Het was zo rustig aan zee!

Zondag was het rustig weer, weinig wind maar toch geen heldere lucht. Ik had zo’n zin om eens een wandeling langs de zeedijk te doen. Vriendin zag het ook zitten , vooral omdat ik met de auto tot aan de zeedijk reed. Nu het geen vakantie is vind je gemakkelijker een parkeerplaatsje in een zone waar ik met een jaarabonnement niet extra moet bijbetalen.
Ik had me goed ingeduffeld want de laatste weken speelden mijn sinussen nogal op, zeker als het geen helder weer  en wat nevelig is. Ik hoopte de winter door te komen zonder last te hebben maar dat lukt al een tijdje niet. Gelukkig heb ik een homeopatisch middel dat verlichting geeft ,maar dat wil niet zeggen dat ik dan zomaar in zo’n vochtig weer moet buiten lopen.
We parkeerden in Duinbergen en wandelden zo tot aan het Graaf Willemspark in Heist. Het strand lag er verlaten bij en op de zeedijk waren er weinig wandelaars.

Bovenste foto reeds opgevoerd strand. Onderste foto daar is nog werk aan.

Lekker! De enige plek waar wat volk te zien was  … was aan de Cremerie de  Post  🙂 . Vriendin en ik konden het  niet laten en ik koos voor citroen en zij voor mokka. Deze keer niet met een hoorntje want gezien ze maar de weekends alleen open zijn zouden die niet altijd krokant zijn.

Geen catamarans of zeilplanken of bootjes te zien.

Opkuis bij  strandclub Anemos.

Slingerende paadjes van en naar het strand. Vooraan de zee en binnenlands een minigolf.(hier niet te zien op de foto’s)

Zie je wel hoe ingeduffeld ik er bij loop? Staand naast   “The tower” 22 meter hoog en een creatie van Thomas Lerooy. De geboren Roeselarenaar ontwierp een soort van totempaal die bestaat uit een opeenstapeling van bronzen hoofden.

Een affiche van de stad Knokke-Heist !
We wandelden terug via de patriottenstraat ,een straat evenwijdig met de zeedijkl

Mooi zicht op een typisch stukje Duinbergen waar veel oude villa bewaard zijn gebleven of gerestaureerd. Veel van die oude villa’s ondergaan een opknapbeurt. Valt zeker toe te juichen

De tweede foto hierboven :nieuwbouw en helemaal niet passend in de omgeving.( maar ieder zijn goesting hé)

Toen kwamen we terug uit op de zeedijk met vòòr ons De Duin Residence  gebouwd  rond 1936 . Een beeldbepalend gebouw voor Duinbergen. Gedoemd om af te breken  niettegenstaande fel protest. Hieronder en vlakbij de Duin Résidence nog villa’s in Duinbergen in de stijl van de oudere villa’s

En al lijkt er veel volk op de zeedijk te lopen , dat is dan optisch bedrog. Het was er heel rustig!
Het was echt genieten.

 

Kasteelwandeling

Vorige zondag heb ik een wandeling gedaan in het park vóór het Kasteel van Loppem. Het kasteel  zelf was niet te bezoeken evenmin de tuin en het park aan de achterkant . Een wandeling aan de voorkant dan maar. We kwamen nog een paar wandelaars tegen.  Het is er in elk geval niet zo druk als in het Tillegembos en  in Beisbroek.

Langs een dreef met eeuwenoude dikke en hoge bomen wandelden we tot de voorkant van het kasteel.

Vóór het kasteel ligt een grote vijver.

Het kasteel van Loppem is het enige kasteel in België waarvan de architectuur en het interieur volledig in hun oorspronkelijke staat zijn behouden. Dit kasteel heeft een belangrijke rol gespeeld  in de politieke Belgische geschiedenis van België aan het einde van de eerste  Wereldoorlog. In 1985 werd het kasteel als monument beschermd.

Ik waande me eventjes kasteelvrouwe 🙂

Bankjes nodigen uit om  naar dit mooie kasteel met vijver te kijken. Maar daar was het nu toch te koud voor.

Aan de kant van de vijver lag een ingepakt bootje dat blijkbaar betere tijden gekend heeft.

Met de rug naar het kasteel heb je een mooi zicht op een enorme weide ( waar ’s zomers koeien grazen ) en omzoomd met bomen.

Op veel afgezaagde stammen van bomen groeiden paddenstoelen.

Er werd in 1873 aan de voorkant van het kasteel een doolhof ontworpen van meer dan 20 are groot. Tientallen gangen met in totaal anderhalve kilometer groene en rode haagbeuk leiden naar een centrale boom. Een paar jaar geleden liepen we met een aantal vriendinnen in het doolhof en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk was om tot aan de centrale boom te geraken en nog veel minder  om eruit te geraken. Een bewaker die in de gaten had dat we rondjes bleven draaien kwam opzij van het doolhof om een tip te geven en vertelde toen dat hij al meer dan één keer mensen heeft moeten ” bevrijden” via een poort helemaal opzij gelegen. Geregeld worden de doorgangen veranderd , dus kan je ook moeilijk teren op vorige doolhof bezoeken!

Op het wandelpad staat ook een gedenkteken van een soldaat die gesneuveld is bij de bevrijding van Loppem.

 

De wandeling heeft deugd gedaan…

…en in niet corona tijden zouden we in deze tearoom bij de uitgang van het park een koffie met pannenkoek gedronken en gegeten hebben (zoals in vroeger tijden)

goed weer wandeling

Op een dag dat het tegen de middag helder weer werd en de zon al even tussen de wolken verscheen reed ik naar mijn vriendin om samen met haar een wandeling te doen . We zouden eens naar de kinderboerderij  “De zeven torentjes” gaan ( klik ) . Sedert alle niet essentiële zaken gesloten zijn is ook deze boerderij gesloten dwz de cafetaria is gesloten, maar het domein is open en je kunt er rondwandelen en naar de dieren kijken. De kinderen kunnen nog steeds gebruik maken van de speeltoestellen. Wij waren er niet alleen verschillende echtparen met enthousiaste kinderen liepen er ook rond.


De boerderij is vernoemd naar de duiventuil met zeven torentjes.


De neerhof dieren zaten in grote kooien

In een grote weide liepen er veel geitjes rond. Ze waren allemaal om ter zotst aan het rondrennen en kwamen dan bij de stal staan waar vader en moeder geit waren opgesloten. maar over de opendeur naar hen mekkerden. Vader geit kreeg ik niet op de foto. Die sprong zo woest op en neer dat elke foto mislukte. Hij had een donkerbruine vacht en moeder was helemaal wit. Mooie mix van kleuren bij de kroost hé !


Het was niet zo verstandig van ons om in de weide te wandelen want het was er drassig. Maar het was wel prettig om tussen die dartele geitjes te lopen. Jammer genoeg hebben we ze niet zien springen op de boomstukken die er geplaatst waren. Ik stond even achter een boom die neer lag in de hoop dat ze nader zouden komen. Ai ,ik kon met moeite mijn laarsje uit het slijk trekken!
Ook nog vlug een foto (maar ik was er te ver vandaan om een betere foto te maken)van een speeltuig  vòòr de gesloten cafetaria.

Op het binnenplein  de grote schuur, stonden er zitbanken maar dat was nu niet aan te raden om daar plaats te nemen. Was er ook een hoekje met tuinkruiden en de grote attractie voor kinderen de tractors waar ze mogen op klauteren.

In één van de stallen stond een enorm groot exemplaar van een koe en een vaars die erg nieuwsgierig was. Voederbieten en hooi lag er gestapeld en in een box waren dierenartsen bezig met de verzorging van een schaap die gekwetst was.


In een andere stal hoorden we het knorren van twee grote varkens, zagen we een paard en een pony en een ezel . Een geit in een box naast het gekwetste schaap keek afwisselend naar de dierenartsen en naar ons. Ze vertrouwde het blijkbaar niet.

Toen was  het tijd om vlug op te stappen want het begon te regenen. Een leuke wandeling hadden we toch maar gehad.
Het is me opgevallen dat mensen die je helemaal niet kent tegenwoordig gemakkelijker goedendag zeggen en sommigen slaan al vlug een praatje met je. Op afstand en met mondmasker op. Want op het hele domein moet je een mondmasker opzetten( ik had die even laten zakken toen een foto van mij werd gemaakt).

Wat zullen de dieren het fijn vinden als ze straks weer allemaal kunnen buiten lopen!

een goede daad

Ik had een nieuwjaarskaartje in de brievenbus gevonden van de nieuwe achterburen. De voorbije zomer hadden we al over de gemeenschappelijke haag met elkaar kennis gemaakt en afgesproken dat we eens samen een glas zouden heffen als de coronamaatregelen dat weer toelieten. Tot nu toe is daar nog niets van terechtgekomen. En nu de dagen zo kort zijn  en we aan weerszijden nog weinig buiten bezig zijn zien en horen  we elkaar eigenlijk niet.
Toen ik het kaartje in de brievenbus vond was ik aangenaam verrast. Fijn dat ze dit doen zoals ook de andere buren een nieuwjaarswens in elkaars brievenbus droppen . Een kleine moeite, wat een warm gevoel geeft. Jaaaren geleden was het zelfs gebruikelijk dat we op oudejaarsavond om middernacht buiten kwamen van zodra we de sirenes hoorden loeien van de schepen in het nabije Zeebrugge. Dat duurde minstens een kwartier. Ook konden we het vuurwerk zien dat de gemeente afschoot en hier en daar wat kleiner vuurwerk en knallen in de onmiddellijke omgeving.  De glazen met de champagne of welke andere drank ook kwamen tevoorschijn en met zijn allen klonken we op straat èn op het nieuwe jaar èn op een goede buurschap. Opa was dan al naar binnengevlucht en kwam  met een plateau vol bitterballen en mini kroketten en ander lekker vettig spul naar buiten. Na een half uur trok iedereen terug naar binnen om verder te vieren in eigen huiskring of om te gaan slapen… Memorabele “oud en nieuw” vieringen !
Ondertussen zijn veel van de oudere buren verhuisd en is deze traditie verwaterd. Momenteel ben ik de oudste bewoonster van deze straat .Neen niet in leeftijd , want een buurvrouw een eindje verder is reeds meer dan 90 jaar en nog héél goed te been en rad van tong 🙂 . Ik bedoel dat ik hier het langst woon van alle bewoners.
Het enige wat gebleven is van vroeger  is  kaartjes in elkaars brievenbus steken en zelfs de nieuwe bewoners doen er aan mee. Ook omdat de oudere bewoners die traditie verder zetten en de nieuwe bewoners het leuk vinden en meedoen.

De nieuwe achterbuur op de foto bij het schilderen van de woning zowel  het dak zelf , alle muren, en de schoorstenen. De hele woning kreeg een schilderbeurt. Ik hield soms mijn hart vast als ik hem zag over het dak kruipen. Hij heeft blijkbaar geen hoogtevrees.
Een lange aanloop om te zeggen dat ik bij een wandeling ook een nieuwjaarskaartje bij hen in de bus stak.
Het was die namiddag mooi weer en meestal is het omstreeks 16 uur over en out  met de zon , dus koppelde ik er een langere wandeling aan vast . Ik voelde me die dag in mijn sas en dan moet ik daar van profiteren , er zijn nog steeds dagen dat het allemaal zo goed niet gaat.

Een ouder echtpaar met een hondje kwam op me toegestapt en vroeg waar ze precies waren. Ze waren blijkbaar verdwaald en dat is echt niet zo moeilijk in straten met allemaal planten- en bomennamen die in kronkels en bochten en met halve verbindingswegen zijn aangelegd. Wijk per wijk is er hier gebouwd en dan verbonden met elkaar . Nooit een zelfde structuur werd er aangehouden. Ik heb in de jaren die ik hier woon tientallen mensen de weg moeten aantonen en zelfs met mijn fiets vòòr hun auto gereden omdat het zo moeilijk uit te leggen was . Het was soms in vogelvlucht nog geen 500m verder!
Mar dit echtpaar kende de naam van de straat niet waar ze moesten zijn maar wel de naam van de wijk( meer bepaald de naam van het bouwproject). Pff . Niet eenvoudig. Toen ik hen een herkenningspunt vroeg zoals een boerderij en weilanden in de onmiddellijke omgeving. Reageerden ze vreemd alsof ze niet wilden vereenzelvigd worden met een wijk bij een boerderij. Een herkenningspunt was de apotheek niet ver van de plaats waar we stonden. Dus heb ik hen de weg getoond om bij de apotheek te geraken. Van daar zouden ze dan de weg wel herkennen.

Bij een volgende wandeling ben ik tot de plaats gewandeld waar het echtpaar moest zijn en met zicht op landerijen en een boerderij !!!

Toen we elk onze weg  verder zetten dacht ik ineens ” wat ben ik toch een stom kieken”. Ik was vergeten dat ik mijn smartphone bijhad  en ik zocht de wijk op en had het toch bij het goede eind. De wijk was vlak bij landerijen en een boerderij. Het echtpaar was al te ver en ik kan momenteel het niet op een lopen zetten. Ik voelde me zo mottig bij de gedachte dat die twee mensen nog zeker driekwartier moesten wandelen vanaf de apotheek tot naar die wijk. Ik had gerust een eindje kunnen meewandelen met hen in de goede richting tot ze niet meer konden verdwalen. Maar ja als je een dikke nek wilt hebben….

Geloof het of niet, ik was nog op mijn smartphone aan het  kijken toen een pracht van een oldtimer genre chevrolet naast me stilhield en een oude dame ,fel geschminkt en met een grote donkere vilthoed op haar hoofd  met een paniekerige stem vroeg of ik mr X wist wonen. “ik rijd hier al een halfuur rond en ik geraak niet bij mijn osteopaat en ik ben nu al flink te laat”.
Ik wist die mr X toevallig wèl wonen maar zij was in een totaal verkeerde richting aan het rijden. Ik legde het haar uit dat het vlakbij was . Maar ze leek het niet te begrijpen. Toen heb ik haar op kordate toon gezegd dat ze op de oprit van een nabije villa moest omdraaien en dat ik met haar mee zou rijden. Een paar minuten later stonden we al bij de osteopaat. Ze bleef me maar bedanken . Ik was een gezonden engel en zo meer… Het was  niet echt coronaproof wat we deden ,maar ze had (ongewild) het zijraam aan mijn kant opengelaten.  Zo eindigde deze wandeling toch met een positieve noot

wandelen op een zonnige namiddag!

De dag dat ik de mooie zonsondergang fotografeerde toen ik bij de beide kanalen in Oostkerke kwam was ik eerst naar Brugge( St Kruis) gereden om samen met twee schoolvriendinnen ( op behoorlijke afstand van elkaar) te wandelen in de omgeving waar de ene vriendin woonde. Voor mij was het een kennismaking met een mooi wandelgebied.
Aanvankelijk wandelden we langs het Zuidervaartje . Er is naast het Vaartje een breed pad zowel voor fietsers als voetgangers. Niet zo ideaal want die namiddag waren er enorm veel fietsers en als je niet echt op het randje wandelde hoorde je voortdurend rinkelende fietsbellen. Eigenlijk niet zozeer dat we de weg versperden maar  meer  om er ons opmerkzaam te maken, dat ze naderden. Ik wenste dat ik daar met mijn fiets was( maar moet nog wat geduld oefenen ,zucht) Dit komt uit op de Damse vaart en dan nog  een stukje verder rijden op het fietspad langs de Damse vaart, dan kom je in Damme. Mooi einddoel  !

 

De bomenrij links op de foto staan aan de Damse vaart en de bomenrij in de verte zijn de twee kanalen waar ik later de zonsondergang op de foto zette. Zover wandelden we niet ,we sloegen naar rechts af , op de hoek was een pleintje met banken waar je coronaproof  kon uitrusten. Rusten ? Daarvoor waren we nog maar te kort aan het wandelen.

Dit plakkaat kom je ook niet overal tegen. Ik vraag me af of er daar wel  honden mogen meewandelen! Een manège was er in de buurt dus dat paard moest toch ergens kunnen wandelen!

Langs dit pad is het woon en zorgcentrum Van Zuylen gelegen met aan de ingang een kunstwerk in Cortenstaal.

 

Wat mij het plezier deed waren de kinderen die met een monitor aan het spelen waren . Gelukkig was de maatregel versoepeld en mochten de kinderen terug naar buiten .

En dat deden ze op de olifantenglijbaan en glijden langs een kabelbaan

Eén meisje zag dat we foto’s aan het maken waren en ze riep dat ze het nog eens zou doen voor ons.

Het natuurlijke en mooie was dat er boomstammen werden gebruikt om de kabel aan op te hangen.

Wat verder een oud boerderijtje en aan de zijkant lag een petanque baan. Zo te zien werd er al lang niet meer op gespeeld.

De schoutsgroep Don Bosco hoopte veel wandelaars te zien langs wandelen want ze stonden er met een standje om aardbeien -en bessenconfituur te verkopen. Om een grote toeloop de baas te kunnen was er een parcours aangeduid. Maar niemand te zien. Mijn vriendin en ik volgden de pijltjes en kochten elk een potje confituur. ( en ondertussen heb ik de bessenconfituur al geproefd en ze is echt lekker ). Duimpjes omhoog voor onze steun 🙂

Ook konden we in een stukje bos wandelen op onze terugweg…

wandelden we door een woonwijk, liepen langs een gracht waar het water naar het Zuidervaartje vloeide en bewonderde ik mooi geknotte knotwilgen. Ze doen me denken aan de knotwilgen indertijd die het voetpad afzoomden. De knotwilgen zijn allemaal verdwenen omdat ze de dallen van de voetpaden omhoog duwden en niemand nog deftig kon wandelen al zeker niet met een kinderwagen. Nu staan er esdoorns en binnenkort is het weer van dat. Denken ze niet na op de groendienst?

Overal op de paadjes en het gras afgevallen bladeren. Niemand heeft het gezien ,ik heb er eens flink in gerommeld met mijn voeten. Leuk toch om bladeren met je schoenen op te scheppen en in de lucht te gooien. Het kind werd wakker in mij  🙂

En hier kwamen we terug aan het Zuidervaartje.

Het werd al schemerig maar niet genoeg donker om deze boom met een slinger van lichtjes te kunnen bewonderen.
Einde van een mooie wandeling .Toen reed ik huiswaarts waar ik nog even een mooie foto kon maken van de ondergaande zon.( zie een vorig lopgje)

Zonsondergang

Met de kleurloze grijze en mistige dagen van de voorbije week zou je bijna vergeten dat er ook nog mooie en redelijk zonnige dagen langskomen. Zo was ik vorige zaterdag op wandel in Brugge ( St Kruis) op… een zonnige namiddag 🙂 .
Ach de foto’s toon ik hier nog wel…moet ze nog nakijken. Maar wat ik me van die dag het meest herinner is de zonsondergang toen ik naar huis reed. Ter hoogte van de “Stinker en de Blinker” (resp. Schipdonkkanaal en Leopoldkanaal ) heb ik mijn auto geparkeerd  vlakbij de twee kanalen. Er waren veel fietsers en zelfs wandelaars die langs het Leopoldkanaal  fietsten /wandelden. Her en der stonden ook wat auto bij het begin van de wandel/fietsweg en zelfs tussen de twee kanalen die gescheiden zijn met een smalle dijk. Het pad naast het Leopoldkanaal is na onderhoudswerken aantrekkelijk gemaakt  en nodigt uit tot wandelen /fietsen.

Ik ben niet tot het andere kanaal gegaan om foto’s te nemen. Leek me wat gevaarlijk omdat er veel autoverkeer was op dat moment( allen terug naar huis na een wandeling ergens op een zeedijk  😉 )en er maar een smal paadje langs de autoweg loopt. De weg neemt aan weerszijden een bocht en daar misrekenen de autobestuurders zich wel eens.  Het bewijs zie je aan de linten

zicht van het Leopoldkanaal richting Damme links ligt het Schipdonkkanaal.

Zicht richting Zeebrugge hier rechts ligt het Schipdonkkanaal

Naast het kanaal een brede goed onderhouden fiets/wandelweg ( hier richting Zeebrugge)

zicht richting Damme

En toen ik me omdraaide zag ik- naar Brugge toe -een pracht van een zonsondergang met een nevelige ondergrond.
Daarom had ik de rem toegetrokken om dit beeld te kunnen maken.

de N49

Toen ik op wandel was in mijn eigen omgeving kwam ik uit op de Natiënlaan ,de grote invalsweg naar Knokke-Heist. Alle weekends is het erg druk in de voormiddag richting zee en in de namiddag richting binnenland.
Tijdens de zomermaanden is het voor de inwoners aan de rand van Knokke-Heist dikwijls een probleem om ergens te geraken in de gemeente zelf maar eveneens om er weg te geraken richting binnenland. Je went daar nooit aan want je moet dikwijls denken ” hoe rijd ik van hieruit( thuis) het best om niet te veel hinder te ondervinden. ” En dat is al lang zo. Toen opa nog leefde ( en hij is ondertussen al  8 jaar overleden ) geraakten we na een bezoek aan de dochter die toen in het centrum woonde met moeite terug thuis. We namen niet eens die fameuze Natiënlaan maar de oude verbindingsweg van Knokke naar Westkapelle. Wat een ritje van 5 minuten moest zijn werd er eentje van driekwartier. Veel chauffeurs hadden die alternatieve weg ontdekt om vlugger uit de stad weg te geraken ,maar ze vergaten dat ze weliswaar een paar km verder terug op de Natiënlaan kwamen . En er was nog een andere weg dwars door de polders die eveneens leidde naar datzelfde kruispunt. Ik woon aan de rand van het centrum en meestal gebruik ik de fiets maar nu mag het even niet na mijn operatie.

Dus ik kwam uit op de Natiënlaan waar ik de ondergaande zon nog mooi kon fotograferen.

Ik dacht nu ik hier toch ben laat ik maar dat stuk eens te voet doen tot aan de verkeerslichten en daar dan weer afdraaien naar huis toe. Ik zag al onmiddellijk een heleboel verkeersborden . De auto’s moeten tijdens de werkzaamheden heen en terug op één baanvak rijden . Om dan na een paar honderd meters terug op het juiste baanvak verder te mogen rijden.

Zolang het nog helder is lijkt het eenvoudig. Maar eenmaal de duisternis is ingevallen rijd ik daar toch met een klein hartje. Je merkt dat iedereen ook wat behoedzamer rijdt.

En hier kom je aan het kruispunt waar  grote werken een aanvang hebben genomen.
Er wordt nl een balkonrotonde gebouwd en die werken gaan meer dan één jaar duren. Verkeerslichten aan het kruispunt verdwijnen en voetgangers en fietsers gaan onderdoor kunnen en het autoverkeer bovengronds. Twee balkonrotondes op nog geen km van elkaar. Die eerste bezorgt al problemen bij druk verkeer wat gaat deze in de toekomst betekenen. Een druk kruispunt : naar het ziekenhuis, de parkbegraafplaats en het industrie terrein aan de ene kant en een verbindingsweg naar een grote woonwijk , naar Sluis en de oude verbindingsweg naar Knokke aan de andere kant. Elke dag ellenlange files op de spitsuren…en nu is het zoeken om op je werk of thuis te geraken.

Op een weekend werden er betonnen blokken gelegd zodat we niet meer over het kruispunt konden komen. Tot bij mij hoor ik de slagen van een  heimachine wat me doet terugdenken aan de werken indertijd aan de A11 waar het maandenlang het dagelijks lawaai was! Eenmaal de A11 af was en de hinder verleden tijd waren we die ongemakken als verkeershinder en omrijden vlug vergeten. Dan denk ik” ach al het ongemak wat we nu ondervinden zal ook wel vlug vergeten zijn als de werken zullen klaar zijn”. Of deze vernieuwing  een verbetering wordt moeten we afwachten

Zoals de auto op de onderste foto kunnen wij enkel richting Knokke rijden om dan halverwege op een tijdelijk aangelegde rotonde terug  richting binnenland te rijden. Er kan nog voor de optie gekozen worden om richting Sluis te rijden en dan af te draaien op de weg Sluis-Westkapelle. Een flinke omweg.

De gevolgen zijn in de omgeving van deze werken al zichtbaar: een grote meubelzaak is al vertrokken( de zaak zal minder goed te bereiken zijn ) ,verschillende villa’s zijn al verkocht of staan te koop( hebben een flink deel van hun tuin moeten afstaan).

Ik ben dan verder naar huis toe gewandeld waar de lichtjes van de kerstboom me verwelkomden!

wandelen in eigen omgeving

Naar het goede voorbeeld van een vriendin die dagelijks een wandeling maakt  nu ze na een val met haar fiets niet kan fietsen, deed ik zondag ook een wandeling in mijn buurt. Zij kan nu niet fietsen omdat ze haar schouder heeft gebroken en ik mag na mijn operatie tot nader orde van de arts niet fietsen. Dus is er wel een beetje een gelijkenis en we plannen om samen eens op wandel te gaan dan moet ik wel naar Brugge rijden want zij kan evenmin met de auto rijden.

Het was de voorbije zondag niet bepaald het ideale weer  om te wandelen , de  hele dag was het al aan het miezeren. Maar toen ik mezelf bijeenraapte en me klaarmaakte om eens naar buiten te gaan, bleek het gestopt met regenen en was het best aangenaam om te wandelen.  Ik kwam noch mens noch dier tegen, ik denk dat iedereen er tegenop zag om met zo’n weer buiten te lopen. Maar zoals ik al schreef, het was wonderbaarlijk plots gedaan met regenen en ik kreeg er werkelijk een wat positief gevoel door.

Ik kan van bij mij thuis alle richtingen uit en ik zette de pas er in. Niet zover van huis liep ik langs een driehoekig pleintje en herinnerde me dat de jongens samen met de andere kinderen uit de buurt( lang geleden waren veel jonge gezinnen met kinderen in de wijk komen wonen) tussen de bomen boomhutten hadden gemaakt met paletten. Er was toen veel meer ondergroei en het pleintje oogde niet zo kaal.
Maar zoals alle kinderen werden die boomhutten hele constructies en maakten ze er op dat driehoekig pleintje één groot kamp van. Gelukkig was het toen nog niet zo bewoond rondom het pleintje maar toch waren er mensen die de kinderen wegjoegen. Eigenlijk jammer want ze deden er niets verkeerd. Niet alle mensen hebben zo graag lawaaierige kinderen in hun buurt.

Ik draaide rechtsaf en keek over de hele lengte van deze dreef (alle straatnamen in de wijk eindigen op dreef: allemaal bloemen , planten en bomen namen)  tegen een witte afsluiting aan die betere tijden heeft gekend. Toen ik hier kwam wonen stond er een langgevelhoeve met opzij dwars erop  een heel grote schuur. De hoeve werd verkocht aan een politicus die de hele zaak restaureerde en in een gedeelte ervan een concierge woning maakte. Hij kocht ook nog een paar loten grond erbij zodat de hele straat aan één kant zijn eigendom was .

In die periode waren er daar regelmatig feestjes en elk jaar tijdens de zomermaanden was er een buitenfeest waarop de hele buurt werd uitgenodigd op een drink. Voor de kinderen kwam er een ijskar en of die succes had ! Toen kenden we enkel de ijskar die de weekends al klingelend in de buurt rondreed. Ik herinner me nog goed dat mijn kinderen al joelend naar huis kwamen gelopen” ma kom toch ook naar de boerderij  , de buren zijn daar ook”  Ik woonde nu niet echt in de onmiddellijke buurt  maar ik zou er ook welkom zijn geweest daar ben ik zeker van.
Dat jaarlijks zomerfeest herinneren de kinderen zich nog goed.

Later werd het hele domein verkocht en een bouwfirma ging er een 8 tal villawoningen met zwembad opzetten. Daar is nooit iets van terecht gekomen. Niemand die weet wat er is gebeurd. De reclamepanelen met foto’s van de villa’s zijn allang verdwenen en voor de veiligheid moest de eigenaar( wie die ook is) een hekken plaatsen aan de straat zijde.  Er zijn al veel planken gesneuveld en daarachter is het nu een en al wildernis.

De tuin waar ik 18 jaar lang heb op getuinierd paalt aan de achterzijde van dit domein. Daar was een grote vijver en we mochten er water uitputten om de moestuin te begieten. Ik heb daar menig emmertjes water uitgeput. De tuin situeerde zich achter de roestkleurige boom. En elk voorjaar heb ik bossen paaslelies geplukt die rond de vijver bloeiden. Ach daar deed ik niemand kwaad mee, want de boel was afgebroken en verlaten.

Het enige wat overgebleven is en dan nog in een lamentabele toestand is de inrijpoort . Tevens ook de enige ingang tot de vroegere boerderij.
En om naar de woning en de stallingen te gaan moest je door de grote schuur waar indertijd alle landbouw materiaal stond  en later  koets, grasmaaiers , auto’s.

Ik wandelde de straat uit en zag een mooie zonsondergang. Morgen vertel ik waar ik op uitkwam.

De zee

Gisteren was het ideaal weer om een wandeling te maken op het strand. De zon was er en er was praktisch geen wind. Ik reed  in de namiddag naar de Lekkerbek. Het verste punt waar je met de auto tot bij het strand  kan rijden. Wil je tot aan het Zwin wandelen dan moet je met de fiets verder rijden of te voet verder wandelen op de smalle zeedijk.. Tijdens de week kan je daar gemakkelijk je auto kwijt en heb je gewoon de helling op te stappen tot op de zeedijk.

Ondertussen was de zon verdwenen maar het was toch gewoonweg genieten van het strand ,de kabbelende zee en het zicht op de duinen. Het was geen helder weer en dan -vreemd genoeg- zie je dikwijls de hoge gebouwen in Vlissingen(nl) .
Het was eb en dan is het strand uitgestrekt en moet je een eind lopen tot aan de waterlijn.. Weinig wandelaars en zelfs weinig baasjes met hun hond  want daar mogen ze vrij lopen… de honden hé 🙂

Ik zag een paar vissers en ging kijken . Ze waren juist al hun materiaal aan het verzamelen. Eén man herkende ik . Ze waren allen afkomstig uit de gemeente en waren van ’s morgens 10 uur aan het vissen. De vangst was niet denderend geweest en de man  die juist de laatste vis had binnengehaald toonde zijn vangst. “t Is maar een kleintje.”
Hun lijnen moeten ze van de rand van het water een 100 meter ver in zee werpen om vis te kunnen vangen. Het was toen 16 uur en ze sloten de dag af. Ik wenste hen nog een fijne avond toe.

Op het strand lagen enorm veel mosselen  en allerlei kleine oesters en krabben. Zelfs op de golfbrekers zaten veel mosselen op de rotsen. Toen ik nog klein was gingen veel mensen mosselen plukken op die golfbrekers. Later is dit wegens gevaar voor de volksgezondheid verboden

De golfbrekers waren glibberig door het zeewier. Ik ben maar een einde terug gewandeld tot waar de rotsen niet meer zo glibberig erbij lagen

De duinenrij naar het Zwin toe die indertijd bij de Sinterklaasstorm op 6.12.2013  fel zijn afgekalfd. Als je deze foto en de vorige foto naast elkaar zou leggen dan zie je een pracht van een roze lijn die de avond aankondigt;

En die roze lijn loopt verder door over de rustig deinende zee

In de verte zag ik het beeld staan van een menselijk figuur ,een kunstwerk van Gormley (klik) op het verste punt van een golfbreker. Het beeld is enkel bij eb helemaal te zien. Eén keer ben ik tot op een tiental meter  bij het beeld geraakt en dan nog moest ik op de rotsen in het water stappen om zover te geraken. Ik begrijp nu niet hoe ik dat toen gedurfd heb!  Er zat een meeuw op het hoofd van  het beeld,  die hoort wel niet bij het kunstwerk.

Een verlaten surfers Paradise. ’s Zomers krioelt het hier van mensen die alle vormen van surfen leren en beoefenen.

Langs dit gebouwtje wandelen de meeste strandbezoekers  naar het strand en terug. Die dag zijn er blijkbaar al veel mensen langs gewandeld.

En vòòr de duisternis inviel reed ik door het bos terug naar huis. Je kunt hier in feite niet parkeren maar ik heb de auto gezet  dicht bij een rustbank aan de kant van de weg .

Het was echt genieten en het heeft me weer energie gegeven!

Wandeling in mijn wijk.

Ik moest deze week naar de apotheek. De apotheek is niet zover van mijn deur en toch neem ik meestal de auto omdat ik dat combineer met andere boodschappen doen. Deze keer deed ik het  te voet. Het was een zonnige voormiddag en ik koppelde er een wandelingetje aan vast . Ik wilde wel eens zien  waar die grote kraan stond die nu al een paar weken mijn uitzicht  vanuit mijn keukenraam bepaalt.

Ik wandelde na het bezoek aan de apotheek langs het brede fietspad richting Sluis. Een voetpad is er niet . Wellicht dacht het gemeentebestuur dat er op dit stuk weg geen wandelaars zouden lopen. Maar je ziet er van langsom meer en meer mensen wandelen . Er staan wel villa’s maar er zijn nog grote delen waar geen woningen staan en waar je een ruim zicht hebt op velden en weiden en in de verte  de kerktoren van Knokke ziet en ook een massa bouwkranen die het uitzicht bederven

Ik wandelde dus netjes aan de kant van het fietspad  langs een boomgaard waar stokoude fruitbomen staan.

Sommige bomen hebben veel dode takken en toch groeit er nog fruit aan nl appels.

Deze leiding is de oorzaak geweest dat de weg een tijdje was afgesloten en we enkel via de Natiënlaan naar Sluis konden rijden en dat de mensen komende van Cadzand een andere route moesten nemen. Want op het kruispunt werd een rotonde gemaakt. En dat allemaal naar aanleiding voor de aanleg van een grote rotonde op de Natiënlaan. Het is nog niet genoeg dat er een grote balkonrotonde is in Westkapelle die aansluit met de A11 . Nu wordt er een beetje Knokke waarts nog eentje gemaakt. De werken zijn gestart en we moeten nu al uitkijken hoe we moeten rijden en omrijden!! Die werken zullen langer  dan één jaar duren.

Een heel eind in de weide ( foto is door inzoemen niet zo scherp)zitten twee ooievaars op een daar geplaatste paal. Deze palen staan hier verspreid in het landschap. Op de meeste palen is er een nest gebouwd door de ooievaars.

Ik liep langs een leegstaande villa. De bewoners waren lieve mensen die hier na het pensioen van de man ( een zelfstandige schrijnwerker ) kwamen wonen. Ze hadden een gehandicapte zoon voor wie ik nog de nodige formaliteiten heb gedaan om financiële hulp te bekomen. Zouden deze mensen nog leven en wat is er van de zoon geworden ?

 

Een nieuwe villa op het  stukje grond waar ik samen met de eigenaar van de grond 18 jaar heb getuinierd. Het doet wel iets om daar waar ik jaren heb doorgebracht om aardappelen te telen ,en tomaten ,prei ,selder ,bonen …en nog zoveel meer te zaaien en te planten  en ook klein fruit als frambozen, aalbessen, braambessen, stekelbessen en aardbeien…
De kinderen en later de kleinkinderen  kwamen helpen en niet te vergeten de uren die ik er versleten heb met praatjes te slaan met buren en voorbijgangers wonende in de wijk. Mijn grote groententuin was een uitlaatklep voor mijn job die geestelijk veel van me vergde. Mooie herinneringen…

En de kraan heb ik gevonden  in een straat niet zover van waar ik woon. Het huis dat er stond is afgebroken en er wordt een nieuwe woning opgebouwd. De bewoners zijn gestorven. De man( vroeger een bakker)en zijn vrouw ( die meehielp in de bakkerij) zijn hier ook komen wonen toen ze op pensioen gingen. De man deed zijn dagelijkse wandelingetje in de wijk  steeds met zijn handen op zijn rug en altijd klaar om een babbeltje te slaan. In de straat zag ik een stukje trottoir vol met mos . Gevaarlijk glad !

’t was een heerlijke wandeling vol herinneringen aan vroeger.  Zal ik zeker nog doen, want toen we een hond hadden deden we grote wandelingen in de omgeving.