Terug

Het is met enige aarzeling dat ik opnieuw begin te bloggen. Er is de afgelopen weken veel  maar toch niets wereldschokkend gebeurd. Ik leefde in mijn kleine bubbel . Ik had genoeg aan mezelf : Ik heb een moeilijke vooral pijnlijke  periode achter de rug en het zal nog een eind duren vooraleer ik kan zeggen ” hèhèh ik voel me echt weer goed” Vooral omdat ik nog minstens een maand ” mijn harnas” moet dragen!
De operatie is geslaagd . Ik ben al tweemaal terug gegaan op controle. De chirurg was vooral bekommerd om de snede rond mijn navel en wilde ook zelf nagaan of de snede over mijn buik goed genas. Dezelfde als die van verleden jaar met uitbeiding van die komma rond de navel.
De dagelijkse verzorging van verpleger/verpleegster tot half augustus was elke dag een aangename pauze voor me vooral omdat het dezelfde mensen waren die me na de vorige operatie maanden hebben verzorgd.
Ondertussen heb ik ook de pijnstillers afgebouwd. Ik liep hier rond als een halve zombie. Maar aanvankelijk kon het niet anders want bij de minste beweging deden de wonden waar dat net was aangespannen  vlijmscherp pijn. Mijn slaappatroon is ook nog niet zo gunstig maar ik weiger wat dan ook daarvoor in te slikken. Veel rusten en toegeven als ik na een paar uur te moe word. De chirurg heeft me gerustgesteld  : dat komt door de narcose.
Ik herken dit van de vorige tussenkomst. Hopelijk duurt dit deze keer niet zo lang omdat de operatie ook geen 5 uur heeft geduurd.

De kinderen komen regelmatig langs en mijn beste vriendin sleurt me erdoor met samen korte wandelingen te doen of korte uitstappen te maken. Ik voel me dikwijls nog onzeker om dit in mijn eentje te doen.  Voor de rest is de auto mijn beste vriend want zo kan ik in mijn eentje boodschappen doen of ergens naartoe rijden.
De corona  belemmert me in feite niet zo erg want ik heb de afgelopen weken grotendeels doorgebracht  in mijn tuin. Ik had tijd om bloemen en planten op tijd water te geven en te verzorgen en te genieten van de tuin. Af en toe bezoek ook van vrienden en buren , wel op veilige afstand.

Gisteren hebben mijn vriendin en ik afscheid genomen van een zomer die we niet zo vlug zullen vergeten door de corona en voor mij erbovenop door de  operatie die zwaarder uitviel door het feit dat ik vier maanden heb moeten wachten!

In Blankenberge zijn we naar  drie bloementapijten gaan kijken . Geen bloemencorso dit jaar. Bijna lukte het ons niet omdat het aan de Oostkust enorm regende . Werkelijk stortbuien met veel wateroverlast. Gelukkig niet bij mij.

Na de middag stopte het met regenen al bleef de lucht dreigend. Maar we riskeerden het  en zijn toch droog thuisgeraakt!

De jaarlijkse bloemencorso bestaat 125 jaar !

Aanschuiven om op een verhoogde loopplank foto’s te kunnen maken. Een homage aan de Art Nouveau huizen in Blankenberge.

Blankenberge bestaat 750 jaar. Hier een afbeelding van het oude stadhuis.

 

 

Ziekenhuis

14 juli 2020 stapte ik met een klein hartje binnen in het AZ Zeno in Knokke. Er wachtte me opnieuw een operatie. Ik was de vorige zware operatie nog niet helemaal vergeten en ik was hier alweer. Ik heb een jaar nodig gehad om weer helemaal genezen te zijn en nu dit:

In februari 2020 constateerde ik rond de navel een hard streepje . Soms was het er en soms ook niet. Ik had er verder geen last van. Mijn dochter zei onmiddellijk toen ik haar dat vertelde ” o je hebt wellicht een navelbreuk”.
Ik besteedde er verder geen aandacht aan. Maar een paar weken verder voelde ik soms een dikke bobbel naast de navel en dacht “ik ga toch eens de huisdokter raadplegen.”
Juist op dat ogenblik werd de lockdown aangekondigd en kon ik niet meer terecht bij de huisdokter en ook niet in het ziekenhuis of bij de spoed. Want zoiets was niet dringend.
Ik had er geen pijn of enige andere last van , alleen af en toe een dikke bobbel naast de navel. Maar met de weken die voorbij gingen leek die bobbel nog groter te worden en was ze daar  ook constant !
Zodra de huisdokters  en ziekenhuizen weer andere patiënten dan Covid 19 verzorgden ging ik naar de huisarts en die bevestigde dat ik een navelbreuk had.
Volgens hem was het niet nodig om dit te laten opereren. Toch belde ik de chirurg op die me verleden jaar heeft geopereerd en gelukkig kon ik snel terecht bij hem. Ondertussen waren we al in de maand juni. Hij sprak onmiddellijk van een “hersteloperatie”. Toen herinnerde ik me dat hij na de zware operatie verleden jaar iets had gezegd van ” ik  hoop dat je helemaal herstelt en dat er geen tweede operatie nodig is” Profetische woorden want na méér dan een jaar is er dus wel een hersteloperatie nodig geweest.
Ik vertel hier nogal uitvoerig over omdat ik ondervonden heb dat dergelijke operaties bestempeld worden ” als een fluitje van een cent” bij de gewone man. Dat is het helemaal niet zelfs niet bij een kleine breuk .

Er werd bij mij niet een navelbreuk maar een buikbreuk vastgesteld :
“een uitstulping van het buikvlies door een zwakke plek of opening in de buikwand (breukpoort). De breuk is herkenbaar aan een zwelling ter plaatse. Omdat een breuk niet vanzelf herstelt en in de loop van de tijd kan verergeren, is op een zeker moment een operatie nodig. Traditioneel wordt een breuk verholpen door het buikvlies te herstellen met weefsel van de buikwand zelf of door het plaatsen van een stukje kunststof. Sinds kort worden breuken ook met kijkoperaties behandeld.”

Op drie plaatsen was er een zwakke wand ontstaan en de operatie was terug een ferme snede over mijn buik en duurde meer dan 2 1/2 uur . Er is een stuk net ter grootte van een pannenkoek in de buikholte geplaatst en met aan de uithoeken nog een paar sneden erbij om dit netwerk aan te spannen. Pijnlijk maar door pijnstillers onderdrukt.

Ik ging binnen in het ziekenhuis met de gedachte om de andere dag terug naar huis te kunnen , maar ik ben er een week moeten blijven . En dan lag het nog aan mij of ik langer wilde blijven. Maar ik kon mezelf behelpen en wilde toch liever thuis verder genezen. Want in een ziekenhuis kan je niet echt zeggen dat je kan uitrusten. De verzorging is er uitstekend maar op de meest onmogelijke uren komen ze je verzorgen , bloedprikken, temperatuur meten , pillen brengen… Wegens de corona maatregelen mocht 1 persoon per dag voor een uurtje op bezoek. Bezoek had ik echt niet veel nodig de pijnstillers maakten me slaperig.
Eenmaal thuis komt er nu nog elke dag een  verpleger/verpleegster langs om de wonden te verzorgen. Verder rusten en alles kalm aan doen. Het vraagt tijd om volledig te herstellen. Ik moet opnieuw die abdominale binder dragen zolang de ferme snede over mijn buik niet volledig is genezen. Het belemmert je wel in je bewegingsvrijheid maar het is belangrijk voor een algeheel herstel . Voorlopig niet heffen, niet fietsen , niet zwemmen … och ik kan nog veel doen hoor!

En dan denk ik  wel eens …allemaal gevolgen omdat er twee jaar geleden een verkeerde diagnose is gesteld en ik behandeld werd voor een chronische ziekte die ik niet had!! (klik)
De Covid 19 heeft er ook aan meegeholpen dat de operatie zwaarder was dan gedacht omdat ik vier maanden heb moeten wachten!!

Enkele sfeerbeelden van mijn verblijf in het ziekenhuis.


De ene ochtend een heldere start , een andere ochtend dikke mist.

De avonden waren altijd mooi met een gekleurde zonsondergang.

De bovenste foto was een pracht van een zonsopgang en de tweede foto een héél mooie zonsondergang.

Mijn bed waar ik de eerste dagen hulpeloos lag en ik stond de meeste dagen op een dieet van beschuitjes en thee om de maag en de buikwand te beschermen. Op zondag kreeg ik koekebrood met kaas en confituur en een kopje thee. Wat smaakte dat!!

Vanuit mijn kamer had ik een mooi zicht op de omgeving. In de verte de Natienlaan( grote invalsweg naar Knokke) en het af en aanrijden van ambulances. Ook de Lijn komt regelmatig langs , heeft een halte aan de ingang van het ziekenhuis.
De foto’s zijn niet optimaal omdat er aan de buitenkant van het ziekenhuis nog een extra glazen wand  is. ( blauwe bevestiging op één van de foto’s houdt de  passerelle en de glazen afsluiting samen.)

’s Nachts zoeven de verpleegsters met een step door de gangen. Ik mocht er een foto van nemen! Hoedje af voor deze mensen die begripvol en vriendelijk hun werk deden. En ook mijn oprechte dank voor de chirurg die me opnieuw door een moeilijke periode heeft gesleurd.

 

voor al jullie beterschapswensen

De anderhalve meter in Sluis

Even over de grens geweest voor een essentiële boodschap 😉
Sluis heeft zijn les goed geleerd.
Geen auto van ’s middags tot ’s avonds in de twee winkelstraten om de mensen  ruimte te geven.

Terrassen zijn merkelijk vergroot met het oog op de anderhalve meter afstand. Om de haverklap verschijnen plakkaten in beeld om je eraan te herinneren.

IJsjes kan je kopen zonder in lange slierten te moeten aanschuiven. Zelfs “coureurs” lusten er eentje!
La Spezia is ook aan te treffen in Cadzand-Bad waar ze een enorme keuze hebben aan pizza’s, ter plaatse eten of om mee te nemen.

Parking aan het Belfort voor de helft vrijgemaakt om terrasjes te kunnen zetten.


Op de Beestenmarkt verboden te parkeren.


Ter hoogte van de kaai werd een terras gezet van het nabij gelegen restaurant.


Een kledingzaak heeft een ludiek plakkaat vòòr de winkel gezet! En in de etalage van een andere kledingzaak staat een supergrote regenjas. Verwijzing naar de coronatijd waarin er meer gegeten en gedronken wordt ?

 

Geen auto’s langs de kaai maar wel terrasjes. Mag van mij best zo blijven.

Op het plein vòòr de kerk is ook een groot terras gezet.

En zoals ik al eerder schreef nog een plakkaat voor de anderhalve meter afstand. Je kan het gewoon niet vergeten in Sluis

En nu maar wachten op de toeristen en de Belgen , want het was er erg kalm gisteren.

Mag het wat rustiger !

Pinkstermaandag stapte ik op mijn fiets om rustige wegen op te zoeken. Ik had beelden gezien op het nieuws van overvolle winkelstraten en drommen volk op de zeedijk. En niettegenstaande de drukte overwegend mensen zonder mondkapje!
Ik nam het brede fietspad van Westkapelle richting Retranchement. Zover zou ik niet rijden enkel tot de afslag  Retranchement en het Zoute.  Langs deze weg kan je niet beweren dat je  essentiële boodschappen gaat doen over de grens daarvoor moet je de officiële grens over via Sluis. Op dat ogenblik was de grens enkel open voor familiebezoek of essentiële boodschappen. Wat ik gezien heb tijdens die fietstocht tart elke verbeelding.

Dit brede fietspad vormt een beetje de uiterste grens van Knokke-Heist met Nederland. Het is er altijd erg rustig met aan de ene kant veel weiden waar koeien en paarden grazen en aan de andere kant landerijen en enkele boerderijen.

Op het eind van dit lange fietspad kan je op een voormalige trambedding rechts afslaan richting Retranchement en Cadzand. Blijkbaar reden veel fietsers naar Zeeuws Vlaanderen. De auto’s moeten via een korte slingerende weg rijden om iets verder linksaf te slaan .

Op de tweede foto hierboven loopt het fietspad tot de Oosthoek( een wijk)
Op de eerste foto hieronder is er achter de groene gordel het vergrootte Zwin waar je op een nieuwe dijk helemaal van Cadzand naar de Oosthoek  kan fietsen. En als ik me omdraaide zag ik in de verte de toren van de Kerk in St Anna ter Muiden(Sluis). De toren staat er niet helemaal op ,ik was verblind door de zon.
Ik koos de richting Het Zoute Knokke. Er was veel wind en de vele fietsers maakten het echt niet leuk om te fietsen.
Ter hoogte van de boerderij met dat rode dak kan je hoeve ijs kopen aan een raam. Daar  troepten zoveel mensen samen om een ijsje te likken of schoven ze aan om er eentje te kopen. Ze stonden zelfs op de rijweg! Neen ik ben niet afgestapt maar doorgereden. Een volgende keer als het kalmer is trek ik de remmen wel dicht.


De hele rit tot aan de Oosthoek heb ik met een bang hart gereden , het fietspad is daar erg smal. Het was precies of ik tegendraads reed en de fietsers bleven maar afkomen … Die mensen op hun fiets , gewone fietsen en ebikes en fietskarren  leken allemaal losgelaten wild. Grote bendes na elkaar luid roepend en gevaarlijk slingerend.
Eenmaal in de Oosthoek was het kalmer en kon ik op mijn gemak verder rijden . Mijn goesting om hier en daar af te stappen om foto’s te maken was allang over en bij het laatste stuk op de terugweg kwamen er weer bendes joelende fietsers op me af.
Was er niet gezegd dat je met een drietal mocht gaan fietsen op dat ogenblik ? Ze waren met zovelen dat ik ze niet eens kon tellen en weeral met die tweewielers met een bak voor kinderen tussen het voorwiel en het stuur of bakfietsen. Levensgevaarlijk als je die moet kruisen op een smal fietspad!  De meesten reden met een niet verantwoorde snelheid . Zonder te bellen flitsten ze me voorbij  of kruisten ze mij.
Thuisgekomen moest ik toch even  bekomen! Dat heb ik met mijn jarenlange fietservaring nog niet meegemaakt. Een paar keer vreesde ik in de gracht te duikelen of van het -op sommige plaatsen verhoogde- fietspad te geraken.
Mag ik eens giftig zijn? Ik ben blij dat er dit weekend veel wind is en geen al te mooi weer!

een oude wegwijzer ter hoogte van de vroegere trambedding.

Hemelvaart 2020

Het wordt geen dag zoals andere jaren.
Alle grote evenementen die elk jaar
op deze datum plaatsvinden

gaan niet door omwille van het Coronavirus.

Maar laat ons genieten van het mooie weer
en kijken hoe de natuur ons verwend .
En liefdevol denken  aan hen
die we even niet dicht bij ons hebben.

Dat wandelingetje in mijn tuin …

Dit is de eerste boom die we bewust in onze tuin hebben geplant.
Maar daar vertel ik later over.

…werd tegengewerkt , tja ik weet niet door wie , ik steek het op corona! Ik ondervind de laatste weken regelmatig problemen om op internet te geraken…. Ik weet zelfs wanneer het begonnen is. Op een dag was er een minieme stroomonderbreking  die door sommige mensen niet eens is opgemerkt . Maar het was er wel eentje want als na een stroomonderbreking  de stroom  weer “aanspringt ” dan zegt de deurbel ” dingdong”. Ik ging zelfs de deur gaan openen. Op het werk van mijn dochter had de stroomonderbreking wat langer geduurd , een bewijs dat het niet bij mij alleen was.
Sedertdien ondervind ik problemen om online te geraken.
’s Morgens zet ik altijd  de pc aan om te zien of er mails zijn van vrienden of familie. Deze morgen was het voor de zoveelste keer : geen verbinding…. noch met de mails, noch met facebook  , noch met mijn blog. Daar krijg ik echt de krul van. De pc wordt regelmatig ” gekuist” daar kan het niet aan liggen. Ik denk dat het eerder aan het grote gebruik is van de sociale media en er daardoor dikwijls piekmomenten zijn.
Afsluiten en opnieuw opstarten helpt meestal ook niet. Vanmorgen wèl ,oef !
Ik weet het ik kan offline werken maar dat vind ik omslachtig met  kopieren , knippen en plakken vooral met foto’s. Ik heb nu al tijd te kort ( en dat voor een gepensioneerde ,hahaha) om te komen lezen op de blogjes.
Maar kom genoeg gezaagd over dit minieme ongemak in tijden van corona waar er veel grotere problemen zijn.

Ik heb me dan maar extra ingezet in de tuin : het schilderen van bloembakken en  -potten is klaar. Ik heb nog een paar zakken boomschors gehaald om de gaten te vullen( de vogels vinden het leuk om ze rond te strooien) en om een stukje in de bloemenborder ook te bedekken.
Ondertussen ben ik ook al een deel bloemen gaan kopen en morgen nog eens natellen hoeveel geraniums ik nodig hebben voor de mooie geverfde bloembakken. Ik kon het niet allemaal in één keer meebrengen.
De Hubo is terug open en ik haalde verf om de sierluiken verder zelf te verven. Ik reken niet meer op de klusjesman die komt al maanden niet meer af ,er is altijd wel iets dat bij hem in de weg komt. En dan moet je weten dat hij nog geld moet krijgen van mij. Zal het zeker niet nodig hebben! Ik heb ondertussen geoefend op de bloembakken en zo moeilijk zal het niet zijn om luiken te verven. Alleen moet ik zien zelf goed ingepakt te zijn want ik hang meestal zelf ook vol verf ! 14 luiken te gaan groot en klein…. In deze corona tijden is het een mooie bezigheid!

Om vandaag af te sluiten toch een foto van een tuin. Maar dit is niet mijn tuin wel die van de buurman. Er groeit geen gras bij hem enkel madeliefjes. Zo krijg ik af en toe ook een madeliefje van mijn buurman in mijn gras !
Niet zo’n scherpe foto maar uit discretie iets van te veraf getrokken.

 

 

Een fietstochtje

Gisterennamiddag kwam een buurvrouw wonende een eindje verder in de straat  ,vragen of ik niet met haar mee wilde fietsen. Het was toch rustig in de straten en we konden op veilige afstand van elkaar fietsen.
Behalve wat boodschappen doen met de auto of met de fiets was ik al die weken nog niet verder geweest dan  mijn tuin. We reden op voldoende afstand van elkaar  op het brede fietspad richting Heist. Een babbeltje kon er zelfs niet vanaf door de afstand van elkaar en ook door de wind. De wind was ijzig ,wat een verschil van temperatuur in mijn omheinde tuin!
In Heist konden we een koffietje drinken maar wel op een vreemde manier. Een bekende  Heistse pralinewinkel verkocht niet alleen allerlei snoepjes , je kon er ook een bekertje koffie kopen , maar die moest je opdrinken op straat. Gelukkig stond er een stenen bank van de gemeente vlak bij de winkel. In het zonnetje en uit de wind was het genieten van de warmte.
Het initiatief bleek succes te hebben. Netjes op 1,5 m afstand van elkaar kwam de ene wandelaar na de andere een bekertje drank kopen! De warme koffie( voor mij was het thee) deed deugd want ik had het koud gekregen. Nochtans had ik een jasje aan en een sjaal rond mijn hals. In mijn fietstas zaten er een paar handschoenen en toen we na de koffie/thee terug op de fiets stapten  trok ik die aan. Ik was niet de enige die handschoenen aan had om te fietsen!
De inwoners van Knokke-Heist zeggen dikwijls na de seizoenmaanden” oef de stad is weer van ons” . Maar we zullen dat toch moeten bijstellen. Het is akelig kalm en stil overal in de stad en zeker op de zeedijk en dat op een ogenblik dat er anders veel wandelaars en fietsers zijn.
Geen mens te zien buiten een paar eenzame wandelaars en wat fietsers. Een leeg strand , gesloten strandcabines netjes op een rij. geen levende ziel aan de surfclubs en strandbars zonder volk. Zelfs de mooie bloembakken staan er wat verwaaid bij! Ik heb het in mijn leven nog nooit meegemaakt.

De fietstocht op zich deed deugd, maar de scherpe ijzige wind had me zo verkleumd dat ik vreesde een verkoudheid te hebben opgedaan. Zelfs deze morgen was ik nog kouwelijk. Ik ben vandaag wijselijk thuis gebleven en na de middag wat geverfde bloembakken en -potten gevuld met aarde. Op het terras achteraan was het aangenaam in het zonnetje. Nu nog wat afwachten tot de nachten niet meer zo koud zijn om ze met bloemen te vullen. Zelfs de vaste planten zien af van die koude nachten

Het vervolg van de planten in mijn tuin komt er aan !

We moeten bewegen !

Gevolgen van de lockdown :
Ik moet ” in mijn kot blijven”. Dat is voor mij eigenlijk niet zo’n groot probleem want er is genoeg te doen in huis en in de tuin. Zeker nu niemand je kan  komen helpen .Ik heb geen poetshulp meer en ook geen tuinman en daar bovenop kunnen de kleinkinderen niet komen zoals ze elke vakantie al deden om me te helpen.
Ik poets  en ruim terzelfdertijd op. Wat een mens allemaal verzamelt !
Ik kook  de pannen van het dak , al is het voor mij alleen want de zoon komt ook niet meer over de middag eten . Ja ik heb al een aantal foto’s getoond in een vorig logje. Die foto’s zijn een stimulans om het lekker en leuk te presenteren.
Wat ik voordien niet veel deed is  chatten en bellen en facetimen . Daar kruipt echt veel tijd in. Deze week kreeg ik iemand vanuit onze seniorenvereniging aan de lijn. De vrouw zat er echt door. Ze is alleen met Oscar( bleek haar kat te zijn) want haar kinderen wonen niet alhier en ze heeft enkel telefonisch contact. Na twee uur zei ze plots “waarom vertel ik dat nu allemaal aan jou ( heel haar turbulente leven), maar het heeft deugd gedaan”. Dat doet  deugd iemand te kunnen helpen door enkel te luisteren . Maar eerlijk  zelf had ik er ook veel aan .

Hoewel ik veel in beweging ben, heeft de weegschaal me doen schrikken. Er zijn in die opsluitperiode  twee kilo’s bijgekomen! Moet ik nog harder werken of misschien wat minder lekker eten klaar maken. Ppff . Ik zal wat lichaamsoefeningen moeten doen en ben op zoek gegaan. Een beetje buikspieren opbouwen kan ook helpen want dat mankeer ik wel sedert de zware operatie van verleden jaar hé ! We gaan er aan beginnen…

Eten moeten we , ook nu …

Ik wil dat vervloekte woord niet in de titel zetten. Jullie weten wel waarover ik het heb.
Toen de lockdown afgekondigd werd, viel van de ene dag op de andere het lijfelijke contact met mijn kinderen weg. Dochterlief kwam wekelijks langs en de tweede zoon kwam drie keer in de week ’s middags eten ( één keer warm en twee keer at hij soep met zijn meegebrachte boterhammen. Hij wilde niet dat ik drie keer in de week voor hem warm eten zou klaarmaken). De oudste zoon kon al helemaal niet meer langskomen want hij woont in de Westhoek. De twee kleinkinderen die hier regelmatig op vakantie komen en me in de tuin helpen,  zie ik nu ook niet. Daarom dat ik nu alles in mijn eentje moet doen in de tuin!

Aanvankelijk deden dochterlief en de zoon om beurt mijn boodschappen want ik was op dat ogenblik nogal verkouden en bij ieder kuchje werd je scheef bekeken.
Maar toen zij beiden ook minimaal naar hun werk moesten en bijgevolg geen reden hadden om Knokke binnen te rijden , besloot ik om zelf mijn boodschappen te doen. De controles zijn al zo streng en de truken van veel mensen om toch de stad binnen te geraken waren uiteenlopend. Ik wilde hen problemen besparen.
Contact is er met de dochter de dag dat ze  naar haar bureau moet. Even maar .

Voor mij was het toch echt wennen zoals voor iedereen denk ik. Ik moest geen grote kookpoten meer roeren en ook geen zoetigheden meer bakken die ik hen dan meegaf. Ik mis dat wel.

Dus zijn alle contacten tegenwoordig virtueel en soms heb ik er een dagtaak aan ,hahaha! Eén van de vriendinnen heeft het nogal moeilijk in deze tijd. Ze is alleen en heeft enkel nog een paar verre familieleden. Er wordt duchtig over en weer gechat en dan vroeg ze al eens ” wat eet jij vandaag?” Zij kookt niet graag en gaat regelmatig iets halen bij de beenhouwer. Toen heb ik haar gezegd ” weet je wat , ik maak elke dag een foto van mijn middageten” Dat vond ze leuk en ik merk dat het haar aanzet om boodschappen te doen in haar onmiddellijke nabijheid en niet meer naar een verder gelegen grootwarenhuis. Ik word hierdoor ook gestimuleerd om het bord overzichtelijk te dresseren en dat lijkt me al aardig te lukken.
Ik ga het hier allemaal niet uitgebreid neerschrijven maar de grote foto is van vandaag: asperges, hollandaise saus, geplet eitje, een kippenlapje en gekookte aardappelen. De puntjes van de asperges zijn wèl wit ,maar ik heb graag nootmuskaat erop en vandaar die bruine kleur 😉
Deze asperges kwamen uit de diepvries. Ik ben volop bezig om mijn twee diepvriezen leeg te eten( doe ik elk jaar in het begin van het jaar). De kwekers vragen heden  15 euro tot 20 euro voor een kilo asperges wel thuisbezorgd. Ik zal er dit jaar niet veel eten. Verleden jaar kocht ik er voor 5 euro per kilo.

Ik ga verder foto’s maken en al mijn borden verzamelen in één map!