De anderhalve meter in Sluis

Even over de grens geweest voor een essenti√ęle boodschap ūüėČ
Sluis heeft zijn les goed geleerd.
Geen auto van ’s middags tot ’s avonds in de twee winkelstraten om de mensen¬† ruimte te geven.

Terrassen zijn merkelijk vergroot met het oog op de anderhalve meter afstand. Om de haverklap verschijnen plakkaten in beeld om je eraan te herinneren.

IJsjes kan je kopen zonder in lange slierten te moeten aanschuiven. Zelfs “coureurs” lusten er eentje!
La Spezia is ook aan te treffen in Cadzand-Bad waar ze een enorme keuze hebben aan pizza’s, ter plaatse eten of om mee te nemen.

Parking aan het Belfort voor de helft vrijgemaakt om terrasjes te kunnen zetten.


Op de Beestenmarkt verboden te parkeren.


Ter hoogte van de kaai werd een terras gezet van het nabij gelegen restaurant.


Een kledingzaak heeft een ludiek plakkaat vòòr de winkel gezet! En in de etalage van een andere kledingzaak staat een supergrote regenjas. Verwijzing naar de coronatijd waarin er meer gegeten en gedronken wordt ?

 

Geen auto’s langs de kaai maar wel terrasjes. Mag van mij best zo blijven.

Op het plein vòòr de kerk is ook een groot terras gezet.

En zoals ik al eerder schreef nog een plakkaat voor de anderhalve meter afstand. Je kan het gewoon niet vergeten in Sluis

En nu maar wachten op de toeristen en de Belgen , want het was er erg kalm gisteren.

Even achterom kijken…

Woensdag was het precies 1 jaar dat ik ontslagen werd uit het ziekenhuis na een zware operatie.( klik) .Ontslagen is een groot woord, de chirurg liet me de keuze, ” nog wat blijven of toch proberen naar huis te gaan op voorwaarde dat ik opgevangen werd” . Ik moest toen niet lang nadenken. Hoe goed ik ook verzorgd werd en hoe lief iedereen ook was ,niks gaat boven thuis. Het was echter nog wel een harde dobber , niet enkel de eerste dagen en weken maar zelfs de volgende maanden. Het ging met ups en downs. Heden ben ik nog niet helemaal hersteld en de ene dag gaat het beter dan de andere. Maar dat is niet meer te vergelijken met verleden jaar. Ik moet enkel nog altijd leren dat ik alles wat rustiger aan moet doen en ook wat meer moet rusten. Tja dat is nu niet de aard van dit beestje en dat moet ik wel eens bekopen. De chirurg had het voorspeld “minstens een jaar”. Ik heb in een vroeger log uitgebreid verteld over het verloop van mijn ” ziekte”.( klik)

Lange tijd durfde ik niet alleen de deur uit, want ik had regelmatig van die zwakke momenten alsof je door je benen ging zakken. Die zwakke momenten worden nu minder en minder.
Ik ben woensdag in mijn eentje gaan wandelen op de omwalling in Sluis. (Niet aan zee =Veel te veel wind  )  Ik had het nodig om alleen met mezelf te zijn . Om alles op een rijtje te zetten en de woede te ventileren door een flinke wandeling.  Bijna twee jaar is het geleden dat een verkeerde diagnose is gesteld die me bijna het leven heeft gekost . De vitaliteit van weleer krijg ik nooit meer terug. Ellendige maanden heb ik gekend. Niet meer aan denken , zeggen ze dan , het is voorbij.  Je bent weer goed en dat is het voornaamste. Het kon eenvoudig opgelost worden  had de specialiste haar werk gedaan zoals het hoorde. Ze is ondertussen ontslagen .

Dus als ze me vragen “oe ist met je?” dan zeg ik “goed” . Zoals het ook goed gaat met de ooievaars op hun broednest, de¬† langhorns in de weide en de grazende schapen !
Een uurtje doorstappen. Het is me gelukt zonder zwakke momenten¬† ! Nog een paar boodschappen gedaan en dan terug naar huis …om te rusten ūüôā¬†

.

Het ooievaarsnest aan het kanaal was bewoond. Later zag ik het mannetje met serieuze takken af en aan vliegen. Nest in wording!!

Ik wandelde niet tot aan het bruggetje waar je dan aan de overkant terug naar het centrum kan wandelen.
Ik draaide links af om op de omwalling te wandelen. Je hebt er een mooi zicht tot aan de grote weg rond Sluis.

Het waterpeil stond hoog en in de wei aan de binnenkant van de omwalling stond er overal water in het gras.
De langhorns liepen rustig te grazen

De storm had hier en daar een boom gespleten en doen omvallen.

Mooi zicht op de torens van Sluis.: de kerk, het raadhuis en de molen. Het ooievaarsnest was deze keer leeg.

Een kudde schapen graasden tegen de omwalling , maar hier was het spreekwoordelijke zwarte schaap een wit schaap !

 

 

Op de wallen in sluis

 

Als het oktober wordt en dan november,
als de bladeren van de bomen vallen ,
als de bloemen uitgebloeid geraken,
als het regent en stormt,
als de dagen korter worden,
als je aan warmere kleren moet denken

dan is een onverwachte zachte dag
zonder regen en wind en met een melkzonnetje
een geschenk om te koesteren
en verzacht het de melancholie van de Herfst

Op zo’n dag is een wandeling
op de wallen van Sluis
en het nakende einde van de dag
in het rustig geworden stadje
een balsem op je hart.

foto’s van 31.10.2019

 

straattheater

Als uitloper van de Canadamars nog een grappige belevenis !

Ik schreef dat we via Sluis terugkeerden omdat het verkeer muurvast zat op de gewone weg Retranchement-Knokke. We reden dan naar de Oosthoek omdat er op het plein aldaar ook elk jaar een korte plechtigheid is oa. met muziek van de scoutsband St Leo en het groeten van de soldaten. Maar nu bleek dat die plechtigheid verplaatst was naar de kruising Zoutelaan-Sparrendreef en van daaruit stapten de muzikanten allemaal samen, met de wandelaars die er op dat ogenblik toekwamen richting aankomst op het Verweeplein in Knokke. Dat is een heel stuk dichter bij het eindpunt en wellicht was er gevreesd voor veel regen en wind.( ik kan best begrijpen dat die mooie kostuums niet tegen de voorspelde regenbuien bestand zijn). Maar die voorspellingen zijn niet uitgekomen en behalve een flinke vlaag over de middag hoorde ik de stappers zeggen dat het echt was meegevallen.

Tja daar stonden we dan. Ik zag niet onmiddellijk een omweg om tot aan dat kruispunt te geraken en te voet zag ik het helemaal niet zitten wegens te ver. Dus besloten we maar om  in het plaatselijk café iets te drinken en huiswaarts te keren.

Vriendin Pauline uit Blankenberge wilde even naar de hulppost kijken die op het plein stond. Ze dacht dat het ook een post kon zijn waar de wandelkaarten moeten afgestempeld worden. Als fervente wandelaarster wilde ze dat toch eens bekijken.

Hebben we gelachen! Het was een man die straattheater speelde. En al de wandelaars moesten langs hem passeren en vragen beantwoorden vooraleer de bareel openging. Iedereen deed gewillig mee en dan kreeg je een overvloedig afgestempelde kaart mee en mocht je  als voorbeeldige burger de grens over .
Een jong kereltje liet hij een soort uitgebreide eed afleggen onder het lachend ( en fotograferend )oog van zijn ouders. Ik denk dat de wandelaars die al zoveel kilometers achter de rug hadden dit echt als een opkikkertje beschouwden om dan al lachend nog de laatste 6 km verder te wandelen.

Foto’s van de aankomst in de Oosthoek:

Bovenaan de bezieler¬† van deze mars met zijn vrouw en op de tweede foto een paar vroegere collega’s met de bezieler van het For Freedom Museum in Ramskapelle.

Checkpoint Henri met de eedaflegging van een voorbeeldige burger!

 

De Canadamars

Voor de 46 ste keer ging de Canadese Bevrijdingsmars door met een wandeltocht van 33km vanuit Hoofdplaat( Nl) naar Oostburg en over Zuidzande ,Retranchement naar Knokke-Heist.
Behalve de wandeltocht wordt er jaarlijks  en dit sedert 1945 door het gemeentebestuur van Knokke-Heist een afvaardiging naar de militaire begraafplaats in Adegem gestuurd als eerbetoon aan de gestorven Canadezen. Uit Canada kwamen dit jaar jongeren van een school uit Kingston, Ontario, die samen met leerlingen van het Zwincollege deelnamen aan de 33 kilometer lange mars van Hoofdplaat naar Knokke.
Ook familieleden van Canadese militairen houden er aan om deze plechtigheden bij te wonen. Zelf heb ik een paar jaar terug nog kunnen spreken met een paar Canadese veteranen! Deze mensen vinden het ongelooflijk dat zoveel jaren na de oorlog de Canadese bevrijders nog steeds herdacht worden.

Er was slecht weer voorspeld met veel regen , maar de regen is dit jaar niet echt spelbreker geweest . Gelukkig maar voor al deze deelnemers .

De foto’s zijn genomen ter hoogte van de Hickmanbrug

Natuurlijk worden ook de oude legerauto’s niet vergeten!

Vlaggen van de verschillende deelnemende landen aan de mars.

De Belgische en Nederlandse Politie hielden een oogje in het zeil toen een kleine plechtigheid doorging in Retranchement bij de Hickmanbrug.

Deze mars wordt muzikaal begeleid door de For Freedom Pipes &Drums uit Knokke-Heist , de Koninklijke Harmonie St Cecilia  van Heist en de Scoutsband St Leo uit Brugge.

Een hele rij legervoertuigen stonden opgesteld vlak bij het kleine monument.¬† Daar werd een korte speech gehouden en werden er door verschillende gemeenten en instanties uit Belgi√ę en Nederland bloemen neergelegd.

De brug is vernoemd naar sergeant John L Hickman van the Royal Canadian Engineers, die in oktober 1944 bij de montage van de toenmalige Baileybrug over het afwateringskanaal sneuvelde.

Dit jaar ben ik er  heen gereden via Sluis omdat ik vreesde voor een verkeersopstopping.
Na de korte plechtigheid ben ik¬† via Sluis teruggereden. Er was geen doorkomen aan . De auto’s moesten op het stuk smalle weg tot aan het rondpunt om naar de Oosthoek te gaan achter de wandelaars blijven en zij die richting Retranchement reden dienden te wachten tot de Hickmanbrug weer vrij was!!

 

 

Sluusse Kermesse

Waar is die Sluusse Kermis gebleven waarvan sprake in het vorig logje?

We reden wel naar Sluis  maar we gingen niet onmiddellijk naar de Kermis kijken. We waren moe van de lange wandeling  in de landelijk tuin in Westkapelle en we hadden het warm .  De terrasjes bij het binnenkomen van Sluis zaten allemaal afgeladen vol. Helemaal niet mijn ding. Maar we wisten een adresje met zicht op de Damse Vaart en waar het heerlijk rustig is al zit het terras soms ook bomvol. Maar er is ruimte , je zit niet op elkaar.
Eerst wat koels gedronken en erbij een pannenkoek met ijs en chocolade saus. En dan genieten en wat bijpraten over die landelijke tuin. Door haar zoon wist mijn vriendin wat méér over de man en zijn hobby.

Toen leek het ons tijd om huiswaarts te rijden. Maar een wegversperring op de Beestenmarkt deed ons er aan herinneren dat het in het centrum van Sluis Kermis was. We keken naar elkaar en schoten in een lach ! We kwamen toch kijken naar de kermis!?  Maar dat waren we helemaal vergeten toen we daar zo lekker lui in het zonnetje op dat terras zaten.
We volgden de wegomleiding en kwamen uit op de rotonde (bij het binnenkomen van Sluis) Er was een parkeerplaatsje vrij en daar parkeerde ik. Betalen hoefde niet meer want het was al bijna 19 uur! Te voet keerden we terug naar de markt waar de kermisattracties stonden.
We zouden bij thuiskomst in elk geval toch kunnen vertellen dat we de kermis hadden gezien. Natuurlijk waren veel animatiestandjes in het centrum al weg . De terrassen zaten wel allemaal nog bomvol. Die dag was het tot ’s avonds laat aangenaam¬† buiten zitten.

Op het marktplein stonden veel kermis attracties vooral bedoeld voor jonge kinderen en de botsauto’s voor de groten ontbraken ook niet. Het enige wat mijn volle interesse droeg was het kraam met¬† suikerspin. Ik kan daar echt niet aan voorbijgaan. Ik kocht me een hele grote. Vriendin droeg die want dan kon ik foto’s trekken als bewijsmateriaal voor het thuisfront dat we wel degelijk naar de Kermis in Sluis waren geweest. ūüôā

 

Standwerkers in Sluis

Toen ik deze aankondiging las in de Tamtam (het wekelijkse reclameblaadje ) wilde ik  die standwerkers eens bezig zien op zondag 23 juni 2019. Dat deed me denken aan vroeger toen er op de wekelijkse markten in Knokke tijdens de zomermaanden standwerkers waren die vol overgave hun waren aanprezen. Sommigen waren daar echt een krak in  en op het einde van hun verkooppraatje kochten de omstaanders dikwijls dingen die ze achteraf helemaal niet gebruikten of konden gebruiken . Ik herinner me dat mijn collega en ik de opdracht kregen om de toerist uit te hangen . Met een rieten mand en een achteloos erin gegooid jasje en een goed zichtbare( lege) portemonnee slenterden we over de markt en bleven we staan kijken en luisteren naar de standwerkers.
Leuke opdracht en helemaal niet horende tot onze gewone dagtaak maar bedoeld om gauwdieven te doen toeslaan. Er waren zoveel klachten over “pickpockets” dat dit een mogelijke oplossing kon zijn. Achter ons liep een agent in burger die ons discreet in de gaten moest houden. Meer dan eens was het prijs waar we ons toch soms een beetje ongemakkelijk bij voelden. Wijzelf mochten niet reageren en eigenlijk voelden we het niet eens wanneer die portemonnee uit de mand werd gehaald !! Toegesnelde agenten in uniform namen de gauwdief dan mee naar het bureau. Zo gebeurde het wel eens dat er op die manier verschillende gauwdieven op √©√©n dag werden opgepakt. Dat deden we zolang we beiden nog niet zo bekend waren in onze job.

Op die marktdagen leerden we het werk van de standwerkers kennen en de ene was al vindingrijker dan de andere om de mensen te doen kopen. Eerlijk , ik ben ook verschillende keren thuis gekomen met spullen die dan ongebruikt in de lade belandden.” H√© hoelang moeten jullie dit nog doen” , zei mijn man weleens, “want dat wordt toch wel een duur grapje”. Een hele zomer lang !

Dus zondag reden mijn vriendin en ik naar Sluis. Het centrum was afgesloten voor alle verkeer zodat je rustig kon rondslenteren van het ene kraampje naar het andere. Een dertigtal kraampjes stonden verspreid over de twee winkelstraten. Ik koos er een paar uit waar ik een behoorlijke foto kon nemen.


Sluis is elke jaar opnieuw een ware bloemenstad.


Daar is Sergio Herman gestart.


Geen tekort aan eten en drinken


Deze helmen waren zo mooi om zien. Ik mocht ze op de foto zetten.
De molen is altijd fotogeniek!

 Hij betoverde de kinderen.

 Bruinen zonder zon !


Hij leek het met tegenzin te doen. ’t Was ook erg warm.


Voeten blij maken

Hij is voor mij de winnaar!
Ik heb me laten overhalen.
Superapparaatje!

Geen problemen meer om ramen te lappen



Tweemaal knippen om dikke takken te snijden.

Trillen met de voetjes

Een soort wafeldeeg in een poffertjespan en opgediend in een puntzak!

Wij hielden het bij een gebakje die we meenamen naar huis.
Veel te warm om op één van de drukke terrassen te zitten.
Nog flink kunnen  luieren op mijn eigen terras
(Ik koos voor de macarons rechtsonder)


De Belleman wuifde ons uit

Hoe je foute foto’s kunt maken!

Ik had gisteren voor mezelf het voornemen gemaakt om niet de deur uit te gaan om alles eens op orde te krijgen . Ik had nog een was te strijken.¬†Ik moest nog het sap van de druiven steriliseren want ik had geen plaats om twee liter sap in de diepvries te stoppen en om daar nu nog allemaal gelei van te maken vond ik toch teveel. Ik had al pure druivengelei gemaakt en dan nog een zestal potten confituur van druivensap en rabarber( wat h√©√©l goed meeviel). Ik wilde ook het verstelwerk af krijgen en omdat het mooi weer was had ik overdag een wasmachine gevuld zodat die op de waslijn kon drogen. Ik heb dag -en nachttarief voor de elektriciteit en probeer dan ook zoveel mogelijk daar gebruik van te maken ( zowel de vaatwasser als de wasmachine laat ik zoveel als mogelijk ’s avonds draaien). Bij de afrekening merk ik dan of ik het afgelopen jaar mijn “best” heb gedaan door het nachttarief te gebruiken ūüôā

Maar tegen de middag vloog de achterdeur open en stond dochterlief daar. Of ik niet meeging op boodschappen in Sluis. Samen op stap met de dochter dat laat je toch niet aan je voorbij gaan. Ze dacht haar broer nog te zien maar zoonlief had een snipperdag genomen . We hebben eerst samen gegeten. Ik had eten voor twee dagen klaargemaakt ( en dat was dus in één maaltijd op ,hahaha). We reden elk met eigen auto naar Sluis, gek van ons? Welnee nadien moest ze anders terugkeren met mij naar Knokke en ze woont nu amper op een vijftal km van Sluis  nl Middelbug(B).

Dus mijn voornemens liet ik maar varen en samen gingen we boodschappen doen en terwijl ik een ogenblik buiten wachtte met de tassen vol boodschappen terwijl¬†dochterlief nog binnenging in een drogisterij( ik heb een hekel aan die winkel omdat de doorgangen zo smal zijn en je daar niet gemakkelijk kunt rondlopen met boodschappentassen¬†) bleef ik buiten staan. Ik stond naast een man die zichtbaar ook op wacht stond terwijl zijn vrouw in diezelfde drogisterij was. Plots zei die tegen mij ” O kijk eens daar komen oldtimers”
Dat moet je juist tegen mij zeggen. Ik¬† grabbelde vlug in mijn handtas om met mijn gsm wat foto’s te maken. Pech driedubbele pech , het was het staartje van een kolonne oldtimers en dan liepen er af en toe ook wandelaars voor de camera zodat het me niet goed lukte om foto’s te maken.

ps. gisteren was het de hele namiddag mooi weer! Vandaag is het de hele dag al aan het regenen. Dus was het nog niet zo mis om op stap te gaan.¬†Vandaag geen weer¬† om buiten te lopen en dus¬† ga ik met plezier vandaag de strijk doen en wat opruimen ūüėČ


En dit was de laatste oldtimer  in het korte rijtje die  ik nog gezien heb!
Op internet vond ik dit:

Oldtimers (van voor 1965) verzamelen zich rond 9.30 uur op de Groote Markt .

Om ongeveer 16.00 uur arriveren de ‚Äėoudjes‚Äô terug in Sluis
en rijden ze nog een rondje door het centrum.

 

 

Fietsen met de kleinzoons

De twee kleinzoons kwamen vandaag terug¬†naar oma¬†en het eerste wat er gevraagd werd ” Wat doen we vandaag”. Uiteindelijk kozen ze om te fietsen. Het was over de middag¬†aan mijn¬†achterdeur 30¬į en geen wind. Niet bepaald ideaal om te starten. Dus hebben we een paar uur gewacht en zijn dan vertrokken. Ze vonden het wel een goed idee om eens naar hun tante en nonkel in Middelburg te fietsen. Die fietsroute hadden ze nog niet gedaan.¬†Dochterlief en haar man waren wel op hun werk maar de oudste kleinzoon was thuis.


Zo reden we rond Sluis langs rustige wegen.

Vroeger toen we met de kleinkinderen naar de Ardennen op vakantie gingen kropen de jongens altijd op zo’n hooibollen.


Oma is niet meer zo lenig om op die strobollen te klauteren.


We kwamen opvallend veel proefvelden tegen met bonen die geoogst worden als ze helemaal droog zijn.
Dat het proefvelden zijn zag ik aan de plakkaatjes die in de velden geplant staan.

Na even goedendag gezegd te hebben aan Kevin reden we terug naar huis. Maar even een rustpauze aan één van de kreken die deze streek rijk is en waar je een mooie wandeling rond het dorp kan maken.

Een mooi zicht op de kreek van op het terras met zitbanken .

Hier verlieten we Belgisch grondgebied om over Heille en Sluis(Nl) terug naar huis te fietsen. Een tochtje van twee uur.

Zondag rustdag!

Vandaag was ik letterlijk in de Zevende Hemel . Samen met een vriendin reden we de grens over en hebben we in een  gezellig restaurant genoten van een visschotel. Lekker peuzelen met je vingers ! Er kon geen dessert meer bij enkel nog een kopje lekkere koffie.

Gisteren en vandaag ging de Gouden Boomstoet uit in Brugge. Een vijf jaarlijks evenement ,waar ik jullie¬† foto’s zal van tonen zodra ik de foto’s heb nagekeken.¬†Tot op het laatste moment werd geaarzeld of de stoet zou uitgaan. Maar na de middag trok de hemel open en toen de stoet om 15 uur startte was er (figuurlijk) geen wolkje meer aan de lucht en was de zon van de partij. Het bezoekersaantal over de twee dagen wordt geschat op 75 000 !

“De Praalstoet van de Gouden Boom trekt sinds 1958 vijfjaarlijks door de straten van Brugge. Het is een betoverend spektakel waarbij de reuzen, praalwagens, dieren en 1700 kleurrijk uitgedoste figuranten schitterende blikvangers vormen.
Hier viert de stad haar bestaan, bevestigt haar identiteit, herdenkt haar geschiedenis.
Het eerste deel van de stoet brengt de belangrijkste momenten uit de geschiedenis van Vlaanderen tot leven. Van de mysterieuze oorsprong van het graafschap in een gevaarlijk bos vol reuzen tot de draak van Constantinopel. Van de brutale vikingen tot de arrogante Johanna van Navarra. Van de laffe moord op Karel de Goede tot de helden van 1302.
Deel twee focust op het huwelijk van Karel de Stoute met Margareta van York. Dat huwelijk werd in 1468 tien dagen lang uitbundig gevierd in Brugge. Naast de vele banketten vond er ook een heus toernooi plaats: de wapenpas van de Gouden Boom. Het is aan deze wapenpas dat de stoet zijn naam ontleent.”( Bron Westtoer)