Nog een keertje op weg.

Vriendin moest na de middag eerst naar de kinesist omdat ze al een tijdje sukkelde met een pijnlijke hals en toen had de huisarts haar aangeraden om een paar sessies te volgen bij een kinesist. Het lijkt te helpen.
Toen ze terug thuis was belde ze of we nog een wandelingetje zouden maken. Liefst niet aan zee want er was toch wat wind die dag en ze wilde geen risico nemen met die pijnlijke hals.

Dus we trokken ( weer eens ) naar Sluis. Ik had allang eens gezegd dat we de cirkel moesten rond maken: we wandelden wel op de wallen maar op het einde sloegen we vroeger af om langs het dierenparkje terug in het centrum te komen.
Nu deden we het anders. We wandelden vanuit het centrum naar het dierenparkje en sloegen dan het pad in om de cirkel rond Sluis eens volledig te maken.
Ik kan zeggen dat het laatste stukje toch een fikse wandeling geworden is!! Of hoe je iets kan onderschatten 😉

Eenmaal de winkelstraten achter ons lagen stapten we door een straatje dat je deed denken aan de witgeverfde huisjes in Brugge. Wat verder waren er huizen met parking vóór hun deur. Met wat geluk was er soms een parking die niet voor de bewoner van het huis was voorbehouden. Geen probleem voor ons de auto stond reeds op een andere parking.

In elk geval is het daar héél rustig en hier en daar was er een tuin boordevol bloeiende planten. Toen kwamen we aan het kleine dierenparkje. Ik zag dat er een hele hoge omheining was geplaatst om te beletten dat voorbijgangers de dieren zouden voederen. Nochtans stond er al altijd een plakkaat om de dieren niet te voederen, maar ja mensen lezen en luisteren niet met het gevolg dat er dan een hekwerk wordt geplaatst waar je niets kan overgooien.

We wandelden verder en zagen in de verte een poort op de omwalling . Maar we gingen niet die kant op ,we sloegen een smal paadje in. En dat paadje slingerde eindeloos verder …tot we op de grote weg uitkwamen van Breskens naar Sluis. Ik had een bank nodig om even uit te blazen. 🙂

Nu hadden we wel de cirkel rond Sluis gemaakt maar waren bijlange nog niet terug in het centrum waar we gestart waren.
Het paadje slingerde rond een camping , rond weiden met schapen . Als je dacht nu zijn we er dan was er weer een flinke bocht , zelfs al hoorde je het autoverkeer in de verte , en dacht je nu zijn we er …was er weer een flinke bocht.
Eigenlijk niet zo erg want het was leuk wandelen op dit schelpenpad en zo af en toe zag je de landerijen in de verte en het water onderaan het pad.

Dat kleine wandelingetje duurde toch anderhalf uur en wat waren we blij dat we op een terras konden zitten om even uit te blazen en iets te drinken! Het was die dag (27.7.2022 )behoorlijk warm en gelukkig konden we grotendeels onder de bomen wandelen.

Decemberdagen vervolg…

Zoals je al weet woon ik niet ver van Sluis en af en toe doe ik daar mijn boodschappen. Het is soms gemakkelijker omdat ik daar nooit parkeerproblemen heb . Zo was ik de eerste week van december met mijn vriendin naar Sluis. Zij heeft ook haar vaste winkels waar ze graag haar inkopen doet en ik de mijne. Het was een grijze dag en zeker geen weer om eerst op de wallen te wandelen. Het was erg kalm in het stadje en je kon zelfs nog parkeren op de kleine parking aan het Belfort. Zeker geen terrasjes weer want meestal zitten de mensen toch buiten in het “Hart van Sluis” ,nu niet. Er stonden wel een paar tafeltjes buiten maar blijkbaar had niemand zin om buiten te zitten. Die geveltjes achteraan de parking vind ik altijd zo schattig . Links heb je de brandweerkazerne en ernaast drankenboetiek Belfort. De eerste keer dat ik daar binnen stapte zette ik grote ogen op . Een enorme keuze aan sterke dranken!! En de andere gevels verbergen mooie restaurantjes waar je lekker kan eten.

Op dit plein is er een gedenksteen voor de oorlogsslachtoffers en aan de muur hangen koperen platen met de namen van de burgerslachtoffers die gevallen zijn bij de bombardementen in Sluis en omgeving in oktober 1944. Ik heb lange tijd niet geweten dat de namen van mijn grootouders langs moederszijde wonende in Middelburg(B) daar ook op vermeld staan( de eerste twee namen) en twee kinderen( 7 en 8 jaar oud) van een zus van mijn moeder. Niet iedere keer maar toch regelmatig sta ik daar even stil. De omstandigheden van hun dood beroeren me nog steeds.

Onlangs vroeg iemand of er nog veel sexshops zijn in Sluis. Een drietal denk ik. Maar ze zijn niet zo opvallend aanwezig zoals vroeger wel het geval was.

De kerstverlichting is mooi en hier en daar zijn er opvallende zoals het blauw van de herten.. De mooie pakjestoren op het ronde plein was die dag niet verlicht en ik nam er in de vallende duisternis maar geen foto van.

Bepaalde winkels in Sluis weet ik al jaren bestaan maar andere panden veranderen om de haverklap van uitbating. Eén winkel trok deze keer onze aandacht en nieuwsgierig als we zijn, stapten we er binnen. Ik herinner me enkel dat de naam ” Loods ” was maar of het nr 3 of 10 was weet ik niet. Ongelooflijk wat er daar allemaal verkocht werd van beddengoed, kussens, tapijten, kledij, gleiswerk ,namaak juwelen, schoenen en dan vergeet ik nog wel het een en ander.

Wat opviel waren de staande rekken met allerlei gadgets. Vooral die met kleine flesjes likeur , sleutelhangers en klompjes. Die spullen zijn grotendeels verdwenen in het winkelaanbod van Sluis. Ik ben benieuwd hoelang deze winkel het zal volhouden. De toeristen die dit stadje bezoeken zijn niet echt souvenirjagers. Het gaat hen er meer om de sfeer en een ander aanbod van eten en drinken.

Het was half vijf toen we nog iets wilden drinken vooraleer terug naar huis te rijden. We werden er vriendelijk op gewezen dat de horeca om 17 uur de deuren moet sluiten. We namen een koffietje en een portie poffertjes want daar zijn ze altijd zo lekker! Op die manier waren we vroeg thuis want anders zitten we nog dikwijls wat bij te kletsen 🙂
Ondertussen is Sluis nog stiller geworden dan anders nu er een nieuwe lockdown is.

Nog een vervolgje op decemberdagen…

Het winteruur

Gaat de overheid nu eindelijk eens beslissen welk uur ze gaan kiezen : het zomer -of het winteruur. De meningen zijn zo uiteenlopend maar het is toch de hoogste tijd dat we afraken van dat verzetten voor- en achteruit van de klok. Persoonlijk heb ik liever het winteruur. Ik voel me daar onmiddellijk mee op mijn gemak. Bij het zomeruur moet ik me fysisch toch aanpassen. Een discussie wil ik hier niet over voeren.

Nu is het zo dat mijn vriendin en ik “verplicht” zijn om na de middag wat vroeger op stap te gaan, willen we vòòr het donker wordt thuis zijn. Deze week gingen we nog eens wandelen op de wallen in Sluis . We vonden dat er aan zee teveel wind was en om naar een bos rond Brugge te rijden , dan zou het zeker donker zijn voor we weer thuis waren.

Tja, we zijn het nog niet gewoon om wat vroeger te vertrekken.

Toen we naar Sluis reden scheen de zon volop en blijgezind wandelden we op een stuk van de wallen. De paar wandelaars die we kruisten bleken net zo blij met het goeie weer want iedereen zei ‘goede dag ‘ . Leuk toch !

Veel foto’s maakte ik niet want dit wandelingetje deden we al verschillende keren. Maar die Langhorns mochten toch nog eens op de foto. Ze genoten blijkbaar van het zonnetje.
Halverwege de wandeling kan je die afbreken door via een trap met twee hekken tussenin zodat de runderen wel op de helling kunnen doorwandelen maar niet kunnen ontsnappen.



Via een smal paadje met oude knotwilgen bereikten we weer de kern van het stadje. We deden eerst nog een paar boodschappen en gingen daarna een koffietje ( ik thee)drinken ; We vroegen aan de uitbaatster één portie poffertjes. We vonden het al wat laat om er elk een portie te eten. Zonder vragen kregen we het bordje met poffertjes en… voor elk een bestek. Lief hé. Het was ook de eerste keer niet dat we daar binnenstapten.

Toen we de tearoom buiten stapten bleek de avond al ingevallen en het was pas 17.15 uur.
We werden getrakteerd op een mooi schouwspel: de kerstverlichting brandde al in de twee centrum straten en de molen van Sluis was prachtig verlicht. Het was nog geen sluitingstijd voor de winkels maar het was er al verlaten en het was er ook erg stil. Wat een verschil met een paar uur ervoor.

Wandelen rond Sluis

Ik ga regelmatig wandelen op de wallen in Sluis.( omdat het dichtbij is voor mij) De ene keer aan de kant waar de restanten zijn van de Westpoort beter gekend als de Stenen Beer. De andere keer een langere wandeling aan de andere kant te beginnen aan de Zuidpoort. Je hebt dan een heel andere kijk op het stadje en op de twee blikvangers zijnde het Belfort en de Molen.

De wallen, van oorsprong verdedigingsmuren van Sluis, liggen er al meer dan 600 jaar. Tegenwoordig vormen de wallen, de grachten en het aanliggend grasland met struwelen een prachtig natuurgebied. En als je de hele wandeling doet kom je al vlug aan een ruime 5 km en dan moet je nog de afstand erbij rekenen waar je je auto hebt geparkeerd .

Ik ben even door de Zuidpoort gestapt en kwam wandelend over een kasseipad en over een bruggetje op het fietspad terecht. Dat fietspad loopt van de Stenen Beer helemaal rond Sluis.
Neen ik heb het fietspad niet genomen maar ben de helling naast de poort opgegaan en heb verder gewandeld op een grind/schelpenpad.
Deze keer liepen de langhorns aan deze zijde van de wallen en een eindje verder waren schapen aan het grazen( de foto is niet zo denderend omdat ik teveel moest inzoomen ).

Het lijkt erop dat de wandeling over één lang recht pad loopt maar dat is niet zo , af en toe moet je in een flinke bocht wandelen. Vanuit de lucht zie je de wallen in een stervorm .
Op een groot stuk land staan een heleboel serres . Dit zijn de volkstuintjes van Sluis. Vlak ernaast is er een schooltje met een energiezuinig groen dak. Ik heb die toevallig niet gefotografeerd( jammer ) maar naast de school vind je de openbare speeltuin Klein Ravelijn. In een dagelijks digitaal krantje las ik dat er in Sluis naast de school een openbare speeltuin officieel werd ingehuldigd op 3.10.2021. De foto van één speeltuig komt uit dit krantje( Kneistikrant) Het thema van de speeltuin is ridders en kastelen !

De wandeling liep nog verder maar ik draaide liever af want het was nog een flink eind terug wandelen naar de auto. Ik liep langs een klein maar gezellig dierenparkje. Anders komen de dieren vlug naar de omheining hopend op wat eten ( wat eigenlijk niet mag) maar die dag bleven ze bijna allemaal liggen genieten in het zonnetje. Ze hadden gelijk de dagen ervoor had het flink geregend.

Fietswandeling

In juli had ik nood aan een gesprek met de chirurg die me tweemaal heeft geopereerd . Hij had toen iedere keer gezegd dat ik altijd mocht aankloppen als ik ergens over piekerde of ongerust was ivm met die ingrepen. Ik heb in juli zijn dienst opgebeld en ik mocht al de volgende week op gesprek. Ik had opnieuw een soort luchtbel gevoeld bovenaan de buik en zeker als ik op mijn hand blies . Hij zei dat er een zwakke plek was ontstaan maar dat ik me niet ongerust hoefde te maken. “Bij de minste twijfel kom je maar weer langs , blijf niet piekeren” Ik mocht aanvankelijk niet zwemmen noch fietsen maar na een jaar zijn raad opgevolgd te hebben vroeg ik of dit nu wel kon. Alles mocht zoals vroeger , alleen blijvend geen zware lasten heffen.

Tijdens de zomermaanden was het zo druk op de fietspaden en het rijgedrag was ook niet altijd veilig ( zeker niet met die fietskarren op niet al te brede fietspaden). Eenmaal september was het al een heel pak rustiger. Ik ben al een paar keer anderhalf à twee uur onderweg geweest . Dat had ik gemist !

Toen ik op die “autoloze” dagen( WK wielrennen) in de Natiënlaan met de fiets naar een winkel reed ( die dicht was zoals alle winkels op die laan) kwam ik toezichters tegen die er moesten voor zorgen dat er geen auto’s zouden proberen de Natiënlaan op te rijden . Ik reed braafjes op het fietspad en een van die mensen zei ” madamtje profiteer er maar van om eens op de autoweg te rijden want zoiets gebeurt toch niet zo dikwijls!” En of hij gelijk had. Ik heb een stuk op die weg gereden en het voelde bevrijdend aan. Het was er één en al rust.
Daarna heb ik het fietspad genomen aangelegd onder de rotonde en eenmaal weer bovengronds ben ik blijven doorfietsen tot aan de molen van Hoeke. Een nieuwe weg aangelegd tijdens de werken voor de A11 . Een weg die doodloopt maar nodig voor de weinige bewoners en als toegang voor de boeren naar de landerijen en de weiden.

Maar het fietspad liep dood in de zin dat er een groot verbodsteken stond . Achteraf vernam ik dat het pad doodliep op een boerderij . De boer had toen ze de A11 en de rotonde aanlegden in Westkapelle geen toestemming gegeven om het pad te laten doortrekken tot aan de Damse vaart ( hooguit een 20 meter).

Op dat ogenblik kwamen twee meisjes aangefietst en die legden uit dat je wel tot aan de Damse vaart kon geraken door op de Natiënlaan over de brug te rijden langs een smal fietspad afgezet met betonnen blokken. Eenmaal over de brug toonden de twee meisje dat ik langs de brug via een aarden paadje tot aan de vaart kon geraken, ietsje terugkeren onder de grote brug dan over een klein brug rijden en daar kon ik op een mooi baantje naast de vaart richting Sluis rijden. Er is in Hoeke maar aan één kant van de Damse vaart een fietspad , de andere kant is afgesloten met een bareel .
Ik zwaaide hen gedag en reed het aarden paadje af en zij reden verder naar huis toe.
Ik kon nog kiezen richting Damme maar verkoos toch richting Sluis.

Onderweg zag ik een aantal fietsers met de Kobus de vaart oversteken. Altijd leuk, heb het ook al een paar keer gedaan. Genietend van de rit langs de vaart en het uitzicht op de landerijen , zag ik de ringbaan rond Sluis opdoemen , ik reed er niet onderdoor richting Sluis maar sloeg af tot ik de kerktoren van St Anna ter Muiden zag opdoemen. Om te verhinderen dat er auto’s komende van Sluis zouden doorrijden langs de vaart is er een bareel geplaatst . Daarom is het ook zo aangenaam om te fietsen .
Het laatste stuk is niet zo leuk op een afgetekend fietspad met voortdurend auto’s die voorbij rijden tot ik kon afslaan om in een rustige wijk naar huis toe te rijden.

Even de grens over!

Het was minstens zes maanden geleden dat ik nog de grens was overgestoken om boodschappen te doen in Sluis. De berichtgevingen waren zo tegenstrijdig dat ik liever geen boete wilde oplopen. Een tijdje waren de grenscontroles ontzettend streng en de ene keer werd je teruggestuurd en de andere keer kreeg je een boete. Was me niet waard om het er op te wagen. .
Maar het is zo gemakkelijk voor mij en zo dichtbij en geen parkeerproblemen . De burgemeester van Sluis had in een plaatselijk weekblad onlangs een artikel geschreven dat ze ” de Belgen ” hartelijk terug welkom heette en dat er geen quarantaine maatregelen waren als je binnen de 48 uur het land weer verlaten had.
Vriendin drong er ook op aan omdat zij graag naar een drogisterij in Sluis gaat en naar de viswinkel die overwegend door toeristen en Belgen wordt bezocht.
Maar nooit rijd ik naar Sluis op een zaterdag-of zondagnamiddag. Gewoon niet te doen van de drukte. Gezien het gure weer hoopten we dat het niet te druk zou zijn. We waagden het toch maar en ik kon recht naar een kleine parking rijden midden de stad die nu praktisch leeg was. De meeste mensen kennen die parking niet en gaan naar de grote randparkings .Ook in de winkelstraten was het erg kalm.
Na de boodschappen in de auto gestopt te hebben konden we op eender welk terras kiezen aan welk tafeltje we wilden zitten! Wij vonden het fijn om terug eens samen boodschappen te doen “over de grens” en dan wat bijpraten op een terrasje. Gezellig? Ik vind het helemaal niet gezellig om onder een luifel in de wind te zitten!! Had het toen moeten regenen dan reden we zeker huiswaarts en dronken daar een kopje koffie.

Deze kerk in Sluis(NL) wordt omgebouwd tot een wooncomplex met 17 lofts. Vreemd zicht om de kerk zo opengebroken te zien.

Op zaterdagnamiddag is het anders over de koppen lopen in Sluis en zeker met het lange Pinksterweekend. Toegegeven het weer was niet denderend, donkere wolken en een restant wind na de hevige stormwind van de dag ervoor. Maar vanaf de middag heeft het niet meer geregend tot omstreeks 17 uur. Op het ogenblik dat we Sluis verlieten begon het te regenen!

Ik reed Sluis uit via een evenwijdige weg met de winkelstraat omdat ik eens een foto van de molen wilde vanuit een ander perspectief. Ik had nog geluk dat de wieken in mijn richting stonden.

De anderhalve meter in Sluis

Even over de grens geweest voor een essentiële boodschap 😉
Sluis heeft zijn les goed geleerd.
Geen auto van ’s middags tot ’s avonds in de twee winkelstraten om de mensen  ruimte te geven.

Terrassen zijn merkelijk vergroot met het oog op de anderhalve meter afstand. Om de haverklap verschijnen plakkaten in beeld om je eraan te herinneren.

IJsjes kan je kopen zonder in lange slierten te moeten aanschuiven. Zelfs “coureurs” lusten er eentje!
La Spezia is ook aan te treffen in Cadzand-Bad waar ze een enorme keuze hebben aan pizza’s, ter plaatse eten of om mee te nemen.

Parking aan het Belfort voor de helft vrijgemaakt om terrasjes te kunnen zetten.


Op de Beestenmarkt verboden te parkeren.


Ter hoogte van de kaai werd een terras gezet van het nabij gelegen restaurant.


Een kledingzaak heeft een ludiek plakkaat vòòr de winkel gezet! En in de etalage van een andere kledingzaak staat een supergrote regenjas. Verwijzing naar de coronatijd waarin er meer gegeten en gedronken wordt ?

 

Geen auto’s langs de kaai maar wel terrasjes. Mag van mij best zo blijven.

Op het plein vòòr de kerk is ook een groot terras gezet.

En zoals ik al eerder schreef nog een plakkaat voor de anderhalve meter afstand. Je kan het gewoon niet vergeten in Sluis

En nu maar wachten op de toeristen en de Belgen , want het was er erg kalm gisteren.

Even achterom kijken…

Woensdag was het precies 1 jaar dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis na een zware operatie.( klik) .Ontslagen is een groot woord, de chirurg liet me de keuze, ” nog wat blijven of toch proberen naar huis te gaan op voorwaarde dat ik opgevangen werd” . Ik moest toen niet lang nadenken. Hoe goed ik ook verzorgd werd en hoe lief iedereen ook was ,niks gaat boven thuis. Het was echter nog wel een harde dobber , niet enkel de eerste dagen en weken maar zelfs de volgende maanden. Het ging met ups en downs. Heden ben ik nog niet helemaal hersteld en de ene dag gaat het beter dan de andere. Maar dat is niet meer te vergelijken met verleden jaar. Ik moet enkel nog altijd leren dat ik alles wat rustiger aan moet doen en ook wat meer moet rusten. Tja dat is nu niet de aard van dit beestje en dat moet ik wel eens bekopen. De chirurg had het voorspeld “minstens een jaar”. Ik heb in een vroeger log uitgebreid verteld over het verloop van mijn ” ziekte”.( klik)

Lange tijd durfde ik niet alleen de deur uit, want ik had regelmatig van die zwakke momenten alsof je door je benen ging zakken. Die zwakke momenten worden nu minder en minder.
Ik ben woensdag in mijn eentje gaan wandelen op de omwalling in Sluis. (Niet aan zee =Veel te veel wind  )  Ik had het nodig om alleen met mezelf te zijn . Om alles op een rijtje te zetten en de woede te ventileren door een flinke wandeling.  Bijna twee jaar is het geleden dat een verkeerde diagnose is gesteld die me bijna het leven heeft gekost . De vitaliteit van weleer krijg ik nooit meer terug. Ellendige maanden heb ik gekend. Niet meer aan denken , zeggen ze dan , het is voorbij.  Je bent weer goed en dat is het voornaamste. Het kon eenvoudig opgelost worden  had de specialiste haar werk gedaan zoals het hoorde. Ze is ondertussen ontslagen .

Dus als ze me vragen “oe ist met je?” dan zeg ik “goed” . Zoals het ook goed gaat met de ooievaars op hun broednest, de  langhorns in de weide en de grazende schapen !
Een uurtje doorstappen. Het is me gelukt zonder zwakke momenten  ! Nog een paar boodschappen gedaan en dan terug naar huis …om te rusten 🙂 

.

Het ooievaarsnest aan het kanaal was bewoond. Later zag ik het mannetje met serieuze takken af en aan vliegen. Nest in wording!!

Ik wandelde niet tot aan het bruggetje waar je dan aan de overkant terug naar het centrum kan wandelen.
Ik draaide links af om op de omwalling te wandelen. Je hebt er een mooi zicht tot aan de grote weg rond Sluis.

Het waterpeil stond hoog en in de wei aan de binnenkant van de omwalling stond er overal water in het gras.
De langhorns liepen rustig te grazen

De storm had hier en daar een boom gespleten en doen omvallen.

Mooi zicht op de torens van Sluis.: de kerk, het raadhuis en de molen. Het ooievaarsnest was deze keer leeg.

Een kudde schapen graasden tegen de omwalling , maar hier was het spreekwoordelijke zwarte schaap een wit schaap !

 

 

Op de wallen in sluis

 

Als het oktober wordt en dan november,
als de bladeren van de bomen vallen ,
als de bloemen uitgebloeid geraken,
als het regent en stormt,
als de dagen korter worden,
als je aan warmere kleren moet denken

dan is een onverwachte zachte dag
zonder regen en wind en met een melkzonnetje
een geschenk om te koesteren
en verzacht het de melancholie van de Herfst

Op zo’n dag is een wandeling
op de wallen van Sluis
en het nakende einde van de dag
in het rustig geworden stadje
een balsem op je hart.

foto’s van 31.10.2019

 

straattheater

Als uitloper van de Canadamars nog een grappige belevenis !

Ik schreef dat we via Sluis terugkeerden omdat het verkeer muurvast zat op de gewone weg Retranchement-Knokke. We reden dan naar de Oosthoek omdat er op het plein aldaar ook elk jaar een korte plechtigheid is oa. met muziek van de scoutsband St Leo en het groeten van de soldaten. Maar nu bleek dat die plechtigheid verplaatst was naar de kruising Zoutelaan-Sparrendreef en van daaruit stapten de muzikanten allemaal samen, met de wandelaars die er op dat ogenblik toekwamen richting aankomst op het Verweeplein in Knokke. Dat is een heel stuk dichter bij het eindpunt en wellicht was er gevreesd voor veel regen en wind.( ik kan best begrijpen dat die mooie kostuums niet tegen de voorspelde regenbuien bestand zijn). Maar die voorspellingen zijn niet uitgekomen en behalve een flinke vlaag over de middag hoorde ik de stappers zeggen dat het echt was meegevallen.

Tja daar stonden we dan. Ik zag niet onmiddellijk een omweg om tot aan dat kruispunt te geraken en te voet zag ik het helemaal niet zitten wegens te ver. Dus besloten we maar om  in het plaatselijk café iets te drinken en huiswaarts te keren.

Vriendin Pauline uit Blankenberge wilde even naar de hulppost kijken die op het plein stond. Ze dacht dat het ook een post kon zijn waar de wandelkaarten moeten afgestempeld worden. Als fervente wandelaarster wilde ze dat toch eens bekijken.

Hebben we gelachen! Het was een man die straattheater speelde. En al de wandelaars moesten langs hem passeren en vragen beantwoorden vooraleer de bareel openging. Iedereen deed gewillig mee en dan kreeg je een overvloedig afgestempelde kaart mee en mocht je  als voorbeeldige burger de grens over .
Een jong kereltje liet hij een soort uitgebreide eed afleggen onder het lachend ( en fotograferend )oog van zijn ouders. Ik denk dat de wandelaars die al zoveel kilometers achter de rug hadden dit echt als een opkikkertje beschouwden om dan al lachend nog de laatste 6 km verder te wandelen.

Foto’s van de aankomst in de Oosthoek:

Bovenaan de bezieler  van deze mars met zijn vrouw en op de tweede foto een paar vroegere collega’s met de bezieler van het For Freedom Museum in Ramskapelle.

Checkpoint Henri met de eedaflegging van een voorbeeldige burger!