Nog eens feest….

Mei en juni zijn in de familie feestmaanden. Veel verjaardagen vooral. Nu was het wel een speciaal feest van het op één na jongste achterkleinkind

Oskar werd 1 jaar.

Hij is geboren midden in de corona periode, we konden niet eens een bezoek brengen in het moederhuis. In dat jaar heb het ik kindje slechts éénmaal gezien in levende lijve! ( met uitzondering van verleden week op het communiefeest Margaux)

De ouders wilden iets speciaals maken van die eerste verjaardag. Ze organiseerden voor de hele familie een koffietafel in het Fort Napoleon in Oostende. Die koffietafel was in feite een uitgebreid dessert buffet en je kon van 15 tot 18 uur je bedienen van allerlei lekkers. Een ongedwongen en leuke sfeer in een mooi kader.

Een vriendin had een speech in mekaar gestoken en we werden allemaal uitgenodigd om plaats te nemen op de stoelen die klaar gezet werden in een soort halve cirkel. Een woordje van lof voor de jonge ouders en een overzicht van dit eerste levensjaar. Ook de overleden vader van kleindochter Emma werd betrokken met een witte hartvormige ballon . En de twee zusjes van Emma spraken ook een woordje. Ontroerend.

Daarna werden de stoelen bij de tafels gezet en kon iedereen naar hartelust proeven en smullen van het uitgebreide dessert buffet! Kijk maar even mee en ze bleven maar nieuwe dessertjes aanbrengen.

Jong en oud heeft zich te goed gedaan aan al die lekkernijen . Vandaag mag het wat soberder 😉

ps de foto’s zijn niet zo goed gelukt door de spots die in alle richtingen schenen!!

De familie vierde feest !

Voor mij was het vorige zondag wel een bijzonder feest. Het was het communiefeest van de oudste achterkleindochter. Even heb ik gevreesd er niet bij te kunnen zijn. De naweeën van corona zijn nog steeds niet helemaal verdwenen. Ik was dus blij dat ik het kon meemaken. De dienst in de kerk sloeg ik over om het mezelf toch niet te zwaar te maken en dochterlief kwam me ophalen tegen de middag voor de receptie en de barbecue. De meeste genodigden kwam pas tegen de middag.
Het was een stralende dag en een blij weerzien met familieleden die ik de hele coronaperiode niet had gezien. Ook een emotionele dag . Dan pas besef je tenvolle dat je al die contacten hebt gemist.

Het feest ging door in een prachtige zaal dichtbij de kerk van Lissewege. Het was een origineel feest. De oudste kleindochter, Elsbeth, had samen met haar vriendin die ook een communiecantje had geopteerd voor één feest. Dat is enorm meegevallen zeker en vast voor al de kinderen van beide families.

Een traiteur verzorgde de barbecue en de twee vriendinnen zorgden samen met bereidwillige helpers dat niemand iets tekort kwam van spijs en drank. Wat in het oog sprong was het feit dat de verhuurders van de zaal er ook voor gezorgd hadden dat er een aparte babykamer was waar je baby’s en kleine kinderen kon te slapen leggen. Daar werd gretig gebruik van gemaakt!!

Aan de ingang werd je verwelkomd door twee verlichte ballonnen met elk de naam op van de communicant. De tafels waren gedekt met een placemat waarop foto’s stonden van de communicantjes.

De geschenkjes waaruit de genodigden mochten kiezen en de spaarpot waar een envelopje kon ingestoken worden. Dit geld zal gebruikt worden om later een uitstap te maken. Beide kinderen vonden dit een prima idee .

Een paar foto’s van de receptie die doorging op het terras en hieronder enkele kinderen . Een ballonman was ingehuurd en die zorgde ervoor dat alle kinderen een speciale ballon kregen!

Zelfs volwassenen waagden zich aan een sprongetje in het springkasteel !

Een dag om niet te vergeten !

Een kunstwerk

Na de wandeling met Sébastien en zijn vriendinnetje reden we niet recht naar huis. We gingen nog even kijken naar een kunstwerk in de omgeving van het AZ Zeno . Ik had nog niet kunnen uitvissen waar precies dit kunstwerk lag want het AZ Zeno grenst aan de Natiënlaan maar ook aan de Kalvekeetdijk. Het moest ergens in een weide liggen tussen het ziekenhuis en de parkbegraafplaats. De zoon liet ons met een drone foto weten waar we moesten zijn.

Wim Tellier stelt momenteel nabij AZ Zeno in Knokke-Heist zijn kunstproject CLOSER voor. Een gigantische en loodzware canvasafdruk van 105 x 68 meter en 3 ton van een man in een brandwerend pak. “Je ziet één individu, een man in vuurpak, in een zeer zelfzekere houding”, legt Tellier uit. “Hij lijkt onoverwinnelijk, alsof niets hem kan overkomen. Maar dat is slechts schijn want in een tweede stadium krijgt de man-in-beschermpak een volledig andere gedaante. In mei wordt het pak geperforeerd en zullen er zonnebloemen door groeien als tegenpool van die zelfzekere man. De biologische bloemenzaadjes gaan hem overmeesteren en uiteindelijk overwoekeren.” Wim Tellier koos voor de zonnebloem als symbool voor bescheidenheid en als knipoog naar de zon. In een derde stadium wordt de hele stof gerecycleerd. Het zal gebruikt worden als zeildoek voor strandzetels!

Zo vanuit de lucht ziet het er wel imposant uit. De poorten van de weide stonden wagenwijd open en aan de ingang stonden aan weerszijden grote panelen met de uitleg.
In de weide zelf was er een platform gebouwd en van daarop kon je de figuur zien. Jammer genoeg was het platform niet hoog genoeg om een duidelijk beeld te krijgen . Er was ontzettend veel wind op dat ogenblik en ik verkoos maar om vlug weer naar beneden te gaan.

In de weide zag je overal hoopjes aarde liggen. Ik herinnerde me gelezen te hebben dat het AZ Zeno bezig was om in die weiden een biologisch voedselbos aan te leggen. In beginfase vooral bomen met fruit en noten om te gebruiken in het ziekenhuis zelf !

Wim Tellier is niet aan zijn proefstuk. Hij heeft enkele jaren geleden op het strand vòòr het Casino de reusachtig krab van 3000m² met foto’s van landschappen uit de vier windstreken gelegd en het bloemenkunstwerk om aandacht te vragen voor de bij .

Meer over deze kunstenaar en zijn werk: (klik). Daar kan je lezen waar hij oa zijn werken heeft tentoongesteld!
Zodra de zonnebloemen boven komen zal ik nog eens gaan kijken om de evolutie met eigen ogen te zien! Wil je dit ook eens zien ? Links afslaan bij de nieuwe rotonde op de Natiënlaan richting AZ Zeno en een paar honderd meter verder zie je de panelen op de weg al staan. Tot september kan je dit nieuwe kunstwerk van de landschapskunstenaar Wim Tellier bekijken;

de dagen vliegen voorbij(bis)

Donderdag

De poetshulp komt en met twee is poetsen gezelliger dan alleen. Die dag zei ze me dat er nogal veel vliegen zaten boven en dat ze die naar buiten gejaagd had. Ze poetste de bovenverdieping en daar hoorde ook ramen wassen bij. Ik gaf er niet zoveel aandacht aan en zei nog” dat komt wellicht omdat het ene na het andere raam wordt opengezet”. Maar toen ik ’s avonds alle (rol)luiken ging dichtdoen vond ik het niet helemaal normaal dat er nog zoveel van die dikke vette vliegen op alle ramen boven zaten. Ik wapperde wat met de gordijnen om ze door het geopende raam naar buiten te jagen en dacht ervan af te zijn.

Vrijdag
Toen ik opstond zag ik in mijn kamer (waar drie ramen zijn) opnieuw een aantal van die vliegen. En ook op de andere ramen op de bovenverdieping. Maar toen ik de kamerdeur opende waar de dag ervoor de meeste vliegen zaten ,schrok ik . Eén volledige muur zag zwart van de dikke vliegen. Honderden en meer…ik overdrijf echt niet. Het venster openzetten en ze met een swiffer op stok buiten jagen hielp niet. Zodra je ze aanraakte vielen ze op de grond en lagen daar te spartelen. Ik ben echt niet zo vlug in paniek maar ik wist het eerste moment niet wat ik moest doen. Het eerste was de kamerdeur dicht doen zodat ze zich niet op de verdieping konden verspreiden. Daarna ben ik naar beneden op zoek gegaan of ik nog een spray had tegen kruipende en vliegende insecten Oef dat had ik nog. Flink gespoten in die kamer en raam en deur dichtgedaan. Toen ik na een halfuur terug ging kijken lag de vloer bezaaid met dode dikke vliegen. Ik had ze maar bijeen te vegen…
Ik heb het raam een paar dagen moeten openlaten ( met de rolluik half dicht) om de geur van die spray kwijt te geraken) en de eerste dagen vond ik hier en daar nog een verdwaalde dikke vlieg. Nu lijkt het voorbij , maar toch kijk ik elke morgen alle kamers boven na op dikke vliegen. Tot nu toe geen enkele meer gezien.
Ik vertelde dit aan mijn dochter en die keek zo verbouwereerd naar mij. ” Ik ben blij dat te horen”. Je zou voor minder denken dat er iets haperde bij haar. Zij had een paar dagen ervoor hetzelfde meegemaakt en wist ook niet hoe dit kon gebeuren. Ze woont nochtans toch een 10 km van mij vandaan! Zouden nog mensen dit meegemaakt hebben , vraag ik me af. Een soort tijdelijke plaag zoals je kan hebben met vliegende mieren.

Zaterdag

De dag waar ik allang naar uitkeek. De oudste zoon Luc en zijn vrouw Ingrid hadden ervoor gezorgd dat hun twee oma’s als Paasgeschenk eindelijk eens hun drie kleinkinderen en de vijf achterkleinkinderen zouden zien. Door corona was alles wat in de war gestuurd.
Het is niet zo eenvoudig om drie gezinnen met hun kinderen op dezelfde dag samen te trommelen. Ik herinner het me nog van vroeger met mijn eigen drie kinderen. De agenda’s afstemmen op elkaar is niet zo eenvoudig. Er is ook nog altijd familie aan de andere kant van het koppel.

Maar het is een droomdag geworden en het weer was ons gunstig gezind zodat we de hele dag buiten konden doorbrengen. Paasgrabbel voor de kleintjes, aperitieven en buiten eten en gezellig bijpraten…

Zondag,

Ik was de zaterdagavond nog teruggekeerd naar huis Want op Paasdag zelf was ik uitgenodigd bij de tweede zoon, de papa van Cédric en Sébastien. , en zijn vrouw Marleen.
Opnieuw een heerlijke dag en ook die dag konden we op het achteraan in de tuin gelegen terras zitten. Want vlak bij het huis is er veel te vroeg schaduw

Maandag

Als afsluiter van het Paasweekend kwam dochterlief en haar man de maandag langs. Een niet te lang bezoek want er was afgesproken dat we niet samen iets zouden doen omdat ze de dag erop vertrokken naar Zuid Afrika ,een reis die twee jaar geleden was geboekt en door corona alsmaar uitgesteld werd. Gezien ikzelf nog maar pas flink ziek geweest ben had ze schrik voor eventuele besmetting. Je kan maar niet voorzichtig genoeg zijn.
Maar ze wilde toch niet op reis gaan zonder nog eens langs te komen en gezien het paasmaandag nog altijd zonnig weer was , zaten we ver van elkaar buiten op het terras.
Ze had een bloemetje mee. Lief toch ! We zien elkaar wel als ze terug is van reis.

Behalve met die vliegen heb ik een mooie week achter de rug en zaten er dagen tussen die ik zal blijven koesteren!

De dagen vliegen voorbij.

Maandag en dinsdag
Vorige week kwam Sébastien samen met zijn vriendinnetje voor twee dagen naar oma en dan ging hij terug naar huis . Het was een onverwacht bezoek en we hebben er allemaal van genoten . Zij deden de eerste dag een fietstocht en de tweede dag gingen we wandelen. We bezochten samen ook nog een kunstwerk in wording maar daar vertel ik in een apart logje over. Ik moet er nog wat gegevens over opzoeken.

Woensdag
maakte ik met mijn vriendin een wandeling in de gemeente zelf. De bedoeling was om de bloemen die door de gemeente zijn geplant op rotondes en bermen te bekijken. Sedert een paar jaar hebben ze het over een andere boeg gegooid ivm de bebloeming van de gemeente en wordt er afgeweken van de traditionele tulpen en daarna de geraniums. Het is allemaal veel gevarieerder.
Dus we gingen eens kijken.
Bij het binnenkomen van de gemeente zie je een ronde fontein ( die allang niet meer werkt omdat leukerds er waspoeder in ingooiden met alle gevolgen ) Sedertdien worden er in de kuip van de fontein vaste struiken geplant en momenteelt staan er nu hyacinten en korte paarse tulpen. Ietsje verder is er een rotonde vlakbij het station (en naast een hoogbouw in wording) waar er ook een opvallend gekleurd geheel van bloemen is geplant. De overdadig bloeiende boom naast de brandweerkazerne , daar kan je echt niet naast kijken.
En vòòr je de Lippenslaan inloopt is er een rondpunt met prachtige tulpen. En dan spreek ik nog niet eens over het ovale plein bij de kerk waar de paaslelies ver zijn uitgebloeid. Ongelofelijk mooi onder de kruinen van de bomen op dit plein. Maar daar liepen we deze keer niet langs.
Die dag was het wel lekker wandelen aan de zonkant van de winkelstraat maar fris in de schaduw en daarom kozen we voor de terug weg een zonnige laan uit en arriveerden aan het cc.Scharpoord waar de tuin rondom een weelde van bloemen was. Maar ik vergeet te vertellen dat de berm op de Elizabetlaan waar vroeger een tram reed nu gebruikt wordt als middenberm waar bomen staan en in het gras is er een weelde van kleurige bloemen!

En die woensdag als apotheose van de dag was er een zonsondergang om U tegen te zeggen. Ik heb veel foto’s gezien op alle media van die spectaculaire zonsondergang. Je moest er vlug bij zijn want de hemel veranderde zo vlug van kleur.

wordt vervolgd.

Vrolijk Pasen !

Ik weet het dat ik laat ben om deze wensen neer te schrijven maar het is echt en oprecht gemeend.
Ik hoop dat het een vrolijke ,leuke, feestelijke… dag is geweest voor allen die hier komen lezen!

Ik heb twee dagen genoten van de kinderen ,kleinkinderen en….achterkleinkinderen.
In de coronatijden hebben we elkaar bijna niet gezien. Ondertussen zijn er ook kinderen geboren die we amper hebben gezien laat staan in de armen konden nemen.

Ingrid en Luc (de oudste zoon en zijn vrouw )hebben ervoor gezorgd dat op Paaszaterdag hun drie kinderen mèt hun kinderen naar de Westhoek kwamen. En als verrassing nodigden ze de twee oma’s uit.

Hier alvast de foto , later het verhaal van het hele weekend.

Op de foto zie je de twee oma’s met de vijf achterkleinkinderen. Het jongste kind heeft de papa in een draagbuidel omdat die op dat ogenblik een dutje had gedaan..

Paasvakantie

Op een dag kreeg ik een berichtje ” ben je maandag en dinsdag thuis”. Kort en bondig .
Dan weet ik dat Sébastien, de jongste kleinzoon, naar oma wil komen. Mijn hart deed een sprongetje. Ik verwachtte me er niet aan. Hij is het kleine jongetje niet meer van jaren terug die alle vakanties grotendeels bij oma doorbracht samen met zijn oudere broer. Hij is 19 jaar en heeft een vriendinnetje en af en toe is hij een weekend jobstudent in het AZ in Brugge.

De eerste week van de paasvakantie kon ik hen echt niet ontvangen omdat ik me nog te ziek voelde. Deze week lukte het al aardig( nog altijd niet helemaal genezen, als het blijft duren zal ik mijn NKO geneesheer moeten opzoeken).

Maandag hebben ze in hun eentje een mooie fietstocht gemaakt. Wat ben ik blij dat ik de vier fietsen heb gehouden. Zo kunnen logés er gebruik van maken. Zelf verkoos ik thuis te blijven, er was teveel wind en zeker niet goed voor mijn sinussen.

Maar dinsdag was het stralend weer en dan reed ik met hen tot aan het knuppelpad waar ik hen afzette en reed ik zelf door tot aan de zeedijk om daar de auto te parkeren en hen op te wachten om nog een stuk langs de zeedijk te wandelen. Dat knuppelpad waar je een eind over water loopt en uitkomt op het pad dat door de Zwinbosjes loopt tot aan het Zwin Natuurpark of tot aan de Haas van Flanagan ,heeft Sébastien al van kindsaf aan zo geboeid dat we er toch een paar keer per jaar wandelden. Niet te verwonderen dat hij dit nu ook wilde doen. ( Een vorige wandeling op het knuppelpad: klik )

Ik wandelde hen tegemoet vanaf het einde van het knuppelpad( de auto stond dan dichter geparkeerd wanneer we terugkwamen van de wandeling op een stuk van de zeedijk). Het ziet er verlaten uit maar ik wachtte de momenten af dat er geen wandelaars waren :-).

Toen ze arriveerden wandelden we naar de zeedijk. Onderweg paardenliefhebbers die wellicht door de duinen op de speciaal aangelegde zandpaden verder kunnen wandelen.
Wij kwamen de wandeldijk op daar waar er geen auto’s mogen of kunnen rijden. Altijd rustiger daar maar…ontzettend veel fietsers!! De wandeling ging niet richting het Zwin maar meer richting naar het centrum van de zeedijk.

In een strandbar zag ik een beeldje dat verwees naar het bekende beeld “Soccoritas” dat op de duinen staat in het Dir.Generaal Willemspark( in de volksmond ’t bosje van Heist)

Gezien we terug moesten wandelen naar de plaats waar de auto geparkeerd stond draaiden we af aan de Lekkerbekhelling. De naam Lekkerbek is ontstaan omdat er in dit gebouw op de foto vroeger een zaak gevestigd was en nu noemt het stuk strand richting Zwin gewoon de Lekkerbek.

We zijn toen niet recht naar huis gereden. We bezochten een kunstwerk maar daar wil ik eerst nog wat meer opzoeken. Dat vonden die tweetjes wel speciaal. Komt eraan !

Ondertussen zijn beiden terug naar hun eigen huis en ik hoop dat ik algauw weer een kort berichtje mag ontvangen !

goed weer /slecht weer

Toen mijn Luxemburgse familie hier een weekje was einde augustus hadden ze geen echt strandweer. Gelukkig waren er toch momenten dat het een halve dag mooi weer was. Erg vinden ze dat nu niet bepaald want ze komen voor de zeelucht. IK ben met hen samen ook eens gaan wandelen in Cadzand en als je ziet hoe nichtje en haar dochter en het kleinkind aangekleed zijn dan was het echt niet warm. De wind was scherp . Zij verbleven in het vakantiedomein Roompot , een waar riant park met mooie villaatjes in alle groottes . Waar je ook kan bootje varen vanaf je vakantiehuis naar bv het restaurant of zwembad of winkel. Die dag was er markt vnl eetwaren . Dat bracht toch wat gezelligheid. Ik heb zoveel als mogelijk de talrijke bouwkranen bij de grote appartementsgebouwen die worden gebouwd wat uit beeld gehouden.

Verleden week stopte de vakantiejob van Sébastien en gezien zijn school pas einde september begint kwam hij een paar dagen naar oma. De eerste dag had hij wat pech want ik moest ’s namiddags naar de tandarts om mijn mond klaar te maken om mijn gerepareerd gebit terug te krijgen. Dat duurde liefst drie uur! Twee tanden ontzenuwen. Viel nog mee maar omdat de tandarts me drie maal extra moest verdoven lag ik al half groggy en de tijd speelde voor mij niet echt een rol.

De andere dag namen we de tram tot het verste punt van Heist en kleinzoon en oma zijn dan via het strand terug gewandeld. Er was wel veel wind maar het was niet koud en met de zon in de rug was het een heerlijke wandeling. Weinig volk alleen maar surfers die met hun kites kleur gaven aan de blauwe lucht. In de verte zagen we een heleboel jongeren terugkeren naar hun clubhuis en de bootjes en planken bleven op het strand liggen.
En de wandeling sloten we af met een …..

Vakantie ?

Ik heb mezelf wat vrijaf gegeven. Een schrijver zou zeggen ik had een writer’s block Ik zag het even niet meer zitten. Er liep ook van alles verkeerd ,weliswaar kleinigheden maar het stapelde zich op en ik kon de rust niet meer vinden om mijn gedachten op papier te zetten.

Ondertussen had ik wel verstrooiing met het bezoek van de Luxemburgse familie die voor een week een vakantiewoning in Cadzand( Nl) hadden gehuurd . Mijn nicht met haar dochter en man en de kleine Leo. Zij wilden dicht bij zee logeren en daar zitten ze echt dicht bij zee. Alleen viel het weer die ene week fel tegen . De week ervoor liepen we hier een paar dagen te puffen , maar zij hebben zich moeten tevreden stellen met weinig zonnige dagen afgewisseld met regenvlagen. Zo dicht bij zee kunnen zijn is voor hen het aantrekkelijkste van hun vakantie. Zelf was ik erg blij met hun bezoek want ik ben al twee jaar niet naar Luxemburg kunnen reizen ( wegens gezondheidsproblemen). Maar er is wel flink bijgebabbeld bij mij thuis en in hun vakantiewoning in het vakantiepark de Roompot.

Daarna is de jongste kleinzoon een paar dagen naar Oma gekomen. Dat vind ik hartverwarmend dat hij en zijn oudere broer nog steeds graag een paar dagen naar oma komen. Ik was zo graag met hen nog eens op vakantie gegaan naar de Luxemburgse familie maar gezien corona durf ik dit toch niet doen, vooral omdat Sébastien nog niet is ingeënt ( sedert de leeftijdsgrens is verlaagd heeft hij nu een uitnodiging gekregen ) en volgende maand zijn beide jongens niet vrij (de ene jobstudent en de andere op stage ). Dan denk ik wel eens terug aan de jaren dat ze een goot deel van de zomervakantie hier waren en dat ik samen met opa met drie kleinzoons naar de Ardennen trokken waar we een woning huurden en de weekends kwamen de ouders dan achter! Mooie herinneringen.

Sébastien gaat graag wandelen of fietsen maar het was niet echt fietsweer en we moesten telkens rekening houden met regenbuien ,tijdens die paar dagen gingen we dan maar wandelen op de zeedijk. Daar maakte ik al een logje over (klik) en op de wallen in Sluis.

Op de restanten van de Westpoort hebben de jongens vroeger halsbrekende toeren uitgehaald om van de ene muur op de andere te springen en oma kon er niet bij om aan hun oren te trekken ;-).

Wanneer we met de fiets naar Sluis reden kwamen we over dit bruggetje toe en reden dan aan de voet van de wallen vlak naast het water rond Sluis.

Maar ondertussen heb ik al meerdere uitstappen gedaan en zal ik dit hier ook tonen. Ook heb ik in de tuin al heel wat planten mogen afknippen en zelfs in sommige bloembakken andere planten zetten. Gelukkig kon het aan héél betaalbare prijzen want het plantseizoen voor éénjarigen loopt al wat op zijn einde.

Een stille start van de vakantie…

Deze week kreeg ik ’s avonds een berichtje van de kleinzoon ” oma mag ik morgen komen?” Tuurlijk mocht hij komen en zo startte de vakantie van de kleinzoon bij oma. Eerst nog even uitrusten van de examenstress en dat doet hij blijkbaar graag bij oma( ’t is niet de eerste keer) . Daarna worden er plannen gemaakt om met vrienden op stap te gaan, misschien kamperen. En in de maand augustus wordt hij jobstudent in het ziekenhuis in Brugge.

Zo gingen we dinsdag aan zee wandelen. Het was frisjes en er waren niet zo veel wandelaars op de zeedijk.

Op zee zagen we welgeteld één zeilschip. Verlaten stranden met ingepakte strandmateriaal en op elkaar gestapelde strandzetels, een gesloten lifeguard container die de redders gebruiken ,lege strandzetels in een strandbar en ook andere strandbars hadden hooguit een paar klanten, zelfs de mini gocart had niet veel werk.

De zomer moet nog op gang komen en dat is in feite elk jaar zo . De grote drukte begint pas half juli. Tenzij het weer wat meewerkt dan kan je al van begin juli de weekends op de koppen lopen.
Treurig zicht als je ziet hoeveel werk er al is gemaakt om de toeristen te ontvangen en je ziet bijna geen mens aan zee.

Naar de Lekkerbek toe zie je de duinen flink begroeid met helmgras en ja de honden mogen momenteel overdag niet meer op het strand lopen enkel nog richting ’t Zwin. Overal in de duinen bloeien de wilde roosjes. Het was al een hele wandeling tot we op de zeedijk ter hoogte van de strandbars kwamen èn de plaats waar de beeldenroute begon.

De bedoeling van de wandeling was ook een paar kunstwerken gaan bekijken ( 20 in totaal) die tijdens de zomermaanden op de zeedijk geplaatst worden.

Dit jaar is het de 28ste editie van Sculpture Link en zijn het de sierlijke beelden van Nicolas Lavarenne met als thema ‘ Veerkracht’ die over de hele lengte van de zeedijk opgesteld staan. Ik heb ze telkens tweemaal gefotografeerd omdat ze best vanuit verschillende standpunten te bekijken vielen.

Bij verschillende galeries staan ook beelden buiten zoals :

De hele zeedijk afwandelen zagen we beiden niet zitten want we moesten ook dat hele eind terugwandelen tot waar de auto stond. Ik wandel op een andere keer dan weer verder tot ik ze alle 20 heb gezien .
En juist toen we in de auto stapten voelden we al de eerste spetters van een volgende bui. Zo hebben we letterlijk tussen twee buien “droog” kunnen wandelen.
Als afsluiter nog een foto van een juwelierszaak die zijn etalage aan de buitenkant met droogboeketten had versierd en zo een zonnig tintje gaf aan een grijze regendag !