Winterprik

Ik durf het hier bijna niet meer schrijven… ik heb opnieuw een terugval gehad. Buikgriep deze keer. Terug de dokter moeten halen en hij leek helemaal niet verwonderd te zijn. Er zijn zoveel patiënten die alsmaar blijven hervallen en telkens is het iets anders , zei hij. Het enige dat ik van januari tot nu niet gehad heb is …de èchte griep. Spaar me daar nu maar van.

Een paar dagen ongemak gehad want met de nodige medicatie is buikgriep vlug verholpen ,maar …gezien ik niet zo goed tegen medicatie kan is het herstel van de darmflora wat moeilijker en pijnlijker verlopen. Zucht. Is er dan eens een zachte dag zoals deze week dan durf je ook al niet ver lopen. Ik heb  wel een beetje takken van de treurwilg samen geveegd in de tuin en de dooie takken van de hortensia afgeknipt en de grasmachine  weggebracht voor nazicht en al eens een zak boomschors bijgegooid  in een perk. Maar veel meer kon ik niet aan. Je benen zijn van elastiek van het weinig eten en alles klotst in je van het  vele drinken( om te voorkomen dat ik nog eens een blaasontsteking zou krijgen). Overdag een dutje  en ’s avonds doodmoe vroeg het bed in. Zucht.
Ik hou me wel bezig binnenshuis maar op den duur krijg je zo’n zin om de natuur in te trekken. Nog eens zucht.
Vandaag was het zo koud dat dochterlief de boodschappen voor me heeft gedaan. Huisarrest gekregen . ” Je moet het niet zoeken , hou je maar kalm” . Omgekeerde wereld !

Ik heb dan maar met takken van het krulhazelaartje in de tuin de paasversiering gemaakt en de paasfiguurtjes van de zolder gehaald. Nu maar hopen dat er na die winterprik toch wat zachter weer mag komen. Ook de buitenpoes heeft begrepen dat het binnen warmer is dan buiten. Ze ligt te genieten op de leuning van de zetel . Géén kattenjacht vannacht  🙂

Schaatsen.

Ik had zo graag een filmpje ingelast van mijn vroegere blog om te tonen dat het bijna 10 jaar geleden is dat het zo had gevroren dat er kon geschaatst worden op de Damse vaart tussen Brugge en Sluis. Het lukt me echter niet . Ik kan alleen de link hier neerzetten.
Schaatsen dit jaar zal er wel niet meer inzitten maar toen moest de schaatsgekte in onze streek niet onderdoen voor Nederland.
Ik vind het wel jammer dat er weeral eens geen Elfstedentocht zal zijn. Maar het moet mogelijk zijn en geen gevaar opleveren zoals er in onze streek een paar ongelukken zijn gebeurd met mensen die door het ijs zijn gezakt. Veiligheid voor alles!
Klik op de link hieronder om filmpje te bekijken ! De tekst heb ik gekopieerd.

http://dekindertjes.skynetblogs.be/archive/2009/01/11/damse-vaart-2.html

 

11 januari 2009

Mensenlief wat een gekte vandaag op de Damse vaart!

Het is meer dan 10 jaar geleden dat er kon geschaatst worden op de Damse Vaart van Brugge tot in Sluis. Met een paar keer klunen kon je schaatsen van Belgie tot in  Nederland.

Er was ook een wedstrijd  : fervente  schaatsers hebben tot tweemaal toe de afstand Brugge -Sluis afgelegd wat  méér dan 100 km is!

Ik geloof dat de hele streek afgezakt was naar Damme. Dochterlief en ik wilden langs de Damse vaart gaan wandelen.Toen we langs de Natienlaan naar Hoeke reden om van daaruit een stuk langs de vaart te rijden bleek het al vlug dat we niet alleen waren .Vòòr we het dorpje Hoeke konden inrijden zaten wij en al de andere auto’s muurvast. Je kon niet vooruit en zeker niet rechtsomdraaien.Er werd links en rechtsgeparkeerd en de rijweg liet niet meer toe dat er in twee richtingen kon gereden worden.De meeste mensen stapten  uit en lieten hun auto gewoon staan ,namen hun schaatsen en sledes en trokken te voet naar de Damse vaart. En de auto’s achter hen konden hun plan trekken.

 

Maar wij gingen niet schaatsen en de bedoeling was om naar Damme te rijden ,een paar kilometers  verder.Ik ben op een gegeven ogenblik uitgestapt,dochterlief nam het stuur over en ik ben een eindje verder op de weg vriendelijk aan een aankomende chauffeur gaan vragen of hij even wilde halt houden zodat mijn dochter tot aan een inrit van een stuk land kon rijden en daar dan kon omdraaien om terug te rijden. Weet je dat dat voor twee chauffeurs een héél probleem was ? De ene chauffeur zei ja maar reed door en de tweede chauffeur (dan nog een brandweerman  die mensen in nood helpen!)maakte daar een heel probleem rond en had zogenaamd geen tijd. Een bejaard echtpaar was daarentegen heel vriendelijk ,bleven staan zodat dochterlief de auto op het braakliggend stuk land kon inrijden en draaien.

 

We reden dan  terug richting kust om vandaaruit naar Brugge te rijden. Alsof we het aanvoelden reden we niet naar Damme maar sloegen het dorp ervoor in (Oostkerke),parkeerden onder de kerktoren en gingen te voet naar de Damse vaart.Was me dat een goed idee !De auto’s reden zich ook hier muurvast.En als koppige ezels stonden ze in file in beide richtingen. Geen één die het verstand had om aan de kant te parkeren zodat er tenminste één rijrichting voort kon rijden. Was me dat een wirwar van auto’s in één van de stille dorpjes rond Damme.Zelfs als voetganger geraakte je niet vooruit of je moest op gevaar in de gracht te belanden op de kant lopen. 

Om aan de Damse vaart te geraken stapten wij en met ons vele anderen dwars door de velden om over een bevroren gracht te springen en de berm op te klauteren . Maar eenmaal boven werden we vergast op een prachtig uitzicht van schaatsende en wandelende mensen.Ik heb een hele reeks foto’s in een album gestoken. Kijk je even mee.

 

Foto’s maken was niet gemakkelijk met de lage zon en de weerkaatsing op het ijs. Maar kom het is de bedoeling om een sfeerbeeld te geven.

Er werd geschaatst in beide richtingen, er liepen goed ingeduffelde mensen te wandelen met kinderwagens, kinderen op sleetjes getrokken door enthousiaste ouders, er werd ijshockey gespeeld, een meisje maakte professionele pirouettes, een jongen fietste op het ijs met een sleetje erachter.

Ter hoogte van bruggen moesten de schaatsers het ijs af en op rode lopers liepen ze over de weg naar de andere kant van de brug om daar verder te schaatsen. Ter hoogte van het restaurant Siphon moesten de schaatsers terug een heel eind “klunen”over de twee kanalen, de blinker en de stinker, wat een hele opstopping van het autoverkeer betekende. Langs één kanaal zag je een kilometers lange rij auto’s geparkeerd staan.

Langs de vaart stonden er hier en daar stalletjes waar je koffie, warme chocolademelk , gluhwein en allerlei jenevertjes kon drinken. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Wij hielden het bij een warme chocomelk  .

We wandelden nog een stuk richting Damme maar gezien de zon al erg laag stond ,hebben we halverwege rechtsomkeer gemaakt. De gedachte dat we met het vallen van de avond opnieuw in een monsterfile konden terecht komen leek ons niet zo leuk.We vonden een rustige landweg langs het Kasteel van Oostkerke om terug naar de auto te gaan. De zon gloeide al erg laag tussen de bomen langs het kanaal.

We hadden ondertussen al vernomen dat alle toegangswegen naar Damme afgesloten waren en dat er een   50 000 bezoekers waren afgezakt naar de Damse vaart. Ppppffff. Iedereen gek geworden!! Wij incluis.

In elk geval was het een enige gebeurtenis ,wie weet hoe lang we weer op “schaatsen op de Damse vaart” moeten wachten. We kwamen een glunderende burgemeester tegen die met zijn familie langs de vaart wandelde. Hij zag dat het goed was en ik knikte van ja, wat zijn glimlach nog breder maakte!

 

 

 

 

 

 

ijzel en sneeuw…

…en de gevolgen ervan: Het gespreksonderwerp van de dag en het belangrijkste item op de TV.
Uitgerekend op deze dag kwam de oudste zoon op bezoek. Erg lang is hij niet gebleven. Hij is hier komen aanglijden en is ook al glijdend terug naar de Westhoek gereden. Ik was blij toen hij opbelde om te zeggen ” we zijn goed thuisgekomen”. De tweede zoon deed er van hieruit een uur over om in Brugge te geraken . Snelheidsbeperking op de A11 wegens extreme gladheid.
We hadden deze week al ijzige koude maar vandaag daarbovenop sneeuwregen  en sneeuw. Gelukkig had ik nog  strooizout in huis en heb vlug op het pad naar de straat wat zout gestrooid. Het pad loopt een beetje af en normaal gaan was haast onmogelijk.
Deze middag was het op een halfuurtje tijd spiegelglad. En de wind zorgde ervoor dat de sneeuwregen aan de achterkant van het huis onmiddellijk bevroor aan de ramen niettegenstaande de dubbele beglazing! Korte tijd nadien is het beginnen sneeuwen.
Geen weer om buiten te komen. Mooi om naar te kijken als je binnen zit! Niet leuk voor hen die in zo’n weer de baan op moeten!

De vogels waren juist het graan aan het oppikken toen het begon te sneeuwregenen.
Foto van achter het keukenraam genomen . Ondertussen waren de tortelduifjes, de bosduiwen ,
de eksters,de kraaien en merels al verdwenen.
Die hadden het eerder in de gaten dat ik foto’s probeerde te maken. Jammer ik had die
bonte verzameling graag eens op de foto gehad.

Zo ligt de straat er nu nog bij . Ik ben benieuwd of er deze nacht nog een laagje bijkomt.

winterse wandeling

Ik kan niet zeggen dat ik er helemaal bovenop ben , maar de moeheid en  het zich niet goed voelen lijken te verminderen. Ik heb ondertussen een andere huisarts opgezocht bij wie ik me een heel stuk beter begrepen voel en die helpt zoeken naar oplossingen voor bepaalde problemen ten gevolge van die zware verkoudheid(oa. blaasontstekingen) en het telkens hervallen( ik heb géén griep gehad hé ).
De vorige huisarts (die ik nog niet lang had en die ik genomen had nadat mijn huisarts zijn praktijk stopte) heeft nooit willen aanvaarden dat ik op bepaalde medicatie zodanig reageer  dat ik niet genees maar er zieker van wordt. Een vorige  keer heeft hij zelfs gezegd dat ik dan maar naar de kliniek moest gaan als ik zijn voorgeschreven medicijn niet verdroeg. Voor die verkoudheid gaf hij me medicijn met codeïne in en daar kan ik echt niet tegen en had het hem ook gezegd ! Ik word daar zo misselijk van!

Genoeg over ziektes en doktoren!

Ik ben vandaag gaan bowlen met de senioren in Blankenberge. Achteraf was ik doodmoe maar bij het terugkeren heb ik in Zeebrugge toch even halt gehouden en ben naar het strand gegaan. Hemeltje lief, het was ijskoud aan zee, de wind was ijzig en het zand striemde in je gezicht. Ik ben nu misschien wel kouwelijker door dat lange binnen zitten maar het is echt geen weer om te wandelen op het strand. De wind snijd je in het gezicht en doet je naar adem happen! Gelukkig was ik van kop tot teen goed “ingepakt”  , alleen mijn vingers ( ik had vingerloze handschoenen aan om foto’s te kunnen maken) sloegen blauw uit van de kou. Geen andere idioot was op het strand te bespeuren van Zeebrugge tot Blankenberge!

Nieuws uit de ziekenboeg.

Ja jullie kregen niks te lezen . Wat wil je als ik ipv van publiceren op concepten druk. Ik publiceer het morgen. Het is mijn eigen schuld   omdat ik suffig ben van de medicijnen. De vervangarts is maandagmiddag gekomen en die is veel kordater. Ik ken hem van vroeger toen hij mijn vroegere huisarts( die nu op pensioen is) af en toe verving. Een heel aimabele man , maar zijn praktijk ligt in een straat waar je niet vlakbij kan parkeren. Als je dan met een flinke verkoudheid nog een  eind te voet moet gaan van een parking een heel stuk verder  tot aan zijn praktijk… Toen ik dus een nieuwe huisarts moest kiezen heb ik er eentje gevonden dicht bij mijn woning en je kunt er in een zijstraat altijd parkeren.
Maar…het heeft nooit echt geklikt tussen deze arts en mij . Het leek erop dat de man mij nooit geloofde. Dan heeft hij mijn medisch dossier wellicht ook nog nooit gelezen. Daarin staat wel dat ik ontzettend gevoelig ben voor medicatie en zeker voor bewaarmiddelen in medicatie . Daar ben ik allergisch voor…
Ik denk eraan en ik heb het hem ook gevraagd om terug te keren bij deze arts die mij kent en ik hem ken. De afstand neem ik er dan maar bij.
Deze keer ben ik niet zelf gegaan, daarvoor was ik echt te ziek . Hij maakte er geen punt van , terwijl de andere arts er alles aan doet opdat je tot bij hem zou komen.
Ik heb een aantal medicijnen gekregen die lijken te werken, maar ik moet geduldig zijn omdat ik van verder  moet terugkeren. Het lijkt erop  zoals vrienden me in het begin al zeiden  dat het wel een maand kon duren eer ik er weer bovenop zal zijn. En dan zal het oppassen geblazen zijn voor de griep die in aantocht is .

Kerstboom

De eerste sneeuw kluistert me aan huis. Niet dat ik het erg vind , ik moet niet per sé naar buiten terwijl veel mensen er wèl door moeten om naar hun werk of school te gaan.  Het is leuk om in je warme huiskamer door het raam naar de sneeuw te kijken die de omgeving helemaal in het wit zet maar mijn gedachten zijn toch ook  bij hen die erdoor moeten en ik hoop dat iedereen deze avond behouden mag thuiskomen.

Ik heb nu ook tijd om de foto’s van de laatste weken door te nemen en héél toepasselijk stootte ik op  een uitstap met de twee oud collega’s. Het was koud en guur buiten maar we wilden die laatste donderdag van de maand toch niet thuisblijven . We bezochten twee tuincentra die in kerstsfeer waren gestoken. Bij eentje was er een echte tearoom geïnstalleerd , niet een hoekje waar je op een harde bank uit een automaat flutkoffie of cola kon halen. Best gezellig om er even uit te blazen van de “wandeling”  langs de kerstbomen, gedekte tafels , kerstversieringen… en om allerlei ideetjes op te doen.

 

Die arreslee stond er zo uitnodigend  zelfs het dekentje lag er al klaar!

Vandaag heb ik de kerstboom opgetuigd en poes keek toe en vroeg zich wellicht af ” wat is het baasje toch aan het uitvoeren met al die bollen en versieringen”.  Ik heb dit jaar de boom versierd met rode kerstballen. Verleden jaar stak die in het wit. Na al die jaren heb ik een hele verzameling kerstballen in verschillende kleuren zodat ik regelmatig eens een ander kleurtje kies. De boom is in werkelijkheid mooier dan op de foto ( al zeg ik dit zelf) Nu ben ik bezig om het huis helemaal in kerstsfeer te brengen. Wacht maar af!!

De eerste sneeuw…

…en het eerste logje na mijn reis naar Wenen.
Het gaat me goed Mizzd ( dank voor je bezorgdheid 🙂 )maar na een weekje Wenen had ik helemaal nog geen zin om me weer in het dagelijkse leven te gooien. Lekker nog wat luieren en ik vond het nog leuk ook :-).
Ik merkte dat ik niet alleen lichamelijk moe was ( maar na eens goed slapen  was die moeheid over), maar geestelijk was ik  ook moe. Ik had na de reis naar Sevilla( er volgen nog een tweetal verslagjes) me zo ingespannen om de reeks zo goed mogelijk weer te geven – zodat anderen er ook iets zouden aan hebben wilden ze deze mooie stad bezoeken – dat ik nogal veel dingen rond me verwaarloosd had.  Dus schoof ik het bloggen even aan de kant en zelfs tot lezen van andere blogjes kwam ik haast niet aan toe.
Na die eerste winterprik vandaag ben ik precies wakker geschoten ! We zullen er weer eens tegenaan gaan.