De zee

Gisteren was het ideaal weer om een wandeling te maken op het strand. De zon was er en er was praktisch geen wind. Ik reed  in de namiddag naar de Lekkerbek. Het verste punt waar je met de auto tot bij het strand  kan rijden. Wil je tot aan het Zwin wandelen dan moet je met de fiets verder rijden of te voet verder wandelen op de smalle zeedijk.. Tijdens de week kan je daar gemakkelijk je auto kwijt en heb je gewoon de helling op te stappen tot op de zeedijk.

Ondertussen was de zon verdwenen maar het was toch gewoonweg genieten van het strand ,de kabbelende zee en het zicht op de duinen. Het was geen helder weer en dan -vreemd genoeg- zie je dikwijls de hoge gebouwen in Vlissingen(nl) .
Het was eb en dan is het strand uitgestrekt en moet je een eind lopen tot aan de waterlijn.. Weinig wandelaars en zelfs weinig baasjes met hun hond  want daar mogen ze vrij lopen… de honden hé 🙂

Ik zag een paar vissers en ging kijken . Ze waren juist al hun materiaal aan het verzamelen. Eén man herkende ik . Ze waren allen afkomstig uit de gemeente en waren van ’s morgens 10 uur aan het vissen. De vangst was niet denderend geweest en de man  die juist de laatste vis had binnengehaald toonde zijn vangst. “t Is maar een kleintje.”
Hun lijnen moeten ze van de rand van het water een 100 meter ver in zee werpen om vis te kunnen vangen. Het was toen 16 uur en ze sloten de dag af. Ik wenste hen nog een fijne avond toe.

Op het strand lagen enorm veel mosselen  en allerlei kleine oesters en krabben. Zelfs op de golfbrekers zaten veel mosselen op de rotsen. Toen ik nog klein was gingen veel mensen mosselen plukken op die golfbrekers. Later is dit wegens gevaar voor de volksgezondheid verboden

De golfbrekers waren glibberig door het zeewier. Ik ben maar een einde terug gewandeld tot waar de rotsen niet meer zo glibberig erbij lagen

De duinenrij naar het Zwin toe die indertijd bij de Sinterklaasstorm op 6.12.2013  fel zijn afgekalfd. Als je deze foto en de vorige foto naast elkaar zou leggen dan zie je een pracht van een roze lijn die de avond aankondigt;

En die roze lijn loopt verder door over de rustig deinende zee

In de verte zag ik het beeld staan van een menselijk figuur ,een kunstwerk van Gormley (klik) op het verste punt van een golfbreker. Het beeld is enkel bij eb helemaal te zien. Eén keer ben ik tot op een tiental meter tot bij het beeld geraakt en dan nog moest ik op de rotsen in het water stappen om zover te geraken. Ik begrijp nu niet hoe ik dat toen gedurfd heb!  Er zat een meeuw op het hoofd van de het beeld,  die hoort wel niet bij het kunstwerk.

Een verlaten surfers Paradise. ’s Zomers krioelt het hier van mensen die alle vormen van surfen leren en beoefenen.

Langs dit gebouwtje wandelen de meeste strandbezoekers  naar het strand en terug. Die dag zijn er blijkbaar al veel mensen langs gewandeld.

En vòòr de duisternis inviel reed ik door het bos terug naar huis. Je kunt hier in feite niet parkeren maar ik heb de auto gezet  dicht bij een rustbank aan de kant van de weg .

Het was echt genieten en het heeft me weer energie gegeven!

Wandeling in mijn wijk.

Ik moest deze week naar de apotheek. De apotheek is niet zover van mijn deur en toch neem ik meestal de auto omdat ik dat combineer met andere boodschappen doen. Deze keer deed ik het  te voet. Het was een zonnige voormiddag en ik koppelde er een wandelingetje aan vast . Ik wilde wel eens zien  waar die grote kraan stond die nu al een paar weken mijn uitzicht  vanuit mijn keukenraam bepaalt.

Ik wandelde na het bezoek aan de apotheek langs het brede fietspad richting Sluis. Een voetpad is er niet . Wellicht dacht het gemeentebestuur dat er op dit stuk weg geen wandelaars zouden lopen. Maar je ziet er van langsom meer en meer mensen wandelen . Er staan wel villa’s maar er zijn nog grote delen waar geen woningen staan en waar je een ruim zicht hebt op velden en weiden en in de verte  de kerktoren van Knokke ziet en ook een massa bouwkranen die het uitzicht bederven

Ik wandelde dus netjes aan de kant van het fietspad  langs een boomgaard waar stokoude fruitbomen staan.

Sommige bomen hebben veel dode takken en toch groeit er nog fruit aan nl appels.

Deze leiding is de oorzaak geweest dat de weg een tijdje was afgesloten en we enkel via de Natiënlaan naar Sluis konden rijden en dat de mensen komende van Cadzand een andere route moesten nemen. Want op het kruispunt werd een rotonde gemaakt. En dat allemaal naar aanleiding voor de aanleg van een grote rotonde op de Natiënlaan. Het is nog niet genoeg dat er een grote balkonrotonde is in Westkapelle die aansluit met de A11 . Nu wordt er een beetje Knokke waarts nog eentje gemaakt. De werken zijn gestart en we moeten nu al uitkijken hoe we moeten rijden en omrijden!! Die werken zullen langer  dan één jaar duren.

Een heel eind in de weide ( foto is door inzoemen niet zo scherp)zitten twee ooievaars op een daar geplaatste paal. Deze palen staan hier verspreid in het landschap. Op de meeste palen is er een nest gebouwd door de ooievaars.

Ik liep langs een leegstaande villa. De bewoners waren lieve mensen die hier na het pensioen van de man ( een zelfstandige schrijnwerker ) kwamen wonen. Ze hadden een gehandicapte zoon voor wie ik nog de nodige formaliteiten heb gedaan om financiële hulp te bekomen. Zouden deze mensen nog leven en wat is er van de zoon geworden ?

 

Een nieuwe villa op het  stukje grond waar ik samen met de eigenaar van de grond 18 jaar heb getuinierd. Het doet wel iets om daar waar ik jaren heb doorgebracht om aardappelen te telen ,en tomaten ,prei ,selder ,bonen …en nog zoveel meer te zaaien en te planten  en ook klein fruit als frambozen, aalbessen, braambessen, stekelbessen en aardbeien…
De kinderen en later de kleinkinderen  kwamen helpen en niet te vergeten de uren die ik er versleten heb met praatjes te slaan met buren en voorbijgangers wonende in de wijk. Mijn grote groententuin was een uitlaatklep voor mijn job die geestelijk veel van me vergde. Mooie herinneringen…

En de kraan heb ik gevonden  in een straat niet zover van waar ik woon. Het huis dat er stond is afgebroken en er wordt een nieuwe woning opgebouwd. De bewoners zijn gestorven. De man( vroeger een bakker)en zijn vrouw ( die meehielp in de bakkerij) zijn hier ook komen wonen toen ze op pensioen gingen. De man deed zijn dagelijkse wandelingetje in de wijk  steeds met zijn handen op zijn rug en altijd klaar om een babbeltje te slaan. In de straat zag ik een stukje trottoir vol met mos . Gevaarlijk glad !

’t was een heerlijke wandeling vol herinneringen aan vroeger.  Zal ik zeker nog doen, want toen we een hond hadden deden we grote wandelingen in de omgeving.

Een afgesloten hoofdstuk

Vandaag definitief afscheid genomen van de… zomer !
Er kunnen nog mooie dagen komen maar we moeten ons geen illusies maken dat we nog zomermeubilair  nodig hebben of parasols. Een lichte tuintafel had ik al afgebroken en binnengezet in het tuinhuis maar dan meer uit voorzorg toen storm Odette hier rond raasde. De tuinstoelen had ik toen in elkaar geschoven want anders zouden die gegarandeerd door de tuin zijn gevlogen. De zware houten tuinstoelen heb ik al jaren terug aan de oudste zoon gegeven. Zowel opa als ikzelf hadden  moeite om die te verzetten. Daarom kochten we lichte tuinstoelen. De ligzetels waren niet zo zwaar en die hebben we gehouden.

De poetshulp was hier en samen hebben we in het tuinhuis alles netjes opgeborgen. De tuinkussens in de hoezen gestopt, de stoelen binnengezet. De ligstoelen eveneens. De zware tafel mag gerust buiten blijven staan die kan tegen een stootje.

De grasmachine werd  netjes met een zeil ingepakt . Moest het nog een periode droog blijven dan komt de tuinman wel even langs om het gras nog eens af te rijden. Zelf zal ik met dat karweitje nog moeten wachten tot volgend voorjaar.

Op de rekken is alles opgeborgen wat nodig is om de tuin te onderhouden van materiaal tot meststof, sproeimiddelen tegen onkruid en de verzorging van planten en bloemen en groenten.

De tuin gaat in winterslaap. Baasje niet die bereidt zich al voor op de volgende lente. Alleen maar kijken in catalogi om te zien wat er volgend jaar voor nieuws kan gezaaid worden of aangeplant.

Nog eens wandelen

Gisteren ,zaterdag, scheen de zon en omdat er voor de verdere dagen regen was voorspeld ging ik nog eens wandelen met mijn vriendin. Eerst wandelden we in de Steenbrugse bosjes maar namen een andere weg  en kwamen uit op een vroegere treinbedding  die nu dient als wandel en fietsroute..
De trein reed vroeger van Steenbrugge  over Donk en Sijsele tot in Maldegem waar er vroeger een verbinding was tot in Gent! Nu kan je op de verharde bedding fietsen en wandelen. Een héél mooie fietsroute die ik vroeger toen opa nog leefde heb gedaan. Gisteren waren er veel mensen die  wandelden en fietsten en zelfs een paar paarden wandelden in de berm. Meer weten over de vroegere spoorlijn dan  hier klikken .

 

We wandelden een ander stukje in de Steenbrugse bosjes waar de bomen al veel van hun mooie bladerdak kwijt waren  en  de ondergroei ook verminderd was zodat je bijna dwars door de bomen kon kijken.

Op de vroegere trein bedding was het redelijk druk. Ik heb een moment afgewacht dat het kalmer was om er een foto van te maken.

Op een splitsing van de weg kon je langs een dreef met bomen naar links of naar rechts. Naar links was terug naar de bewoonde wereld en naar rechts kon je richting  de Assebroekse Meersen ( wat we een tijdje geleden hadden gedaan). Naar de sompige weilanden . Dat hebben we niet gedaan deze keer want dat was te voet veel te ver.

De auto stond nl geparkeerd achter het  AZ St Lucas bijgevolg keerden we na een tijdje wandelen op onze stappen terug. De koffie gingen we bij haar thuis drinken vooraleer ik bij schemeravond terug naar huis reed.

Gelukkig zijn we gisteren gaan wandelen want vandaag heeft het de hele dag geregend!!
Er zal wel geen massa volk naar de kust zijn gekomen 😉

 

Licht in de duisternis

Ik weet  het ,ik weet het. Het is nog veel te vroeg. Maar ik heb geprofiteerd van het bezoek van een kleinzoon om het kerstgerief van de zolder te halen. En bijgevolg ook de namaakkerstboom. Hij heeft die in elkaar gestoken , de lichtjes erin gehangen en die ook helemaal versierd.
Er is nu licht in de sombere  dagen  waar het al zo vroeg donker wordt. Ook voor jonge mensen valt het allemaal zwaar . Geen contact met vrienden uit de klas, afstandsonderwijs, niet de favoriete sport kunnen beoefenen… Dan is een kerstboom optuigen bij oma  een mooie afwisseling.
En oma is ook blij met de afwisseling . Toch nog wat wachten met verder versieren tot Sinterklaas is gepasseerd.

 

 

11 November

Op 11 november herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. In België, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en enkele andere Gemenebestlanden vinden er dan herdenkingsplechtigheden plaats om 11 uur ’s morgens.
Want het was op het elfde uur van de elfde dag van de elfde maand dat in 1918 de wapens zwegen.

Deze foto’s zijn genomen op het Kerkhof van Brugge.
Over het hele kerkhof zijn herdenkingsplaatsen voor de overledenen van beide Wereldoorlogen.

 

Belgische militairen

Soldaten van het Commonwealth

Omgebracht tijdens de oorlog.

Een eenzaam graf van een soldaat gestorven in de 1 wereldoorlog.

Oudstrijders gestorven na de oorlog

Een gedenksteen voor de gesneuvelde Duitse militairen van eerste Wereldoorlog

Mijn nieuwe huisgenoot

In het voorjaar heb ik Vlekje laten inslapen. Poes was 21 jaar geworden en kon de laatste week geen eten meer binnenkrijgen. Een paar maanden ervoor had de dierenarts na labo onderzoek  gezegd dat ze  kanker had en om te weten in welk orgaan moest ze geopereerd worden. Dat wilde ik niet op haar leeftijd. Ze heeft op comfortabele manier nog drie maanden verder geleefd . Toen was het op en heb ik haar laten inslapen

Ik had me voorgenomen geen poes meer in huis te halen. Maar zelfs toen Vlekje nog leefde kwam er dagelijks een jong poesje aan de deur en het ging niet eerder weg tot ze wat eten had gekregen. Zo ging het – nadat Vlekje er niet meer was – de hele zomer door. Na de zomer kwam ze al eens binnen in de keuken en liet zich aaien en op de duur kwam ze al eens piepen in de living.
De dagen werden kouder en de avonden langer en bij het inzetten van het winteruur vleide ze zich al eens neer op een tapijt in de keuken. Stiekem ging ze overdag  een dutje doen boven op mijn bed en kwam ze  tot mijn verrassing  tegen de avond naar beneden , vroeg eten en trok dan naar buiten want binnen blijven wilde ze niet.

Deze foto’s dateren van juni . Wanneer ik op het terras zat lag ze altijd wel ergens tussen de bloemen. Ze was speels maar liet zich niet aaien of oppakken.

Nu ligt ze op een dekentje in de zetel en maakt het zich erg gemakkelijk. Ze laat zich aaien en ik heb haar toch al kunnen bijbrengen dat ze niet met haar nagels moet klauwen als ze speels mijn hand beetneemt.

Ze is speels en gooit met pluchen beestjes in het rond. Ze rent ermee door het huis . Ik ren achter haar aan als ze aan de stoelen /zetels wil krabben. Ondertussen weet ze al dat dit niet mag en koerst weg als ze mijn kwade stem nog maar hoort. Zucht, ik wilde een krabpaal halen maar dat is geen dierenvoeding en mag dus momenteel niet verkocht worden. Ondertussen leer ik haar krabben aan een soort kokostapijt in de keuken. Ik ben zo’n jong geweld niet gewoon ,want vlekje was altijd een rustige poes.

Langzamerhand is ze hier ingetrokken en blijft ze  slapen op het dekbedje dat ik gebruikte voor Vlekje. Nu is het mijn huiskat geworden en gedraagt ze zich alsof ze hier al jaren woont! Als een echte huiskat overschouwt ze in de tuin alles . O wee de vogels en andere poezen!

Zelfs binnenshuis houdt ze de boel in de gaten:( momenteel is het een aan en afvliegen van merels die de bessen oppeuzelen van de vuurdoorn)

Tja ik had de meeste poezenspullen al weggegeven … gelukkig toch nog wat gehouden zoals een nog nieuwe slaapmand en een toiletbak.
Hoe moet ik haar nu noemen ? Ik zei al eens “turbientje” omdat ze zo rond kan koersen in de tuin. Nog wat nadenken.

De Hulstboom

Ik heb wat foto’s gemaakt van de hulstboom in mijn tuin. Van klein plantje is die in de jaren uitgegroeid tot een grote boom. Ik denk dat die er toch al een 30 jaar staat. En ik las dat de boom zo’n 10 m hoog kan worden en gemiddeld 100 jaar oud. Hij heeft dus nog een flink aantal jaartjes te gaan.
Hulst is een symbolische plant vanwege zijn altijd groene verschijning. Volgens oud bijgeloof zou hulst bescherming bieden tegen blikseminslag en tegen vijandige machten zoals demonen en heksen. De boom stond er nog niet toen de bliksem in het begin we hier woonden op ons huis is gevallen. Gelukkig enkel materiele schade. Ik was thuis samen met de kinderen . Zo’n inslag vergeet je van je hele leven niet . Ik was bezig aan het aanrecht en werd door de keuken gesmeten. Een levensles: nooit met  water bezig zijn als het bliksemt !

De leerachtige bladeren van de hulst zijn getand en voorzien van stekels. Een wijd verbreid idee is dat alleen de onderste takken van een hulstboom stekels hebben, maar dit klopt niet, zelfs aan takken op grote hoogte  zijn stekels aan de bladeren te zien. De boom heeft lange slingerende takken daarom noem ik die ook “mijn slingerboom”. Alleen aan de toppen van die slingers hangen er bladeren en komen er rode bessen aan. De vogels zijn gek op de rode bessen , blijkbaar niet giftig voor hen,wel voor de mens.

Het is de enige boom in de tuin waar er altijd veel vogels in zitten van eksters, duiven, merels , en de kleinere vogeltjes als meesjes en laatst zag ik een roodborstje. Wellicht omdat de boom zo’n open zicht heeft door de weinige bladeren, dat zie je goed als je onder de boom staat.

 


Toen het nog een boompje was is er een zijtak afgezaagd. ( rechts een soort knobbel)

Veel en lange takken met op het uiteinde wat bladeren en bessen.

Als je onder de boom naar boven kijkt is het maar een kale bedoening.

Deze zomer bij de hitte dagen vielen de bladeren en de bessen zomaar op de grond. Ik heb dagelijks een emmer water gegeven en nu bedek ik de voet met snoeisel van bloemen die gemakkelijk verteren en een natuurlijke vorm van mest is. Telkens de bladeren en bessen massaal afvielen kwamen er telkens weer nieuwe bladeren en bessen aan. Taaie boom!

Hoewel het helemaal geen mooie boom is ,vind ik die zo speciaal !

Herfst

Nu merk je goed dat de herfst er is.  Stonden de bomen een week geleden nog mooi te wezen met hun kleurig bladerdak. Nu vallen de bladeren- vooral door de stevige wind -vlug af. Het weer is wisselvallig :  gisteren was het 18 ° vandaag is het  12 ° en volgens de meteo met een gevoelswaarde van 6°. Ik ben allang blij als het eens een dag niet regent maar dat is dikwijls ijdele hoop. Niet dat het continu regent of dat er stortregens  zijn maar geen dag gaat voorbij zonder nattigheid.
Vandaag was echter een dag zonder regen en de zon maakte er een aangename dag van! Het winteruur zorgt er voor dat het vroeger donker wordt en dat het tegen de avond vlug afkoelt..

Maar klagen moeten we zeker niet als je weet dat mijn Canadese familie al sneeuw heeft gekregen einde oktober. Eigenlijk was het voor hen ook een verrassing want het was al een hele tijd mooi weer.

Op een mooie dag zoals vandaag moet je echt naar buiten. Zo heb ik nog wat rozen kort gezet en de bladeren van de pioenen afgeknipt. Morgen nog het een en andere opkuisen. Er wordt dikwijls aangeraden om alles zo te laten maar op den duur is het een rommelige  boel in de tuin en uiteindelijk moet je toch alles afknippen. Ik verzamel alles op een plekje onder de hulstboom waar alle bladeren en takjes kunnen verteren. Gegarandeerd blijft er na de winter niet veel meer van over en op die manier heeft de hulstboom de nodige mest gekregen. Het is een oude en zelfs een lelijke boom  met lange takken hangend naar beneden. Ik noem het mijn slingerboom en de rode bessen worden door de vogels vlug opgegeten zodat de takken er wat kaal bij hangen. De boom staat er al zò lang en ik zou die graag nog lang willen houden. De meeste mensen vragen zich af welke boom het is. Durven wellicht niet zeggen ” lelijke boom ” 🙂  Nakomelingen zijn er al genoeg. Overal in de tuin vind je  jonge hulstboompjes. Morgen plaats ik hier een foto ervan.

De esdoorns in de straten rondom zijn zo mooi van kleur! Hier een straat waar er nog veel bladeren aan de bomen hangen. Voor mijn deur zijn ze al kaal.

Door de zachte temperaturen blijven planten bloeien en andere denken wellicht dat het al lente is. De geraniums blijven maar bloeien en de Oostindische kers begint er opnieuw aan!

De kardinaalsmuts doet zijn best met zijn rood-witte vruchtjes en de wilde aronskelk schiet overal uit de grond

Twee kleinbloemige chrysanten die aanvankelijk kleine plantjes waren in een bloemstukje ( en die ik op het graf van opa gezet had) zijn nu in de tuin uit de kluiten gegroeide planten geworden. De eerste was driekleurig en is driekleurig gebleven.

De vuurdoorn bloeit overweldigend maar de merels hebben de weg gevonden en op twee dagen tijd staat de struik al zoals op de tweede foto.

Nu de kerselaar gesnoeid is zie je het eten voor de koolmeesjes goed hangen. Merels proberen  in duikvlucht in de graanstaafjes te pikken maar dat lukt hen niet zo goed. Het graan op de grond vinden ze zeker niet goed genoeg!

De magnolia begint nu zijn gekleurde bladeren massaal te verliezen en de bloemknoppen voor volgend voorjaar zijn goed te zien.

Op een restant van een afgezaagde krulwilg groeit er mos en dat wit is wellicht een soort schimmel.

Stonden er eerst overal kleine paddenstoeltjes nu zie je hier en daar grote exemplaren.

De grote rozenstruiken zijn gesnoeid maar ik heb toch nog enkele bloemen kunnen afknippen.

Op een  dag zoals vandaag is het genieten van een zonnige herfstdag !

Het kerkhof op 1 november

 

Vorige week op een zonnige namiddag ben ik naar de centrale begraafplaats gegaan. Het was er rustig en dan vind ik het fijner om daar even rond te wandelen en goedendag te zeggen aan vrienden en kennissen die daar hun laatste rustplaats hebben. Ooit zal ik daar ook rusten en zullen anderen hopelijk ook even langskomen om goedendag te zeggen. Dat is nu eenmaal het leven en hoe ouder je wordt hoe meer dat je beseft dat  het leven eindig is voor iedereen, zonder onderscheid .
Overdaad aan bloemen is op de foto’s nog niet merkbaar . Velen wachten tot de vooravond van  1 november  om bloemen bij de graven neer te zetten.

Ontelbare rijen met gestapelde vijfhoekige betonnen blokken met urnen waar ook de urne van opa in geborgen ligt.

Bij de strooiweide hebben ze een monumentje gezet en arduinen zuilen geplaatst waar een naamplaatje kan op bevestigd worden. In de boom op de strooiweide hangen kleine herinneringen.

Langs en op de strooiweide worden bloemen gelegd

De tendens is tegenwoordig  kleine grafkeldertjes waar een urne wordt in geplaatst. Die worden  al op voorhand geplaatst. Er is enkel eigen keuze voor een dekplaat in marmer of andere materiaal.

Mijn ouders liggen hier nog in dit perk( bovenste foto) , de concessie is verstreken , de grafsteen is verwijderd en pas als alle concessies in dit perk zijn verlopen wordt er overgegaan tot opruimen en aanleg van een nieuw perk.
Bij de tweede foto is er na een ontruiming niet meer overgegaan tot aanleg van een nieuw perk maar werd er een stilteplaats gecreëerd met een slingerend stenen levenspad en enkele banken.

Een groot deel van de parkbegraafplaats bestaat uit grafzerken die een bepaalde hoogte en breedte mogen hebben. Materiaal naar eigen keuze . Geen praalgraven of exuberante toestanden. Er wordt op de parkbegraafplaats allang gestreefd naar eenvormigheid. Iedereen gelijk in de dood !

Het perk( in feite moet ik spreken over tuinkamers die allen omrand zijn met een haagje) waar kinderen begraven liggen . Daar breekt je hart.

De parkbegraafplaats heeft een enorme opkuis achter de rug en ziet er tegenwoordig wat kaal uit. Alleen de herfstkleuren van de bomen fleuren het  op en de vele bloemen die tegen 1 november een plaatsje zullen krijgen bij de vele graven. Er is een onthaal bijgebouwd en een terras waar na de begrafenisplechtigheid nog wat kan uitgerust of nagepraat worden.