Een klein vervolgje aan de straatfeesten.

Ik wil toch nog iets toevoegen aan de straatfeesten .
Toen de inrichters van het straatfeest merkten dat er een volkstoeloop was, geraakten ze een beetje in paniek. Ze hadden niet op zoveel mensen gerekend. In de uitnodiging stond nl  dat je een gratis bord spaghetti werd aangeboden. Saus maken en spaghetti koken leek nog te lukken maar de kostprijs zouden ze nooit halen uit de verkoop van de drank.  Iemand opperde het idee om de kinderen aan het werk te zetten om een stapel van die dallen te laten beschilderen en als steun te koop aan te bieden. Zo gezegd zo gedaan. Natuurlijk kochten al de ouders en grootouders en vrienden van de kinderen een dalle  . Kevin ,de oudste kleinzoon en toen zes jaar oud, heeft er ook eentje bewerkt en te koop aangeboden.
Nu zoveel  jaar later staat die steen nog altijd tegen de muur tussen de planten op de oprit ! Voor alle duidelijkheid “drie ” is ons huisnummer.

straatfeest in het jaar 2000

Van de straatspelen naar het straatfeest is maar een klein stap! Dat straatfeest was eenmalig. De bewoners van onze straat kregen bericht van het gemeentebestuur dat er werken zouden uitgevoerd worden aan de trottoirs. Eerst de knotwilgen uithalen , dan de dallen eruit en daarna de nutsvoorzieningen aanpassen of vernieuwen. In het bericht stond dat het een klus van een drietal maanden zou worden. Het heeft ruim een jaar geduurd. De aannemer die dergelijke werken voor de gemeente deed was erom bekend dat het altijd veel langer duurde dan voorzien. In september zouden de werken aanvangen. De hele winter konden we met moeite in onze garage, overal lagen er stalen platen om in je huis of garage te geraken. De straat zelf bleef al die tijd een puinhoop.

Zelfs als de dallen er  lagen kwam de aannemer om de haverklap  nog een lading zand over strooien. Door het winterweer was het zand  niet meer tussen de dallen kunnen zakken. Opa werd er zo boos om dat hij op een avond toen hij van zijn werk kwam de tuinslang nam en het zand dat weer in een dikke laag uitgestrooid was van de oprit wegspoot. Ook de buren zagen het niet meer zitten met al dat zand en veegden het in de goot.
Het toppunt was dat de aannemer rode dallen had gelegd en die kleur was bedoeld voor de fietspaden. Tot heden zijn wij de enige straat in de hele wijk met rode dallen als trottoir!

Hier een stukje uit het een paar pagina’s tellende overlijdensbericht van onze trottoir . Bovenaan wordt er allusie gemaakt dat wij de laatste straat waren waar aanpassingswerken moesten uitgevoerd worden.

 

We waren allemaal blij dat het trottoir zou hersteld worden want de treurwilgen die op de kant stonden hadden veel dallen omhoog geduwd, of waren kapot of lagen helemaal los. Met een kinderwagen kon je er niet meer door.
Een aantal buren stelden voor dat we de aankomende werken zouden vieren . Want na jaren kwam het er eindelijk van. Kort na de laatste straatspelen werd de voorbereidingen getroffen om op straat een openluchtfeest te geven. De gemeente gaf zijn medewerking met tafels en stoelen en een tapinstallatie . De straat werd met vlaggen, wimpels en lichtjes versierd. De tafels mooi gedekt en er werd een enorme pot spaghetti saus gemaakt en spaghetti gekookt. Een dj zorgde voor de ambiance.
Na het succes van de straatspelen was het niet verwonderlijk dat mensen van de verschillende wijken terug afzakten naar onze straat.
Het werd een grandioos succes en het weer was ons niettegenstaande  het al september was ook gunstig. Zo gunstig dat niemand zin had om vroeg naar huis te gaan. De politie is komen vragen om de muziek stiller te zetten ( op klacht wegens geluidsoverlast) en dan was het feest vlug afgelopen natuurlijk. Ik denk dat het toen toch al een uur of drie in de nacht was.

De voorbereidingen

Feest  tot in de vroege uurtjes. Op de onderste foto  links het hoofd van opa en erboven de buur die nu in Spanje gaat wonen en ernaast de oudste zoon en dan dochter met haar man en het bordje spaghetti.

De zondag morgen : stille getuigen van een uitbundig feest.

De maandagmorgen start van de werken die een jaar lang hebben geduurd. In de plaats van knotwilgen werden esdoorns geplant. De rode dallen worden nu 18 jaar later al een hele tijd weer omhoog geduwd. In het najaar werd het trottoir terug opengelegd en werd met een soort zaag de wortels die van deze boom in de breedte groeien doorgezaagd! Of die bomen het zullen overleven is maar de vraag!

ps sorry voor de slechte kwaliteit van de foto’s. Ik heb ze gewoon gefotografeerd in het fotoalbum. Vond het jammer om ze uit te scheuren en te scannen.

 

straatspelen

Ik sprak gisteren dat er indertijd straatfeesten werden gehouden ter ere van het feit dat we nieuwe voetpaden gingen krijgen. Ach het kind moest een naam hebben en dat vonden wij als buren wel een unieke gelegenheid om alle bewoners van onze straat en de omliggende straten eens samen te brengen op een zomers straatfeest.

Dat was vòòr het digitale tijdperk dus ging ik op zoek in de fotoalbums . Ik vond die niet meteen , maar ik kwam foto’s tegen van de straatspelen die gehouden werden in de zomer van 2000. Voor het derde jaar na elkaar richtten de jongeren van ongeveer 16 jaar deze spelen in. De ouders en sympathisanten werden aangesproken als sponsors : cake, taart en koekjes , drank , ijsjes, chips, fruit, …alles was welkom om uit te delen aan de deelnemers van deze straatspelen. Bij het zien van de foto’s herinner ik me dat ik een kleine ingreep had gehad  en hen niet had kunnen sponsoren met iets. Ik had er wel voor gezorgd dat ze geld kregen en daar zouden ze iets mee kopen. Op de dag zelf hadden ouders en vrienden post gevat op het voetpad om toe te kijken hoe de kinderen  met knikkers speelden, blikken omver gooiden , en noem nog maar op van oude kinderspelen. Ook wij zaten op de oprit van onze garage toe te kijken.
Plots kwam een rij jonge mensen een bedankingsliedje zingen voor me . Ze hadden met het geld dat ze gekregen hadden Tshirts gekocht en zelf beschilderd zodat iedereen kon zien wie de inrichters van deze spelen waren!!Ik krijg er nog een krop in de keel van. Meer hoef ik er niet over te vertellen dat berichtje in een plaatselijke krant spreekt boekdelen!

Een zicht op de straat vóór de drukte begon. De jongeren hadden lakens verzameld en er  “straatspelen” op geschilderd. Zelf had ik ervoor gezorgd dat het begin en tot aan de bocht van de straat verboden was voor auto’s.

Bovenaan deze foto het inrichtend  comité en onderaan de oudste kleinzoon.

 Een paar van de spelletjes en onderaan links de tweede kleinzoon!

 

De prijsuitdeling

Er kwam geen vierde keer want de inrichters zwermden uit …

 

 

verhuizen…

 

…Neen, ik ga niet verhuizen. Maar dat vragen kennissen wel eens sedert opa gestorven is. Dan zeggen ze “blijf je in dat grote huis wonen?”  Ik krijg daar de kriebels van. Alsof ik van de ene op de andere dag mijn plan niet meer kan trekken. Want opa is ook niet van de ene op de andere dag overleden en er zijn jaren aan voorafgegaan dat alles op mijn schouders rustte. Dus ben ik wel het een en ander gewoon. Ik ben ook altijd actief geweest en dat is nu ook niet anders. Met de jaren gaat  de veerkracht wat achteruit  maar dat los ik op met een hulp in het huishouden en een hulp voor het zwaardere werk in de tuin.

45 jaar geleden hebben wij als jong gezin een grote woning gebouwd. Ik woonde hier niet graag omdat het zo eenzaam wonen was met maar een paar huizen in de hele wijk. Maar met de jaren is alles volgebouwd. Het opvallende in  onze wijk is dat iedereen indertijd veel bomen plantte. Er was ook plaats om grote struiken te planten. Ondertussen zijn al veel bomen verdwenen omdat die met de jaren te groot werden. Niet in mijn tuin alleen maar ook in de andere tuinen. Nieuwe komen er niet meer in de plaats. Het afkappen kost handenvol geld . De man waar ik indertijd op een grote lap grond tuinierde vertelde me een tijdje terug dat hij 300 euro moest betalen om een grote boom te laten afzagen!  Dat is een smak geld en dan denk je er niet meer aan om een nieuw boompje te planten. Ik heb het wel goedkoper opgelost : iemand wilde een paar bomen afzagen in ruil voor het hout!  Goedkoper kan niet hé!  Tegenwoordig hebben de tuinen minder groen,  meer kiezelsteentjes, grote partijen gelijke struikjes, weinig bomen…

Ik ben momenteel  niet de oudste bewoner in onze korte straat maar wel degene die hier het langst woont. Ik hoop nog vele jaren te kunnen blijven wonen. Een paar jaar terug verhuisden onze naaste buren naar een woning in Le Pays des Collines die ze aanvankelijk verhuurden en later als B&B uitbaatten. Nu wonen ze  gedeeltelijk daar en gedeeltelijk in Spanje. Ik mis hen nog steeds .
Onlangs kwam een andere buur vertellen dat hij zijn huis gaat verkopen en een huis in Spanje heeft gekocht. Hij zou nog een kleine woning kopen in Brugge( zijn vrouw is er afkomstig van) zodat terugkeer naar België mogelijk blijft. Nog een goeie buur die gaat verdwijnen.
Een overbuurvrouw heeft haar huis verkocht toen haar man stierf. Ze wilde meer in het centrum wonen. De vrouw belt me nog af en toe op om te horen hoe het in “de straat” gaat.
Het deed me iets als buurtje wegging .  Vroeger was het de zorg voor de poezen, konijnen en kippen van buurtje als ze op reis gingen die wegviel.
Nu zijn het de uitlaatrondes van buurmans hondje als ze eens op stap waren die gaan wegvallen. Hij vertrekt in maart. Hij heeft me op het hart gedrukt dat ik absoluut eens moest overkomen  naar Spanje Hij zal landinwaarts wonen op 50 km van Alicante.” kom het af met je dochter. Er staat een auto ter beschikking” Dat aanbod zal niet afgeslagen worden ,wees daar maar zeker van!!
Met al deze mensen was er een fijn contact . De kinderen zagen we opgroeien en later de deur uitgaan. Er werden straatfeesten gehouden en bij speciale gelegenheden nodigden de buren elkaar uit . Allemaal mooie herinneringen….

Neen ik verhuis bijlange nog niet . Er zijn nog buren met wie het fijn is om contact te hebben en waar nodig helpen we elkaar. We zijn allemaal samen in deze straat oud geworden…