Daarvoor doe je het…

Marc ,mijn schrijfzoon was jarig in Januari. Door omstandigheden werd het niet zo uitbundig gevierd op de dag zelf. Eén van zijn vroegere begeleidsters wilde dit toch niet onopgemerkt voorbij laten gaan en ze organiseerde een klein etentje in een mooi restaurant in Lokeren. Zij nodigde niet alleen mij uit ook maar de huidige begeleidster en natuurlijk ook de vriendin van Marc. Een prachtig koppel.
Gisteren was het zover. De trein bracht me ( probleemloos  😉 ) naar Lokeren en we beleefden een mooie middag en namiddag.

Kijk eens hoe Marc straalt . Daarvoor doe je dat toch graag hé !

Na het lekker etentje zijn we nog even gaan wandelen in Lokeren
( zonder de huidige begeleidster van Marc want die had nog andere verplichtingen)
en was er nog een fijne verrassing voor mij.
Nog even de foto’s uitzoeken en dat toon ik dan morgen!

 

2020

Na de verschillende kerstfeesten dicht bij huis heb ik Oud en Nieuw niet dicht bij huis doorgebracht.
Het was  een jàrenlange traditie dat de allereerste stagiaire die indertijd maanden bij mij haar stage heeft doorlopen Kerst bij mijn man en ik doorbracht. Zelfs toen ze al getrouwd was en twee kinderen had kwam ze elk jaar op Kerstdag met haar gezin . Toen mijn man zeven jaar geleden overleed zei ze ” en nu ga jij elk jaar de Kerstdagen en Oud en Nieuw bij mij doorbrengen.” Zo geschiedde het enkele jaren.
Ondertussen ga ik Kerstavond bij een zoon en Kerstdag bij de dochter. Oud en Nieuw gaan de kinderen zelf op stap en zijn ze allang blij dat ik niet alleen thuis zit !
Verleden jaar viel alles in duigen door mijn ziek zijn. Maar dit jaar  ben ik  met Oud en Nieuw naar Waasmunster gereisd met de trein. In mijn eentje rijd ik tijdens de wintermaanden niet met de auto naar ginder. Het is donker als ik doorga en donker als ik terugkom en er zijn lange eenzame stukken weg. Mag er niet aan denken dat ik in panne zou vallen!

Alleen duurt de trip met de trein 2 uur pfff! In Gent een half uur wachten op een verbinding! Vòòr de fameuze herschikkingen van de NMBS had ik wel een vlugge verbinding. Ik bracht die wachttijd nu door in het Starbucks Café . De oude cafetaria met zijn mooie plafonds en oud interieur is omgevormd tot een gezellige plek. Een student heeft bereidwillig een foto gemaakt met mijn “hot chocolat” in de hand! Zag dat niet zitten om een selfie te maken !!
In Lokeren kwam vriendin samen met haar man me aan het station ophalen en het genieten kon dan beginnen.

Ik ben tot en met verwend geworden met fijne gerechten en drank ’s avonds onder ons drietjes. De andere dag waren haar drie kinderen er tegen de middag en schoven we met zijn negen gezellig aan tafel om opnieuw verwend te worden met lekker eten!
Ik was zo blij om iedereen terug te zien. Ik heb haar kinderen van kleins af aan gekend en sedert enkele jaren ken ik ook hun wederhelften.

Met Oude Jaarsavond : kaviaar, kreeft ,staartvis en ijstaart.
Aan die kaviaar is een anecdote verbonden. Jaren geleden was haar man voor zijn werk in Moskou. Hij had toen enkele kleine potjes verschillende kaviaar mee. Samen met een fles vodka brachten zij de kaviaar mee om bij mijn man en mezelf als hapje te eten! Dat was ons zo goed bevallen dat er toen al lachend gezegd werd ” als je ooit nog eens in Rusland geraakt breng nog maar eens wat kaviaar mee!! ”
Deze keer was hij niet zelf naar Rusland geweest maar wel een collega en die bracht een ijzeren doos kaviaar mee( de grootte van een dubbele nivea doos handcreme!! ). Met ons drietjes hebben wij die kaviaar puur gegeten op een toastje met een glas champagne erbij. Op de foto is de kaviaar op nieuwjaarsdag gepresenteerd op een soort speciale eiersalade.

Nieuwjaar dag currysoepje met gamba’s, hertekalf en keuze uit drie soorten ijstaart.
Ach wat kan het leven toch mooi zijn en zeker na hetgeen er het voorbije anderhalf jaar met mij is gebeurd. Al die mooie momenten  worden  nu intenser beleefd . Ik hoop dat er nog veel mogen volgen!

 

Een rustige herfstdag

Gisteren was het aan de kust een mooie herfstdag met temperaturen tot 19°. De zon was van de partij en de wind was echt niet koud. Als je niet naar de afgevallen kleurige bladeren van de bomen keek en niet naar de paddenstoelen die zelfs in mijn eigen tuin volop te zien zijn dan dacht je eerder aan een late zomerdag. Zo’n dagen mogen er nog komen ,nog veel!

In de voormiddag ben ik met de fiets om boodschappen gegaan. Het was echt genieten . Na de middag stelde ik mijn vriendin voor om met de bus tot een halte vòòr de Oosthoek mee te rijden en dan te voet terug te wandelen. Ik wist dat ik heen en terug niet zou halen. Want het terugkeren alleen al duurde meer dan anderhalf uur , met twee heel korte pauzetjes:. Eentje om een ijsje te eten en eentje om een koffietje te drinken. Ze geeft het niet toe maar vriendin kan na een eind wandelen erge rugpijn krijgen. Ze is eens op een glad wegdek op haar startbeen gevallen en dat is nooit helemaal genezen.
We sloten de namiddag af met nog even een kijkje te nemen op het feest voor onze Burgemeester die reeds 40 jaar onze stad bestuurt.

Terwijl we op de bus wachtten zag ik in het wachthokje een stapel boeken liggen. Jammer dat er geen berichtje bijstak zodat degene die een paar boeken mee wil nemen zou weten dat het in het kader van boekenjagers is.
Je mag een boek meenemen lezen en dan elders weer verstoppen voor een volgende kandidaat lezer.

Wat een mooi strand hebben we , en een eindeloos vergezicht!

Zoals je ziet zijn mijn vriendin en ik niet de enigen die een ijsje eten van glacier de la Poste.
Weet je je hoe die naam ontstaan is?
Héél in het begin hadden de uitbaters een ijsstalletje in de gang van het vroeger postgebouw in de Kustlaan!
Deze is hier op de zeedijk ter hoogte van het Albertplein en de tweede uitbating is op de zeedijk in Duinbergen.

Er was gevraagd om zoveel mogelijk met de fiets te komen naar de festiviteiten
ter ere van het feit dat Graaf Leopold Lippens reeds 40 jaar onze burgemeester is!!
Dat is massaal opgevolgd geworden .Er waren hiervoor ook massaal fietsrekken geplaatst.

Een beeld van de festiviteiten die doorgingen op het vernieuwde  stadion Stormmeeuw.
Bart Peeters verzorgde het muzikaal programma.

 

mijn familie (3)

We reden na het bezoek aan het Iers Vredespark en het voetbalveld verder naar Wijtschate .Wij vroegen ons af toen de oudste zoon zijn auto parkeerde langs een godverlaten weg waar we nu naar toe gingen. Aan de straatkant stond een klein plakkaatje ” Lone Tree” en wat verder een gedenksteen in een muurtje rond een kleine begraafplaats.

Helemaal uit het zicht van de straat , gelegen onmiddellijk achter een boerderij en te bereiken via een landweggetje en een smal paadje kwam je aan dit kleine kerkhof waar Ierse soldaten hun laatste rustplaats kregen.
Met zicht op een glooiend landschap en koeien die vlak naast het muurtje van dit kleine kerkhof liepen. Het was er zo onwezenlijk rustig dat het hele gezelschap er stil van was.

We verlieten dit kleine  sobere maar  indrukwekkend kerkhofje en wandelden terug naar de zeven auto’s die( bijna) netjes in een rij geparkeerd stonden! Neen we moesten niet instappen want we gingen nog iets bezoeken!
We wandelden een eindje langs de bomen die je op de foto ziet en sloegen dan een weggetje in. Iedereen benieuwd waar we nu naar toegingen.
Achteraf beseften we dat  Lone tree Cemetary dicht bij Lone Tree Crater (of Spanbroekmolenkrater) lag, één van de negentien kraters die werd geslagen bij de inzet van de infanterieaanvallen tijdens de slag om Mesen. Bijna alle graven bevatten gesneuvelden van de eerste dag van deze slag. Er worden 88 doden uit het Verenigd Koninkrijk herdacht.

De Spanbroekmolenkrater is beter gekend onder de naam “Pool of Peace”

Op verschillende plaatsen rond de Pool of Piece staan  herdenkingskruisjes

.

Op deze plaats werd een rustpauze ingelast. Eerst vonden we dit een vreemde plaats en namen we met onze stoeltjes en dekentjes wat onwennig plaats op de treden naast de Pool.
Maar de gedachte hierachter was dat we de doden die hier gevallen waren een bezoek brachten en hen met onze aanwezigheid wilden eren. Een jonge muzikante( uitgenodigd door de zoon) kwam met aangepaste muziek een ode brengen aan de gesneuvelden. Erg ontroerend. De bezoekers die er na ons kwamen luisterden mee en glimlachten goedkeurend. Toevallig kwam een fotograaf van een plaatselijke vereniging langs en filmde het hele gebeuren.

Na een hele tijd stapten we op en nu ging de trip naar een eethuis want ondertussen had iedereen toch honger gekregen.
Onderweg werd onze aandacht gevestigd op een Demarcatiepaal aan de kant van de weg. Jammer genoeg werd er niet gestopt. Maar ik vond het interessant om er iets over op te zoeken.

De verste Duitse opmars tussen de Noordzee en de Zwitserse grens werd in de jaren 1922-1925 aangeduid met ‘demarcatiepalen’ op de belangrijkste punten. Het zijn granieten zuiltjes van ongeveer een meter hoog, met bovenaan een helm op een lauwerkrans met de naam van de frontsector, op drie zijden een zin (Frans, Nederlands, Engels), met links een veldfles en rechts een gasmasker en op de hoeken een handgranaat en een lauwertak. De noordelijkste demarcatiepaal van het westfront is te vinden in Nieuwpoort-bad nabij de linkeroever van de havengeul. De zuidelijkste demarcatiepaal van de Westhoek bevindt zich in Loker.
We reden richting Loker , dus veronderstel ik dat ik deze vanuit de auto gezien heb.

Aangekomen in Loker stapten we “de Heksestoel” binnen. Zoon had gereserveerd anders konden we er met de hele familie niet binnen. Ik geloof dat alle families die dag  uit eten gingen! Stampvol ! Blijkbaar elk weekend. Foto’s kon ik er echt niet nemen ,daarom moet je maar even op (klik) duwen. Tussen al de foto’s van eten staan er mooie foto’s van het interieur.Het was er gezellig en het eten uitstekend. De bediening ging heel vlot hoe druk het ook was met ontelbaar veel grote tafels..

Waarom de naam Heksestoel? Wanneer de heks (Zefa Bubbels) op haar bezem rondvliegt kan ze op de nok van het dak even uitrusten. Speciaal voor haar  stapelde de  metser van dienst enkele bakstenen tot een prettig zitbankje ! Ik wist het niet toen ik de foto van deze zaak nam en verder achteruit kon ik niet staan. Teveel verkeer. Dus de nok van het dak staat er niet op.

Dat was het einde van een prachtige familiedag en iedereen is moe maar voldaan terug naar huis gereden. Voor herhaling vatbaar! In elk geval zijn er al plannen om Kerst ( wel een paar weken voor Kerstdag zelf) samen te vieren! Volgend jaar komt er zeker een vervolg van een dagje met een rondrit.