Een terugblik (bis)

Eenmaal thuis kon de genezing verder worden gezet. Eerst en vooral moest ik zien dat mijn gewicht weer omhoog ging en dat lukte aardig omdat ik geen medicatie meer moest nemen en mijn reuk- en smaakzin terugkeerde. Voordien smaakte alles naar “karton”. Ik moest er wel een inspanning voor doen want na al die maanden heel weinig eten verdroeg mijn maag enkel kleine hapjes. De dokter raadde aan om meermaals( 6 maal) per dag een kleine maaltijd te nemen.

Het werd me ten stelligste aangeraden om de pillen voor bescherming van de maag niet te vergeten. In het ziekenhuis kreeg ik dat aanvankelijk via een baxter maar op het einde kreeg ik dag en nacht een pilletje. Maar zelfs met die medicatie kreeg ik soms zo’n aanvallen dat ik er ziek van was . Pijnstillers moest ik zoveel als mogelijk zien te vermijden  omdat dit weer langs de maag moest gaan. Zo’n aanval kon( en kan nog) een drietal dagen duren naar een piekmoment toe om dan weer af te zwakken. Niet te achterhalen welk voedsel die reactie kon veroorzaken.

Ik ondervond dat mijn geheugen niet zo goed was , ik vergat veel ( en nog) en kwam soms niet op de woorden wanneer ik iets vertelde. Zeurende hoofdpijn bij de vleet en ook niet goed kunnen slapen. Mijn vriendin zorgde ervoor dat ik zo veel als mogelijk buitenkwam en daarvoor deden we kleine uitstappen die voor mij vermoeiend waren maar ergens toch deugd deden. Platte rust nadien.

Het heeft ook maanden geduurd eer de evenwichtsstoornissen verdwenen. Aan de arm van de vriendin voelde ik me zekerder .Fietsen zat er de eerste maanden al helemaal niet in .

Ik kreeg ook tandpijn en dit ging maar niet over integendeel het werd zo hevig dat ik de tandarts opzocht. Een heleboel foto’s werden genomen maar geen enkele tand was ontstoken en  ik kon ook niet echt zeggen waar het precies pijn deed. Toen de tandarts verder vroeg bleek dat de pijn voortkwam van een mondstuk dat  gedurende de operatie in mijn mond was gestoken. Daar heb ik natuurlijk geen weet van door de verdoving. Alleen wist ik haar te vertellen dat ik regelmatig mijn mond niet dicht kreeg als ik aan het eten was en eerst een tik tegen mijn kin moest geven. Door de lange duur van de operatie was dit volgens haar de reden van die zogenaamde tandpijn en het niet dichtgaan van mijn onderkaak bij het eten.   Even nog wat geduld hebben was haar raad ! Inderdaad is dit na een tijdje overgegaan.

De kapster verwittigde me dat ik méér haar verloor dan normaal. Dat was een gevolg van de maanden antibiotica slikken en de huisarts schreef me speciale ampullen voor om de haargroei te bevorderen. Buitenstaanders hebben dit wel niet gemerkt , ik ben gezegend met een flinke bos haar. maar  aan weerszijden van mijn hoofd kreeg ik dunne plekken . Onlangs zei ze me dat er nu toch al overal nieuwe stoppels haar groeiden.

Tijdens de zomermaanden  begon ik enorm last te krijgen van gewrichtspijnen over mijn hele lichaam: schouders, rug, ellenbogen  , knieën , enkels , vingers en tenen. Lang geleden heb ik een auto ongeval gehad en na een aantal jaren doken de eerste gewrichtspijnen op . Volgens de huisarts was de oorzaak terug te vinden bij het ongeval. Dat was tot nu draaglijk geweest maar  de opstoot   was zo erg in augustus dat ik daardoor gestopt ben met bloggen : mijn hele lichaam deed pijn ook op de pc typen was te moeilijk. Ik kreeg geen pijnstillers (omwille van de broze toestand van mijn maag) maar volg nu een kuur met alternatieve medicijnen en dat brengt soelaas weliswaar langzaam aan.

Bij controle bij de chirurg kreeg ik de horen dat de operatie heel goed gelukt was en dat ik ferm veel chance heb gehad dat ik geen stoma heb of het had ook fataal kunnen zijn… De genezing zal zeker een jaar duren en geen 6 maanden zoals hij aanvankelijk vertelde. Ik kan daar best mee leven . Ik kan er ook niets aan doen dat ik zo moeilijk medicatie verdraag en de genezing daardoor trager verloopt. Ik hoop alleen dat ik van nu af aan gespaard mag blijven van  verdere nevenverschijnselen.
De maanden medicatie en antibiotica die ik heb ingenomen voor een ziekte die ik uiteindelijk niet had heeft een ware puinhoop veroorzaakt in mijn lichaam. Gezien mijn leeftijd is de genezing ook niet meer zo vanzelfsprekend.

Denk nu niet dat ik al die maanden passief heb geleefd. Veel rusten dat wel , maar toch veel de deur uit voor een paar uurtjes. Soms heb ik de andere dag wel eens platte rust moeten inbouwen omdat ik teveel gevergd had van mijn lichaam. Het huishouden en de tuin dat kan ik al een tijdje weer aan. Het zwaardere werk zoals snoeien is wel voor de tuinman.
Dat was  een overzicht hoe het met mij de afgelopen maanden is gegaan na een zware operatie die er niet mocht geweest zijn. Ik heb veel foto’s gemaakt  maar had dikwijls niet meer de kracht om ze allemaal te tonen en die ga ik jullie in volgende blogjes tonen.

 

Een terugblik.

Een terugblik op het voorbije jaar !

Begin februari werd ik geopereerd aan de dikke darm na meer dan een half jaren sukkelen. Sukkelen , ik mag beter zeggen afzien. Einde mei 2018 kreeg ik de diagnose dat ik Colitis Ulcerosa had ( een chronisch dikke darm ontsteking). Ik heb daar al meer over verteld in vorige blogposten. Ik kreeg steeds maar zwaardere medicatie en omdat dit blijkbaar niet genoeg hielp heb ik daar bovenop nog vier maanden antibiotica moeten nemen. Verbetering kwam er niet  en op den duur kon ik niet meer eten noch slikken en bestond mijn menu uit soep, thee en beschuitjes… ik vermagerde 20 kg. Ik voelde me zo ziek na iedere pil die ik drie keer daags moest innemen.
Begin januari 2019 nam een andere specialist mijn dossier over en na één consultatie en een ct scan nam hij contact op met een chirurg en werd een operatiedatum bepaald. Toen de specialist mijn dossier inkeek heb ik hem horen vloeken !! Hij hielp me de paar weken te overbruggen tot aan de operatiedatum en einde januari werd ik geopereerd en werd een groot stuk dikke dam weggesneden. Achteraf heb ik vernomen dat het hoogdringend was en ik veel geluk heb gehad dat ik dit nog kan na vertellen!

En dan moet je horen dat er indertijd een verkeerde diagnose werd gesteld en dat ik helemaal geen chronische dikke darm ontsteking heb gehad. Een ontsteking zal ik wel gehad hebben maar toch niet de levenslange chronische ontsteking.

zicht vanuit mijn ziekenhuiskamer

Eerst werd geprobeerd met een kijkoperatie  maar mijn toestand was zo ernstig dat ik op hetzelfde ogenblik een operatie heb ondergaan die meer dan 5 uur duurde( de chirurg had me verteld dat zo’n operatie ongeveer anderhalf uur duurde). Ik ben twee dagen op intensieve moeten blijven en dan mocht ik naar een kamer waar ik meer dan veertien dagen kon genieten van het mooie uitzicht en de goede zorgen van dokters en verpleegsters. Achteraf kom  je pas te weten dat mijn toestand precair was en dat dit de reden was dat twee tot driemaal per dag de chirurg langskwam en ook de hele dag en nacht verplegend personeel zag langskomen. Voor verveling geen tijd en sommige verpleegsters kwamen op den duur even uitblazen van hun hectische werk ! Deur dicht en even een babbeltje slaan.

Toen de derde week ingezet werd  zei de chirurg dat ik een dag mocht bepalen wanneer ik naar huis wilde. Mijn zelfredzaamheid moest groot genoeg zijn . Ik dacht dat  het wel zou gaan met de hulp van de kinderen en een reuze goeie vriendin( die me tot nu blijft helpen ).
Het was moeilijker dan ik vermoed had. Maar na een paar weken lukte het me om samen met mijn vriendin boodschappen te doen.

Ik heb tijdens die weken in het ziekenhuis prachtige zonsondergangen gezien

Toen ik pas uit het ziekenhuis kwam was het enige wat ik wilde onder een dekentje kruipen in de zetel. En dan nog liefst met mijn kleren aan. Ik had allang genoeg in het ziekenhuis in een slaaphemd rondgelopen. Ik heb een hekel aan pyamas. De pijpen slingeren ofwel rond mijn benen of kruipen omhoog. Dan nog liever een slaaphemd tot aan mijn knieën. Ik had wel pyamas mee maar ik verdroeg de elastiek niet op de ferme snede op mijn buik .
Na een paar dagen kon ik al behoorlijk rondlopen en na ruim een week maakte ik zelf mijn eten klaar. De frigo en diepvries waren volgestopt. Er was gezorgd voor thuishulp om maaltijden klaar te maken maar die dienst maakte het zo ingewikkeld dat ik na twee keer het voor bekeken hield en zei dat ik mijn plan wel zou trekken. De hulp werkte in blokken van twee uur. Ze kwam om 14 uur om eten klaar te maken! Dat kon toch de andere dag opgegeten worden, zei ze ! Ja mijn oor, die dag moest ik bij manier van spreken op mijn kin kloppen. Gelukkig haalden de kinderen eten aan of maakten ze eten voor me!
Ik kwam op woensdag thuis. De donderdag kwam iemand van de mutualiteit op bezoek kijken hoe zelf redzaam ik was.
Daar ging het helemaal niet over . Ik kon mijn kleren af en aandoen en ook mezelf wassen en zelfs naar boven gaan slapen ( al was dat op dat ogenblik meer naar boven kruipen). Ik wilde enkel iemand om eten klaar te maken want die kracht had ik niet en eten aanhalen kon ik evenmin. Ik zou na een “interview” (?)van twee uur hulp krijgen vanaf de volgende maandag. En ondertussen vroeg ik haar? Mijn kinderen konden toch voor eten zorgen! Alsjeblief die gaan ook werken hé!
Ik heb het twee blokken van twee uur volgehouden en toen gezegd dat er niemand meer moest komen. Paniek , plots konden er twee blokjes van telkens twee uur vanaf, voor de niet verstaanders ineens kreeg ik vier uur na elkaar hulp… Ik had meer dan genoeg van die papierneukerij en zei met klem dat ik geen hulp meer nodig had en moest het nog eens ferm herhalen. Schrik dat ik zou klagen bij de dienst zeker! Ach dat mens volgde letterlijk de papierwinkel.
Mijn kinderen en mijn vriendin hebben me door die eerste weken gesleurd en ondertussen had ik ook opnieuw een poetshulp gekregen.

Vlekje heeft me veel gezelschap gehouden en heden zit ze ’s avonds nog steeds te wachten tot ik in de zetel kom zitten!

wordt vervolgd

We zijn een jaar verder!

Als verwerking wat me gedurende  een jaar  is overkomen schrijf ik mijn ziekteproces neer . Het begon einde mei 2018 en het herstel loopt in 2019 nog een eind door. Voel je niet verplicht om dit allemaal te lezen. Voor mij is het een soort therapie om het jaar dat achter me ligt in zijn geheel te overschouwen en te verteren.

Einde mei 2018 kreeg ik het verdict van de specialist dat ik een chronische darmaandoening had (Colitis Ulcerosa)!  Ik heb wel gevoelige darmen  en dat lijkt het zwakke punt te zijn in de familie aan vaderskant. Zeven broers van wie er vier geopereerd zijn aan de maag. En zoals de specialist zei ” toen kwamen er geen pilletjes aan te pas , direct een stuk van je maag weg.” Dus mijn hele leven heb ik opgelet om niet te vettig of te kruidig te eten. Mijn moeder kon héél goed koken en ze heeft er haar hele leven opgelet dat we  gevarieerd aten in haar achterhoofd rekening houdend met de gezondheid van mijn vader.  Bijgevolg aten mijn broer en ik nooit te veel vet en zeker geen scherpe kruiden. Op jonge leeftijd kreeg ik zelf  last van mijn spijsvertering en moest ik met de hulp van de huisarts zoeken welk voedsel mijn maag niet goed verdroeg: zoals straffe koffie en eten klaargemaakt met olijfolie. Er zijn alternatieven genoeg dus dat was allemaal niet zo’n groot probleem.( Een groot probleem zou zijn dat ik niet meer zou kunnen snoepen ,hahaha! ) Nochtans is het uitzonderlijk om Colitis te krijgen op mijn leeftijd. Het zijn eerder jongere mensen die er mee te maken krijgen. Komt het misschien omdat ik me nog jong en kwiek voel en vol  energie?  🙂

 

Ik onderging een colonoscopie en mocht starten met pillen en suppo’s ( hiervoor kwam een verpleegster aan huis) . Gezien er niet zo vlug verbetering werd vastgesteld werden de dosissen verhoogd en toen begon de ellende. Telkens ik een pil innam stond mijn maag een dik uur in “brand” en dat gebeurde drie maal per dag!  Daarenboven moest ik nog het een en ander slikken om mijn maag en darmen te sparen. Kan je je voorstellen wat ik moest slikken ! Eind september kreeg ik daar nog eens bovenop een andere darmontsteking en tot einde december moest ik boven de medicatie voor de chronische darmontsteking zware antibiotica nemen. De ene ontsteking volgde op de andere en op den duur kon ik niet meer eten en nog erger ook niet meer slikken. Ik vermagerde zienderogen en einde december was ik 20 kg afgevallen. Ik leefde van de ene antibiotica kuur naar de andere. Eerst waren er 14 dagen dat het na een kuur goed ging maar einde december volgden de kuren zich onmiddellijk op. En maar zeggen ” je moet eten” want je vermagert te veel. Ik maar zeggen ” ik krijg niks binnen want ik kan niet eens meer slikken.” Ik leefde op soep, thee en papjes.

Uiteindelijk belandde ik bij een andere specialist . Toen hij begin januari 2019 het dossier doornam hoorde ik hem tegen zichzelf zeggen” Hier maken we korte metten mee. Want dat is niet verantwoord.” Op een week tijd had ik een CTscan gehad en werd er contact genomen met de hoofdchirurg. Ik schrijf bewust hoofdchirurg want pas achteraf heb ik begrepen dat de situatie ernstig was. Ik ben geopereerd door twee chirurgen. Einde januari zou de kijkoperatie gebeuren. Ik heb én een kijkoperatie èn onmiddellijk dezelfde dag een volledige operatie gehad. Ik verbleef langer dan normaal in de intensieve. De chirurg had gezegd dat zo’n operatie 2 uur duurde , het werden 5 uren. Nu heb ik niet alleen vier sneetjes maar ook een ferme snee over mijn buik. De revalidatie ( in werking stellen van de darmen) verliep niet van een leien dakje en gevreesd werd voor een nieuwe operatie. Gelukkig is dit niet nodig geweest.

Ik kon niet naar huis na een week zoals gebruikelijk is bij dergelijke operatie. Ik ben er meer dan veertiendagen moeten blijven. Dan nog mocht ik zelf beslissen of ik nog een week wilde blijven. Maar gezien ik opvang genoeg had thuis besloot ik niet nog een weekend  (= derde ) te blijven. Hoewel…ik was niks waard de eerste week.
Het herstel gaat langzaam ( de chirurg voorspelde een zestal maanden). Ik heb terug moeten leren eten , heb verschillende aanvallen gehad van vreselijke maagpijn. Na een operatie kan de maag nl. door de narcose in een soort stresstoestand belanden. Bij momenten dacht ik terug te moeten naar de kliniek maar gelukkig ging de pijn over( na inname medicatie), Slapen was moeilijk met een soort harnas aan om de darmen op zijn plaats te houden. De chirurg had me gezegd dat ik na een weekje mocht slapen zonder . En dat ik overdag  een gaine moest dragen. Dat draag ik heden nog , het geeft steun. Anders krijg ik  teveel pijn.


Ik dacht “nu gaan we er eens tegenaan zodat ik vlug weer de oude ben.” Niks van, ik ben erg vergeetachtig tot nu toe en ook vlug moe. Een moeheid die me verplicht om wat te rusten anders word ik misselijk. Concentratie is ook niet denderend, ik krijg hoofdpijn en dan mag ik weer wat gaan rusten. Denk je dat dit postje in één keer is geschreven?
Nog maar sedert kort durf ik alleen op stap gaan. Meestal gaat mijn vriendin mee als ik ergens naar toe wil of gewoon om mijn boodschappen te doen. Ik heb het gevoel dat ik waggelend loop  en dan neem ik haar arm. Met de auto ondervind ik geen problemen, het is enkel wanneer ik een eindje te voet loop.
Ik denk niet dat dit door de operatie alleen komt maar ook door de maanden ervoor van afzien en vermageren. Mijn hele lichaam moet herstellen.  Ik heb reeds 8 kilo teruggewonnen van de 20 die ik in zes maanden tijd verloren had! Het komt ook niet door inname van medicatie . Want ik moet niets meer slikken voor die darmen.

De huidige specialist breekt zijn collega niet af maar ze ( het was een vrouw) had nooit zover mogen gaan met de antibiotica kuren plus de pillen voor de Colitis. Bij bloedonderzoek is nu gebleken dat haar diagnose niet de juiste was. Ik heb helemaal geen Colitis Ulcerosa. Ik heb wel ontstekingen gehad in de dikke darm.(diverticulitis). Zij heeft  geen verder onderzoek gedaan en bleef bij haar eerste diagnose . Door de opeenvolgende antibiotica kuren had mijn dikke darm geperforeerd kunnen geraken met  zware gevolgen  zoals een stoma. Nu is het gebleven bij het wegnemen van een stuk dikke darm die teveel was aangetast.

Ik zag onlangs een reportage over een vrouw die kanker heeft overwonnen. Zij vertelde hoe ze zichzelf voelde tijdens de chemokuren en hoe langzaam de genezing- met allerlei nevenverschijnselen- is verlopen. Ik heb verbijsterd zitten kijken en luisteren. Het was precies zoals ik me voelde tijdens de antibioticakuren en nu met het herstelproces!
Ik heb veel steun gehad aan mijn kinderen en kleinkinderen en mijn vrienden. Waarvoor mijn allerhartelijkste dank!
Al de vertelsels dat ik gezien mijn leeftijd nu zal inboeten aan energie… vergeet het maar ik ga voor niet minder dan volledige genezing al ben ik nu een ferm stuk darm armer!
Het zal nog wel enkele maanden duren maar het zal lukken zoals ik nu al met veel plezier mijn tuin onder handen heb genomen. Gaat het niet zo vlug als voorheen met nu een uurtje en dan een uurtje( ik mag niet heffen hé ) en met de hulp van  zoon , kleinkinderen en vrienden zal dat lukken.

Het gaat al wat beter !


De tuin hult zich in lentekleuren. Jammer dat de wind zo lelijk te keer gaat .
De bloesems vind je in de hele tuin.

Verleden week was ik op controle naar het ziekenhuis. Positief nieuws, zeker wat de operatie betreft. Er zal na verloop van tijd enkel nog een litteken overblijven van de ferme snee op mijn buik. Nu is die nog pijnlijk en hinderlijk vooral omdat ik een abdominal binder moet dragen. Ik doe die ’s avonds af en slaap zonder,  maar ’s morgens is het rennen naar de badkamer om dit steunverband weer om te gorden. Ik mag nu een gaine  dragen die minder hinderlijk zal zijn en me meer bewegingsvrijheid zal geven maar toch nog genoeg steun .
De volledige genezing zal zes maanden duren. Waar ik toch een beetje van opkeek! De chirurg zag mijn reactie en herinnerde me eraan dat ik een zware operatie heb ondergaan.( in feite twee na elkaar : een laparoscopie en vlak erop een gewone operatie). Ja ik mag al blij zijn dat het gelukt is want achteraf vernam ik dat er gevreesd werd voor een stoma. In feite was het méér dan hoogtijd dat er ingegrepen werd .

Ondertussen ben ik toch al een paar kilootjes bijgekomen omdat ik nu kan eten. Straks ga ik nog moeten opletten om niet teveel aan te komen! 🙂
De moeheid zal nog een hele tijd aanhouden en het enige dat ik kan doen is eraan toegeven en rusten. Nu kan ik toch al een paar uurtjes rondlopen. Hopelijk verdwijnt de maagpijn geleidelijk want daar heb ik het meest last van. De maag kan bij bepaalde operaties in stresstoestand belanden en ik kan verzekeren dat dit erg pijnlijk is. Nu begrijp ik waarom er steeds maar op gehamerd werd in het ziekenhuis of ik de pilletjes voor de maag had ingenomen( die leggen een beschermlaag ). Ik heb een paar aanvallen gehad de afgelopen weken waarbij ik zoveel pijn had dat ik dacht terug naar het ziekenhuis te moeten. Bij de controle zei ik tegen de chirurg dat ik meer last had van mijn maag dan van de operatie. Hij heeft me iets gegeven en hopelijk blijven die aanvallen nu weg.

Ik moet wat geduld opbrengen … en dat is lastig als je na màànden gesukkel en niks kunnen doen je toch wat beter begint te voelen en je weer van alles wilt doen!

Mijn drie kinderen hebben me veel geholpen en ook lieve vriendinnen die me dagelijks opbelden om me moed in te spreken. Eentje kwam me elke namiddag gedurende de eerste week thuis gezelschap houden en deed kleine werkjes in huis. Zij deed ook boodschappen voor me en nu vergezelt ze me om zeker te zijn dat ik niks zou opheffen. Samen deden we ook al een paar kleine uitstappen zodat ik toch eens buiten kon( heb nog steeds elastieke benen en neem nog liefst iemands arm).
Dat toon ik binnenkort want ik zie het weer zitten om mijn blog weer leven in te blazen.

Ik moet maar zien dat ik een plaatsje vind in de zetel!

Na de operatie

Even nog terugkomen op de voorbije maanden waarin ik het opgaf om nog te bloggen. Te pijnlijk en te moe…

Begin januari nam een andere specialist het dossier over van de vorige. Zij is vertrokken( of ontslagen volgens geruchten in het ziekenhuis !) naar een ander ziekenhuis.
Toen de nieuwe specialist het dossier onder ogen kreeg hoorde ik hem zeggen “ Hier gaan we korte metten mee maken.” Twee dagen later volgde een Ct-scan, nog een paar dagen later de uitslag en het “bevel “ om alle pillen en antibiotica die ik tot nu toe nam te stoppen. Amper een week later bij de chirurg langsgaan om een datum vast te leggen  voor een kijkoperatie. Op 29 januari werd begonnen aan de voorbereidingen en op 30 januari werd het een kijkoperatie én een operatie. Want er waren verwikkelingen en die konden niet met een kijkoperatie opgelost worden. Zelf weet ik uiteraard van niets , maar de operatie duurde méér dan 5 uur !

Operatie geslaagd maar door de verwikkelingen kreeg ik méér narcose dan voorzien zodat de genezing zich ook trager inzette en ik ook nog een aantal dagen afzag en een maagsonde kreeg.
Tot drie keer daags kwam de chirurg langs tot er eindelijk verbetering in zicht was. De verzorging was optimaal . De verplegenden waren stuk voor stuk schatten. Ik denk ook niet dat ik een lastige patient was als ik terugblik op de  voorlaatste dag en de laatste voormiddag : ze kwamen allemaal nog eens langs voor ( onnodige) bloeddrukopnames of verzorging van de wonden, hihihi! Deur dicht en nog even een extra babbeltje.

Hoe moet je al die lieve mensen bedanken die je leven voor méér dan twee weken zo aangenaam mogelijk maakten? Ik heb aan mijn kinderen gevraagd om een mooie en grote snoeppot te kopen en die te vullen met paaseitjes. Die heb ik afgegeven aan de onthaaldesk op de verdieping waar ik verbleef . De andere dag kreeg ik thuis een telefoontje van deze desk( ik herkende de stem van de mevrouw) om in naam van het personeel dank je wel te zeggen en tevens om te vragen of ik goed was thuis gekomen en of alles goed verliep.

Dat ik langer dan normaal moest blijven merkte ik aan het personeel, “ mag je nu nog niet naar huis”. Zelf vond ik het nog vroeg want erg veel waard was ik de eerste week niet met mijn elastieke benen en langer dan een uurtje rondlopen zat er ook niet in. Op dat ogenblik was ik 20 kg vermagerd. Nu zijn er toch al een paar kilootjes bijgekomen en het dragen van een abdominal binder ( een soort gaine) geeft steun. Ik ben er bijlange nog niet en het zal nog weken duren eer ik echt kan zeggen ” zo we zijn er weer”. Ik kan echt nog niet veel.

Half maart terug op controle en ondertussen niets meer van medicatie nemen! Want hier komt het : ik heb helemaal geen Colitis Ulcerosa!!!!!! Microscopisch onderzoek heeft geen sporen van colitis ulcerosa aangetoond. Ik heb het een paar keer gevraagd aan de chirurg.
Ik zal wel een ontsteking gehad hebben , maar verder onderzoek had toch moeten aantonen ipv elke keer weer opnieuw pillen voor te schrijven, dat die ontstekingen van andere aard waren en niet te wijten aan een chronische darmontsteking.
Opgelucht natuurlijk , maar zo’n vergissing had toch niet mogen gebeuren want het had veel erger kunnen eindigen!! Dat is ook de reden dat het vanaf januari in een stroomversnelling is gegaan.

En nu kan het alleen maar beter gaan …daarom doe ik tegenwoordig héél veel niks zodat het wat vlugger zou gaan !!

 

 

 

Room with a view !

Dit is méér dan twee weken mijn dagelijks uitzicht geweest! De foto’s zijn niet scherp: vóór het raam is er nog een soort glazen scherm : het ziekenhuis A.Z Zeno in Knokke-Heist.

 

Ik heb sneeuw gezien en regen en zonneschijn  en mist. Alleen de eerste dagen lukte het me (fysisch) niet om foto’s te maken. De zonsopgangen en -ondergangen waren spectaculair. De sneeuw toverde het landshap mooi wit en de mist verborg het dan weer. Het eerste eten was een zaligheid!