Lente in aantocht

Hoewel het er niet naar uitziet met dit stormachtige weer , dat hopelijk zijn hoogtepunt bereikt heeft, ziet het er toch naar uit dat de lente in aantocht is.
Toen ik  begin deze week ’s morgens naar de brievenbus ging heb ik toch al enkele tekenen van de naderende lente  opgemerkt. Vlug een paar fotootjes genomen en dan vlug weer naar binnen. Onmiddellijk weer een hoestbui en geloof me dat doet overal pijn omdat ik al zoveel heb moeten hoesten.
Ik vergat dan die foto’s te posten  gewoon uit suffigheid, maar nu zijn we een paar dagen verder en de medicatie slaat aan. Ik heb tenminste al een keertje (bijna )een hele nacht kunnen slapen zonder hoestbuien. Jammer maar ik moest er deze morgen  voor mijn doen vroeg het bed uit omdat de poetshulp kwam. Ik had best nog een uurtje langer willen slapen.
Goed ingeduffeld was ik deze namiddag naar de kapper( 100 m hier vandaan) en wil je wel geloven dat ik er deugd van had ( de warmte van het water, de warmte van de droger… en daarenboven zie ik er zelfs wat opgeknapt uit met mijn verse geföhnde haren. Ik kan weer onder de mensen komen, al ga je me nog niet aantreffen op een fikse wandeling op de zeedijk! 🙂 En nu de eerste lente foto’s

Neen dat is niet de lente maar de dikke mist van verleden week!

De sneeuwklokjes zijn er al overal in de tuin. 

Ook de gewone helleborus  is er  al. En als deze struik zich lekker
voelt in je tuin dan vermeerdert die zich snel !

Ook de helleborus niger komt al piepen.
Hopelijk groeit die wat hoger dan vorig jaar.

De tulpen staan al flink hoog en ook de wilde hyacinten.
Verder ben ik nog niet op inspectietocht gegaan ,
zal wat wachten tot ik een stuk beter ben!

Nieuws uit de ziekenboeg.

Ja jullie kregen niks te lezen . Wat wil je als ik ipv van publiceren op concepten druk. Ik publiceer het morgen. Het is mijn eigen schuld   omdat ik suffig ben van de medicijnen. De vervangarts is maandagmiddag gekomen en die is veel kordater. Ik ken hem van vroeger toen hij mijn vroegere huisarts( die nu op pensioen is) af en toe verving. Een heel aimabele man , maar zijn praktijk ligt in een straat waar je niet vlakbij kan parkeren. Als je dan met een flinke verkoudheid nog een  eind te voet moet gaan van een parking een heel stuk verder  tot aan zijn praktijk… Toen ik dus een nieuwe huisarts moest kiezen heb ik er eentje gevonden dicht bij mijn woning en je kunt er in een zijstraat altijd parkeren.
Maar…het heeft nooit echt geklikt tussen deze arts en mij . Het leek erop dat de man mij nooit geloofde. Dan heeft hij mijn medisch dossier wellicht ook nog nooit gelezen. Daarin staat wel dat ik ontzettend gevoelig ben voor medicatie en zeker voor bewaarmiddelen in medicatie . Daar ben ik allergisch voor…
Ik denk eraan en ik heb het hem ook gevraagd om terug te keren bij deze arts die mij kent en ik hem ken. De afstand neem ik er dan maar bij.
Deze keer ben ik niet zelf gegaan, daarvoor was ik echt te ziek . Hij maakte er geen punt van , terwijl de andere arts er alles aan doet opdat je tot bij hem zou komen.
Ik heb een aantal medicijnen gekregen die lijken te werken, maar ik moet geduldig zijn omdat ik van verder  moet terugkeren. Het lijkt erop  zoals vrienden me in het begin al zeiden  dat het wel een maand kon duren eer ik er weer bovenop zal zijn. En dan zal het oppassen geblazen zijn voor de griep die in aantocht is .

Fotoboeken maken

Nu ik toch aan huis gekluisterd ben doe ik allerlei zaken die ik uitstelde  met de gedachte ” dat doe ik later wel eens”
Ja ik zit nog steeds binnen en het betert niet goed. De siroop om het hoesten te stillen hielp maar ik moest er na een paar dagen mee stoppen, kreeg teveel nevenverschijnselen. Dat hoesten is nu vooral ’s nachts,  niettegenstaande ik binnen bleef zijn de snotters groen geworden en de bloeddruk gaat de hoogte in. Allerlei brave huismiddeltjes  geprobeerd , niets helpt. Ja ik zal terug naar de dokter moeten , ik was er eigenlijk al naar toe , maar hij is in verlof! En dan was het weekend. Morgen zoek ik zijn vervanger op want ellendiger dan nu moet het echt niet meer worden.
Ik hoorde al berichten van mensen die een maand ziek waren, ’t is geen griep maar het is ook geen gewone verkoudheid. Ik denk dat mijn huisarts( die ik nog niet zo lang heb , mijn vroegere arts is gestopt) het wat onderschat heeft vooral ook omdat hij voorzichtig wil zijn wegens mijn reactie tov medicatie.

Ik dwaal af: de zaken die ik steeds maar uitstelde ben ik nu aan het doen : postkaarten en verjaardagskaarten opbergen in de respectievelijke albums , het beetje verstelwerk dat rondslingerde afwerken, verschillende laden in mijn bureau eens uitmesten…Ongelooflijk wat een mens allemaal verzamelt met de gedachte “ik kan dat ooit nog eens nodig hebben”.
Ook ben ik bezig met fotoalbums te maken. Zo heb ik er eentje gemaakt voor Marc ,mijn schrijfzoon. In september was er in de instelling( begeleid wonen) een feestje voor hem en zijn vriendin omdat ze al zolang samenzijn ( een soort lat relatie) . Ze wonen  elk in een andere home maar zijn veel samen. Er zijn toen veel foto’s genomen en ik had afgesproken met de begeleidster om er een fotoalbum van te maken. Het album is klaar en ik zou die gaan afgeven op zijn verjaardag ( 12 januari). Dat is dus niet doorgegaan , ik was er te ziek voor om de treinreis naar Lokeren te maken. Natuurlijk heb ik hem telefonisch gefeliciteerd en zodra ik beter ben ga ik hem bezoeken.

Kijk maar eens hoe gezellig het feest was. De hele gemeenschappelijk zit- en eetkamer werd versierd door andere bewoners en de begeleidsters. Het koppeltje glunderde bij de gekregen cadeautjes. Hier kijken ze in een album die ik gemaakt had toen Marc bij mij is geweest.
Het grote moment was het uitwisselen van de ringen. Zo wilden ze tonen dat hun relatie sterk was en ze na al die jaren elkaar nog steeds graag zien. Vooral familie van Jessica was aanwezig. Marc heeft geen familie meer. Ook al de vrienden die het koppel heeft kwamen van de taarten smullen!

En nu ben ik bezig om een jaarboek te maken van de maandelijkse uitstappen met de twee oud collega’s. Elke maand hebben we wel iets gedaan waar we graag nog eens op terugkijken. We zijn met die maandelijkse bijeenkomsten begonnen in 2011 .
Twee jaar terug zeiden we tegen elkaar ” jammer dat we geen album hebben van die bijeenkomsten”. Toen heb ik één groot album gemaakt van 2011 tot en met 2015. Een hele klus. En sedertdien maak ik elk jaar een kleiner album. De foto’s van 2017 zijn uitgekozen en nu kan ik beginnen met het album te maken.

In juni hebben we Gent bezocht en zijn ook de Primark ingedoken. Want dat wilden we wel eens met eigen ogen zien!
Zo nu weet je wat ik aan het doen ben terwijl ik beter niet buiten kom! 🙂

 

Còrdoba

Die ene dag in Còrdoba  hebben we veel prachtige historische monumenten gezien. Maar de stad heeft ook een bruisend hart met mooie winkelstraten en prachtige gebouwen. Het was die dag erg warm en af en toe zochten we de schaduw op en dronken we iets koels. Neen geen alcohol maar koele glazen vol ijs met frisdrank.
We zagen hier en daar fonteintjes waar je drinkbaar water kon nemen. Het kleintje wist maar al te goed hoe het water als een bronnetje kon spuiten. Hij hield  zijn “tutter ” tegen het water en wilde per sé dat ik ook eens mijn voet op het pedaaltje zette.
Vlakbij dit fonteintje was een omheining waar je een mooi overzicht had op het lager gelegen park. Aan de voet van de omheining waren slotjes bevestigd. In andere steden zoals Keulen en Düsseldorf hebben we dit fenomeen ook al gezien, daar zag je de omheining bijna niet meer.
Vlak naast de rijweg was een fietspad omzoomd met kleurrijke halve bollen. Je kon er niet naast kijken!

In de stad zagen we veel prachtige gebouwen , grote pleinen en mooie winkels.

Onvermijdelijk zijn ook de winkels waar ze waaiers verkochten. Deze waren allemaal aan de dure kant . Ook winkels met mooi kantwerk en een overvloed aan halskettingen en armbanden.

Op de terugweg naar  het station wandelden we door een park waar op  een eiland een heel groot hok stond onder  palmbomen waar eenden en duiven en andere vogels hun stek hadden. De mensen konden er niet bij . De beestjes waren wel zo slim om buiten “hun domein” aan eten te geraken!

Enigszins verwaarloosd maar deze banken met de azulejos doen  denken aan de banken van Gaudi

Achter die lange cypres  zie je het station van Còrdoba. In een grote vijver vlak vòòr het station speelde een hond in het water en zijn baasje liet hem allerlei truukjes doen. Ik had ook in het water willen springen want het was nog steeds erg warm!

Dit is het einde van het Sevilla-Còrdoba verhaal. Een onvergetelijke reis
ps: een paar foto’s uit deze reeks komen uit Sevilla. Ik heb me vergist van stad.

Còrdoba

Toen we half oktober in Sevilla waren  zijn we met de trein ook een dagje naar Cordoba geweest. Ik heb er al logjes over gemaakt maar een paar bezienswaardigheden kwamen niet aan bod want  nog geen maand later trokken we naar Wenen waar ik jullie uitgebreid over verteld heb.

Het eerste wat we in Cordoba bezochten was de Mezquita , de kathedraal van Córdoba. Een overweldigend en prachtige kathedraal.

Het was ons al opgevallen dat het in de stad zelf zo kalm was. Die dag werd San Juan gevierd  en veel winkels in de stad waren gesloten en zouden pas in de late namiddag opengaan! En dat bleek ook zo te zijn. Zoals je merkt was het in de late namiddag nog 25° !


In het historisch gedeelte waren er wel veel toeristen en de winkeltjes in de smalle steegjes waren ook open. Het steegje van de Bloemen(Calle de las Flores) is een van de populairste en iedereen wilde  eens door dit doodlopende straatje wandelen. Wij ook !

 Omdat al die straatjes autovrij waren was het er heerlijk rondwandelen en omdat het een feestdag was in Córdoba zag je veel gezinnen waandelen en ergens op een terrasje  drinken en eten( meestal gepaard gaande met luide gesprekken en veel gebaren 😉 )

Het was erg warm en deze toerist zocht een schaduwplekje op! Maar de vogels zochten eveneens de schaduw op onder een Romeinse brug.

Vlak vòòr deze Romeinse brug was er een poort, ook wel de Arc de Triomphe van Córdoba genoemd, gebouwd in de 16e eeuw. De Puerta del Puente oBrugpoort was  een belangrijke toegangspoort tot de stad

DeTriunfo de San Rafael , die een klein eindje achter deze poort ligt, kijkt uit op de Romeinse brug. Deze engel wordt gezien als de beschermer van de stad. Links op de foto zie je een stukje van de buitenkant van de Mezquita.

We wilden in Cordoba ook  het Alcázar de los Reyes Cristianos bezoeken, maar we hebben alleen de buitenkant
kunnen bewonderen! Die dag werd San Juan gevierd  en  was het voor de inwoners een feestdag. In de
voormiddag was het open geweest maar toen bezochten we de Mezquita. De buitenkant was ook al imposant om te zien.
 
 In de stad zelf zagen we de Templo Romano . Keizer Claudius gaf het bevel voor de bouw van een Romeinse Tempel in de eerste eeuw.  De tempel is gebouwd rond een centraal podium dat omringd is door zes zware zuilen.

Een beetje valse start …

Het nieuwe jaar is mooi begonnen maar een paar dagen na al het feestgedruis ben ik halfweg vorige week overvallen door een zware verkoudheid , kantje boordje bronchitis. Ik geraak er niet zo vlug vanaf omdat de huisarts voorzichtig is met medicatie wegens mijn overgevoeligheid aan medicijnen. Zelfs kindertoepassingen werken zodanig dat ik er suf bij loop. Lastig, maar het weerhoudt me niet om binnenshuis allerlei karweitjes te doen zoals het kerstgerief opruimen om dan terug op de zolder te steken.
Alle kerstversieringen zijn al weg maar het langst heb ik gewacht met het afbreken van de kerstboom omdat Vlekje zo graag onder boom ligt. Tevreden was ze niet toen ik bezig was, ze ging demonstratief op de zetel met haar rug naar me toe zitten !
Flappie, de buitenpoes (komt al verschillende keren binnen en slaapt op de andere zetel) die trekt zich van het gebeuren niks aan! Toch zal het een buitenpoes blijven, ze komt en gaat als het haar belieft.

 

Typische houding als er haar iets niet zint.

Flappie stoort zich nergens aan.

 

Afscheid van Wenen

Ook geluisterd naar het Nieuwjaarsconcert  op Nieuwjaarsdag ?
Als passende afsluiter van onze citytrip naar Wenen een paar foto’s van het gebouw waar dit concert( en ook andere natuurlijk) plaats heeft. Een geleid bezoek moet je op voorhand aanvragen en daarvoor ontbrak ons de tijd.

De Wiener Musikverein is het concertgebouw van Wenen, waarin zich de beroemde Grote Musikvereinssaal bevindt. Deze zaal geldt als een van de mooiste en akoestisch beste zalen van de wereld.

In de omgeving van het concertgebouw vind je op de voetpaden tegels met- in een ster -de naam van beroemde namen uit de muziekwereld. Ik heb er een paar in een collage gestopt.

Het einde van onze citytrip kwam in zicht en met de trein vanuit Wien-Mitte reisden we naar de luchthaven. De bagage hadden we ’s morgens in het station waar een incheck dienst was van de luchthaven al kunnen afgeven en we kregen die in Brussel terug. Wat een gemak!
Onder een winterzonnetje vlogen we terug om in een koud en kletsnat Brussel-Zaventem aan te komen. De mooie dagen zijn een warme herinnering geworden van deze reis en van de vriendschap onder ons zessen!!
Op naar de volgende reis in 2018 !!