mijn familie (3)

We reden na het bezoek aan het Iers Vredespark en het voetbalveld verder naar Wijtschate .Wij vroegen ons af toen de oudste zoon zijn auto parkeerde langs een godverlaten weg waar we nu naar toe gingen. Aan de straatkant stond een klein plakkaatje ” Lone Tree” en wat verder een gedenksteen in een muurtje rond een kleine begraafplaats.

Helemaal uit het zicht van de straat , gelegen onmiddellijk achter een boerderij en te bereiken via een landweggetje en een smal paadje kwam je aan dit kleine kerkhof waar Ierse soldaten hun laatste rustplaats kregen.
Met zicht op een glooiend landschap en koeien die vlak naast het muurtje van dit kleine kerkhof liepen. Het was er zo onwezenlijk rustig dat het hele gezelschap er stil van was.

We verlieten dit kleine  sobere maar  indrukwekkend kerkhofje en wandelden terug naar de zeven auto’s die( bijna) netjes in een rij geparkeerd stonden! Neen we moesten niet instappen want we gingen nog iets bezoeken!
We wandelden een eindje langs de bomen die je op de foto ziet en sloegen dan een weggetje in. Iedereen benieuwd waar we nu naar toegingen.
Achteraf beseften we dat  Lone tree Cemetary dicht bij Lone Tree Crater (of Spanbroekmolenkrater) lag, één van de negentien kraters die werd geslagen bij de inzet van de infanterieaanvallen tijdens de slag om Mesen. Bijna alle graven bevatten gesneuvelden van de eerste dag van deze slag. Er worden 88 doden uit het Verenigd Koninkrijk herdacht.

De Spanbroekmolenkrater is beter gekend onder de naam “Pool of Peace”

Op verschillende plaatsen rond de Pool of Piece staan  herdenkingskruisjes

.

Op deze plaats werd een rustpauze ingelast. Eerst vonden we dit een vreemde plaats en namen we met onze stoeltjes en dekentjes wat onwennig plaats op de treden naast de Pool.
Maar de gedachte hierachter was dat we de doden die hier gevallen waren een bezoek brachten en hen met onze aanwezigheid wilden eren. Een jonge muzikante( uitgenodigd door de zoon) kwam met aangepaste muziek een ode brengen aan de gesneuvelden. Erg ontroerend. De bezoekers die er na ons kwamen luisterden mee en glimlachten goedkeurend. Toevallig kwam een fotograaf van een plaatselijke vereniging langs en filmde het hele gebeuren.

Na een hele tijd stapten we op en nu ging de trip naar een eethuis want ondertussen had iedereen toch honger gekregen.
Onderweg werd onze aandacht gevestigd op een Demarcatiepaal aan de kant van de weg. Jammer genoeg werd er niet gestopt. Maar ik vond het interessant om er iets over op te zoeken.

De verste Duitse opmars tussen de Noordzee en de Zwitserse grens werd in de jaren 1922-1925 aangeduid met ‘demarcatiepalen’ op de belangrijkste punten. Het zijn granieten zuiltjes van ongeveer een meter hoog, met bovenaan een helm op een lauwerkrans met de naam van de frontsector, op drie zijden een zin (Frans, Nederlands, Engels), met links een veldfles en rechts een gasmasker en op de hoeken een handgranaat en een lauwertak. De noordelijkste demarcatiepaal van het westfront is te vinden in Nieuwpoort-bad nabij de linkeroever van de havengeul. De zuidelijkste demarcatiepaal van de Westhoek bevindt zich in Loker.
We reden richting Loker , dus veronderstel ik dat ik deze vanuit de auto gezien heb.

Aangekomen in Loker stapten we “de Heksestoel” binnen. Zoon had gereserveerd anders konden we er met de hele familie niet binnen. Ik geloof dat alle families die dag  uit eten gingen! Stampvol ! Blijkbaar elk weekend. Foto’s kon ik er echt niet nemen ,daarom moet je maar even op (klik) duwen. Tussen al de foto’s van eten staan er mooie foto’s van het interieur.Het was er gezellig en het eten uitstekend. De bediening ging heel vlot hoe druk het ook was met ontelbaar veel grote tafels..

Waarom de naam Heksestoel? Wanneer de heks (Zefa Bubbels) op haar bezem rondvliegt kan ze op de nok van het dak even uitrusten. Speciaal voor haar  stapelde de  metser van dienst enkele bakstenen tot een prettig zitbankje ! Ik wist het niet toen ik de foto van deze zaak nam en verder achteruit kon ik niet staan. Teveel verkeer. Dus de nok van het dak staat er niet op.

Dat was het einde van een prachtige familiedag en iedereen is moe maar voldaan terug naar huis gereden. Voor herhaling vatbaar! In elk geval zijn er al plannen om Kerst ( wel een paar weken voor Kerstdag zelf) samen te vieren! Volgend jaar komt er zeker een vervolg van een dagje met een rondrit.

 

Mijn familie (2)

Na het intermezzo over de andere familie , gaan we nu verder met de familiedag aan oma’s kant.

In het hartje van Wulvergem, het kleinste dorp van Heuvelland met 280 inwoners, ligt langs de dorpsstraat het praat- en eetcafé A La Basse Ville. Het bestaat sinds 1830 en is eigenlijk zelfs iets ouder dan België. Het was destijds zowel café, kruidenierswinkel en schoenlapperij in één, maar in de loop der jaren is het een echt eetcafé geworden.
Daar gingen we ’s middags een broodmaaltijd eten.

Foto van internet: het interieur van A la basse ville.


Nadat iedereen zijn honger had gestild trokken we weer verder( sorry voor de onscherpe foto)

 Vlakbij het eetcafe ligt op een betonnen sokkel een Walvis gemaakt door Willem Vermandere.
Hier is een legende aan verbonden:
“Machutus , die  in de 6e eeuw vanuit Ierland naar het vasteland kwam met zijn gezellen kwam onderweg op een eiland terecht waar hij de mis opdroeg. Na de mis bemerkten ze dat ze op de rug van een walvis geland waren. De heilige Machutus is de beschermheilige van Wulvergem.”

We vervolgden onze reis door het Heuvelland richting Mesen.

 

Het Iers Vredespark in Mesen vormt sinds 1998 een nationaal gedenkteken voor Ierland in de Westhoek. De ronde toren is een typisch Iers symbool en herdenkt alle Ierse soldaten die sneuvelden tijdens WO I. Het Vredespark verwijst ook naar de Mijnenslag van 1917. Toen streden katholieke en protestantse Ierse soldaten zij aan zij. Jongeren uit Ierland bouwden mee aan de toren, als teken van vrede en verzoening. Deze site biedt een prachtig zicht op het omliggende heuvelachtige landschap.

De Round Tower verwijst naar de middeleeuwse torens die in Ierland door de Kelten werden opgetrokken als verdediging tegen de Vikingen. In de toren zijn de namen van circa 49.000 Ierse doden uit WO l terug te vinden in de War Memorial Books. Op het pad naar de toren liggen negen platte stenen met persoonlijke getuigenissen.

Nog meer:  klik

Het gedenkteken staat op een plek waar je een prachtig zicht hebt op de omgeving. Op de foto wandelt Elsbeth met haar jongste dochtertje , Maxime, op een paadje dat rond de toren loopt.(De onvolledige cirkelvormige aarden wal aan de zuidelijke rand van het park verwijst naar de prehistorische cirkelvormige ringforten die her en der in Ierland worden aangetroffen)

Margaux was  ongezien via een trapje aan de achterkant  op de brede omheiningsmuur geklauterd! Ze had het wat naar haar zin, terwijl iedereen zijn hart vasthield en niet durfde roepen om haar niet te doen schrikken.
Moeder en een oom hielpen haar er weer af. Zij had haar moment de gloire gehad en schaterde van het lachen.


Toen wandelden we voorbij de toren door  weiden  afgesloten met poortjes zodat de koeien niet weg konden, over een bruggetje om via een paadje en een houten trap uiteindelijk   boven te komen bij een grote groene weide!! We zagen de toren nu van de achterzijde.

 Dit plakkaat op de wand van een houten chalet gaf ons de uitleg over die weide.

We waren allemaal  onder de indruk dat op die manier op deze plek Wereldoorlog I nog steeds wordt herdacht .

We wandelden terug naar het centrum van het  dorp Mesen  waar de auto’s geparkeerd stonden. De kerk van Mesen met de koepelvormige top van de toren is een beschermd monument maar we konden  in ons tijdsbestek deze niet bezoeken

“De SintNiklaaskerk, was een voormalige abdijkerk, die reeds uit 1057 dateerde. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was de kerk vernield. Deze werd in 1928 heropgebouwd. In de toren van de kerk bevindt zich een vredesbeiaard. Deze beiaard draagt na verschillende toevoegingen meer dan 50 klokken. De PAX-klok werd op 17 mei 1985 gezegend door paus Johannes Paulus II bij zijn bezoek aan Ieper. De beiaard werd op 1 juni 1986 geplaatst. De vele andere klokken waren schenkingen van verenigingen en landen van over de hele wereld. Om het kwartier speelt de beiaard hymnes of volkse muziek uit de naties die in de Eerste Wereldoorlog waren betrokken.”

wordt nog een keertje  vervolgd…

Andere familie

Ja iedereen heeft ,in normale omstandigheden, familie aan moederszijde en aan vaderszijde. Dit weekend is er familie gekomen van vaderszijde. Opa was Luxemburger en hij heeft nog familie in Luxemburg nl de kinderen van zijn overleden zus. Met één van de kinderen hebben wij  regelmatig contact . Meer bepaald wij gingen hen bezoeken ,maar als zij verlof hadden trokken ze naar het zuiden. Ze hadden groot gelijk ,het weer was er veel beter dan hier. Nu Nichtje en haar man op pensioen zijn komen ze gemakkelijker naar de Belgische kust. De hitte van het zuiden bekoort hen niet meer zo.
Dit voorjaar is Nichtje met haar dochter en diens man en hun kindje een weekje naar de kust gekomen. Het is hen zo bevallen( hoewel het toen de hele week koud en nat was) dat ze nu een huisje hebben gehuurd in Cadzand ( de Roompot ), want het appartement dat ze toen huurden was niet vrij.

Ik heb hen het afgelopen weekend een bezoek gebracht. Ik wil onmiddellijk daar ook  een weekje verblijven ! Ik wist niet dat er in Cadzand Bad een heel dorp is gebouwd met mooie huizen, waterpartijen, geen verkeer behalve de auto’s van de bewoners van die huizen, een zwembad ,golfterrein, alle mogelijke accommodatie gaande van fietsen, gocarts en elektrische wagentjes ,  grote speelpleinen , een mooi en ruim restaurant en wellicht heb ik nog een en ander over het hoofd gezien. Alle huizen zijn verschillend , groot en klein naargelang het aantal personen die er op vakantie komen. Piekfijn ingericht en uiterst mooi ook!
Er zijn huizen waar je aan de waterkant ook een bootje hebt en een overzetveer die je zelf moet bedienen ( wordt gebruikt als je een kortere weg wilt nemen).

Gisteren spraken we af  aan het strandpaviljoen aan zee , zij hadden me al eerder zien staan op de zeedijk en maar zwaaien deden ze. Ik moest uitkijken naar een geel open tentje. Maar er waren zoveel van die geelkleurige tentjes!
Toen het kleintje van de dochter moe werd en wat lastig zijn we naar hun huisje gewandeld zodat het kindje een namiddagslaapje kon doen. Ondertussen genoten wij vanop het terras van de mooie omgeving!
En ’s avonds zijn we gaan eten in Cadzand Bad zelf. Ik kende er een restaurant waar je lekker kan eten , gelukkig hadden we in de namiddag al gereserveerd want tegen  19 uur zat het binnen en buiten afgeladen vol!

Hopelijk blijft het weer droog zodat ze deze week nog wat kunnen genieten van zee en strand en zo niet doen ze wandelingen in Knokke-Heist en brengen ze een bezoek aan Sluis. Dat stadje trekt hen enorm aan.

Mijn familie (1)

Toen  de hele familie verzameld was in Kemmel op het plein genaamd de Dries ( een woordje uitleg over Dries) gingen we ontbijten in het Labyrint gelegen aan de Dries. Een uniek café en restaurant met oude volksspelen en gezelschapsspelen. Op de eerste verdieping is er een archeologisch museum die Keltische vondsten van onder de Kemmelberg toont. In de tuin is een echt labyrint. Maar daar konden we niet van genieten. Het Café-restaurant was in feite gesloten door omstandigheden. We konden er enkel ontbijten.

 

Daarna  bewonderden we op het plein het Gapertje. De nodige humoristische uitleg kregen we van Ingrid en Luc.

Toen stapte iedereen in de auto en reden we door naar de Kemmelberg

Maar er was geen tijd uitgetrokken om de commandobunker te bezoeken en dat vonden we allemaal wel jammer. We schikten ons naar de organisatoren, Luc en Ingrid, die het programma van deze dag hadden gemaakt.

 Op de Kemmelberg( 156 meter hoog daarmee de hoogste heuvel van de West Vlaamse bergen) beklommen we de Belvedère uitkijktoren en genoten van het weidse uitzicht . Jammer was het die dag geen helder weer. Want anders kun je tot 40 km ver kijken. De huidige toren is pas gebouwd zes jaar na Wereldoorlog I . De vorige was een houten toren.

Iedereen trok langs een smalle wenteltrap naar boven om van het mooie landschap te genieten.

Daarna reden we verder en sommigen gingen te voet maar ja de auto’s moesten mee want we keerden niet langs hier terug.

“Op de Kemmelberg staat sedert 1932 een 16 meter hoge zuil als herdenking aan de Franse soldaten die sneuvelden tijdens de slag bij Kemmel in de Eerste Wereldoorlog. Deze zuil symboliseert de Romeinse godin Victoria, godin van de overwinning, met opengesperde vleugels en een lauwerkrans in elke hand. In de volksmond wordt dit beeld wel eens De Engel genoemd.”
Het beeld is van de Franse Beeldhouwer  Adolphe Masselot.

“Op de helling van de Kemmelberg – die in 1918 ‘kale berg’ genoemd werd vanwege de grondige vernietiging van alle vegetatie – verzamelt een ossuarium de stoffelijke resten van 5.294 Franse soldaten. De meesten sneuvelden tijdens de slag om de berg, slechts 57 van hen zijn geïdentificeerd. Op de zuil van het ossuarium prijkt de Franse haan. ”

Zij die de auto bij de Engel hadden geparkeerd moesten de heuvel op om die te halen!Ondertussen hield Margaux de wacht met haar poppen bij het standbeeld van de Franse helden.

Toen de zeven auto’s weer bij elkaar waren reden we door naar  de Lettenberg!

“De Lettenberg of Calvarieberg, is een heuvel bij Kemmel. De berg ligt tegen de Kemmelberg aan. De top ligt op 95 meter hoogte.”
In de Lettenberg kan je nog vier betonnen bunkers uit de Eerste Wereldoorlog terugvinden. De schuilplaatsen zijn door Britse soldaten gebouwd in het voorjaar van 1917. Ze vormden de toegang naar een ondergronds hoofdkwartier. Dit ondergronds hoofdkwartier is niet meer toegankelijk. In april 1918 vielen de bunkers in Duitse handen. Eén constructie werd een medische post.  Eén schuilplaats biedt nu onderdak aan vleermuizen. De Lettenbergsite is toegankelijk via een wandelpad. ”

.

Eén van de beelden van de kruisweg

“De eerste kruisweg werd na 1927 geplaatst door Alexander Joseph Sels, nadat hij de Lettenberg had gekocht van de familie Delobel. De Lettenberg is met de bunkers een herdenkingssite van WO I, met de kruisweg een spirituele site en tot slot met de nieuwe kruisweg een moderne artistieke herdenkingsplaats. Jaarlijks worden op Goede Vrijdag een gebedstocht en kruisweg georganiseerd naar het Calvariekruis op de Lettenberg”

.

Het liep tegen de middag en in Wulvergem gingen we eten.

wordt vervolgd !

Mijn familie!

Op 19 augustus was er  familiefeest . Eindelijk kregen we alle leden van mijn familie samen:
Mijn drie kinderen en hun wederhelften , mijn zes kleinkinderen met hun wederhelften en twee achterkleinkinderen. Ook mijn jongste neef ( een paar jaar ouder dan mijn oudste zoon) en zijn vrouw waren erbij ( neef links boven en zijn vrouw staat boven mij).

Het is een onvergetelijke dag geworden met een rondrit in het Heuvelland. Ik ben bezig om de foto’s na te kijken want ik kan ze echt niet allemaal posten. Met Kerst plannen we opnieuw een bijeenkomst en volgend jaar wordt het terug een themadag zoals op 19 augustus.

Iedereen bijeenkrijgen is gelukt met een Doodle( klik ) . Gedaan met over en weer te bellen of berichtjes te sturen en wachten op antwoord. Iedereen van de familie kruist een datum aan die hem/haar  past en is er één datum die past voor iedereen …dan kan het feest beginnen !

Ondertussen al een foto op de kiosk  op de Dries in Kemmel. De startplaats van een heerlijke dag!

.

.

De hitte is voorbij…

…en ik denk niet dat we volgende weken nog dagen zullen krijgen van hetzelfde kaliber. Voor mij hoeft het alvast niet meer. Misschien wennen we er een beetje aan moesten er regelmatig zo’n hitte periodes komen. Ik betwijfel het wat mij betreft.
Die laatste hete dag was  het omstreeks 13 uur in de schaduw aan  mijn achterdeur 33° en onder de parasol op het terras  was het op dat zelfde ogenblik 44 °. Het was ook praktisch windstil.   Het werd grotendeels een dag in een verduisterde woning !

De twee kleinzoons waren hier voor een paar dagen en heel ernstig zei de jongste ” oma gaan we vanmiddag naar zee”. Geen denken aan!
Maar rond 17 uur waren er wolken aan de hemel verschenen die het zonlicht temperden en dan zijn we toch naar zee gereden omdat de warmte toen draaglijk was.
Alsof iedereen bang was dat het onmiddellijk zou onweren omdat er een paar spetters vielen( want dat waren de voorspellingen) vonden wij een praktisch leeg strand. De jongens zijn gaan zwemmen en we hebben  nog twee uur genoten op het strand . Nu eens donkere wolken en dan weer heldere hemel bepalen grotendeels de kleur van de foto’s. Dan zijn we teruggekeerd naar de auto. (ja we kregen honger 🙂 )

ijsjesverkoper met een bolderkar op het strand 

zwemmen in zee en daarna zwembroek laten drogen ! 

Een bijna verlaten strand

De moeite niet om kleren terug aan te trekken!

Het onweer brak los omstreeks 22 uur en eindelijk kregen we regen. Het onweer zelf leek leek aan de kust zijn kracht verloren te hebben,  maar regen kregen we  in elk geval.
’s Morgens leek alles te herleven in de tuin en de zon bleef weg tot in de namiddag. Toen de zon terug doorbrak zijn we die dag  omstreeks 17 uur naar zee gereden . Niet zozeer om te zwemmen maar meer om bij de Post een ijsje te kopen .
Eerst wandelden we een heel stuk langs de waterlijn. De redders hadden het precies koud zoals ze ingeduffeld stonden . Er was wel veel wind en zodra de zon achter donkere wolken verdween was het frisjes. Wat een verschil met de dag ervoor!
We wandelden tot aan een zeilclub waar jonge kinderen leerden op een surfplank te staan en anderen oefenden om te kitesurfen.
Sommige foto’ s zijn tegen de zon in getrokken en geven een speciale sfeer weer ,vind ik.
We keerden terug langs de zeedijk met elk een ijsje van de Post in onze handen. We moesten wel even aanschuiven zo druk was het daar. Maar dat hadden we er wel voor over.

.

. . .

 

Vandaag terug een binnenhuis dag… de hele dag regen  en regelmatig flinke plensbuien! De natuur kan er maar deugd van hebben!

Koeien zijn slim !

Ik was zondag op een bbq met zicht op een verdorde tuin en in de verte een grote geel-verschroeide weide waarin koeien liepen te grazen of moet ik zeggen te hooien! De tuin heeft een poortje dat uitgeeft op de weide .
Plots zagen we een paar jonge stieren over het poortje kijken. Ze bleven er stokstijf staan tot er een waterlans werd genomen en een wasmand  . Die werd gevuld met water en slobberen dat die beesten deden.
Ik geloof niet dat ze tekort aan drinkwater hadden want het bleef bij een beetje slobberen en daarna begonnen ze de bladeren en takken van de enorme treurwilg op te peuzelen. Ze hadden er al zoveel aan gepeuzeld dat er een handje werd geholpen om takken aan te brengen.
Ik denk dat die stieren niet zozeer honger en dorst hadden maar graag een beetje aandacht kregen want ze komen regelmatig tot aan het hekje ,vernam ik .
De andere koeien in de weide hadden er geen erg in want anders komen die ook allemaal aangestormd!

 

 

.

.  

.