naar de Oosthoek ( een wijk in Knokke). We parkeerden de auto vlakbij de ingang van  het knuppelpad dat al enige tijd een naam heeft gekregen nl het wiedauwpad, en wandelden dan  door de Zwinduinen naar het Natuurpark het Zwin

Het wiedauwpad zoals het er nu uitziet .Door de droogte ligt het hoog boven het duinlandschap. In nattere tijden loop je echt boven het water.

Op het einde van het pad wandelden we door de Zwinduinen. Er is een soort schelpenpad voor de voetgangers en de fietsers rijden op een grindweg. Erg druk was het niet . De meeste wandelaars en fietsers kwamen vanuit de richting van De Haas van Flanagan( officieel Hospitality genaamd) op het einde van de versmalde zeedijk. Wij sloegen niet af en wandelden rechtdoor.

Heerlijk wandelen in de Zwinbosjes met zijn typische planten en struiken..

Toezicht in de Zwinduinen door een fietspatrouille. Zoon van een neef van me. De tweede agent trok de foto.

We wandelden langs de  vier kolossale blokken, gehouwen uit Oostenrijkse granietrotsen,  van  Ulrich Ruckriem en zagen tussen de blokken al het bezoekerscentrum van het Natuurpark Het Zwin met bistro-restaurant “The Shelter”

Maar eerst liepen we nog langs de hoge palen waarop de ooievaars hun nest hebben. De ouders waakten over hun kroost !

Aan de waterkant was er een drukke bedoening van allerlei watervogels. Ik kreeg ze niet allemaal in beeld. Er was precies onrust tussen al die vogels die maar over en weer en water in en uit liepen. Kan niet zijn  door onze aanwezigheid want we stonden redelijk veraf.

Een rustpauze was meer dan welkom na anderhalf uur wandelen ,gedeeltelijk in de blakende zon en dan weer met een dreigende hemel en veel wind en dan ook nog het uitgebreid babbeltje met twee jongere excollega’s. Een echt hartjeswafel gaf ons weer de nodige energie om de terugweg aan te vangen.

Het weer was op korte tijd omgeslagen en we zagen de bui al hangen! Droog zouden we  de auto niet bereiken. Kort maar een hevige en flinke onweersbui overviel ons. Gelukkig was er op dat ogenblik zo’n felle wind voor ons uit de goeie richting zodat we  dicht tegen een haag aangedrukt lekker droog bleven. De mooie Konikpaarden zie je amper op de tweede foto hierboven.

Daarna stapten we flink door  onder een stralende zon maar toch begeleid met dreigende wolken die snel voorbijvlogen ( gelukkig maar) langs de restanten van de vroegere luchthaven richting Oosthoek. Onderweg zagen we grote graslanden met in de verte de bomenrij vlak naast de Zwinbosjes waar we gewandeld hadden. En ook zagen we in de verte een kudde Schotse Hooglanders grazen en eentje was wat dichterbij. Machtige dieren om te zien ! Zij hebben nu alle plaats om te grazen sedert alle uitheemse bomen verwijderd zijn en het gebied zoveel mogelijk in de oorspronkelijke staat is hersteld.
We waren blij om de auto te zien die we uren ervoor  geparkeerd hadden  Moe maar tevreden na een prachtige wandeling.

De kat uit de boom kijken!

De kat uit de boom kijken …of beter halen.
Toen ik eergisteren de krant uit de brievenbus ging halen (Ik  lees nog graag ‘ s morgens een papieren versie bij mijn ontbijt, anders wel digitaal) hoorde ik een klaaglijk gemiauw. Ik dacht de stem te herkennen van de poes die elke dag langskomt en al miauwend te verstaan geeft dat ze eten wil hebben ! Maar ik zag ze nergens . De stem begon alsmaar luider te klinken zodat ik toch rond keek of die niet ergens vast zat. Hoe meer ik ” poes poes” riep hoe meer ik “miauw miauw” hoorde.
Ineens kreeg ik haar in de gaten. Zat ze toch in de kruin van de treurwilg rondjes te draaien tussen de nieuwe slingers. De boom is in het najaar gesnoeid maar heeft al een flinke nieuwe kruin.
Terzelfdertijd hoorde ik het scherpe geluid van een merel die rond de kruin vloog. Aha dacht ik ,daar zit wellicht een nest met jonge mereltjes en is de poes daardoor de boom ingeklommen.
Vlug mijn gms gehaald en wat foto’s gemaakt . Poes bleef maar miauwen en de merel bleef maar “roepen” . Ik riep ook tegen de poes van  “alé alé ,kom nu maar uit die boom”
Na wat rondgelopen hebben op die kruin zag ik de slingers van treurwilg heftig heen en weer slingeren en zakte poes zich vastklemmend aan de schors van de boom naar beneden.
Oef ik dacht al straks moet ik een ladder uithalen om haar uit die kruin te halen.

Eenmaal terug op de begane grond kwam ze van tussen de struiken en luid miauwend kwam ze op me af.
Me achterna lopend bleef ze miauwen alsof ze wilde zeggen ” geef nu maar wat kattenbrokken na mijn prestatie”

Wenduine

We sloegen deze keer Blankenberge over. We waren al eerder in Blankenberge geweest en we wilden wachten tot er iets speciaals zou zijn. Als er al zomer evenementen  komen deze zomer !
We namen de tram en reden tot even buiten Blankenberge waar we aan de halte Haerendycke uitstapten en de trappen opliepen om dan langs een schelpenpad tot aan Wenduine te wandelen. Aan de ene kan zie je duinen en duinovergangen waar je niet door mag lopen om de natuur zijn gang te laten gaan en ook gedeelten die je aan een bos doen denken. Aan de andere kant heb je een prachtig zicht op de polders . Dat het gewaardeerd wordt blijkt uit het feit dat er op verschillende plaatsen banken zijn geplaatst met uitzicht op het polderlandschap  en  waar er ook niet alleen campingwagens staan maar hoe langer hoe meer vakantiehuisjes zijn gebouwd. . Een opvallende brug die de naam”Wrakhout” kreeg zorgt ervoor dat toeristen veilig en comfortabel de drukke Koninklijke Baan met de drukke tramlijn die van Knokke tot in de Panne rijdt te kunnen oversteken op weg naar het strand en de zee. (mooie foto’s van de brug)

 

De brug noemt  Wrakhout maar het zijn wel stevige nieuwe balken. Van ver krijg je wel de indruk van wrakhout!

Vroegere duinovergangen zijn dichtgemaakt  om de vegetatie in de duinen te laten herstellen.

Een mooi zicht op de polders en op de camping en vakantiewoningen.

Braamstruiken in overvloed en wilde rozen eveneens . Deze gele struikjes lijken op brem, maar zijn het niet.(mijn gsm heeft een app waarbij je door een foto te maken kan weten welke bloem het is ,maar ja die is momenteel stuk)

Een mini stukje bos en een vermelding dat plantengroei in hertel is. Dus verboden daar te wandelen.

Even rusten met uitkijk op de polder en op een kapelletje aan het begin van de weg lopende naar de boerderij links achteraan de foto.

En toen kwamen we aan het einde van het schelpenpad en liepen naar de zeedijk toe. Het eerste wat we zagen was een camion en een aanhangwagen vol met strandmeubilair. Die waren ze aan het uitladen . De zon was gewoonweg verblindend en foto’s maken met mijn nikonnetje(je weet wel mijn gsm is naar de vaantjes. Een nieuwe  komt eraan) was bijna op de tast.

Het eerste wat opvalt als je op de zeedijk komt is een ellenlange zitbank tot aan het andere einde van de zeedijk. Niet erg mooi zomaar in het midden van de zeedijk. Wel praktisch in de huidige coronatijd , plaats genoeg om de nodige afstandsregel toe te passen 🙂

Toen een paar jaar geleden  de zeedijk werd heraangelegd , werd de zeedijk als het ware in twee gesplitst : aan de ene kant een rijweg en aan de andere kant een wandelgedeelte met ruimte voor terrassen. In het midden kwam een stormmuur in het kader van de kustveiligheid in de vorm van een zitbank. En aan de kant van het strand is er een overhellende muur richting strand. Dit allemaal om overslaande golven  tegen te houden wanneer er extreem stormweer zou zijn.

Nog weinig volk te bespeuren. Tentzeilen die dwars geplaatst zijn om “bubbels ” te vormen!

Nog geen strandredders te bespeuren. De hoge stoel waar ze opzitten om de mensen in zee in de gaten te houden ligt nog neer in het zand.

 

Ook op dit strand staat een houten piratenschip.

Op de bovenste foto zie je nog de duinen waar we langs het schelpenpad de zeedijk opwandelden.
De Rotonde ligt aan de andere kant van de zeedijk en is in feite een uitsprong van de zeedijk. Hier gebeuren  er veel activiteiten ,is er een petanqueveld, een sportterrein en een skatepark. Een paar jaar terug ging ik er naar old timers kijken en was er van alles te doen in het kader van de jaren ’50 . Een groot rock and roll gehalte !


Maar onze beentjes waren moe en we namen even plaats op de stormmuur  overhellend naar het strand waar ik het al over had . Neen het is geen gemakkelijke zitbank !! Maar we konden toch genieten van de blauwe bijna wolkenloze hemel en de rustige zee.
Een mooie selfie kon ik niet maken met mijn nikonnetje. Dan maar twee foto’s .

Het meest bekende zicht van Wenduine wil ik jullie niet onthouden nl  de spioenkop op een duin 31 meer boven de zeespiegel( zijn geschiedenis).
We zijn niet meer naar boven geklommen ,we hadden meer nood aan een terrasje waar we iets fris konden drinken om daarna vanuit Wenduine de tram te nemen richting Knokke. Het was een mooie uitstap! En nu op naar de volgende badplaats!!

Zeebrugge

Jaren terug hebben mijn vriendin en ik bijna elke badstad bezocht in het kader van Beaufort. Dat is ons toen erg bevallen en waarom zouden we deze zomer niet  terug elke badstad aandoen om er  eens te wandelen of kijken wat er te beleven valt ? Want met die corona doet elke badstad zijn best om kleinschalige festiviteiten/activiteiten te organiseren.

Ik las dat ze in  Zeebrugge de strand capaciteiten vergroot hadden en dat de terrassen van de weinige horecazaken op de zeedijk uitgebreid waren. Het zou er zelfs gezelliger zijn omdat je méér plaats hebt.  Daarenboven is  de zeedijk een heel stuk autovrij.

Dus trokken we na de wandeling van Duinbergen naar Heist  nu eens naar het strand van Zeebrugge . Op het strand zelf was er (door een tearoom op de zeedijk)  een strandbar ingericht  zonder veel tierlantijnen met de nodige afstand en gewoon voetjes in het zand! Het piratenschip dat je bijna op alle stranden aantreft was ook al aanwezig.

Zeebrugge heeft een immens strand waar maar een klein stukje van gebruikt wordt. Ik geloof niet dat er op dit ogenblik meer strandcabines staan dan vorig jaar. Het was er ook nog erg kalm en terrassen op het strand zelf werden nog klaargemaakt.

Eerst gingen we wandelen op de havendam die zich uitstrekt tot in zee maar waar je tegenwoordig niet tot het laatste stukje ,het originele stukje genaamd de Môle, kan wandelen. In elk geval kan je ver wandelen maar  wij zijn bij de eerste uitsprong van die wandelweg waar een grote half cirkelvormige bank staat wat gaan uitrusten.


Vanaf de havendam zicht op Zeebrugge


Zicht op Blankenberge en iets verder op de havendam is een uitsprong waar een bank staat en je kan genieten van het immense uitzicht

De waterlijn kan soms een km ver van de zeedijk zijn. Je mag alleen in de zomer zwemmen op een bepaald stuk strand als er een reddingsdienst aanwezig is. Nu is zwemmen nog verboden . Einde juni komen dan op alle stranden aan de kust reddingsdiensten in werking.

Er is een  spoorverbinding van Zeebrugge-strand met het binnenland  oa tot in Gent en Mechelen. Zicht op de ingang en de trappenzaal naar de sporen.

Op de achtergrond op de bovenste foto zie je nog de ingang van het station. Zeebrugge was indertijd een bekende badplaats vooral bezocht door Engelsen. Vandaar de woorden van Baron de Maere-D’Aertrycke dd 23 augustus 1895 toen deze badplaats wat in verval geraakte. Ter ere van Baron August De Maere-D’Aertycke werd een kunstwerk gemaakt door de Brugse kunstenaar Renaat Ramon : Zeven opeenvolgende gele letters ,,Z” in oplopende grootte. De ‘Z’ verwijst  naar Zeebrugge en zeven naar elementen die iets met de haven of de zee te maken hebben.

Het imposante Palace Hotel (1914) is hier nog een bewijs van het rijke verleden van de badplaats. Het hotel ligt vlakbij het begin van de havendam en bij het memorial opgericht ter herinnering van de Engelsen die hier gesneuveld zijn in WO I toen ze de Duitsers wilden verdrijven.

Zeebrugge ,een kleine badplaats ,rustig en gezellig met een immens strand en veel duinen vlakbij.

Nog eens de anderhalve meter

Na het bekijken van het kunstwerk genaamd “Tower”, die toren met 49 hoofden ,in mijn vorig verslagje gingen mijn vriendin en ik verder wandelen richting Heist. Het was rustig op de zeedijk en de surfclub lag er ook rustig bij. De zon scheen en een briesje deed deugd .

Om op het strand de social distancy te kunnen behouden ,heeft het gemeentebestuur er iets op gevonden nl. “cabriocabines” plaatsen !
Een grappig woord voor strandnetten van 3 op 3 meter die in een vierkant worden opgesteld en telkens vier meter van elkaar verwijderd zijn. Daarin kan je met je eigen “bubbel” plaatsnemen.
Stranduitbaters zijn vindingrijk: ik zag ook vierkanten met strandzeilen ( die nu neergelaten waren omdat er toch niemand was en er bij felle wind ze anders kunnen weggeblazen worden). Het is een oplossing maar mij krijg je deze zomer  niet in zo’n vierkant. Zal wel een rustig plaatsje vinden desnoods even over de grens.

“Op verschillende evenementenzones op het strand zullen alles samen een kleine 200 cabriocabines geplaatst worden. Die moeten een soort oriëntatiepunt vormen voor alle strandgangers. Ons strand helemaal vol plaatsen met eigen materiaal is onmogelijk. We rekenen ook op het gezond verstand van de mensen. Zij kunnen bijvoorbeeld zelf windschermen zetten op andere plaatsen op het strand. De zones bevinden zich telkens op 4 meter van elkaar. Dat is genoeg om zonder problemen van en naar het strand te lopen – op voldoende afstand van elkaar”, zegt schepen van Strand Anthony Wittesaele 

Ook de strandbars liggen er nu nog verlaten bij . Maar je merkt wel aan de indeling dat er ook rekening gehouden werd met de “afstand” regel

Geen volk en bijgevolg geen interesse voor de uitgestalde gocarts! Ook de douche staat er nog werkeloos bij op het verlaten strand.

De bloembakken geplaatst door de gemeente zijn al fleurig opgevuld. Een strandbar zocht het bij cactussen om de bubbels van elkaar te scheiden ,hahaha!

Het was een flinke wandeling geweest van de start in het Bosje via Duinbergen ( de plaats waar  de” Tower” nu staat )tot het Heldenplein in Heist. We verdienden wel een drankje ! Als snoepje kozen we één bordje met voor elk drie pralines. We zaten in een pralinewinkel/kleine tearoom !

Het werd donker en het begon te bliksemen en te donderen. Op een loopje naar de geparkeerde auto  die een héél stuk verder geparkeerd stond. Ik kon juist mijn vriendin nog “droog” afzetten en vlug doorrijden naar mijn huis toen de hemelsluizen opengingen. Het stortregende en in geen tijd liep het water van de straat over op de oprit. De riolen konden het niet zo vlug slikken. Nadien kreeg ik een mooie regenboog te zien ( in een vorig logje geplaatst). Na het onweer is het die avond en nacht in een  gezapig tempo blijven regenen! Ideaal voor boer en tuinder !

 

De zomervakantie nadert!

De zomervakantie komt al dichtbij.Het besef is er ook bij het gemeentebestuur dat er deze zomer geen plaats is voor grote evenementen. Ik denk dat ze goed bezig zijn om het toch voor iedere vakantieganger naar de zin te maken.
Gisteren reed ik tot in Heist en parkeerde de auto vlak bij het ” Bosje ” ( Het Directeur Generaal Willemspark) Het is aangenaam wandelen in dit helemaal opgeknapte stukje bos en duinen. Er is flink in “gekuist” tot ergernis van veel mensen die alles liever bij het oude  wilden laten. Maar met een beetje geduld en tijd ziet het er nu toch fris en opgeknapt uit. Snoeien van bomen en struiken was zeker eens nodig( klachten over exhibitionisten ) en terzelfdertijd is er ook een en ander aangepast en vernieuwd zoals het speelpleintje , de paden kregen naambordjes  en de zitbanken werden vernieuwd.

We troffen vlakbij het speelpleintje deze twee plakkaten! Omdat het cartoonfestival op het strand in een grote tent dit jaar niet doorgaat heeft de gemeente gekozen om overal  van die humoristische  plakkaten  neer te zetten. Jaren terug ben ik nog met de fiets door de vier deelgemeenten gereden met de 2 kleinzoons om er telkens een foto van te maken. De kleinzoons zijn er nu  niet maar mijn vriendin en ik maakten een foto van elkaar !!

Langs slingerende paadjes bereikten we  de zeedijk  In de verte zagen we  het mooie beeld van de twee strandredders die over de zee turen. Deze keer klommen we de trappen niet op maar wandelden verder op het brede pad.

Wat verder zagen we al een glimp van een kunstwerk in opbouw. Dat mag je zelfs letterlijk nemen .Op een 22 meter hoge paal – flink in beton vast gezet- werden er per keer vier of 5 bronzen hoofden over de paal geschoven. Op TV hadden ze er de dag ervoor een stukje van getoond maar toen ik er de andere dag aankwam waren ze nog volop verder bezig. De kunstenaar, Thomas Lerooy, kwam zelf even kijken hoe de werken vorderden. 49 hoofden in brons gegoten . Ze lijken allemaal dezelfde maar zijn in feite verschillend. Omdat de kunstenaar de neuzen allemaal in dezelfde richting wilde hebben lijken ze op elkaar. Nu zien ze er nog zwart uit maar het koper verwerkt in het brons zal met de tijd ervoor zorgen dat de hoofden groenig worden zodat ze opgaan in de groene omgeving van het achterliggend “bosje”. In elk geval een imposant werk dat op die plaats zijn vaste stek krijgt.

“‘Tower’ is meteen de eerste permanente sculptuur van Lerooy in de openbare ruimte. Ze bestaat uit 49 bronzen bustes die alle recht naar de zee kijken. De gezichten werden zodanig gemanipuleerd – de neuzen, ogen, oren, kinnen en oren staan allemaal op eenzelfde verticale as – dat ze allemaal op elkaar lijken. Het brons kreeg een zwarte patine. Het zal mettertijd groener worden onder invloed van zon, regen, zeezout en de zeewind en zo volledig integreren met het groene plein waarop het kunstwerk staat geïnstalleerd. Het werk weegt in totaal zo’n 13 ton. “( bron HLN)

 

De kunstenaar Thomas Leeroy gaf de omstaanders uitleg over dit kunstwerk.
De zee en het achterliggende landschap zijn horizontaal en eindeloos. Zijn sculptuur reikt als evenwicht verticaal naar de hemel en hij laat ook alle neuzen in dezelfde richting kijken nl naar de eindeloze zee.

 

Er is deze zomer ook opnieuw een beeldenroute gespreid over de kustlijn van Knokke -Heist tot Heist West (27e Sculpture Link Knokke-Heist). Dit jaar zijn het werken van Antoine Leclerq.
Toen we langs de rustige zeedijk richting Heist wandelden kwamen we een werk tegen van deze kunstenaar. Willen we alle beelden zien dan zal het een flinke wandeling langs de zeedijk worden. Ik denk dat ik dit ga doen met de fiets op een rustige weekdag!

Fijne dagen achter de rug

Neen ik heb niet het eerste vliegtuig genomen om ergens in het zuiden op vakantie te gaan. Ik ben héél tevreden met  mijn langdurige en zonnige vakantie in “El Jardiniero”!
Nergens mooier dan tussen de bloemen die nu door het warme weer massaal bloeien rondom mijn woning . Het is momenteel héél gezapig aan het regenen. Hopelijk blijft het zo en komen er geen stortvlagen en bliksem en donder aan te pas. De natuur heeft het broodnodig. En de mensen ook want als je leest wat er allemaal gebeurt met mensen die zo agressief reageren als iets hen niet aanstaat, dan zal de regen hen misschien wat afkoelen.

Neen de reden dat ik geen logje schreef komt omdat ik vorige week vrijdag jarig was. Met de corona is er geen sprake van een feestje te bouwen met verschillende mensen samen. Zonder eigenlijk af te spreken heb ik mijn verjaardag over drie dagen gespreid en met het mooie weer kon dit telkens doorgaan in El Jardiniero!
Een namiddagje de oudste zoon Luc met schoondochter Ingrid als complete verrassing  en de dag erop een Nederlandse vriendin met wie ik jaren na elkaar samen avondschool heb gevolgd  en vriendschap voor het leven heb aan overgehouden.
En dan vergeet ik mijn allerbeste vriendin die me al zoveel heeft geholpen toen ik erg ziek was.
Het sluitstuk was dan dochterlief  met echtgenoot en zoon Serge met echtgenote. Geen kleinkinderen die zitten in de examens.
Een beetje overweldigd heb ik vergeten foto’s te maken . Het was ook zo gezellig . Helemaal anders dan Moederdag  waar ik me tevreden moest stellen met  telefoontjes en dochterlief die vlug een bloemetje kwam afgeven.

De dagelijkse begietingsronde die ik in de vooravond moest doen wil ik nog wat kunnen genieten van de bloemen en planten, nam ook veel tijd in beslag. Het zal toch véél en lang moeten regenen eer de grond meer dan een paar centimeter diep vochtig wordt. Gelukkig heb ik boomschors tussen de aardbeien gelegd zodat de grond langer vochtig blijft nadat ik de plantjes besproeid heb. Het loont want ik pluk momenteel dagelijks een paar kilo aardbeien. Van de kleintjes maak ik confituur. De rest is voor de kinderen , een paar vriendinnen…en zelf eet ik er natuurlijk ook. Eigenlijk wel jammer dat ze allemaal zo vlug rijpen. Zo’n grote opbrengst en dat allemaal op een lapje van 2 op 2 meter.
Dat is ook het leuke aan tuinieren en doet je vergeten dat je er ook werk insteekt. Momenteel staan de kropjes sla mooi en staan er nu bloemetjes aan de boontjes( die leken het eerst niet goed te doen) en kan ik ook al denken aan het plukken van peultjes. De aalbessen kleuren ook al rood . Ik vreesde dat de jonge vruchtjes het zouden laten afweten na een paar vriesnachten indertijd, maar al zal de opbrengst niet zo groot zijn als verleden jaar er hangen er nog genoeg aan.

Mooi om af te sluiten. Gisterenavond kregen we behalve een paar spetters geen regen wel in de verte  zwarte lucht en plots kwam er een mooie regenboog te voorschijnen. Ik kreeg die niet helemaal op de foto. Het was een dubbele regenboog.