De laatste maand van het vorige jaar…

…was niet zo’n fijne maand voor mij. Ik was een hele tijd uitgeteld . Ik heb er toen zelfs aan gedacht om helemaal te stoppen met mijn blog. Maar na bijna twintig jaar bloggen , eerst op Skynet en nu al enkele jaren op WordPress vond ik dit toch een te grote stap.
Ik vond een tussenoplossing en post nu al een tijdje elke dag een foto op Instagram. Zo hield ik toch een ietsje contact met een aantal bloggers.
Maar nu zie ik het weer zitten om opnieuw te starten met bloggen.

Op 6 december ben ik ’s middags via de spoed opgenomen omdat de huisdokter vermoedde dat er meer aan de hand was dan corona of griep. Ik moest zoveel overgeven en de medicatie hiertegen hielp niet.
Op de spoed onderging ik een reeks onderzoeken en in de namiddag kreeg ik het bezoek van een chirurg die me kwam vertellen dat ik diezelfde avond nog zou geopereerd worden. Het bleek dat ik een dunne darmverkleving had. (Kan ontstaan na een vroegere operatie aan de darmen)

Het ging allemaal zo vlug. Het was echt een schok voor mij want ik had voordien geen symptomen gevoeld behalve dan het onophoudelijke overgeven de laatste twee dagen.
De operatie zelf verliep probleemloos maar de darmen wilden niet in gang schieten en daar heb ik van afgezien . Medicatie en onderzoeken waren het gevolg.
Ik ben tot 23 december in het ziekenhuis moeten blijven. Toen ik naar huis mocht was ik geen cent waard en afhankelijk van mijn drie kinderen. Die hebben goed voor me gezorgd maar Kerst en Nieuwjaar zijn dit jaar aan mij voorbij gegaan.

Door de medicatie had/heb ik problemen met mijn maag en ik herinner me dat ik dit indertijd ook had bij de eerste operatie en hiervoor een tweetal maanden medicijnen moest nemen. Ik heb al mijn hele leven problemen gehad met het innemen van medicatie . Altijd nevenverschijnselen. Ik probeer zoveel als mogelijk natuurlijke middelen te nemen. Maar soms moet je de raad van de geneesheer opvolgen . Ik had te lang een maagsonde gehad en liep een slokdarm schimmel op dus weer medicatie. Nog een gastro onderzoek om te zien waarom de darmen niet wilden in gang schieten Neen het zat me echt niet mee.
Iedereen deed er alles aan om het me zo comfortabel mogelijk te maken maar uiteindelijk was ik het die alles moest verduren.
Ook de narcose speelde me achteraf parten: concentratie verlies, niet uit mijn woorden geraken, ook niet foutloos kunnen typen , vergeetachtigheid en hoofdpijn… Het maakte me allemaal wat moedeloos en het troosteloze weer maakte het er niet beter op.

zo ik ben gestart en zal nog wat meer vertellen over mijn verblijf in het AZ Zeno, maar dan in een volgend log ! Ik moet nog het een en ander ordenen…

Het is weer wennen

Deze foto wilde ik plaatsen toen ik mijn verhaal vertelde over de afgelopen weken.
Maar wat bleek: ik was boven de limiet van mijn opslagruimte gegaan en in plaats van het voorstel om te upgraden (wat ik toch veel te duur vond), werd me wel extra opslagruimte aangeboden bij een nieuwe formule die pas in april was verschenen. Natuurlijk mits een kleine toeslag, maar dat had ik er wel voor over om toch maar geen reclame te moeten zien op mijn blog. En nu kunnen we weer starten maar ik ga ook vragen om me te helpen om de zijkanten te kunnen aanpassen. Er was ergens een vernieuwing aangebracht en ik kon de zijkanten niet meer bewerken. Daar blijf ik maar 79 jaar , ondertussen ben ik dit jaar 81 jaar geworden. Ik word er niet zo graag aan herinnerd want geestelijk voel ik me véél jonger . Die twee verjaardagen heb ik niet kunnen vieren eerst door corona en nu door het ziek zijn. Maar zonder een groot feest hebben de kinderen er wel voor gezorgd dat het een bijzondere dag werd.

Langzaam aan voel ik mij weer op krachten komen. De medicatie heeft zijn werk gedaan wat de ziekte betreft maar ondertussen ook schade aangericht op fysiek vlak en die genezing vraagt tijd.

Op de fotocollage zie je welk uitzicht ik had vanuit mijn kamer. Het zegt misschien niet zoveel maar het was wel een panoramisch zicht van de watertoren in Duinbergen , de kerk van Knokke tot ver in het Zoute. En natuurlijk de Natiënlaan met de stroom auto’s die ’s morgens de stad inreden en ’s avonds weer uitreden. Ik zag er mooie zonsopgangen en kleurrijke zonsondergangen.

Eén keer heb ik een heli zien landen en later weer opstijgen. Fascineert mij altijd. Het landen en opstijgen hoor je niet eens al is het vlak onder je neus. Absoluut geen geluidshinder van buitenaf.

Ik schreef het al dat het eten er uitstekend is met bijvoorbeeld tongrolletjes met een klein rivierkreeftje, gestoofde tomaatjes en courgettepuree of vis met gestoofde witloof en pommes duchesse… Altijd heel smaakvolle soep en de desserts varieerden van chocomousse van een boerderij ,tot een stuk brésiliennetaart ,of verse aardbeien ,artisanale rijstpap…Er wordt samengewerkt met plaatselijke leveranciers en bioboeren.
Als ontbijt altijd keuze tussen croissant, sandwish, pistolet of brood met beleg naar keuze .
Het menu wordt voor een paar dagen vastgelegd . Voor het middageten is er keuze uit vlees ,vis of veggie.
Na een paar dagen zware medicatie kon ik geen eten meer binnenkrijgen en vroeg ik beschuitjes en thee. Er werd een mouw aangepast met een medicijn tegen misselijkheid die ik tot heden nog moet innemen. Maar verbetering is al merkbaar.
Ik schreef het al in mijn vorige log” het middel is soms erger dan de kwaal”.