Naar de kapper in tijden van corona

Ik had bij de eerst lockdown pech.  Ik had toen een afspraak bij de kapper precies op de dag dat alles sloot!  Dus niet knippen en in krulletjes leggen… Maar de kapster was wel zo attent dat ik als één van de eersten werd uitgenodigd om langs te komen toen ze haar kapperszaak weer mocht openen
Bij de tweede lockdown was ik toe aan een fatsoeneer beurt  toen alles weer op slot ging.
Nu duurt dat op slot gaan al een tijdje en het einde is nog lang niet in zicht. Ik kan wel goed mijn plan trekken en vroeger toen mijn haar nog  lang was knipte ik het zelf. Een neef die kapper was had me enkele trucjes aangeleerd. Nu is mijn haar echter redelijk kort en zodanig gekapt dat ik niet zomaar mijn haar recht toe recht aan kan afknippen.
Ik kan als zovelen de grens oversteken en in Nederland naar de kapper gaan, maar ik wil dat bewust niet doen. Mijn vriendin heeft een paar kappersscharen meegegeven en ik ben begonnen met knippen. Het is me aardig gelukt  ,vind ik toch. Vandaag heeft vriendin in mijn hals wat bij geknipt . Blijkbaar geen al te rechte lijn!

Ik durf in elk geval terug buiten komen zonder een muts op te zetten 🙂

 

 

wandelen op een zonnige namiddag!

De dag dat ik de mooie zonsondergang fotografeerde toen ik bij de beide kanalen in Oostkerke kwam was ik eerst naar Brugge( St Kruis) gereden om samen met twee schoolvriendinnen ( op behoorlijke afstand van elkaar) te wandelen in de omgeving waar de ene vriendin woonde. Voor mij was het een kennismaking met een mooi wandelgebied.
Aanvankelijk wandelden we langs het Zuidervaartje . Er is naast het Vaartje een breed pad zowel voor fietsers als voetgangers. Niet zo ideaal want die namiddag waren er enorm veel fietsers en als je niet echt op het randje wandelde hoorde je voortdurend rinkelende fietsbellen. Eigenlijk niet zozeer dat we de weg versperden maar  meer  om er ons opmerkzaam te maken, dat ze naderden. Ik wenste dat ik daar met mijn fiets was( maar moet nog wat geduld oefenen ,zucht) Dit komt uit op de Damse vaart en dan nog  een stukje verder rijden op het fietspad langs de Damse vaart, dan kom je in Damme. Mooi einddoel  !

 

De bomenrij links op de foto staan aan de Damse vaart en de bomenrij in de verte zijn de twee kanalen waar ik later de zonsondergang op de foto zette. Zover wandelden we niet ,we sloegen naar rechts af , op de hoek was een pleintje met banken waar je coronaproof  kon uitrusten. Rusten ? Daarvoor waren we nog maar te kort aan het wandelen.

Dit plakkaat kom je ook niet overal tegen. Ik vraag me af of er daar wel  honden mogen meewandelen! Een manège was er in de buurt dus dat paard moest toch ergens kunnen wandelen!

Langs dit pad is het woon en zorgcentrum Van Zuylen gelegen met aan de ingang een kunstwerk in Cortenstaal.

 

Wat mij het plezier deed waren de kinderen die met een monitor aan het spelen waren . Gelukkig was de maatregel versoepeld en mochten de kinderen terug naar buiten .

En dat deden ze op de olifantenglijbaan en glijden langs een kabelbaan

Eén meisje zag dat we foto’s aan het maken waren en ze riep dat ze het nog eens zou doen voor ons.

Het natuurlijke en mooie was dat er boomstammen werden gebruikt om de kabel aan op te hangen.

Wat verder een oud boerderijtje en aan de zijkant lag een petanque baan. Zo te zien werd er al lang niet meer op gespeeld.

De schoutsgroep Don Bosco hoopte veel wandelaars te zien langs wandelen want ze stonden er met een standje om aardbeien -en bessenconfituur te verkopen. Om een grote toeloop de baas te kunnen was er een parcours aangeduid. Maar niemand te zien. Mijn vriendin en ik volgden de pijltjes en kochten elk een potje confituur. ( en ondertussen heb ik de bessenconfituur al geproefd en ze is echt lekker ). Duimpjes omhoog voor onze steun 🙂

Ook konden we in een stukje bos wandelen op onze terugweg…

wandelden we door een woonwijk, liepen langs een gracht waar het water naar het Zuidervaartje vloeide en bewonderde ik mooi geknotte knotwilgen. Ze doen me denken aan de knotwilgen indertijd die het voetpad afzoomden. De knotwilgen zijn allemaal verdwenen omdat ze de dallen van de voetpaden omhoog duwden en niemand nog deftig kon wandelen al zeker niet met een kinderwagen. Nu staan er esdoorns en binnenkort is het weer van dat. Denken ze niet na op de groendienst?

Overal op de paadjes en het gras afgevallen bladeren. Niemand heeft het gezien ,ik heb er eens flink in gerommeld met mijn voeten. Leuk toch om bladeren met je schoenen op te scheppen en in de lucht te gooien. Het kind werd wakker in mij  🙂

En hier kwamen we terug aan het Zuidervaartje.

Het werd al schemerig maar niet genoeg donker om deze boom met een slinger van lichtjes te kunnen bewonderen.
Einde van een mooie wandeling .Toen reed ik huiswaarts waar ik nog even een mooie foto kon maken van de ondergaande zon.( zie een vorig lopgje)

Sinterklaas

Agenda – Fronik Buurtboerderij

Sinterklaas heeft het wat moeilijk om dit jaar overal op tijd te zijn. Gezien zijn leeftijd moet de man zelf al opletten  om gezond te blijven. Ik heb hem dan ook niet veel gevraagd . Hij heeft toch aan mij gedacht en  ik vond vandaag in mijn schoentje een mooie jutezak met mandarijntjes en een klein beetje snoep. Er lag een kleine nota bij….Deze jutezak met mandarijntjes zodat je wat meer fruit kan eten en niet meer zoveel chocolade..”.

Maar wat doe je dan als je op de koffie bent uitgenodigd en er wordt een mooi gebakje van de Sint voor je neus gezet. Ik kan de Sint toch niet voor het hoofd stoten ?

“Sinterklaas  dank je wel “

 

Zonsondergang

Met de kleurloze grijze en mistige dagen van de voorbije week zou je bijna vergeten dat er ook nog mooie en redelijk zonnige dagen langskomen. Zo was ik vorige zaterdag op wandel in Brugge ( St Kruis) op… een zonnige namiddag 🙂 .
Ach de foto’s toon ik hier nog wel…moet ze nog nakijken. Maar wat ik me van die dag het meest herinner is de zonsondergang toen ik naar huis reed. Ter hoogte van de “Stinker en de Blinker” (resp. Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal ) heb ik mijn auto geparkeerd  vlakbij de twee kanalen. Er waren veel fietsers en zelfs wandelaars die langs het Leopoldkanaal  fietsten /wandelden. Her en der stonden ook wat auto bij het begin van de wandel/fietsweg en zelfs tussen de twee kanalen die gescheiden zijn met een smalle dijk. Het pad naast het Leopoldkanaal is na onderhoudswerken aantrekkelijk gemaakt  en nodigt uit tot wandelen /fietsen.

Ik ben niet tot het andere kanaal gegaan om foto’s te nemen. Leek me wat gevaarlijk omdat er veel autoverkeer was op dat moment( allen terug naar huis na een wandeling ergens op een zeedijk  😉 )en er maar een smal paadje langs de autoweg loopt. De weg neemt aan weerszijden een bocht en daar misrekenen de autobestuurders zich wel eens.  Het bewijs zie je aan de linten

zicht van het Leopoldkanaal richting Damme links ligt het Schipdonkkanaal.

Zicht richting Zeebrugge hier rechts ligt het Schipdonkkanaal

Naast het kanaal een brede goed onderhouden fiets/wandelweg ( hier richting Zeebrugge)

zicht richting Damme

En toen ik me omdraaide zag ik- naar Brugge toe -een pracht van een zonsondergang met een nevelige ondergrond.
Daarom had ik de rem toegetrokken om dit beeld te kunnen maken.

Bouwwoede

Er is ook nog een andere bouwwoede in mijn omgeving : afbreken van huizen om er nadien een nieuwe te bouwen. Een woning van ongeveer 30 jaar oud werd op één dag tijd volledig afgebroken. Een gezin met drie kinderen heeft er gewoond en verliet het al jaren geleden om kleiner te gaan wonen. Andere bewoners kwamen en gingen en nu willen de nieuwe eigenaars een volledig nieuw huis bouwen.

Vrijdagavond laat hoorde ik een tijd lang enorm lawaai buiten . Ik dacht dat de buren iets aan het lossen waren  en gaf er verder geen aandacht aan.
Maar zaterdagochtend rond 7.30 uur werd ik gewekt door een geluid dat ik niet kon thuis brengen.  Zeker geen grasmachine en ook niet een machine om hout te zagen. Het leek eerder op ijzeren platen die met een dreun neergegooid werden. Ik kroop( bijna letterlijk want ik ben echt geen matinaal mens) uit mijn bed en trok het rolluik in mijn slaapkamer omhoog. Ik kon mijn ogen niet geloven. Daar stond een enorme bulldozer met grijparmen de muur van de woning twee huizen verder te bewerken.

Nu snapte ik dat de avond tevoren damplaten werden gelost en machinerie om dan ’s morgens vroeg de beuk erin te slaan !
En het ging er  nogal heftig aan toe: draden en balken en boilers en chauffage elementen en poutrellen… Alles werd er uit gesleurd en op een camion geworpen. Dan volgden de muren die met grijparmen werden losgewrikt en eveneens op enorme camions werden gedropt.

Het was zaterdag mooi weer en ik ben het huis uit gevlucht om te ontsnappen aan dat vreselijke geluid. Ik ben gaan wandelen met een schoolvriendin in Brugge. Dat laat ik een volgende keer zien.
Vòòr het donker werd kwam ik weer thuis en kon zien dat het huis volledig was afgebroken. Zelfs de hoge dennen die als uit de voegen gegroeide afsluiting dienden waren afgerukt. Eén zielige boom midden in de tuin hadden ze laten staan.

Vandaag maandag is er de hele dag verder opgeruimd . Het was een aan en afrijden van enorme grote camions.  Morgen ga ik eens kijken en voeg er dan een laatste foto bij.

update 1.12.2020

Ik ben deze namiddag gaan kijken .Alles is netjes opgeruimd en de dennen zijn  gezaagd en liggen gestapeld. De werken voor een nieuwe woning kunnen beginnen ! Het voelt toch vreemd aan dat na al die jaren een woning op twee dagen tijd totaal verdwenen is . Alleen de herinnering bestaat nog.

de N49

Toen ik op wandel was in mijn eigen omgeving kwam ik uit op de Natiënlaan ,de grote invalsweg naar Knokke-Heist. Alle weekends is het erg druk in de voormiddag richting zee en in de namiddag richting binnenland.
Tijdens de zomermaanden is het voor de inwoners aan de rand van Knokke-Heist dikwijls een probleem om ergens te geraken in de gemeente zelf maar eveneens om er weg te geraken richting binnenland. Je went daar nooit aan want je moet dikwijls denken ” hoe rijd ik van hieruit( thuis) het best om niet te veel hinder te ondervinden. ” En dat is al lang zo. Toen opa nog leefde ( en hij is ondertussen al  8 jaar overleden ) geraakten we na een bezoek aan de dochter die toen in het centrum woonde met moeite terug thuis. We namen niet eens die fameuze Natiënlaan maar de oude verbindingsweg van Knokke naar Westkapelle. Wat een ritje van 5 minuten moest zijn werd er eentje van driekwartier. Veel chauffeurs hadden die alternatieve weg ontdekt om vlugger uit de stad weg te geraken ,maar ze vergaten dat ze weliswaar een paar km verder terug op de Natiënlaan kwamen . En er was nog een andere weg dwars door de polders die eveneens leidde naar datzelfde kruispunt. Ik woon aan de rand van het centrum en meestal gebruik ik de fiets maar nu mag het even niet na mijn operatie.

Dus ik kwam uit op de Natiënlaan waar ik de ondergaande zon nog mooi kon fotograferen.

Ik dacht nu ik hier toch ben laat ik maar dat stuk eens te voet doen tot aan de verkeerslichten en daar dan weer afdraaien naar huis toe. Ik zag al onmiddellijk een heleboel verkeersborden . De auto’s moeten tijdens de werkzaamheden heen en terug op één baanvak rijden . Om dan na een paar honderd meters terug op het juiste baanvak verder te mogen rijden.

Zolang het nog helder is lijkt het eenvoudig. Maar eenmaal de duisternis is ingevallen rijd ik daar toch met een klein hartje. Je merkt dat iedereen ook wat behoedzamer rijdt.

En hier kom je aan het kruispunt waar  grote werken een aanvang hebben genomen.
Er wordt nl een balkonrotonde gebouwd en die werken gaan meer dan één jaar duren. Verkeerslichten aan het kruispunt verdwijnen en voetgangers en fietsers gaan onderdoor kunnen en het autoverkeer bovengronds. Twee balkonrotondes op nog geen km van elkaar. Die eerste bezorgt al problemen bij druk verkeer wat gaat deze in de toekomst betekenen. Een druk kruispunt : naar het ziekenhuis, de parkbegraafplaats en het industrie terrein aan de ene kant en een verbindingsweg naar een grote woonwijk , naar Sluis en de oude verbindingsweg naar Knokke aan de andere kant. Elke dag ellenlange files op de spitsuren…en nu is het zoeken om op je werk of thuis te geraken.

Op een weekend werden er betonnen blokken gelegd zodat we niet meer over het kruispunt konden komen. Tot bij mij hoor ik de slagen van een  heimachine wat me doet terugdenken aan de werken indertijd aan de A11 waar het maandenlang het dagelijks lawaai was! Eenmaal de A11 af was en de hinder verleden tijd waren we die ongemakken als verkeershinder en omrijden vlug vergeten. Dan denk ik” ach al het ongemak wat we nu ondervinden zal ook wel vlug vergeten zijn als de werken zullen klaar zijn”. Of deze vernieuwing  een verbetering wordt moeten we afwachten

Zoals de auto op de onderste foto kunnen wij enkel richting Knokke rijden om dan halverwege op een tijdelijk aangelegde rotonde terug  richting binnenland te rijden. Er kan nog voor de optie gekozen worden om richting Sluis te rijden en dan af te draaien op de weg Sluis-Westkapelle. Een flinke omweg.

De gevolgen zijn in de omgeving van deze werken al zichtbaar: een grote meubelzaak is al vertrokken( de zaak zal minder goed te bereiken zijn ) ,verschillende villa’s zijn al verkocht of staan te koop( hebben een flink deel van hun tuin moeten afstaan).

Ik ben dan verder naar huis toe gewandeld waar de lichtjes van de kerstboom me verwelkomden!

wandelen in eigen omgeving

Naar het goede voorbeeld van een vriendin die dagelijks een wandeling maakt  nu ze na een val met haar fiets niet kan fietsen, deed ik zondag ook een wandeling in mijn buurt. Zij kan nu niet fietsen omdat ze haar schouder heeft gebroken en ik mag na mijn operatie tot nader orde van de arts niet fietsen. Dus is er wel een beetje een gelijkenis en we plannen om samen eens op wandel te gaan dan moet ik wel naar Brugge rijden want zij kan evenmin met de auto rijden.

Het was de voorbije zondag niet bepaald het ideale weer  om te wandelen , de  hele dag was het al aan het miezeren. Maar toen ik mezelf bijeenraapte en me klaarmaakte om eens naar buiten te gaan, bleek het gestopt met regenen en was het best aangenaam om te wandelen.  Ik kwam noch mens noch dier tegen, ik denk dat iedereen er tegenop zag om met zo’n weer buiten te lopen. Maar zoals ik al schreef, het was wonderbaarlijk plots gedaan met regenen en ik kreeg er werkelijk een wat positief gevoel door.

Ik kan van bij mij thuis alle richtingen uit en ik zette de pas er in. Niet zover van huis liep ik langs een driehoekig pleintje en herinnerde me dat de jongens samen met de andere kinderen uit de buurt( lang geleden waren veel jonge gezinnen met kinderen in de wijk komen wonen) tussen de bomen boomhutten hadden gemaakt met paletten. Er was toen veel meer ondergroei en het pleintje oogde niet zo kaal.
Maar zoals alle kinderen werden die boomhutten hele constructies en maakten ze er op dat driehoekig pleintje één groot kamp van. Gelukkig was het toen nog niet zo bewoond rondom het pleintje maar toch waren er mensen die de kinderen wegjoegen. Eigenlijk jammer want ze deden er niets verkeerd. Niet alle mensen hebben zo graag lawaaierige kinderen in hun buurt.

Ik draaide rechtsaf en keek over de hele lengte van deze dreef (alle straatnamen in de wijk eindigen op dreef: allemaal bloemen , planten en bomen namen)  tegen een witte afsluiting aan die betere tijden heeft gekend. Toen ik hier kwam wonen stond er een langgevelhoeve met opzij dwars erop  een heel grote schuur. De hoeve werd verkocht aan een politicus die de hele zaak restaureerde en in een gedeelte ervan een concierge woning maakte. Hij kocht ook nog een paar loten grond erbij zodat de hele straat aan één kant zijn eigendom was .

In die periode waren er daar regelmatig feestjes en elk jaar tijdens de zomermaanden was er een buitenfeest waarop de hele buurt werd uitgenodigd op een drink. Voor de kinderen kwam er een ijskar en of die succes had ! Toen kenden we enkel de ijskar die de weekends al klingelend in de buurt rondreed. Ik herinner me nog goed dat mijn kinderen al joelend naar huis kwamen gelopen” ma kom toch ook naar de boerderij  , de buren zijn daar ook”  Ik woonde nu niet echt in de onmiddellijke buurt  maar ik zou er ook welkom zijn geweest daar ben ik zeker van.
Dat jaarlijks zomerfeest herinneren de kinderen zich nog goed.

Later werd het hele domein verkocht en een bouwfirma ging er een 8 tal villawoningen met zwembad opzetten. Daar is nooit iets van terecht gekomen. Niemand die weet wat er is gebeurd. De reclamepanelen met foto’s van de villa’s zijn allang verdwenen en voor de veiligheid moest de eigenaar( wie die ook is) een hekken plaatsen aan de straat zijde.  Er zijn al veel planken gesneuveld en daarachter is het nu een en al wildernis.

De tuin waar ik 18 jaar lang heb op getuinierd paalt aan de achterzijde van dit domein. Daar was een grote vijver en we mochten er water uitputten om de moestuin te begieten. Ik heb daar menig emmertjes water uitgeput. De tuin situeerde zich achter de roestkleurige boom. En elk voorjaar heb ik bossen paaslelies geplukt die rond de vijver bloeiden. Ach daar deed ik niemand kwaad mee, want de boel was afgebroken en verlaten.

Het enige wat overgebleven is en dan nog in een lamentabele toestand is de inrijpoort . Tevens ook de enige ingang tot de vroegere boerderij.
En om naar de woning en de stallingen te gaan moest je door de grote schuur waar indertijd alle landbouw materiaal stond  en later  koets, grasmaaiers , auto’s.

Ik wandelde de straat uit en zag een mooie zonsondergang. Morgen vertel ik waar ik op uitkwam.

De zee

Gisteren was het ideaal weer om een wandeling te maken op het strand. De zon was er en er was praktisch geen wind. Ik reed  in de namiddag naar de Lekkerbek. Het verste punt waar je met de auto tot bij het strand  kan rijden. Wil je tot aan het Zwin wandelen dan moet je met de fiets verder rijden of te voet verder wandelen op de smalle zeedijk.. Tijdens de week kan je daar gemakkelijk je auto kwijt en heb je gewoon de helling op te stappen tot op de zeedijk.

Ondertussen was de zon verdwenen maar het was toch gewoonweg genieten van het strand ,de kabbelende zee en het zicht op de duinen. Het was geen helder weer en dan -vreemd genoeg- zie je dikwijls de hoge gebouwen in Vlissingen(nl) .
Het was eb en dan is het strand uitgestrekt en moet je een eind lopen tot aan de waterlijn.. Weinig wandelaars en zelfs weinig baasjes met hun hond  want daar mogen ze vrij lopen… de honden hé 🙂

Ik zag een paar vissers en ging kijken . Ze waren juist al hun materiaal aan het verzamelen. Eén man herkende ik . Ze waren allen afkomstig uit de gemeente en waren van ’s morgens 10 uur aan het vissen. De vangst was niet denderend geweest en de man  die juist de laatste vis had binnengehaald toonde zijn vangst. “t Is maar een kleintje.”
Hun lijnen moeten ze van de rand van het water een 100 meter ver in zee werpen om vis te kunnen vangen. Het was toen 16 uur en ze sloten de dag af. Ik wenste hen nog een fijne avond toe.

Op het strand lagen enorm veel mosselen  en allerlei kleine oesters en krabben. Zelfs op de golfbrekers zaten veel mosselen op de rotsen. Toen ik nog klein was gingen veel mensen mosselen plukken op die golfbrekers. Later is dit wegens gevaar voor de volksgezondheid verboden

De golfbrekers waren glibberig door het zeewier. Ik ben maar een einde terug gewandeld tot waar de rotsen niet meer zo glibberig erbij lagen

De duinenrij naar het Zwin toe die indertijd bij de Sinterklaasstorm op 6.12.2013  fel zijn afgekalfd. Als je deze foto en de vorige foto naast elkaar zou leggen dan zie je een pracht van een roze lijn die de avond aankondigt;

En die roze lijn loopt verder door over de rustig deinende zee

In de verte zag ik het beeld staan van een menselijk figuur ,een kunstwerk van Gormley (klik) op het verste punt van een golfbreker. Het beeld is enkel bij eb helemaal te zien. Eén keer ben ik tot op een tiental meter  bij het beeld geraakt en dan nog moest ik op de rotsen in het water stappen om zover te geraken. Ik begrijp nu niet hoe ik dat toen gedurfd heb!  Er zat een meeuw op het hoofd van  het beeld,  die hoort wel niet bij het kunstwerk.

Een verlaten surfers Paradise. ’s Zomers krioelt het hier van mensen die alle vormen van surfen leren en beoefenen.

Langs dit gebouwtje wandelen de meeste strandbezoekers  naar het strand en terug. Die dag zijn er blijkbaar al veel mensen langs gewandeld.

En vòòr de duisternis inviel reed ik door het bos terug naar huis. Je kunt hier in feite niet parkeren maar ik heb de auto gezet  dicht bij een rustbank aan de kant van de weg .

Het was echt genieten en het heeft me weer energie gegeven!

Wandeling in mijn wijk.

Ik moest deze week naar de apotheek. De apotheek is niet zover van mijn deur en toch neem ik meestal de auto omdat ik dat combineer met andere boodschappen doen. Deze keer deed ik het  te voet. Het was een zonnige voormiddag en ik koppelde er een wandelingetje aan vast . Ik wilde wel eens zien  waar die grote kraan stond die nu al een paar weken mijn uitzicht  vanuit mijn keukenraam bepaalt.

Ik wandelde na het bezoek aan de apotheek langs het brede fietspad richting Sluis. Een voetpad is er niet . Wellicht dacht het gemeentebestuur dat er op dit stuk weg geen wandelaars zouden lopen. Maar je ziet er van langsom meer en meer mensen wandelen . Er staan wel villa’s maar er zijn nog grote delen waar geen woningen staan en waar je een ruim zicht hebt op velden en weiden en in de verte  de kerktoren van Knokke ziet en ook een massa bouwkranen die het uitzicht bederven

Ik wandelde dus netjes aan de kant van het fietspad  langs een boomgaard waar stokoude fruitbomen staan.

Sommige bomen hebben veel dode takken en toch groeit er nog fruit aan nl appels.

Deze leiding is de oorzaak geweest dat de weg een tijdje was afgesloten en we enkel via de Natiënlaan naar Sluis konden rijden en dat de mensen komende van Cadzand een andere route moesten nemen. Want op het kruispunt werd een rotonde gemaakt. En dat allemaal naar aanleiding voor de aanleg van een grote rotonde op de Natiënlaan. Het is nog niet genoeg dat er een grote balkonrotonde is in Westkapelle die aansluit met de A11 . Nu wordt er een beetje Knokke waarts nog eentje gemaakt. De werken zijn gestart en we moeten nu al uitkijken hoe we moeten rijden en omrijden!! Die werken zullen langer  dan één jaar duren.

Een heel eind in de weide ( foto is door inzoemen niet zo scherp)zitten twee ooievaars op een daar geplaatste paal. Deze palen staan hier verspreid in het landschap. Op de meeste palen is er een nest gebouwd door de ooievaars.

Ik liep langs een leegstaande villa. De bewoners waren lieve mensen die hier na het pensioen van de man ( een zelfstandige schrijnwerker ) kwamen wonen. Ze hadden een gehandicapte zoon voor wie ik nog de nodige formaliteiten heb gedaan om financiële hulp te bekomen. Zouden deze mensen nog leven en wat is er van de zoon geworden ?

 

Een nieuwe villa op het  stukje grond waar ik samen met de eigenaar van de grond 18 jaar heb getuinierd. Het doet wel iets om daar waar ik jaren heb doorgebracht om aardappelen te telen ,en tomaten ,prei ,selder ,bonen …en nog zoveel meer te zaaien en te planten  en ook klein fruit als frambozen, aalbessen, braambessen, stekelbessen en aardbeien…
De kinderen en later de kleinkinderen  kwamen helpen en niet te vergeten de uren die ik er versleten heb met praatjes te slaan met buren en voorbijgangers wonende in de wijk. Mijn grote groententuin was een uitlaatklep voor mijn job die geestelijk veel van me vergde. Mooie herinneringen…

En de kraan heb ik gevonden  in een straat niet zover van waar ik woon. Het huis dat er stond is afgebroken en er wordt een nieuwe woning opgebouwd. De bewoners zijn gestorven. De man( vroeger een bakker)en zijn vrouw ( die meehielp in de bakkerij) zijn hier ook komen wonen toen ze op pensioen gingen. De man deed zijn dagelijkse wandelingetje in de wijk  steeds met zijn handen op zijn rug en altijd klaar om een babbeltje te slaan. In de straat zag ik een stukje trottoir vol met mos . Gevaarlijk glad !

’t was een heerlijke wandeling vol herinneringen aan vroeger.  Zal ik zeker nog doen, want toen we een hond hadden deden we grote wandelingen in de omgeving.

Een afgesloten hoofdstuk

Vandaag definitief afscheid genomen van de… zomer !
Er kunnen nog mooie dagen komen maar we moeten ons geen illusies maken dat we nog zomermeubilair  nodig hebben of parasols. Een lichte tuintafel had ik al afgebroken en binnengezet in het tuinhuis maar dan meer uit voorzorg toen storm Odette hier rond raasde. De tuinstoelen had ik toen in elkaar geschoven want anders zouden die gegarandeerd door de tuin zijn gevlogen. De zware houten tuinstoelen heb ik al jaren terug aan de oudste zoon gegeven. Zowel opa als ikzelf hadden  moeite om die te verzetten. Daarom kochten we lichte tuinstoelen. De ligzetels waren niet zo zwaar en die hebben we gehouden.

De poetshulp was hier en samen hebben we in het tuinhuis alles netjes opgeborgen. De tuinkussens in de hoezen gestopt, de stoelen binnengezet. De ligstoelen eveneens. De zware tafel mag gerust buiten blijven staan die kan tegen een stootje.

De grasmachine werd  netjes met een zeil ingepakt . Moest het nog een periode droog blijven dan komt de tuinman wel even langs om het gras nog eens af te rijden. Zelf zal ik met dat karweitje nog moeten wachten tot volgend voorjaar.

Op de rekken is alles opgeborgen wat nodig is om de tuin te onderhouden van materiaal tot meststof, sproeimiddelen tegen onkruid en de verzorging van planten en bloemen en groenten.

De tuin gaat in winterslaap. Baasje niet die bereidt zich al voor op de volgende lente. Alleen maar kijken in catalogi om te zien wat er volgend jaar voor nieuws kan gezaaid worden of aangeplant.