Voor de liefhebbers…

Donderdag bezocht ik samen met nog drie vriendinnen de tentoonstelling  in het Museum voor Schone Kunsten in Gent over Van Eyck, An optical Revolution. Er wordt storm gelopen voor deze unieke tentoonstelling die maar een drietal maanden duurt ( tot einde april 2020 )..
Stormde het niet letterlijk die dag dan regende het met tussenpozen des te meer.
We wandelden er droog naar toe maar kwamen verregend terug in het station Gent St Pieters.
Foto’s maken in de tentoonstellingszalen zat er niet in en daar keken de zaalwachters oplettend op toe. Ach in feite is dit ook niet te doen al die zalen doorlopend in het halfduister en met overal spots. Je krijgt wel genoeg informatie met de gratis audiofoon en de teksten op de muren en specifieke inlichtingen( je audiofoon voor een zwarte knop houden) naast de schilderijen gaven je nog meer duiding.
Wij hadden gekozen voor een bezoek over de middag en dat was ideaal . Niet te druk en genoeg ruimte om op je gemak alles te bekijken. Twee uur later kwamen we terug in de ontvangsthal: Een beetje versleten door het slenteren en in de laatste zalen was het toen al  druk en werd het moeilijker om alles van dichtbij te bekijken en te beluisteren. Niet iedereen houdt er hetzelfde tempo op na hé.

We gingen dan een hapje eten in het aanpalende restaurant . Geen uitgebreid menu  “Only Menu” stond er . Een Van Eyck Menu met keuze uit voor- en hoofdgerecht of  hoofdgerecht en dessert , of alles. Lekker maar ik denk niet dat Van Eyck dit zal gegeten hebben: Stoofvlees met krieltjes en gesnipperd witloof,  als toetje ( wat dacht je wel 🙂 ) een ijsje met een muffinachtig stukje taart. Allemaal lekker. Nog vermelden:  water en een glas wijn gratis erbij.
En wat doen vriendinnen dan ? Gezellig bijpraten! Dan terug naar huis met een voorbeeldige trein ! Op tijd vertrokken en op tijd terug in het eindstation.

Voor liefhebbers een must!

 

Wij hebben een ideaal moment uitgekozen ,want kijk eens hoe druk het was toen we om half vier het museum achter ons lieten. Een lange sliert wachtenden buiten en binnen dubbel zoveel. Je bent verplicht om mantels en jassen achter te laten in de vestiaires en handtassen die niet pasten in een bakje (als standaard ) mochten ook niet mee binnen! Niemand die tegenpruttelde en alles verliep vlot. Ook het weer ophalen van kledij en tassen aan een aparte balie. Gratis service.

 

Nieuwjaarsconcert in het Casino van Oostende

Niets is zo ontspannend in deze duistere en korte dagen dan een namiddagje muziek . Daar hebben we met velen van genoten : het Nieuwjaarsconcert in het Casino van Oostende.
Drie namiddagen werden uitgetrokken om alle Vlaamse provincies te laten genieten van een mooi muziekaanbod met wervelende dansers en een paar klowneske optredens.
De senioren van alle Vlaamse provincies lieten het niet aan hun hart komen. Met elke dag 2000 senioren zat de zaal telkens vol! Westvlaanderen werd op woensdagnamiddag uitgenodigd. De derde leeftijd was deze drie namiddagen massaal aanwezig in Oostende.
Het gemakkelijkste vervoer voor mij was de tram. Geen parkeerproblemen  en van uit de provincie zelf kwamen ze met autobussen.

Elk jaar wordt voor het Nieuwjaarsconcert een muzikaal talent in de bloemetjes gezet. Dit jaar werd gekozen voor Lou Roman en zijn orkest met Nadia en Yvann. Over de jaren heen heeft hij talrijke zangers begeleid en was het zeker terecht om hem eens in de bloemetjes te zetten. Hij kreeg uit handen van Leona Detiège een gedenkbeeldje nl de Vedet van S-Plus.

Het orkest speelde een schitterend medley van Glenn Miller en de prachtige muziek uit Bohémian Rapsody.
Luc Appermont praatte het programma aan elkaar en de zangers waren aan elkaar gewaagd Patrick Onzia, Udo , Gunther Neefs, Barbara Dex en Jasmine de dochter van Lou Roman. De scetches met Dirk Van Vooren waren hilarisch. Barbara Dex en Jasmine brachten een ode aan Vaya con Dios!  De Gibson Brothers sloten de reeks af en zetten de zaal in vuur en vlam met een mengeling van disco en salsa!

Ik denk dat iedereen tevreden naar huis is gegaan. . Het enige onderwerp op dat uurtje huiswaarts keren met de tram was de succesvolle namiddag!

Foto’s van de show zelf is bijna onmogelijk maar toch een collage met wat beelden.

 

Afscheid van onze voorzitter

Zondag 19 januari hebben we afscheid genomen van de voorzitter  van de seniorenvereniging de Egelantier . Hij heeft jarenlang gezorgd dat we op tijd de beentjes  rekten en strekten met pétanque en koersbal en heeft ook zijn best gedaan om op cultureel vlak onze kennis bij te schaven met interessante uitstappen.
Een uitgebreid etentje waarop 54 leden aanwezig waren hebben hem gehuldigd. Ook een afvaardiging van Brugge kwam een speech geven.
Het is geen vaarwel, absoluut niet ,hij heeft alleen de voorzittersfakkel doorgegeven aan anderen en we mogen zeker nog rekenen op hem om ons verder de weg te wijzen!
We hopen hem nog vele jaren te kunnen bewijzen dat we goede leerlingen zijn en de vereniging met al onze mogelijkheden verder zullen doen bloeien!

Damme en een bloemenkunstenaar

Ik heb afscheid genomen van 2019 met een mooie, zonnige maar koude wandeling rond Damme en een bezoek aan een feeërijke tentoonstelling in het voormalig St Janshospitaal . De bekende bloemenkunstenaar Frederiek Van Pamel heeft voor de derde keer in Damme bloemeninstallaties neergezet,  verleden jaar in het Stadhuis van Damme en dit jaar in het voormalige St Janshospitaal . Uit een akte uit de jaren 1249 kan opgemaakt worden dat op deze plaats een gasthuis werd opgericht. Door de eeuwen heen is de zorgfunctie blijven bestaan  tot 2014. Het rusthuis is dan verhuisd naar een nieuwe locatie in Sijsele.( toerisme Damme). 

 

Vlak vòòr de ingang staat een kleurrijke, verlichte bloembak als uitnodiging om binnen te stappen in het vroegere St Janshospitaal.
Nog te bezoeken tot en met 5 januari . In verschillende kamers en zalen zijn mooie groen- en bloemeninstallaties te bewonderen.

 

Knokke vroeger en nu

Er zijn verschillende pagina’s op Facebook die foto’s plaatsen van Knokke, Heist ,Blankenberge en ga zo maar door…
Het is voor mensen die al een hele tijd in een of andere gemeente wonen leuk om te zien hoe een stad of een gemeente er met de jaren  helemaal anders kan uitzien.
Zo heb ik me lid gemaakt van verschillende pagina’s om het reilen en zeilen van deze steden of gemeenten te zien evolueren.
Het is ongelooflijk hoe op 100 jaar tijd alles helemaal veranderd kan zijn.

Neem nu Knokke en Heist (vroeger afzonderlijke gemeenten): Heist heeft een grote bloei gekend mede door de spoorweg die toen enkel tot Heist liep en Knokke is veel later geëvolueerd door schilders die zich hier kwamen vestigen zoals Alfred Verwee ( wiens borstbeeld nog altijd een plaatsje in Knokke heeft).
De Spoorwegen hebben een grote rol gespeeld in de evolutie van beide badsteden door de vele affiches waarvan sommige internationaal bekend zijn.

De Heemkundige kring “Cnoc is ier” heeft er een tentoonstelling aan gewijd in het CC Scharpoord .
Er is ook een boek te koop met foto’s van vroeger en nu( als die gebouwen nog bestaan).
Een salonboek zoals ze zeggen. Dit boek misstaat zeker niet op een salontafel.

Hier wordt de aandacht gevestigd op het feit dat Knokke een vlieghaven had. En de auto’s
verwijzen naar het toerisme . De pilote is een verwijzing naar de moeder van onze huidige burgemeester die
een ervaren pilote was en de man een verwijzing naar de Engelse toeristen die kwamen golfspelen!

De tentoonstelling is mooi ingedeeld  :de vier deelgemeenten, de bouwstijlen en de vergelijkingen
met vroeger en nu .

 

Het oorspronkelijke stadhuis van Heist met later  een aanbouw erbij. Nu wordt dit helemaal
afgebroken en komt er op de markt ervoor een gemeenschapshuis!!

Omdat er begin vorige eeuw veel Engelsen alhier verbleven zijn veel hotels en villa’s in deze stijl gebouwd.
Beide hotels bestaan nog steeds.

Oude Knokkenaars herinneren zich dit ongeval in het dorp van Knokke nog! Weinig verkeer en dan nog op elkaar botsen!
Op het strand werden man en paardenkracht gebruikt om de strandcabines op hun plaats te krijgen.


Voor en achterzijde van het Casino zoals het er oorspronkelijk uitzag.

stadhuis Knokke vroeger en nu.

 

de vernieuwde (en pas in gebruik genomen) St Niklaaskerk in Westkapelle.

Voor deze twee gebouwen het For Freedom museum werden  was het verste huis het stadhuis van Ramskapelle en
ernaast de lagere school.

Ik raad iedereen aan om tijdens de korte dagen die er nu zijn eens een bezoekje te brengen aan deze gratis tentoonstelling. Ik heb met verbazing gekeken naar de foto’s van vroeger en nu. Veel dingen waren vergeten tot je ziet wat er vroeger op dezelfde plaats stond. Knokke was een charmante stad  ! De bouwwoede vanaf de jaren 60 hebben veel mooie woningen doen verdwijnen. Ik toonde hier enkel een klein overzicht.

Kerstconcert

Ik heb in geen jaren zo’n ontroerend Kerstconcert meegemaakt. Er was een moment dat ik een krop in de keel had en mijn ogen glanzend waren.
In de gotische kerk met barokinterieur , O.L.Vr ter Potterie in Brugge , ging dit concert door. Een Brugse vriendin vroeg me mee. Een concert met verschillende koren uitsluitend gezongen door ouderen( velen +90 ! ) , fysische en psychische  gehandicapten .
Uren moeten de begeleiders er voorover gehad hebben om deze mensen samen te laten zingen. Veel vrijwilligers waren er ook die bewoners van het verzorgingstehuis in de onmiddellijke nabijheid hielpen.
Eén koortje zong zo vals  dat het pijn deed aan de oren. Maar als je zag met welke bezieling die mensen zongen hoorde je het niet meer.
Er was een verhaallijn over gebeurtenissen die zich tijdens het jaar afspeelden in het verzorgingstehuis en in aansluiting werd er een gepast lied gezongen. Zo zong iemand “la vie en rose ” toen er verteld werd van een vrouw die goedlachs van de ochtend tot de avond door het leven ging. Zij was in het voorbije jaar gestorven. Mijn gemoed liep vol…
Tegen aan het einde van het concert werd er met volle borst enkele gekende Kerstliederen gezongen .
Als afscheid nog het Vredeslied van Beethoven dat iedereen mocht meezingen. Héél mooi einde van een onroerend concert in een wondermooie kerk.

Het Vredeslied (ode an die Freude van Beethoven)
Kom en zing  een vredeslied en geef het door aan anderen
Draag je boodschap uit en heel de wereld zal veranderen

Weg met haat en nijd, alle mensen, open je hart voor iedereen.
Alle mensen worden broeders over alle grenzen heen.

Wie het groot geluk mag proeven om voor iemand vriend te zijn
Kent de vreugde van de vriendschap en deelt ook verdriet en pijn.

Weg met haat en nijd, alle mensen, open je hart voor iedereen.

Alle mensen worden broeders over alle grenzen heen.

Reik de hand nu aan elkander en zing een warme vredeszangen 

voor de wereld en zijn mensen dat ze eindelijk vrede wensen…

 

Er mocht gefotografeerd worden.Zo discreet mogelijk heb ik van het barokke interieur  foto’s getrokken.

 

Een hele rij tapijten die mirakels toonden

Afrikamuseum bis

Toen kwamen we aan een gedeelte van het museum waar in het midden van de zaal opgezette dieren stonden. Aan weerszijden stonden glazenkasten met kleine opgezette dieren. Hoewel het bijna zeker is dat de mensen allemaal al eens een dierentuin hebben bezocht was de aantrekkingskracht om zo dicht bij deze “wilde dieren” te kunnen staan groot. De glazenkasten met kleinere dieren kregen opvallend minder aandacht.
De in het hoofdgebouw tentoongestelde voorwerpen en dieren vormen minder dan 5 % van de totale museumverzameling. Het principe less is more is hier toegepast. Voor mij mochten er in dit mooie gebouw toch wat meer tentoongesteld worden. Ik ben er lang geleden als kind op schoolreis geweest en later met mijn ouders en nog eens later met mijn man . Ik heb het gevoel dat er meer en meer in de kelders is gestopt: waar zijn de enorme collectie vlinders  en de skeletten van uitgestorven dieren…  Maar het blijft wel een mooi museum en het bezoeken waard.

De natuurlijke rijkdommen van Congo kwamen ook aan bod .

Fascinerend waren de maskers en de daarbij behorende ceremoniën en rituelen.

Het Liavela-masker dateert uit de 8ste of 9de eeuw en is de oudste houten sculptuur die ooit in Centraal-Afrika (Angola) is gevonden. Mogelijk stelt het een aardvarken voor dat geassocieerd werd met de wereld van doden en geesten. Het is uniek omdat men in Afrika vernietigde wat geen nut meer had.

Wij hadden een gids die vol vuur en passie vertelde over alles uit de vroegere Kolonie . Hier ging het over de reden waarom sommige tekeningen en kleuren in stoffen werden gebruikt.  Er is ook zoveel over het koloniale verleden geschreven en gesproken ,met voor en tegen, dat bij de opening van het gerestaureerde museum besloten werd om het aan het publiek over te laten wat ze willen of niet willen horen over de geschiedenis en de betrokkenheid van ons land in de kolonisatie van Congo. Als teken dat niet iedereen akkoord is met hetgeen vroeger is gebeurd in de Congo, werd in het museum een borstbeeld van Leopold II met afgewend gezicht geplaatst ( zie de foto boven de doosnee van een boomstam. Per toeval getrokken en achteraf vernomen van de gids)

In de oude inkomhal is weinig veranderd. Op sokkels hoog boven de hoofden van de bezoekers staan grote vergulde beelden van Belgische “weldoeners en beschavers “en donkerkleurige beelden  en kleiner van gestalte de Afrikanen voorgesteld als” krijgers en geseksualiseerde vrouwen”;
De beelden mochten niet verwijderd worden van Monumentenzorg.  Om het evenwicht te bewaren in dit Koloniaal verleden werd de Congolese kunstenaar Aimé Mpané (klik) aangesproken. Hij heeft het werk Nouveau souffle ( Nieuwe adem of Ontluikend Congo) gemaakt , een levensgroot beeldhouwwerk dat in dialoog treedt met de koloniale standbeelden. Dit beeld heeft de vorm van Congo!

Plots staan we in een zaal met een enorme robot!
Voor de chaotische verkeerssituaties en vele verkeersdoden in Kinshasa hebben Thérèse Izay Kirongozi (klik) en Women’s Technology  een hedendaagse oplossing bedacht. Moseka, de onomkoopbare robot van 2,9 meter en 160 kg, inclusief oorringen en gevoed door zonnepanelen

Wie is deze vrouw: Kirongozi is letterlijk een grote vrouw nl bijna twee meter groot. Zij bezit een ingenieursdiploma, heeft een voorliefde voor elektromechanica en de bokssport. Ze heeft een stevige dosis ondernemerszin en een uitgesproken maatschappelijk engagement.

“De bekendste verwezenlijking van Kirongozi en haar vereniging is ongetwijfeld het in 2013 gestarte project Robot Roulage, waarbij robots, voorzien van kleurenschermen en camera’s, werden ingezet om de verkeersveiligheid op gevaarlijke kruispunten in Kinshasa te verhogen. Het project, dat de interesse wekte van verschillende andere Afrikaanse landen, is volgens Kirongozi een voorbeeld van de weg die Congo economisch moet inslaan: afzien van de afhankelijkheid van grondstoffen en volop inzetten op de talenten en de creativiteit van de Congolese bevolking.”

~~~~~~

Toen zat de rondleiding met een super gemotiveerde gids er op en ver na sluitingstijd (=17 uur) liet de gids ons buiten aan de-niet-gewone -uitgang en op zijn aanraden zijn we naar café “In den Congo” ,Dorpsplein 11, 3080 Vossem gegaan om te bekomen van het urenlange wandelen in het Museum.  Een dorpscafé onder de kerktoren waar alle gewone drank als bier, limonade, koffie 1 euro kostte en het bier van hoge gisting 2 euro!!
Waar iedereen tegen iedereen een praatje slaat! Gezelligheid troef. Een vlekkeloze terugrit van meer dan 2 uur  sloot deze mooie dag af.