Werken in de tuin

Werken in de tuin zat er voor mij maandenlang niet in. Ik was er te ziek voor en had er ook de kracht niet toe. Na de operatie  nu ruim twee maanden geleden begint het te kriebelen om de tuin in te duiken.  Het laatste wat ik in het najaar gedaan heb( tussen twee zware antibiotica kuren in) is snoeien van struiken. De takken zijn blijven liggen tot twee weken geleden . Het gras was nu zo hoog dat de zoon het onlangs zonder opvangbak heeft afgereden en tevens heeft hij ook een paar heel dikke takken van de twee treurwilgen afgezaagd. Ik had de twee bomen in het najaar helemaal willen snoeien maar dat is niet doorgegaan. Nu is het wat aan de late kant om  nog te doen dus werd het  een kleine opknapbeurt. De buren kwamen al aangelopen om te vragen of we aub die boom niet zouden afzagen. Ze vonden het zo leuk om die lange slierten in hun tuin te zien heen en weer zwiepen. We hebben hen gerustgesteld , maar wat bijsnoeien was wel nodig . Het is pas voorjaar en ze zullen deze zomer genoeg kunnen genieten van die lange slingers :-). De magnolia mocht ook niet gesnoeid worden want het is zo mooi als die bloeit en het geeft helemaal niet als die wat overhangt bij hen. Fijn om buren te hebben die niet zaniken wanneer er iets over de haag groeit. Maar we letten wel op dat het niet storend wordt.

De hoge smalle kerselaar is de laatste boom die in het voorjaar bloeit. Dit was opa’s lievelingsboom . Op de stam zelf komen er elk jaar trossen bloesems die na de bloei afvallen. De boom zelf groeit praktisch niet en staat al ettelijke jaren zoals je die op de foto ziet. In het echt is die veel mooier!

De magnolia in volle bloei 

Een paar koude nachten zorgden voor bruine randjes aan de bloemen

Na een stormnacht heb ik een paar afgevallen bloemknoppen in een vaas gezet.

De kerselaar in de voortuin met achteraan deze van de buren.

Toen Cédric hier een weekje was ( van 1 tot 5 april deed hij stage bij een huisarts) heeft hij geholpen om alle tuinafval die er de hele winter is blijven liggen   te verzamelen en ben ik met hem naar het recyclagepark gereden. We haalden ook bloemenaarde en speciale aarde voor de moestuin en zakken sierboomschors. Profiteren van de mankracht in huis hé ! Want heffen zit er voor mij eventjes niet in! Ik gebruik anders  een soort lorrie hiervoor maar nu is dat ook niet aangewezen. Heffen moet je toch om iets uit de auto te halen of om  iets op de lorrie te leggen.

Sierschors tussen de aardbeien. Na de oogst verwijder ik die sierschors
en vul  kale plekken op andere plaatsen .
De vogels vinden het leuk om die  schors uit de borders te gooien .
Ik veeg ze wel terug maar toch gaan er ook verloren.

Nu met het Paasverlof is Sébastien gekomen en samen hebben we de takken van de treurwilg in stukken geknipt , de kleine takken van de treurwilg werden bijeengeharkt , het waren er heel wat met de krachtige wind die er geweest is en alles werd naar het recyclagepark gebracht. Hij heeft alle sierstruiken  met de heggenschaar bijgeknipt en de bladeren die er overal lagen opgezogen . Hij heeft ook sierschors uitgestrooid oa tussen de aardbeien en onder de laurierhaag langs het terras. Geen onkruid meer wieden deze zomer. Ik heb geleidelijk  waar het kon sierschors gestrooid, dat is niet goedkoop maar het bespaart me tijdens de zomermaanden héél wat werk en gaat ook lang mee.

Een stukje van de moestuin naast de aardbeien met uien, radijzen, sla,
rode biet, peultjes, spinazie ,wortelen, selder, prei en rode kool. Alles is nog niet te zien!

Ondertussen is de moestuin in volle “expansie”. Alleen zou het weer wel zachter mogen worden. Het gras was al bestrooid met antimoskorrels en  de komende week zal er geverticuteerd worden . De tuin zal op zeer korte tuin weer in orde zijn. Alleen zijn er dit voorjaar minder bloeiende voorjaarsbloemen want die heb ik in het najaar niet meer kunnen planten. Ik zal mijn best doen om meer zomerbloeiers te hebben . De bloempotten en bakken staan al te wachten op zachter weer. Het is al te gek om met het koude weer van de laatste dagen ( vooral de nachten ) bloembakken te vullen. Het mooie weer is voorspeld , maar vandaag bleef er een soort nevel hangen en erg warm kon je het niet noemen.

Als toetje heeft Sébastien gisteren mijn auto van binnen en van buiten een flinke poetsbeurt gegeven!! Ja alle afval wordt in zakken met mijn auto vervoerd. Al leg ik er een beschermzeil in toch ligt er overal nog  klein afval .


Dat smurfijsje heeft Sébastien zeker verdiend en een zakcentje eveneens!
Vooral als je weet dat hij dit uit vrije wil doet .

 

 

 

quiztime

Zondag ben ik voor de eerste keer terug naar de seniorenwerking gegaan nl naar de jaarlijkse  quiznamiddag . Ik zag dat wel zitten , omdat ik rustig op een stoel kon blijven zitten. Bij de sportnamiddagen is het teveel over en weer lopen en dat lukt nog niet zo goed om dat een paar uur na elkaar te doen.
Ik werd met open armen ontvangen en dat deed wel deugd. Het was “niet uit het oog uit het hart”.
Ik had voor mijn terugkomst na méér dan een half jaar voor iedereen een zakje gevuld met paaseitjes. Je ziet een zakje met een tiental paaseitjes  liggen op de eerste foto. Voor al de 37 deelnemers een zakje!

Maar blijkbaar is mijn geest nog in slaaptoestand. Ik bakte er niet veel van. Per tafel zijn we met zijn drieën en blijkbaar waren mijn teamgenoten ook niet erg bij de pinken. Het leek niet moeilijk maar toch, bv weet jij waarom er een gat is in de houder van een steel-of braadpan ! ? Of waarom er een gat is in een spaghettischep!?

 

Bij de eerste kan je een schep in dat gat steken om tijdens het bakken te kunnen roeren en bij de tweede kan je de hoeveelheid spaghetti die je per persoon wil koken bepalen.
Ook was het niet gemakkelijk om aan de hand van een paar ogen te raden bij welke persoon die ogen hoorden. Of in welk land  excentrieke bibliotheken gebouwd zijn zoals in de vorm van een rietenmand of met een buitenwand geïnspireerd op boeken of met het uitzicht van een kerk . Ook welke artiesten bepaalde tatoeages hebben of wat de echte naam is van zangers ,schrijvers en kunstenaars…

Tijdens de pauze hadden we allemaal wel een gebakje verdiend. Het was een leuke , gezellige en pretentieloze namiddag. Ik heb er van genoten. De drie groepen die de meeste goede punten behaalden kregen een fles cava en een doos bonbons,  maar ook al de andere quizzers gingen naar huis met een doos pralines.

Hoewel ik helemaal niets gedaan heb om dit evenementje op poten te zetten , wilde iedereen dat ik hielp om de prijzen uit te delen. Je bent toch bestuurslid  zeiden ze. Tja eentje die zich  driekwart van een jaar  niet heeft laten zien!  In elk geval heb ik die namiddag toch iets gedaan : foto’s maken van al de deelnemende trio’s en iedereen gedroeg zich voorbeeldig voor de fotosessie. Eén foto heeft  iemand anders gemaakt 🙂

 

Terug naar het Zwin

 

Deze week ben ik nog eens naar de vernieuwde Zwingeul geweest. Cédric kwam een weekje bij oma logeren omdat hij stage moest doen bij een huisarts. Makkelijk om vlakbij te kunnen logeren en niet elke dag met de trein te moeten komen  🙂  !! Ik vond het natuurlijk fijn want zoveel zie ik hem niet meer nu hij in Gent op kot is. Tja waar is de tijd dat hij en zijn broer de vakanties bij oma en opa doorbrachten.

Het eerste wat hij zei was dat hij de zee eens wilde zien , het was al zo lang geleden. Dat hebben we gedaan op een late namiddag. Gezien ikzelf nog niet echt toe ben aan lange wandelingen , stelde ik voor om naar het vernieuwde Zwin te rijden . Het wandelpad errond was opengesteld sedert 30 maart en daarna konden we doorrijden naar Cadzand bad. Ik kon me  installeren  op een bankje en hij kon dan tot aan de waterlijn wandelen.

Het was mooi weer en op het pas geopende wandel-en fietspad kwamen we veel wandelaars en fietsers tegen. Nu konden we zien hoe ver de geul landinwaarts loopt. Een gigantisch werk is hier verricht met verbluffend resultaat. Het was eb en  hier en daar zag je zandeilandjes. Bij vloed moet het uitzicht nog indrukwekkender zijn.

Klik de foto’s eens aan dan heb je een veel mooier idee hoe indrukwekkend de natuur is in het Zwin!

Op verschillende plaatsen zijn rustplekken gemaakt  met banken zodat je op je gemak kan genieten van de omgeving. Ook zijn er ijzeren grillen om te beletten dat de dieren die er in de toekomst gaan grazen op de dijken en hellingen zouden weglopen. Alleen niet vriendelijk voor rolstoelgebruikers. Die kunnen daar onmogelijk overrijden( dit pijnpunt wordt nog bekeken en zal mogelijks opgelost worden met dichtklappende poortjes opzij)

 

   

Midden in de zwingeul op broedplaatsen zie je in de verte één van de grenspalen staan die er in deze streek op verschillende plaatsen te zien zijn! Waar je in de verte een duintop ziet ,daarachter ligt de zee.

De hele wandeling doen over dit nieuwe wandel-en fietspad zag ik niet zitten. We keerden terug naar de auto en reden naar Cadzand-bad waar ik me op een bank installeerde, terwijl Cédric naar de zee wandelde .

 

De  zee  was  héél  rustig( foto’s van Cédric)

 Cedric komt terug van zijn wandeling ( persoon vooraan)

Een massa kauwen vlogen op uit het helmgras, was wel even schrikken

 

We kochten ons elk een pizza in de enige pizzeria die er op het pleintje open was en gingen die thuis gaan verorberen. Ik zag het niet meer zitten om die ter plaatse nog op te eten. Bij iedere pizza kreeg je een stempel  op een kaartje waar je in de naast gelegen gelateria een ijsje kon halen. Je kon de stempels ook opsparen!  Dat hebben wij niet gedaan, hihi! De wachttijd voor de pizza doorgebracht met een ijsje te likken!!

 

 

Maandelijkse reünie

Onze laatste maandelijkse reünie dateert van einde mei vorig jaar. Daarna ging die niet meer door omdat ik er te ziek voor was. Vorige maand deden we een poging om in het CC Scharpoord samen iets te gaan drinken. Meer zat er voor mij nog niet in. Maar deze maand zag ik het wel zitten om zoals vroeger méér te doen dan samen in een tearoom iets te drinken. Deze keer stelde ik voor om een kort wandelingetje te maken in het vernieuwde Park 58. Beiden keken verwonderd omdat ze niet wisten dat er daar  grote kuis is gehouden en dat Natuurpunt en de Gemeente Knokke- Heist een beheersovereenkomst hebben aangegaan.
Het duingebied “Park 58 ” in Knokke dankt zijn vrij ongewone naam aan de wereldexpo van 1958, waarbij een deel van dit duingebied ingericht werd als park. Ondanks zijn vrij kleine oppervlakte, nog geen 10 ha groot, behoort dit duingebiedje tot de floristische pareltjes van onze kust.
Een ander deel van het duingebied bleef evenwel onaangeroerd en precies deze originele duingedeeltes zijn floristisch het interessantst. De belangrijkste duingraslanden zijn nagenoeg in hun oorspronkelijke glorie hersteld en je treft bijna alle typische duinplanten van middeloud, kalkrijk duin opnieuw aan.

Omdat het Park 58 bestaat uit een ondergrond van oude duinen bevat het zand nog veel kalk uit de schelpenvoorraad, daardoor groeien er heel zeldzame planten zoals: geel zonneroosje, gewone vleugeltjesbloem, grote tijm, kuifhyacint, nacht- en kegelsilene en nog vele andere. Samenhangend met deze flora is er de daarop foeragerende fauna die dikwijls even zeldzaam is. ( Natuurpunt)

Maar om dat allemaal te zien zullen we toch nog eens moeten terugkeren. De opkuis van dit Park is nog niet zolang achter de rug en het doet nu nog wat kaal aan.

 

 . Park 58.
De pergola ingang is mooi groen tijdens de zomermaanden!  . . .

Het hele Park is opgekuist en nieuwe paden zijn aangelegd. Uitheemse bomen zijn verwijderd.
Het doet nu nog wat kaal aan. Het park was verwilderd en zo’n opkuis was hoogst nodig.

.         De watertoren van Duinbergen ligt op de rand van dit park.

Gemakkelijk te bereiken in Duinbergen niet zover van La Réserve via de Elizabetlaan

 

Lente

Toen we in het vorige logje naar het Zwin reden moesten via Sluis omrijden en dat deden we niet via de gewone weg maar we reden via de Burkeldijk, een landelijke weg waar nog bunkers van de 2e wereldoorlog te zien zijn . Je komt in St Anna ter Muiden vlakbij Sluis op de gewone weg uit.

Hoewel het bitter koud was  kreeg je in dit pittoreske dorpje toch het gevoel dat het lente was! Een dorpje waar de tijd is blijven stilstaan.

Er is kwistig met grenspalen omgesprongen om de grens tussen Belgie en Nederland te markeren. Je ziet er eentje in de Zwingeul zelf( of zijn er twee?), op het wandelpad naast de Zwingeul, in de landerijen in Cadzand en hier eentje op de Burkeldijk.
Daar ben ik toch even uit de auto gestapt: staat het bankje nu op Belgisch grondgebied of niet?

 

.

.

Ps Ik ben de draad van mijn gewone leven (al is het nog langzaam aan) terug aan het opnemen. Van de verloren 20 kg ben ik nu toch al 5 kg  bijgekomen. Dat zorgt er ook voor dat ik me niet meer zo slap en ijl in het hoofd voel , veel rusten is evenwel nog steeds nodig  : Ik moet er nog niet aan denken om een hele dag op stap te gaan. Korte wandelingen in gezelschap van mijn vriendin wiens arm ik kan nemen als ik het even lastig krijg.
Op de blogs heb ik al rondjes gedaan om wat bij te lezen. Onmogelijk om alles bij te lezen, lieve mensen, mijn achterstand is veel te groot.
Vorige donderdag zijn we weer gestart met de maandelijkse reünie met twee oud collega’s . Wat deed dat deugd!  Een paar foto’s komen er aan.

Mijn eerste uitstap

Een paar weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis wilde ik op een dag eens de zee zien. Ik was de hele winter niet tot bij de zee geraakt. In feite was ik al maanden niet  meer de deur uit geweest. Zelfs de maandelijkse reünietjes met de oud collega’s waren afgelast.
Maar de oudcollega die me , de eerste weken na de operatie, regelmatig kwam oppassen weerhield me om op stap te gaan. Op maandag 11 maart hield ik het niet meer uit. Ik voelde me de omstandigheden in acht genomen goed genoeg om eens een kort uitstapje te doen , ik was ook al verschillende keren met de auto weggeweest bv om boodschappen.

Zij raadde het me die dag ook af omdat er veel wind was en niettegenstaande de zon scheen was het erg koud .” Dan maken we er maar een autowandeling van” . Dat hebben we  ook gedaan. Wandelen zat er niet in want het was bere koud aan zee en de rukwinden waren niet mals.
We reden de zeedijk af , maakten een paar foto’s van de nieuwe Redderspost ter hoogte van het Lichttorenplein. De zee was wild en er waren nadars geplaatst (vele lagen omgewaaid  om wandelaars tegen te houden omdat er kliffen ontstaan waren).We reden daarna via Sluis naar  Cadzand om een blik te werpen op de vergrootte Zwingeul. In februari werd de oude dijk afgebroken en nu kan het zeewater stromen tot aan de nieuw dijk( die nog een naam moet krijgen). Er zijn nog volop werken en daarom moesten we omrijden via Sluis om in Cadzand de trap op te kunnen wandelen waar we een zicht hadden op de vergrootte Zwingeul. We mochten  het wandelpad nog niet op en konden bijgevolg ook niet echt een mooie foto van de Zwingeul maken.
Koud was het en ik had de kap van mijn jas opgezet. De wind was zo hevig dat ik moeite had om een paar foto’s te maken ! We zijn dan doorgereden naar Cadzand bad waar we op het plein in de enige zaak die open was ons gingen opwarmen bij een warme thee en poffertjes. Dat was ook al maanden geleden dat ik dit had kunnen eten! En of ze smaakten !
Een korte uitstap , ik was pompaf bij thuiskomst en mocht gaan liggen maar ik had er echt van genoten.

 

De vernieuwde Zwingeul

   

De laatste fase van de uitbreidingswerken in het Zwin is ingezet. Het laatste stukje Internationale Dijk dat de zee tegenhield werd vandaag met een symbolische laatste spadesteek door de bevoegde Vlaamse en Nederlandse beleidsmakers afgegraven. Vanaf nu stroomt het zeewater het 120 hectare grote uitbreidingsgebied in en uit, waardoor nieuwe slikken en schorren worden gevormd. Bescherming tegen overstromingen wordt gegarandeerd door een nieuwe, 7 meter hoge dijk die nog robuuster is. Tegen de lente zal bovenop deze dijk ook het grensoverschrijdend fiets- en wandelpad afgewerkt zijn en zal iedereen van 333 ha Zwin kunnen genieten.  ( feb 2019)
http://zwininverandering.eu/nieuws/

Het gaat al wat beter !


De tuin hult zich in lentekleuren. Jammer dat de wind zo lelijk te keer gaat .
De bloesems vind je in de hele tuin.

Verleden week was ik op controle naar het ziekenhuis. Positief nieuws, zeker wat de operatie betreft. Er zal na verloop van tijd enkel nog een litteken overblijven van de ferme snee op mijn buik. Nu is die nog pijnlijk en hinderlijk vooral omdat ik een abdominal binder moet dragen. Ik doe die ’s avonds af en slaap zonder,  maar ’s morgens is het rennen naar de badkamer om dit steunverband weer om te gorden. Ik mag nu een gaine  dragen die minder hinderlijk zal zijn en me meer bewegingsvrijheid zal geven maar toch nog genoeg steun .
De volledige genezing zal zes maanden duren. Waar ik toch een beetje van opkeek! De chirurg zag mijn reactie en herinnerde me eraan dat ik een zware operatie heb ondergaan.( in feite twee na elkaar : een laparoscopie en vlak erop een gewone operatie). Ja ik mag al blij zijn dat het gelukt is want achteraf vernam ik dat er gevreesd werd voor een stoma. In feite was het méér dan hoogtijd dat er ingegrepen werd .

Ondertussen ben ik toch al een paar kilootjes bijgekomen omdat ik nu kan eten. Straks ga ik nog moeten opletten om niet teveel aan te komen! 🙂
De moeheid zal nog een hele tijd aanhouden en het enige dat ik kan doen is eraan toegeven en rusten. Nu kan ik toch al een paar uurtjes rondlopen. Hopelijk verdwijnt de maagpijn geleidelijk want daar heb ik het meest last van. De maag kan bij bepaalde operaties in stresstoestand belanden en ik kan verzekeren dat dit erg pijnlijk is. Nu begrijp ik waarom er steeds maar op gehamerd werd in het ziekenhuis of ik de pilletjes voor de maag had ingenomen( die leggen een beschermlaag ). Ik heb een paar aanvallen gehad de afgelopen weken waarbij ik zoveel pijn had dat ik dacht terug naar het ziekenhuis te moeten. Bij de controle zei ik tegen de chirurg dat ik meer last had van mijn maag dan van de operatie. Hij heeft me iets gegeven en hopelijk blijven die aanvallen nu weg.

Ik moet wat geduld opbrengen … en dat is lastig als je na màànden gesukkel en niks kunnen doen je toch wat beter begint te voelen en je weer van alles wilt doen!

Mijn drie kinderen hebben me veel geholpen en ook lieve vriendinnen die me dagelijks opbelden om me moed in te spreken. Eentje kwam me elke namiddag gedurende de eerste week thuis gezelschap houden en deed kleine werkjes in huis. Zij deed ook boodschappen voor me en nu vergezelt ze me om zeker te zijn dat ik niks zou opheffen. Samen deden we ook al een paar kleine uitstappen zodat ik toch eens buiten kon( heb nog steeds elastieke benen en neem nog liefst iemands arm).
Dat toon ik binnenkort want ik zie het weer zitten om mijn blog weer leven in te blazen.

Ik moet maar zien dat ik een plaatsje vind in de zetel!