Zoute Grand Prix bis

Zondagvoormiddag was het weer goed en ik ben in mijn democratische auto gesprongen om in Heist de Zoute Gt Sprint te bekijken. Wat een power zit er in die wagens ! Zoals de sprint voor de Old timers is er ook een sprint voor de GT wagens.
Geen regen gezien zoals op vrijdag voor  The Flying 1/4 mile en bijgevolg was er enorm veel volk op het korte parcours om deze wagens te bewonderen.
Tentjes van de plaatselijke handelaars zorgden voor een natje en een droogje in de straat naast het parcours. Ook de auto’s die hadden deelgenomen ” slenterden” terug door deze straat en konden van nabij bewonderd worden.

Zelf heb ik rondgelopen om de wagens van verschillende kanten te kunnen zien. Het best ging het toen ze in een rij stonden te wachten om het snelheidsparcours af te leggen.
De auto’s waren het doel maar de middelen om tot bij die auto’s  te geraken waren vooral fietsen !!! Overal stonden fietsen geparkeerd. Een jongen dacht wellicht dat hij met een GT reed zoals hij zijn Quad startte!! En in de lucht werd het gebeuren gevolgd door een drone!

Een klein overzicht van de deelnemende auto’s :

Het enige voertuig dat gedurende deze sprint door Heist kon rijden was …de tram .
Zelfs de bolides moesten halt houden voor de tram! De deelnemende auto’s staan aan te schuiven om één voor één het parcours af te leggen . De quad maakt nog meer lawaai dan de brullende motoren van de auto’s!
De drone hield het gebeuren in de gaten.

Wil je meer weten over dit gebeuren ? Bekijk dan de blog met foto’s en filmpjes:  klik

Zoute Grand Prix

 

Van donderdag 5 tot zondag 8 oktober is het weer één en al auto in onze mondaine badplaats  en wat voor auto’s 😉

Ik ben al elk jaar één dagje  gaan kijken  want er is elke dag wel iets anders te beleven. Maar dit jaar moet ik toch even passen. Ik ben flink verkouden geweest en aan de beterhand en het is voor mij niet geraadzaam om in dit mottige weer lang buiten te lopen. Regenbuien met af en toe wat zon. Maar wanneer de regenbuien ophouden weet je niet , meestal is het tegen de avond en dan valt er niets meer te beleven. Daar bovenop nog flink veel wind.

Donderdag kon je al de deelnemende auto’s bewonderen in de Kustlaan en de Zeedijk. De volgende dagen was/is er wel telkens iets anders te beleven.

Gisteren was ik op de koffie bij Julia en toen kon ik een aantal auto’s vanop haar balkon op de foto zetten. Ze deden een rally en kwamen door haar straat. Ook van bij mij thuis hoorde ik ze- een straat verder- rijden want die auto’s maken nogal wat lawaai als ze optrekken.

Vandaag, zaterdag,  deden ze een toer in Zeeuws Vlaanderen tot in Yerseke . Zouden ze daar ook mosselen gegeten hebben ? Ik was even bij dochterlief in Middelburg(B) en toen ik wilde wegrijden vlogen er verschillende bolides voorbij  terug naar hun standplaats aan het Albertplein.

Ik wist dat ze op vrijdag de fameuze The FLYING ¼ MILE deden in Heist: een snelheidsproef op korte afstand. Maar het miezerde zo en ik bleef maar wijselijk thuis. Ik wist dat een vriend bij de senioren, zelf fotograaf en autoliefhebber , er heen zou gaan en ik kreeg de volle toestemming om zijn foto’s te gebruiken. Ze staan online voor allen die interesse hebben. Dus heb ik er hier een aantal overgenomen. Hij had 70 foto’s van deze Flying 1/4 mile genomen!!  Of er belangstelling was zie je op de onderste foto. In de loop van de namiddag was het gelukkig opgehouden met regenen ,gelukkig maar zowel voor de bestuurders als voor de kijkers.

Zondag, morgen dus, kun je op 14 verschillende podia de nieuwste modellen van super luxe wagens bewonderen , dan is er nog een concours d’ élégance  van de wagens langs de zeedijk  en nog een tijdrit vlak na de middag. Hopelijk zit het weer een beetje mee ,want ik zou  die auto’s die je anders toch zelden op de wegen tegenkomt  graag eens in werkelijkheid willen zien.

garnalen

Ze zijn onbetaalbaar aan het worden !

Gelukkig heb ik een buurman die één keer per week in alle vroegte naar de vismijn gaat en daar rechtstreeks aan de vissers garnalen koopt.( De vissers mogen hun eigen deel verkopen). Ik betaal 10 euro voor een kilo en dan zet ik mij aan het werk om ze te pellen. Een werkje van anderhalf uur voor 1  kilo. Er zijn garnaalpelsters die er een uurtje over doen , maar ik ben al blij dat het me lukt.
Ik hoorde van de poetshulp dat ze deze week in een viswinkel gepelde garnalen zag liggen aan …40 euro te kilo. Omdat ik haar niet onmiddellijk geloofde keek ik de dagprijs na op internet en daar zag ik prijzen staan van meer dan het dubbele!
Straks kun je de garnalen per stuk kopen!!! Ik denk over te schakelen op kreeftjes 😉

 

Beisbroek

Na twee dagen bezig te zijn geweest verleden week met plukken en kuisen van druiven ,van sap trekken en bokalen vullen met druivensap , trakteerde we onszelf met de andere dag met een boswandeling.
Verleden jaar waren we op de  laatste donderdag van oktober gaan wandelen in het bos rond  het domein Beisbroek

Beisbroek is een 98 ha groot groendomein, opengesteld als wandelgebied. In het centraal gelegen kasteel vind je het natuurcentrum en de volkssterrenwacht. We bezochten vroeger al eens het natuurcentrum en ook de sterrenwacht. Deze keer wilden we gewoon wandelen in het bos. Der twee dagen dat we met de druiven aan het werk waren konden we zelfs op het terras de druiven kuisen. Maar de dag dat we wilden wandelen was het al een stuk minder mooi weer en begon het ook nog te regenen toen we uit de auto stapten. Gelukkig was het maar een korte bui en verscheen de zon nadien en ze bleef  tot we terug op weg waren naar huis! Dat was nu eens een meevaller.
Blijgezind dwaalden we door de dreven  en zagen we overal paddenstoelen. Ik heb helemaal geen kennis van paddenstoelen , ik zou raad moeten vragen aan Mizzd die er héél veel over weet.

 De koepel van de Volkssterrenwacht Gelukkig was  het maar een korte regenvlaag en Julia raapte meteen kastanjes op! De regen was niet doorgedrongen in het bos en zoals je merkt scheen de zon tussen de bomen.

Kaart van de planeten die er als een beeld neergezet zijn. We kwamen beelden tegen van de Beeldenroute ,maar deze kant zijn we niet uit gegaan.We zagen bomen die stormweer niet hadden overleefd of afgestorven waren.  Overal paddenstoelen We kwamen op een heel andere plaats  op een weg uit.
Julia stelde voor om op onze stappen terug te keren maar dat zag ik toch niet zitten na een uur wandelen.
Als er een asfaltweg is dan moet die ergens naar toe leiden , dus vroeg ik het aan andere wandelaars.We waren amper een paar honderd meters verwijderd van  het bezoekerscentrum, oef !
We gingen op het terras van de tearoom zitten met zicht op het bezoekerscentrum en bestelden ons
een koffie met warme appeltaart en een bolletje ijs
( ik kreeg twee bolletjes !)en Julia een hele hoop slagroom!
Gelukkig waren de parasollen open want de ene noot na de andere viel op de parasol!
Toen we opstapten werd alles op het terras opgeruimd
en de parasollen gingen dicht want de zaak sloot rond 17.30uur.

Op weg naar de auto zagen we nog dit bijenhotel.

Mariagrot Onze Lieve Vrouw in ’t Veld.
We reden langs een andere weg terug naar huis en kwamen deze grot
midden in het bos in de omgeving van Beisbroek tegen .
Het stond er vol brandende kaarsen . De kaarsen moet je wel zelf meebrengen

Trein fotografie

Op de terugreis van  Lokeren naar Knokke heb ik me beziggehouden om foto’s te maken vanuit de rijdende trein . Ik had mijn krantje al gelezen op de heenreis en verschillende artikels uit de bijlage van de weekendkrant ook.
Dikwijls als het rustig is op de trein hou ik me bezig met foto’s maken . Ik zat op de bovenverdieping van de dubbeldektrein en er waren weinig passagiers … want ik vind het vervelend dat mijn medereizigers iedere keer dat geklik van mijn gsm moeten aanhoren . Ik neem op de trein niet de grote camera omdat die minder wendbaar is.

Ik was zo verdiept  in de voorbij vliegende natuur dat ik niet had opgemerkt dat er een oudere heer in één van de stations was opgestapt en op de bank achter me zat. Hij had al verschillende keren iets gezegd wat mijn aandacht trok op bepaalde dingen buiten. Ik was me echter niet bewust dat hij het tegen mij had. Ik dacht dat hij het tegen iemand had die bij hem zat.
Toen we het station van Brugge  verlieten  hoorde ik hem zeggen “kijk rechts door het raam dan zie je een luchtballon” niet wetende dat hij het tegen mij had. Natuurlijk keek ik rechts  maar kon de luchtballon niet “vangen” omdat er telkens bomen het zicht belemmerden.  ” Wacht er komen nog open plekken” en nog altijd was ik me van niets bewust . De trein reed in een bocht en toen had ik de ballon vlak voor me. ” ja nu” hoorde ik zeggen. Ik kreeg dan in de gaten dat die man alleen zat en het de hele tijd tegen mij had gehad. Ik heb even mijn adem ingehouden om niet in een lach te schieten. Hij had vast en zeker het voortdurende geklik gehoord en ik was ook al eens van de ene kant van de trein naar de andere kant verhuisd.
Toen we het eindstation naderden stapte hij richting uitgang zonder ook maar één blik in mijn richting te werpen. 🙂

   Tussen Lokeren en Gent rangeer sporen bij de vleet!Een donkere wolk voor de zon maar die liet geen  spatje regen vallen! Tussen Gent Dampoort en Gent St Pieters  Brugge met de toren van de St Salvatorkathedraal , de Halletoren en een stukje van OLVr kerk

Buiten het station van Brugge een luchtballon

De A11 gezien vanuit de trein.
Bij de opening van deze snelweg heb ik er met de fiets op gereden.
Dat was éénmalig.

De A11 met rechts Dudzele en op de tweede foto  in de verte de bomen langs de twee kanalen.Op deze twee foto’s zie je de bomen langs de twee kanalen.
Daar neemt de trein een volledige bocht naar links
en rijdt een tijdje langs het kanaal richting Heist.

Feest bij Marc en Jessica

Begin september kreeg ik van Marc ,mijn schrijfzoon, een uitnodiging of ik wilde aanwezig zijn op een feestje omdat hij al zo lang gelukkig samen is met zijn vriendin Jessica.
Samen met vrienden , begeleiders en de moeder en een tante en nicht van Jessica wilden ze dit op 30 september vieren. Natuurlijk wilde ik aanwezig zijn. Marc nodigde mij zelfs uit om ’s middags bij hen te komen eten dan kon ik een beetje langer bij hen zijn.
Wie mijn vorige blog niet kent  geef ik hier een link waarin ik vertel wie Marc is, waar hij 25 jaar heeft gewoond en nu al een tijdje in een woonzorgcentrum verblijft in Lokeren met 9 nieuwe studio’s. Er zijn altijd begeleiders aanwezig en er is een gemeenschappelijke living en keuken als ze liever niet in hun eigen studio willen eten 😦klik) (klik) De meeste van de bewoners hebben ook een aangepast werk.

Ik nam gisteren de trein van 10.35 uur naar Lokeren (met een overstap in Gent). Marc stond me al op te wachten aan het station en flink gearmd gingen we naar zijn nieuwe studio. Hij is altijd bekommerd dat ik zou struikelen en tevens is het een uiting dat hij zo blij is om me terug te zien. Die bezorgdheid komt ook voort uit het feit dat zijn vriendinnetje niet goed kan stappen en meestal in een rolwagentje zit . Ik zou eens kunnen struikelen !
De andere bewoners  in het zorgcentrum kennen me ondertussen  en ik word er telkens uitbundig onthaald. Het zijn allemaal mensen met een verstandelijke en soms ook een fysieke beperking maar allemaal zijn ze recht voor de vuist en hun emoties steken ze niet onder stoelen of banken. Voor mij was het aanvankelijk wel even wennen.

Marc had met de hulp van de begeleiders een mooi feest samengesteld. Hij wist goed wat hij wilde. Taart , gebakjes, koekjes, studentenhaver( blijkbaar zijn ze daar allemaal op verzot) en drank in overvloed. De geschenkjes werden gul gegeven en met blijdschap ontvangen. Ik had een fotoboek laten maken van de laatste drie jaren dat Marc naar Knokke kwam en ik naar Lokeren ging. Dat bleek een schot in de roos te zijn.

‘s Middags aan tafel met de begeleiders en de medebewoners. Na het eten ruimden medebewoners de tafel , vulden de vaatwasser en wasten potten en pannen af.
Leuk om die samenhorigheid te zien.
Toen werd er werk gemaakt van de versiering, want de living moest er vrolijk uitzien.
Jessica had alleen maar oog voor het fotoboek!!Rond de klok van twee kwamen vrienden en familie en werden er kaartjes en  geschenken  gegeven. De tafel was niet groot genoeg voor al de gasten…

 …dan maar plaats nemen in het salongedeelte.


Toen kwam het plechtige moment . Marc en Jessica betuigden hun liefde voor elkaar . Niemand wist de precieze datum van hun samenzijn. Toen ze 10 jaar samen waren  zijn opa en ik nog in de instelling- waar beiden toen verbleven-uitgenodigd geweest voor een groot tuinfeest.
Het is misschien nog geen 20 jaar maar veel minder zal het wel niet zijn. Met de hulp van hun begeleiders zegden ze allebei een tekst op en schoven dan nieuwe ringen aan hun vinger! Pfff, wat een ontroerend moment! En dat ze gelukkig zijn dat zie je zo.

De dag vloog veel te vlug om en toen ik aanstalten maakte om terug naar de trein te gaan , stond Marc erop om  mee te gaan.
Ik zou eens de weg terug niet vinden :-).

…en zo bracht de trein me terug naar huis!

Druiven plukken

Julia en ik hebben dinsdag druiven geplukt  bij de werkgever van de zoon. Er staat daar een enorme boom(jaja geen struik maar een boom) vol met sappige druiven. De druiven groeien als het ware in het wild waarmee ik wil zeggen dat ze niet gesnoeid worden. Ze zijn erg zoet maar de grote trossen dragen te kleine druiven voor echte consumptie. Je moet echt de velletjes uitspuwen. Jammer  want het is een heel goed ras.

Ik heb gevraagd of ik druiventrossen mocht afknippen. Hoe meer hoe liever want de overrijpe druiventrossen vallen zomaar op hun terras. Dus gewapend met snoeimessen en een paar emmers zijn we druiven gaan knippen!!
We hebben samen vier emmers geknipt en daar heb ik in de sapmachine van mijn weckpot 15 liter sap van gekregen!! Aan zoveel liter had ik me niet verwacht. Om niet overhaast te werk te gaan met gelei maken en fruitsap, heb ik al het sap gesteriliseerd . Dan kan het verwerkt worden als Julia en ik daar zin in hebben.

Het was leuk om dit samen te  doen en het was nog leuker in gezelschap van dieren die daar rondlopen: een paar vrolijke donkergrijze konijntjes die nieuwsgierig aan de omheining kwamen kijken en samen de gekste bokkesprongen maakten, een viertal struisvogels die zogenaamd ongeïnteresseerd naar ons keken en de papegaai die bij de minste beweging van ons aan het krijsen sloeg !