Wandelen( vervolg)

Dus toen we terug op de Boslaan kwamen na een wandeling in een ander gedeelte  van het bos met zicht op de golf staken we de straat over en gingen we het Koningsbos is.
Dit gedeelte is zo genoemd toen Koning Boudewijn 25 jaar Koning was .

Het is een bos met veel hoogteverschillen en dat spreekt kinderen wel aan. Ik heb van mijn eigen kinderen pas later vernomen dat ze me wijs maakten dat ze gingen fietsen  in onze omgeving waar het toen nog een speelparadijs was voor kinderen, maar in feite naar dit bos kwamen om er rond te crossen !!

Langs een langzaam omhooggaand paadje ben ik boven geraakt maar Sébastien kreeg me niet  zover dat ik langs steile paadjes tot helemaal in het diepe zou gaan !

Toen we terug uit het bos kwamen moesten we nog een heel eind terug om tot bij de geparkeerde auto te geraken.
Zouden we nog een ander wandelingetje erbij doen? Ja waarom niet ! Nog eentje waar hij en zijn broer altijd eens willen gaan wandelen als ze bij oma zijn. Dus reden we naar de Oosthoek en stapten het knuppelpad in!  Officieel heet het pas sedert een paar jaar Wiedauwpad( wilgentenen) gelegen in het natuurgebied  Zwinduinen en polders.

Het water was nog gedeeltelijk bevroren toen we daar wandelden woensdag 17 februari.


We wandelden niet rechtdoor maar sloegen  halverwege een ander paadje in en zagen waar vroeger nog een duinpanne was dat die nu vol water stond. Moesten we rechtdoor gewandeld hebben kwamen we uit op de grindweg  die ons door de zwinbosjes tot aan de Haas van Flanagan leidt of  naar het Zwinreservaat. Maar het was voor mij al welletjes voor die namiddag!!

We kwamen in de Zwinlaan uit en wandelden via de Bronlaan terug naar de auto. Maar eerst nog even vertellen waar we op uitkwamen.

Deze oude golfbaan nr 18 is helemaal terug duinlandschap. Jaren geleden was dit deel helemaal overwoekerd met braambessenstruiken en andere planten die daar niet thuishoorden. Dit hele terrein is geplagd en een tijdlang waren er weer duinen en zandpartijen. Heden is er terug duinbegroeiing en je kan er wandelen. .

Wandelen

Met zo’n mooi lenteweer ben ik het tuinhuis ingedoken om een tuinzetel eruit te sleuren en een kussen uit één van de hoezen te halen  en nog een klapstoeltje want ik vond zo vlug niet het bijbehorende bankje. Ik heb me dan op het terras achteraan geïnstalleerd en heb een uurtje van het zonnetje genoten(= liggen slapen,). Ik lag op een beschut plaatsje waar de wind niet aan me kon! De zon was zo vroeg in het jaar redelijk fel en na een uurtje kroop ik uit de zetel. Je weet maar nooit voor een eerste keer . Daarna wat beginnen met opruimen in de tuin, dat gaat nog zo goed met zo’n mooi weer. En zeker in het vooruitzicht dat de tuinman deze week komt verticuteren en de tuin klaarleggen voor de lente,

Het is zeker niet aan te raden om dit weekend in het centrum of op de zeedijk rond te lopen. Zeker als je die stromen auto’s de stad ziet binnenrijden. Ik vraag me af waar al die mensen hun auto kwijt geraken! En is het allemaal wel veilig…
Ik woon hier en kan tijdens de week naar strand en zee of bos wat in de huidige corona omstandigheden  een luxe is.

Deze week ben ik met Sébastien oa naar het bos geweest. Hij moest hier zijn om iets te regelen met de bank. Hij is 18 jaar geworden dus meerderjarig en oma heeft ( ook voor de andere kleinkinderen ) gespaard voor hem. Toen dat geregeld was zijn we die namiddag naar het einde van de zeedijk in Heist geweest om daar foto’s te maken van de drie vuurtorens en we maakten daar ook een wandeling.( zie vorig logje)

De andere dag reden we richting bos.. Het bos in Knokke is van omvang niet erg groot maar toch vrij uniek omdat het lang geleden aangeplant is op duinengrond.
Hij vond het een goed idee want het was toch al lang geleden dat we daar nog eens wandelden. Ik had bij het begin van de Boslaan gezien dat er opknappingswerken geweest zijn. Maar het kwam er maar niet van om daar eens te wandelen( je weet wel operatie en herstel en dan nog eens operatie en weer herstel) en de keren dat  Sébastien hier een paar dagen was ,was het telkens vreselijk slecht weer.

Vroeger ging ik met mijn drie kinderen naar die bepaalde plek in het bos  waar je nog echt duinen en zand aantrof. Ook scouts en ksa trokken naar die plek om er heerlijke speelnamiddagen door te brengen. Met de jaren zijn de duinen grotendeels verdwenen onder stapels braambessenstruiken en verloederde die plaats. Sedert een aantal jaren wordt er over het hele gebied werk gemaakt om alles te herstellen. Jammer genoeg zijn zand en duinen verdwenen en groeien er daar bomen . Tot mijn verrassing zag ik bij het binnenkomen op het paadje dat er grondig gesnoeid is en de bramenstruiken grotendeels verwijderd zijn. Het wandelpad is wat meer begaanbaar gemaakt maar de paadjes lopen nog steeds omhoog en omlaag en kronkelend langs de bomen . De ondergroei is serieus opgekuist en maakt ook dat het luchtiger aanvoelt.
Een nieuwe omheining werd er geplaatst als afscheiding met de golf en je hebt een mooie inkijk.

Je hebt een pad beneden en hier lopen we op een pad boven op  de helling.

Het pad beneden.

zicht vanop het paadje boven, zoals je merkt is de ondergroei ferm gesnoeid en kan je weer kriskras door het bos lopen. Op een gegeven ogenblik was het zo volgroeid dat het niet meer leuk was om daar te wandelen.

Op het einde van het pad moet je nog een straat doorlopen om terug op de Boslaan te geraken. Daar staan villa’s die jaren geleden zijn gebouwd en die nu niet alleen aangepast worden maar waar er nog heuse woningen worden tegen aangebouwd.

Terug op de Boslaan zagen we aan de andere kant van de straat  een plakkaat ” Welkom in het Koningsbos”
“Oma gaan we daar ook eens wandelen”

Maar dat is voor morgen!!

 

Licht in de duisternis

Ik weet  het ,ik weet het. Het is nog veel te vroeg. Maar ik heb geprofiteerd van het bezoek van een kleinzoon om het kerstgerief van de zolder te halen. En bijgevolg ook de namaakkerstboom. Hij heeft die in elkaar gestoken , de lichtjes erin gehangen en die ook helemaal versierd.
Er is nu licht in de sombere  dagen  waar het al zo vroeg donker wordt. Ook voor jonge mensen valt het allemaal zwaar . Geen contact met vrienden uit de klas, afstandsonderwijs, niet de favoriete sport kunnen beoefenen… Dan is een kerstboom optuigen bij oma  een mooie afwisseling.
En oma is ook blij met de afwisseling . Toch nog wat wachten met verder versieren tot Sinterklaas is gepasseerd.

 

 

Familiebezoek

Begin september kwam de familie uit Luxemburg op bezoek. Ze hadden hun vakantie in het voorjaar moeten uitstellen wegens de lockdown zowel in België als in Luxemburg. Het nichtje ( schoondochter van mijn man zijn zuster)  kwam samen met haar dochter , schoonzoon en haar kleinkind een weekje naar Cadzand(Nl)waar ze een villaatje huren  in  het  Roompot-vakantiepark. Dat doen ze nu al verschillende jaren.
Het waren gelukkig niet de hittedagen maar normaal zomerweer en ze genoten van het strand en de duinen , wandelden in Knokke-Heist en gingen ook naar Sluis . Ze vinden dit zo’n schattig stadje.
Een dagje kwamen ze bij mij thuis en op het menu stonden er verse garnalen. Ik heb er uren aan gepeld want  op dat ogenblik waren ze eigenlijk nog wat klein. Maar dat vergeet je  vlug als je zag hoe het hen smaakte. Ze sloten die dag af met een wandeling met een ijsje van De Post . Ik heb hen zo zot gemaakt dat ze nergens anders in Knokke-Heist  ijs willen eten dan daar,hahahaha.

Maar er was ook een namiddag Brugge ingepland. Ik wilde hen trakteren op een rondje varen op de reien. Alleen toen we daar kwamen zag de dochter het niet zitten om met haar kindje van 2 jaar in een boot te stappen. Hij zou er eens uit moeten vallen. Ik denk eerder dat zij schrik had. Tja dan maar niet. Ze troosten zich met een warme wafel en we wandelden via het Simon Stevinplein waar we even halt hielden om iets te drinken ( en voor mij om even te kunnen rusten want dat was op dat ogenblik toch een hele inspanning voor mij) en om via de winkelstraat terug naar de parking te wandelen aan het station.

.

De dag dat ze bij mij thuis kwamen werden een paar oude albums van opa bovengehaald. Opa vertelde weinig over zijn familie en nichtje heeft op veel foto’s namen kunnen plakken. Joëlle , haar dochter, heeft veel foto’s  genomen  van foto’s in het album die ze voordien  nooit hadden gezien. Niet alleen voor hen een mooie souvenir maar ook voor mijn neef ( die niet was meegekomen) . Want die had een hechte band met opa. Cédric was afgekomen omdat hij ook mooie herinneringen heeft aan de vakanties bij de familie in Luxemburg.

Gezien Joëlle het niet zag zitten om een boottochtje te doen  keken we over de reling naar de heen en weer varende bootjes!

Kleine Leo keek vol bewondering naar de paarden en kreeg er maar niet genoeg van. Erg druk was het die dag niet in Brugge.( geen auto’s in de binnenstad! )

De snoepwinkels trokken hen erg aan en ze kochten een rijkelijk gevulde wafel om uit het vuistje te eten.

Na een rustmomentje op het Simon Stevinplein( geen foto ,was te moeilijk om een mooie foto te maken omdat we moesten zitten blijven) wandelden we door de Steenstraat terug naar de parking. Het zonlicht viel zo mooi op de St Salvatorskerk en gezien het ook niet zo druk was kon ik het niet laten om dit stukje Steenstraat te fotograferen..

Door de pittoreske straatjes van de West- en Oostmeers  kwamen we aan het Albertpark uit .
We hadden afgesproken om langs te gaan bij de zoon die in de omgeving woont om daar iets te eten . Hij herinnert zich maar al te goed de gezellige ontvangsten in Luxemburg en wilde hen eens bij hem thuis ontvangen. Het werd een gezellige avond en de tijd ging veel te vlug voorbij.

In elk geval een mooie herinnering in een jaar dat corona alles overheerst. Met de nodige voorzichtigheid hebben we gehandeld en het knuffelmoment met de kleinzoons mag je zien als horende bij mijn bubbel!

 

strandwandeling

Na dat lekkere ijsje zijn we gaan wandelen op het strand. Overal is het kalm. Zowel in zee als op het strand. Alles ligt te wachten op de komst van de toeristen! Om eerlijk te zijn het is altijd zo geweest. Het strandseizoen start pas half juli . Vroeger hadden de univ studenten pas hun examens achter de rug en de Franse feestdag ( 14 juli) gaf ook een boost en dan niet te vergeten het bouwverlof. Met de corona is het nu ook afwachten of het zomerseizoen zich op  gang gaat trekken.
In elk geval wij hadden een mooie wandeling!

Deze jongeren hadden er juist een zeilles op zitten.


Even pauzeren voor een catamaran!

Behalve pootjesbaders aan de rand van het water waren er nog geen baders in zee. De redders hadden het niet druk.

De zee was erg rustig.

Dat is het gevaar aan zee. Sébastien staat een heel eind ver in het water en staat toch evenhoog als Cédric die aan de rand van de zee loopt. Tussen hen is een kelle(  een achtergebleven meertje zeewater op het strand als het eb wordt) en dat kan verraderlijk diep zijn. Zeker voor kleine kinderen .

 

PS. Jullie zullen me even moeten missen. Ten gevolge van de zware operatie die ik vorig jaar in februari onderging heb ik nu een soort navelbreuk. Ik word morgen geopereerd.

Een week met een strikje !

Het was zo’n mooie week ,eentje waar je liefst een mooie strik rond knoopt! En daardoor komt het dat je mij niet veel  hoorde deze week.

DINSDAG sprong er al uit omdat de tuinman en zijn vriend op één dag de  hele tuin een flinke opruimbeurt hebben gegeven en ook alle tuinafval en nog veel meer meenam naar het recyclage park in Oostburg. Het is er gratis en je kan al iets kwijt waar we hier ons suf moeten zoeken in welke container je het moet gooien. Geen pretje als je ladder op en af moet stappen om aan de rand van de container te geraken.. Het gaf een opgelucht gevoel als ik al de rommel niet meer zag liggen wanneer ik langs de zijgevel liep!

WOENSDAG  was ik in feite blij dat  het een regenachtige grijze dag was. Ik had wat naaiwerk en dat bleef liggen  want ik ben liever buiten bezig als de zon schijnt.  Drie lange broeken herleid tot 7/8 broeken. En een manchet van een overhemd  van de zoon hersteld.

DONDERDAG kwamen de twee kleinzoons langs voor twee dagen. De jongste had vooraf verwittigd maar van de oudste was het  een verrassing.   De schilder laat weer niet van zich horen en ik vroeg de jongens of ze zes luiken wilden afschuren voor me.  Donderdag hebben ze er drie afgeschuurd, ze moesten stoppen omdat het begon te miezeren..
Ik was bezig geweest de vorige dag om kasten uit te ruimen. Er lag hier nog reserve kledij voor de jongens en bij de meeste kledij leken ze er toch uitgegroeid. Ik vond nog twee zomerpyjama’s in de originele verpakking ( dus nieuw) die ik gekregen had van mijn Limburgse vriendin . Ik had haar leren kennen op de sociale school toen zij uit Limburg ook in Kortrijk kwam studeren. We zijn altijd close gebleven. Jammer genoeg is ze al enkele jaren terug overleden aan kanker  . In feite had ik die pyjama’s bewaard als een soort herinnering aan haar. Nu had ik ze  klaar gelegd  om weg te geven aan een schoolvriendin die kledij verzamelt voor kansarme mensen. Sébastien had vergeten zijn pyjama mee te brengen en ik stelde voor om deze pyjama te gebruiken.
Ik had er twee liggen . Ze hebben zich krom gelachen toen ze de pyjama’s ( met kleurig gestreepte korte broek) zagen. Fleurige lijfjes met maori figuren er op . Maar ze trokken die allebei toch aan en de hele dag hebben ze het shirt gedragen , ze  zijn  er mee gaan slapen en de andere dag verdwenen ze in hun bagage.  In elk geval vind ik er geen een van de twee terug, hahaha !

VRIJDAG . Lang leve de vakantie en bij oma mogen ze gerust tot de middag blijven slapen.  Na het middageten werden de drie andere luiken geschuurd en toen die klus geklaard was en al de luiken netjes waren afgespoeld en nu wachten om geschilderd te worden, kregen ze hun beloning!  🙂 We reden naar Glacier de  Post in Duinbergen om een ijsje!!

Na het ijsje  hebben we een mooie strandwandeling gemaakt!  ’s Avonds vertrokken ze terug naar huis.
Ik verwacht ze nog eens in juli , want daarna hebben ze allebei een vakantiejob.

De strandwandeling komt eraan…
Een beetje moe deze avond want ik was vandaag in Lissewege waar in Ter Doest  mooie kunstwerken staan .
Komt er binnenkort ook nog aan !

Cadzand 1

Op het einde van de duinwandeling zoals ik gisteren al beschreef, kom je onverwachts terug  in de bewoonde wereld. Een infobord herinnert er je aan. Als we de trappen opliepen kwamen we uit aan het haventje.

We hadden zin om terug te keren. Er was zo’n strakke wind en het zand sloeg tegen onze blote kuiten, zo hard dat het pijn deed. Het zat er helemaal niet in om het havendammetje op te lopen. We zagen mensen al halverwege omdraaien en terugkeren !
Dat was wel een groot contrast met de windluwe wandeling achter de hoge duinrug. Niet te geloven. We keken even naar de omgeving en naar de brasserie AIRrepublic van Sergio Herman , staken de brug over van het jachthaventje en namen de wandelweg langs het strand. Hier viel het nog mee met het stuifzand.
We wilden naar het strandpaviljoen gaan maar die bleek gesloten. Op het strand zelf was er geen grote drukte en de mensen zaten ruim ver uit elkaar, zelfs een familie had grotendeels de nodige afstand genomen van elkaar!

We draaiden om en daalden af naar het pleintje achter de duinen . Dat pleintje is daar al jaren en heeft al veel veranderingen doorstaan maar toch is de uitstraling nog steeds dezelfde. Ook hier niet erg veel volk en op een terras kregen we een tafeltje toegewezen. Het waren allemaal tafeltjes voor vier personen en elk tafeltje had een oranje dekentje op één stoel als om aan te tonen dat dit één bubbel was. Of je nu alleen ,met twee ,drie of vier was je kreeg zo’n tafeltje aangewezen. Eigenlijk best gezellig nu er meer maneuvreer ruimte was. Er is ook een schaduwterras naast het etablissement  ,wat best fijn is bij hitte periodes, maar nu toch liever in de zon want wind was er genoeg zodat het niet overdreven warm aanvoelde. Ach en bij grote drukte kon je ook nog binnen zitten waar het groot en ruim is.

We namen allemaal foto’s ! Mijn vriendin nam foto’s van mijn kleinzoon en van mij..


Eenmaal de trappen opgeklommen zagen we de duinen en de zee.

Een paar betonnen blokken tonen hoe de havendam is aangelegd en versterkt. Door de felle wind en het snijdend zand zijn we de havendam niet opgewandeld. Ik nam er niet eens een foto van, zo vlug wilden we daar weg zijn 🙂


Een zicht op de brasserie AIRrepublic en het haventje waar het erg rustig was.

Zoals je op de foto’s kan zien was er felle wind en waren er dreigende wolken. Gelukkig heeft het niet geregend.

Een zicht van het haventje vanuit een ander standpunt . Kleinzoon en ikzelf hadden een containerschip in het oog.

Hier varen deze schepen redelijk dicht bij .

Aan weerszijden van de wandelweg staan lange banken waarop je kunt zitten of liggen . Deze jongelui genoten van een ijsje.

Het strandpaviljoen was jammer genoeg niet open. En zoals je merkt was het niet erg druk op het strand.

Deze familie leek zelfs op het strand de nodige afstand te bewaren!

We verlieten het strand en daalden af naar het pleintje waar er verschillende tearooms met terras open waren.

Een tafel werd ons toegewezen. Plaats genoeg. Ik heb het nog geweten dat er in de namiddag geen enkele plaats vrij was.

De gocarts wachten op vakantiegangers. Achteraan is het Strandhotel waar  Sergio Herman in staat voor de food&Beverage. Daar was vroeger zijn Pure C restaurant.

Een paar winkels die het zomer-en vakantiegevoel oproepen. Alleen nog niet veel geïnteresseerden!

Op de terugweg stapten we een breed pad omhoog naar de haven . De vloer en de zijkanten zijn bedekt met vèèl plaketten  met namen van mensen die een Award  hebben ontvangen van het Europees Hof voor de rechten van de mens. Ik pikte er een paar uit. Tja het was niet de bedoeling dat mijn vriendin en ik er ook zouden opstaan. Maar die plaketten zijn precies spiegels.

En toen eindigde onze wandeling in Cadzand met de traditionele foto bij de Sluiswachter. Iedereen die voor de eerste keer met mij in Cadzand gaat wandelen moet bij hem poseren 🙂

We wilden echt nog meer foto’s nemen maar de wind was zo heftig aan zee dat ik mijn kleinzoon sommige foto’s liet maken omdat ik mijn gsm niet stil kon  houden!

Cadzand

Donderdag (2 juli) kwam Sébastien ’s morgens naar Oma.  De vakantie is begonnen en eindelijk kon hij eens voor een paar dagen langskomen. Mijn bubbel is groter geworden en behalve mijn kinderen en een paar vriendinnen  kwam hier niemand over de vloer. Wat een opluchting dat we voorzichtig weer meer mensen kunnen ontvangen.
Toevallig ging ik die dag met een schoolvriendin een wandeling maken in Cadzand. Maar dat deerde Sebastien niet want hij gaat ook graag wandelen en de zee is en blijft aantrekkelijk als je zelf niet aan zee woont!

Met de auto van de vriendin en elk met een mondmaskertje aan reden we naar de parking even buiten Cadzand.( foto is teveel ingezoomd). Ideaal om van daaruit ofwel naar de Zwingeul zelf te wandelen of eenmaal boven de wandelweg op de duinenrij te kiezen. Wij kozen geen van beiden maar vertrokken voor een wandeling in het duinlandschap gelegen achter de duinen. Op het einde kom je uit op het haventje van Cadzand. De meeste mensen kennen dit pad niet en voor iedereen die het de eerste keer doet is het een verrassing. Vorige keren liepen de Langhorns er rond deze keer graasden ze wellicht elders.
De natuur is er momenteel op zijn best. Er was een strakke wind en je kon een jasje echt verdragen. Maar daar was het windluw en borgen we onze jasjes al vlug op.

De parking waar je nog alle plaats van de wereld had en het lange pad naar het Zwin toe Wij namen de weg die je nog op het uiterste randje van de foto ziet.

Hoge grassen , planten en bomen omringden ons..

De runderen waren er deze keer niet. Toch niet hier.

Er stonden veel lage appelbomen vol met appeltjes. Zomerappeltjes die heel lekker zijn voor appelmoes. Ik herinner me dit nog vanop de boerderij bij tante Regina en nonkel Clement. Alleen moest je er vlug bij zijn want die waren vlug “gestekt” door wormpjes.

Ontzettend veel braambessenstruiken en met mooie ” trossen” onrijpe vruchten. De moeite om er wat later te komen plukken! Of zou dat niet mogen ?!

De natuur wordt hier gerust gelaten.

Een bankje nodigt uit tot zitten (!) en dan zie je vòòr je dit duinenlandschap met veel duindoorn die nu nog niet bloeit…

..maar niet enkel duindoorn is er massaal aanwezig ook de koningskaars , de egelantieren roze en witte, de gevaarlijke berenklauw ,en de roze bloemen waarvan ik de naam niet van ken ( Mizzd help je me ? ). In de grote tuin waar ik vroeger tuinierde  had ik indertijd heel veel koningskaarsen staan. Ik vind het zo’n majestueuze plant. Deze hier moesten nog allemaal bloeien.

Het was echt genieten ! Toen kwamen we aan het haventje. Maar dat is voor morgen. Is iets totaal anders dan deze wandeling.

Een dag met een gouden randje!

Zondag een hemels mooie dag met helder blauwe lucht en  dartele overwegend witte wolken , die het uitzicht aan de hemel telkens deden veranderen.

 

Voor mij was het letterlijk een rustdag. Even stoppen met schilderen. Ik was tevreden wat ik de voorbije week bereikt had. Ondertussen hangen er al vier luiken terug op hun plaats. Zoon heeft ze vandaag opgehangen en vier staan nog wat verder te drogen. Als leek heb ik ze wat te flink geschilderd en duurt het drogen ook iets langer, hihi!
Ook de tuin vraagt wat aandacht nu het zo erg droog is. Het water in het zwembad (opgespaard regenwater dat ik gebruik om te planten te begieten) is al flink aan het verminderen en als het binnenkort niet eens flink regent zal ik een maand verder aangewezen zijn op stadswater. Meestal is het zwembadwater pas op half de zomer!

Omdat zoon en dochterlief de maandag gewoonlijk even langskomen , dacht ik om wafels te bakken die ik dan kon meegeven. Dus begon ik er aan en bakte eerst een stapel Luikse wafels en dan een stapel Brusselse wafels . Ik heb er niet aan gedacht om ook nog Knokse wafels te bakken nl de hartjes wafels van Moeder Siska. Ik heb ooit eens van mijn schoonzus zo’n hartjes wafelijzer gekregen. Dat is voor een volgende keer. De stapel op de foto is nog niet zo groot want ik was nog aan het bakken!

Vlak op de middag kreeg ik een telefoontje van Cédric of hij die namiddag samen met Sébastien mocht langskomen! Hij en zijn broer zouden van Brugge komen met de fiets  via het fietspad langs de  A11.
En of ze mochten langskomen! Het was méér dan twee maanden geleden dat ik hen nog in levende lijve gezien had . Face timen is niet hetzelfde hé !

Mits de nodige voorzorgsmaatregelen zaten we buiten op het terras. Knuffelen zat er niet in maar ik was toch zo blij de twee jongens terug te zien. Zij die de jongens hier hebben zien opgroeien, zou je ze nog kennen ? Nu zijn ze 21 en 17 jaar. De zon zat al laag toen ze terug huiswaarts fietsten. En in die blauwe tas staken de wafels die ze gretig mee naar huis namen 🙂  Dochterlief heeft vandaag een lading meegenomen.

ps. de foto’s zijn door de lage maar toch nog felle zon wat wazig

 

Werken in de tuin

Werken in de tuin zat er voor mij maandenlang niet in. Ik was er te ziek voor en had er ook de kracht niet toe. Na de operatie  nu ruim twee maanden geleden begint het te kriebelen om de tuin in te duiken.  Het laatste wat ik in het najaar gedaan heb( tussen twee zware antibiotica kuren in) is snoeien van struiken. De takken zijn blijven liggen tot twee weken geleden . Het gras was nu zo hoog dat de zoon het onlangs zonder opvangbak heeft afgereden en tevens heeft hij ook een paar heel dikke takken van de twee treurwilgen afgezaagd. Ik had de twee bomen in het najaar helemaal willen snoeien maar dat is niet doorgegaan. Nu is het wat aan de late kant om  nog te doen dus werd het  een kleine opknapbeurt. De buren kwamen al aangelopen om te vragen of we aub die boom niet zouden afzagen. Ze vonden het zo leuk om die lange slierten in hun tuin te zien heen en weer zwiepen. We hebben hen gerustgesteld , maar wat bijsnoeien was wel nodig . Het is pas voorjaar en ze zullen deze zomer genoeg kunnen genieten van die lange slingers :-). De magnolia mocht ook niet gesnoeid worden want het is zo mooi als die bloeit en het geeft helemaal niet als die wat overhangt bij hen. Fijn om buren te hebben die niet zaniken wanneer er iets over de haag groeit. Maar we letten wel op dat het niet storend wordt.

De hoge smalle kerselaar is de laatste boom die in het voorjaar bloeit. Dit was opa’s lievelingsboom . Op de stam zelf komen er elk jaar trossen bloesems die na de bloei afvallen. De boom zelf groeit praktisch niet en staat al ettelijke jaren zoals je die op de foto ziet. In het echt is die veel mooier!

De magnolia in volle bloei 

Een paar koude nachten zorgden voor bruine randjes aan de bloemen

Na een stormnacht heb ik een paar afgevallen bloemknoppen in een vaas gezet.

De kerselaar in de voortuin met achteraan deze van de buren.

Toen Cédric hier een weekje was ( van 1 tot 5 april deed hij stage bij een huisarts) heeft hij geholpen om alle tuinafval die er de hele winter is blijven liggen   te verzamelen en ben ik met hem naar het recyclagepark gereden. We haalden ook bloemenaarde en speciale aarde voor de moestuin en zakken sierboomschors. Profiteren van de mankracht in huis hé ! Want heffen zit er voor mij eventjes niet in! Ik gebruik anders  een soort lorrie hiervoor maar nu is dat ook niet aangewezen. Heffen moet je toch om iets uit de auto te halen of om  iets op de lorrie te leggen.

Sierschors tussen de aardbeien. Na de oogst verwijder ik die sierschors
en vul  kale plekken op andere plaatsen .
De vogels vinden het leuk om die  schors uit de borders te gooien .
Ik veeg ze wel terug maar toch gaan er ook verloren.

Nu met het Paasverlof is Sébastien gekomen en samen hebben we de takken van de treurwilg in stukken geknipt , de kleine takken van de treurwilg werden bijeengeharkt , het waren er heel wat met de krachtige wind die er geweest is en alles werd naar het recyclagepark gebracht. Hij heeft alle sierstruiken  met de heggenschaar bijgeknipt en de bladeren die er overal lagen opgezogen . Hij heeft ook sierschors uitgestrooid oa tussen de aardbeien en onder de laurierhaag langs het terras. Geen onkruid meer wieden deze zomer. Ik heb geleidelijk  waar het kon sierschors gestrooid, dat is niet goedkoop maar het bespaart me tijdens de zomermaanden héél wat werk en gaat ook lang mee.

Een stukje van de moestuin naast de aardbeien met uien, radijzen, sla,
rode biet, peultjes, spinazie ,wortelen, selder, prei en rode kool. Alles is nog niet te zien!

Ondertussen is de moestuin in volle “expansie”. Alleen zou het weer wel zachter mogen worden. Het gras was al bestrooid met antimoskorrels en  de komende week zal er geverticuteerd worden . De tuin zal op zeer korte tuin weer in orde zijn. Alleen zijn er dit voorjaar minder bloeiende voorjaarsbloemen want die heb ik in het najaar niet meer kunnen planten. Ik zal mijn best doen om meer zomerbloeiers te hebben . De bloempotten en bakken staan al te wachten op zachter weer. Het is al te gek om met het koude weer van de laatste dagen ( vooral de nachten ) bloembakken te vullen. Het mooie weer is voorspeld , maar vandaag bleef er een soort nevel hangen en erg warm kon je het niet noemen.

Als toetje heeft Sébastien gisteren mijn auto van binnen en van buiten een flinke poetsbeurt gegeven!! Ja alle afval wordt in zakken met mijn auto vervoerd. Al leg ik er een beschermzeil in toch ligt er overal nog  klein afval .


Dat smurfijsje heeft Sébastien zeker verdiend en een zakcentje eveneens!
Vooral als je weet dat hij dit uit vrije wil doet .