Het dagelijks leven in Sevilla

Tijdens de vakantiedagen in Sevilla , zag ik niet alleen prachtige gebouwen  maar heb ik ook rondgekeken hoe bewoners er leven. Ze nemen de toeristen erbij maar leiden verder hun eigen leven. De meerderheid van de bevolking spreekt enkel Spaans wat de communicatie ook al niet vergemakkelijkt. Gelukkig was één van ons het Spaans redelijk machtig  en zodra ze hoorden dat er iemand een mondje Spaans kon brak een waterval van woorden los . Maar met gebaren kon  je ook veel bereiken. Zo kreeg ik dikwijls een ja als ik mijn  camera toonde.

Een klein verslagje:

In het centrum van de stad  rijden er voornamelijk taxi’s en koetsen. Buiten het centrum en in de grote lanen zie je witte trams.
Het vervoermiddel bij uitstek zijn de vespa’s . Ik heb parkings gezien  waar er honderden geparkeerd stonden!  Niets anders dan deze tweewielers. Overal in de stad kun je ook fietsen ontlenen.

Zodra er een tafel en stoelen op het trottoir kunnen staan is er een terras! Er zijn veel authentieke cafés met honderden soorten flessen drank in wandkasten en met hespen die aan het plafond hangen te drogen.

Een kleine ruimte is vlug ingericht als bv een kapperszaak. De man èn de klant mocht ik fotograferen. De kapper ging zodanig staan dat ik goed kon zien hoe hij het scheermes hanteerde!

Mannen met een driewieler reden door de smalle straatjes om het vuil op te vegen. Zij reden speciaal traag zodat ik een mooie foto van hen kon maken. Hetzelfde met de dames van de post .

Op een verwaarloosd pleintje vragen de bewoners dat de gemeente er iets aan doet met opvallende pamfletten aan de gevel.
Een kapotte fiets met een overblijfsel van een stootkar: reclame voor een “groothandel” in allerlei niet te benoemen zaken(= rommel) 🙂
Zou jij sardientjes eten die in de blakende zon staan!
In bepaalde delen van de stad hangen aan balkons een soort gedroogde palmtakken. Zou dit met palmzondag te maken hebben?
Sluitingsdag : mooi versierd rolluik , dan wil je de andere dag toch wel eens teruggaan  om een tapas te eten!
Een bedelaar op straat wilde per sé dat ik een foto maakte van zijn hondje met haar jongen! Mooie beestjes hé! Hemzelf mocht ik niet fotograferen. Ik was helemaal niet van plan geweest om een foto te maken. Er stonden veel kinderen rond maar die moesten van de man plaats maken voor mij .

We gingen één dag naar Cordoba en die dag was er een viering van een zekere  San Juan. Alle winkels dicht die dag( winkelen gingen we toch niet doen) maar je zag de inwoners op hun paasbest wandelen door de smalle straatjes .Er was die dag  een soort themawandeling, Flora genaamd( later meer daarover). Ze hielden halt bij binnenpleintjes waar er terrasjes waren en waar ze met veel lawaai tegen elkaar aan het vertellen gingen. Wij zijn gevlucht . We verstonden elkaar niet meer!

PS:De problemen zijn nog steeds niet opgelost . Ik kan geen foto’s verplaatsen of verwijderen en nog minder tekst er tussen plaatsen. Ook geen linkjes . Ik zal hulp nodig hebben om dit op te lossen.

Einde van het herfstverlof bij oma

Vandaag zouden beide kleinzoons komen. Maar de oudste had zo’n last van zijn onlangs vier getrokken wijsheidstanden dat hij terug naar de dokter moest. Spijtig want hij was ook graag nog een dagje naar oma gekomen.

Met Sébastien was ik deze week niet alleen naar de tentoonstelling van Magritte gegaan ,  maar zijn we ook een beeldje gaan maken in het cultureel centrum  in het kader van  ComingWorldRememberMe (CWXRM) .In het voorjaar heb ik samen met een vriendin in Blankenberge al een beeldje gemaakt.(logje  van 29.1.2017) en uitgebreid verteld over dit project. Nu kun je in mijn thuisstad gedurende veertiendagen ook zo’n beeldje maken. Ik vond het wel leuk voor Sébastien . Ik mocht er ook nog eentje maken.

ps: ik kan momenteel geen link maken naar het logje van 29.1.2017. Ook kan ik geen tekst tussen de foto’s schrijven. Hopelijk van voorbijgaande aard.

Vandaag kwam  Sébastien dus zonder zijn  oudere broer naar oma. Het was zo’n mooi weer ( 17 °) dat we na de middag even naar zee zijn gereden. Hij heeft een ferme verkoudheid maar even wandelen op het strand in het zonnetje en er was praktisch geen wind , dat zou hem wel geen kwaad doen!

Veel wandelaars op de zeedijk  en langs de waterlijn. Héél veel zeewier is aangespoeld .Ook veel halve mosselschelpen . De redderstoel is werkeloos (is een kunstwerk).

Om af te sluiten…hihihi… naar de Post. Hij een Luikse wafel ,ik een ijsje! We waren niet de enigen die een warme wafel of een ijsje aten .
Deze avond kwam zijn vader hem ophalen en meteen is de herfstvakantie samen met de kleinzoon voor oma voorbij.

Maar morgen begin ik echt aan het verslag over de reis naar Sevilla!!!!

 

Ons hotel

We wisten allemaal niet in welk hotel we terecht zouden komen in Sevilla. Maar de vriendin die de reis in elkaar steekt zorgt er telkens voor dat we een mooi en goed logement hebben en ze was er- weliswaar 20 jaar geleden  -al eens geweest. Het hotel is zo speciaal dat ik het niet kan nalaten een logje eraan te wijden! Wil je een reeks foto’s zien op een website  van dit Hotel: klik hier

Hotel Las Casas de la Juderia strekt zich uit over 27 traditionele Sevillaanse huizen, verbonden door gangen en binnenplaatsen. Deze antieke huizen, gebouwd rond meerdere sfeervolle patio’s, maakten oorspronkelijk deel uit van de residentie van de hertog van Bejar. Het hotel heeft vele patio’s met allemaal een eigen thema waar je heerlijk kan zitten. Daarnaast bevat het hotel een eigen spa en een zwembad op het dakterras. Een ideaal hotel voor mensen die willen logeren in een authentiek, historisch kader in combinatie met modern comfort.

Wij logeerden in één van die 27 huizen . De eerste dag bracht een hotelbediende ons door een wirwar van gangen, trappen op en trappen af ,van de ene patio naar de andere, met de lift naar beneden en via een tunnel ondergronds naar het huis waar we zouden logeren. We keken eens naar elkaar en dachten allemaal: Onze kamer gaan we zeker op ons eentje niet terugvinden. Maar dat hoefde ook niet want we konden ook van buitenaf naar het huis waar we logeerden , hoewel er iemand ons de eerste avond moest vergezellen … In de smalle straatjes eerst links , dan rechts en dan weer links… We liepen natuurlijk verkeerd. Lacherig zei de man dat bijna iedereen de eerste dag de weg niet terugvond.
De laatste dag zijn we met ons zessen gaan ronddwalen in dit hotel en hebben we foto’s genomen! Maar we hebben er toch maar een klein gedeelte van gezien. Respect voor privacy hé!

De ingang van het hotel en een gedeeltelijk zicht op een pracht van een ingangsdeur .
( ik had geen ruimte om die er helemaal op te krijgen)

  Het dakterras met zijn zwembad , bar en ligplaatsen  zelfs in de torentjes .
Ontelbare patio’s tussen de verschillende huizen. Daar logeerden wij met zicht op de smalle steegjes
en op een drie verdieping hoge patio!De ondergrondse gang liep onder de steegjes door!!

In de kelder met zijn gewelfd plafond was één van de ontbijtzalen.

  Eén van de salons! Van daaruit kon je naar boven als je daar ergens een kamer had.

Je kon niet zomaar in het salon binnen van buiten af.
Je moest telkens via het onthaal.

Wij verkozen om ’s avonds via de smalle steegjes naar “ons huis ” te gaan!
In deze richting was het rechts -links-rechts 🙂
Een hotel om nooit te vergeten. Duur? Kamer met ontbijt 70 euro.
Al ben ik ervan overtuigd dat er wel duurdere kamers zijn.

 

 

Strandwandeling tussen Zeebrugge en Blankenberge.

Zondag reisde de Luxemburgse familie weer huiswaarts. Een echte zonvakantie hebben ze niet gehad. We hebben er toch het beste van gemaakt met enkele wandelingen en avonduitstappen.

Maandag kwamen de kleinzoons op vakantie. Ze waren allebei uitgeteld na de examenperiode. Ik heb ze die dag maar rustig laten lummelen in de zetel. Maar gisterenmorgen stond er eentje op ” Oma gaan we vandaag wandelen langs de zee'” . Beiden hadden lang geslapen en hadden weer volop energie. Voor wat hoort wat en ik vroeg of ze wilden meehielpen om nog een lading groenafval naar het recyclagepark te voeren. Neef had ik nog niet teruggezien om die lading weg te voeren.
Cedric heeft de hele auto volgestouwd met zakken vol bladeren en takken . Gelukkig is mijn auto geen limousine maar een gebruiksvoorwerp! Even stofzuigen en je zag niet meer dat er een lading groenafval in vervoerd werd!!

Daarna reden we naar het strand van Zeebrugge( voorstel van Cédric want de vorige keer gingen we richting Zwin en Cadzand). Het was laag water en in mijn ogen moest je wel een kilometer wandelen om aan de boord van de zee te geraken. Het was al lang geleden dat ik met de kleinkinderen deze strandwandeling deed. Het viel me op dat niet alleen het strand enorm breed was maar ook dat er overal kleine duinen zijn ontstaan waar zelfs al helmgras op groeide.

De zon was wat omfloerst  maar het was aangenaam wandelen met de lichte zeebries. In volle zon zouden we er niet aan begonnen zijn denk ik. Méér dan een uur wandelden we langs de zee vooraleer we Blankenberge bereikten. Ik was wel toe aan even rusten en dat deden we met een ijsje gezeten op de banken van de Pier!

Maar we moesten ook terug want de auto stond in Zeebrugge !  Dat zag ik niet meer zitten want het is niet te onderschatten om een uur in het zand te wandelen en toen ik voorstelde om de tram te nemen tot Zeebrugge was het “ja” van de jongens bijna oorverdovend. Lang moesten we niet wachten op de kusttram want tijdens de zomermaanden is er om de tien minuten een tram!

De jongens zeiden toen we thuiskwamen “oma het was een zeer geslaagde middag” . Daar doe je het toch graag voor!

Strand van Zeebrugge Stranddouche( en die werkte ! ) Even springen op de kleine duinen.
Wat zij kunnen kan oma ook( al sprong ik niet zo hoog 😉  )

Een eind wandelen naar de zee toe.
Eenmaal zon en dan weer geen zon

Het zeewater was niet koud .
Cedric probeerde de overdraaiende golven op foto te zetten. 

Mooie spiegelbeelden in de stilstaande waterplassenZeebrugge achter ons.

 De Pier van Blankenberge vòòr ons De Pier gezien vanop de zeedijk

 Gedaan voor vandaag.
De beachclub ging sluiten  Een ijsje  dat verdienden we wel na zo’n wandeling!

Het knuppelpad

Zij die hier al lange tijd komen lezen weten dat de kleinzoons elke vakantie die ze bij oma doorbrengen minstens één keertje over het knuppelpad willen wandelen. Dat pad heeft ondertussen een naam gekregen nl Wiedauwpad =wilgentenen.Wilgentenen zijn waterloten van wilgen, die worden gebruikt voor het vlechten van manden en schuttingen  (Wikipedia).Tijdens het paasverlof zijn we nog eens naar het wiedauwpad geweest . Tijdens de wintermaanden loop je dan op dit pad boven water . Het pad is begrensd met jonge wilgen die met hun voeten in het water staan. Veel water was er deze keer niet.
Op het einde van het pad wandelen we elke keer naar de zeedijk. Misschien 10 minuten wandelen . Het was koud aan zee en de wind zorgde ervoor dat we niet al te lang bleven. Dat zou je niet zeggen als je het zonnige strand ziet op de foto. Een paar fervente sporters probeerden of hun catamaran nog zeewaardig was. En de speciale kledij hing al in de open container
Maar wij verlieten het strand en keerden terug. Leuk om met dit uithangbordje uitgewuifd te worden.

 Elke keer we onder die scheve spar lopen zien we dat er weer takken afgebroken zijn. Maar de sparappels blijven nog altijd reuze groot aan deze boom!

  Strandzeilen zie je hier niet zo vaak. Blijkbaar kan het op dit stuk van het strand.

Yes , als het wat warmer wordt!! Er was in elk geval minder wind in het duingebied!

Langs een ander pad in dit duingebied  keerden we terug naar het wiedauwpad. De jongens stonden verbaasd te kijken dat een open ruimte zonder water stond . Vorig jaar was hier nog een grote plas water . Ze vonden  toch nog een drassig plekje ! En de plekken met zand waren ook kleiner geworden door de duinbegroeiing. Op het pad zelf namen ze een afslag om via een zanderige paardenroute terug naar de auto te wandelen. Ik bleef liever verder lopen op het wiedauwpad, nl de kortste weg 🙂

Een mooie wandeling  begin april tijdens het Paasverlof!

Een F16 in de tuin !

Neen niet in mijn eigen tuin maar wel in de tuin van “het Museum For Freedom”  (klik)in de deelgemeente Ramskapelle. Ik heb al meer over dit Museum verteld dat voornamelijk de oorlogsjaren in onze streek  belicht.
Spectaculair om zien was dat wel, jammer dat we er geen uurtje vroeger  waren , dan was er iemand van het leger aanwezig en konden de twee kleinzoons eens in de cockpit zitten. Het vliegtuig op zich was al spectaculair om zien en zeker als je op een soort platvorm ernaast naar binnen kon kijken en een heleboel uitleg erbij kreeg!

De F16 blijft er enkel gedurende de Paasvakantie staan en verhuist dan weer . Niet enkel voor de F 16 is dit Museum- gegroeid uit een privé initiatief en met veel steun en sympathie van de plaatselijke bevolking – een bezoek waard !


Het kleine vliegtuigje dat er al stond heeft even  plaats moeten ruimen voor het indrukwekkend andere exemplaar! Het verschil in grootte komt hierdoor nog beter uit.
Een vroegere foto door mij genomen van de voorkant van het museum dat gevestigd is in een oude school. Je ziet nog een paneel staan toen ik in 2011 met de twee kleinkinderen een vijftigtal cartoonpanelen ging zoeken in de vier deelgemeenten. ( http://dekindertjes.skynetblogs.be/apps/search/?s=for+freedom+ramskapelle)
De uitgang en tevens binnenkoer van het museum.

PS. Het zijn drukke tijden voor mij. Het is paasvakantie en dan zijn de twee kleinzoons hier. We zijn al alle dagen op stap gegaan. Ook de foto verslagen vragen wat werk om die dan door te sturen naar de seniorenvereniging.
Wees gerust zodra het  wat kalmer is kom ik gretig terug reageren op jullie blogs!! Nu gaat het maar met mondjesmaat.