Afrikamuseum bis

Toen kwamen we aan een gedeelte van het museum waar in het midden van de zaal opgezette dieren stonden. Aan weerszijden stonden glazenkasten met kleine opgezette dieren. Hoewel het bijna zeker is dat de mensen allemaal al eens een dierentuin hebben bezocht was de aantrekkingskracht om zo dicht bij deze “wilde dieren” te kunnen staan groot. De glazenkasten met kleinere dieren kregen opvallend minder aandacht.
De in het hoofdgebouw tentoongestelde voorwerpen en dieren vormen minder dan 5 % van de totale museumverzameling. Het principe less is more is hier toegepast. Voor mij mochten er in dit mooie gebouw toch wat meer tentoongesteld worden. Ik ben er lang geleden als kind op schoolreis geweest en later met mijn ouders en nog eens later met mijn man . Ik heb het gevoel dat er meer en meer in de kelders is gestopt: waar zijn de enorme collectie vlinders  en de skeletten van uitgestorven dieren…  Maar het blijft wel een mooi museum en het bezoeken waard.

De natuurlijke rijkdommen van Congo kwamen ook aan bod .

Fascinerend waren de maskers en de daarbij behorende ceremoniën en rituelen.

Het Liavela-masker dateert uit de 8ste of 9de eeuw en is de oudste houten sculptuur die ooit in Centraal-Afrika (Angola) is gevonden. Mogelijk stelt het een aardvarken voor dat geassocieerd werd met de wereld van doden en geesten. Het is uniek omdat men in Afrika vernietigde wat geen nut meer had.

Wij hadden een gids die vol vuur en passie vertelde over alles uit de vroegere Kolonie . Hier ging het over de reden waarom sommige tekeningen en kleuren in stoffen werden gebruikt.  Er is ook zoveel over het koloniale verleden geschreven en gesproken ,met voor en tegen, dat bij de opening van het gerestaureerde museum besloten werd om het aan het publiek over te laten wat ze willen of niet willen horen over de geschiedenis en de betrokkenheid van ons land in de kolonisatie van Congo. Als teken dat niet iedereen akkoord is met hetgeen vroeger is gebeurd in de Congo, werd in het museum een borstbeeld van Leopold II met afgewend gezicht geplaatst ( zie de foto boven de doosnee van een boomstam. Per toeval getrokken en achteraf vernomen van de gids)

In de oude inkomhal is weinig veranderd. Op sokkels hoog boven de hoofden van de bezoekers staan grote vergulde beelden van Belgische “weldoeners en beschavers “en donkerkleurige beelden  en kleiner van gestalte de Afrikanen voorgesteld als” krijgers en geseksualiseerde vrouwen”;
De beelden mochten niet verwijderd worden van Monumentenzorg.  Om het evenwicht te bewaren in dit Koloniaal verleden werd de Congolese kunstenaar Aimé Mpané (klik) aangesproken. Hij heeft het werk Nouveau souffle ( Nieuwe adem of Ontluikend Congo) gemaakt , een levensgroot beeldhouwwerk dat in dialoog treedt met de koloniale standbeelden. Dit beeld heeft de vorm van Congo!

Plots staan we in een zaal met een enorme robot!
Voor de chaotische verkeerssituaties en vele verkeersdoden in Kinshasa hebben Thérèse Izay Kirongozi (klik) en Women’s Technology  een hedendaagse oplossing bedacht. Moseka, de onomkoopbare robot van 2,9 meter en 160 kg, inclusief oorringen en gevoed door zonnepanelen

Wie is deze vrouw: Kirongozi is letterlijk een grote vrouw nl bijna twee meter groot. Zij bezit een ingenieursdiploma, heeft een voorliefde voor elektromechanica en de bokssport. Ze heeft een stevige dosis ondernemerszin en een uitgesproken maatschappelijk engagement.

“De bekendste verwezenlijking van Kirongozi en haar vereniging is ongetwijfeld het in 2013 gestarte project Robot Roulage, waarbij robots, voorzien van kleurenschermen en camera’s, werden ingezet om de verkeersveiligheid op gevaarlijke kruispunten in Kinshasa te verhogen. Het project, dat de interesse wekte van verschillende andere Afrikaanse landen, is volgens Kirongozi een voorbeeld van de weg die Congo economisch moet inslaan: afzien van de afhankelijkheid van grondstoffen en volop inzetten op de talenten en de creativiteit van de Congolese bevolking.”

~~~~~~

Toen zat de rondleiding met een super gemotiveerde gids er op en ver na sluitingstijd (=17 uur) liet de gids ons buiten aan de-niet-gewone -uitgang en op zijn aanraden zijn we naar café “In den Congo” ,Dorpsplein 11, 3080 Vossem gegaan om te bekomen van het urenlange wandelen in het Museum.  Een dorpscafé onder de kerktoren waar alle gewone drank als bier, limonade, koffie 1 euro kostte en het bier van hoge gisting 2 euro!!
Waar iedereen tegen iedereen een praatje slaat! Gezelligheid troef. Een vlekkeloze terugrit van meer dan 2 uur  sloot deze mooie dag af.

Afrikamuseum

Op de laatste foto van de vorige blog is in de verte het Afrikamuseum te zien.
Na de herinrichting van het Museum dat tot dan” het  Koninklijk Museum voor Midden-Afrika” werd genoemd, werd het nu tot ” Afrikamuseum” herdoopt
We vonden niet onmiddellijk de ingang. Met enige moeite geraakten we in het domein omdat een werkman een grote ijzeren poort voor ons opende.
Wij zochten de ingang nabij het standbeeld van een grote olifant. Die olifant staat er al héél lang , en de vroegere ingang bevond zich in die nabijheid. Om eerlijk te zijn weet ik tot heden nog niet precies waar de nieuwe ingang is! Want omdat het reeds na sluitingstijd was toen de rondleiding afgelopen was ,heeft de gids ons via een andere uitgang buitengelaten.

In de mooie tuin rond het museum staan nog altijd talrijke beelden. Een wandeling in de tuin zat er die dag niet in wegens tijdsgebrek. Jammer. Een halve dag om alles te zien is veel te weinig. Ik had nog heel graag gewandeld in die mooie tuin.

In al de verwarring waar we nu in feite binnen moesten  vergat ik een foto te nemen van die  ingang!
De onderstaande foto komt van de folder over het Afrikamuseum.
Een ondergrondse galerij verbindt beide gebouwen met elkaar. Het is een ontwerp van het multidisciplinair team Stephane Beel Architecten.

Via de glazen doos, zoals de moderne nieuwbouw wordt genoemd daalden we af  tot in de ondergrondse tunnel die oud met nieuw verbindt.  In een compleet witte,  kil aanvoelende doorgang en begeleid door de woorden alles gaat voorbij, behalve het verleden, maakten we de overgang naar Congo. Enkel een prauw van 20 meter lang waarin 100 mensen kunnen plaatsnemen vulde deze ruimte!

Een schilderij verwijst naar de machtsverhouding  tussen de “beschavers” en de bewoners van Congo!
Het koloniale verleden dat niet altijd zo proper is verlopen.

De  beelden van de antropologische groepen staan  in een zijzaaltje op elkaar gepropt. Jammer zij zijn het waard om in een grote zaal te staan en om ons nogmaals te verwijzen hoe de machtsverhoudingen in het verleden waren!

Er is  weinig aandacht besteed aan de uitstraling van het gebouw zelf : de mooie plafonds en de  gerestaureerd friezen vallen in het niet door al de boxen die in het midden van de zalen staan. Men heeft echt alles uit de kelder willen halen en uitgestald in grote zwart omrande glazen  boxen in het midden van de zalen.

Door af en toe eens naar het plafond en de friezen te kijken , hou je voeling met de geschiedenis van het gebouw. Hier en daar zie je de grootsheid door de hoge zuilen en prachtige vloeren en lange gaanderijen.

morgen wandelen we verder door het museum !

Een rondrit in het Pajottenland

Eind september reden de senioren met een bus doorheen het Pajottenland.
Het Pajottenland is een zachtheuvelende, vruchtbare, agrarische streek ten zuidwesten van Brussel in de provincie Vlaams-Brabant. Het wordt ook wel het  Toscane van de Lage Landen genoemd, en het Land van Breugel.

Eerst hielden we halt bij het Kasteel van Gaasbeek  waar we bij de Graaf van Egmond gingen ontbijten. Toen wij er buiten kwamen kwam een groep jonge kinderen, vooral  meisjes verkleed als prinsessen, ook naar de Graaf van Egmond. Zei de juffrouw al lachend” Als je naar een kasteel op bezoek gaat moet je toch mooie kleren dragen” en  wellicht kregen ze nu een koek en een drankje om de uitstap af te sluiten.

Wij wandelden verder langs de schuur van het kasteel en op het paard van de markiezin Marie Visconti kon je allerlei uitleg over de geschiedenis van het Kasteel  lezen. De wandeling ging langs mooie dreven tot we het Kasteel bereikten. Het Kasteel konden we deze keer niet bezoeken , is pas terug open vanaf april 2020 . Dat was die dag ook de bedoeling niet.

Na de wandeling in het Kasteeldomein reden we doorheen het golvende landschap van het Pajottenland. We reden ook langs een brouwerij waar de bekende Gueuze wordt gebrouwen. Zelf kon ik vanuit de rijdende bus niet zo goed foto’s maken , maar het was wel een mooie rit .

2019 wordt in de streek het Breugeljaar genoemd naar aanleiding van zijn overlijden 450 jaar geleden ! In het Pajottenland heeft  Pieter Breugel de oude die toen in Brussel verbleef veel schilderijen gemaakt. Zo is het kerkje in Sint-Anna-Pede  een landelijk gehucht van de deelgemeente Itterbeek (behoort tot de fusiegemeente Dilbeek) terug te vinden op het schilderij van de Parabel van de Blinden. In het kerkje zelf zijn verschillende reproducties van de mooiste schilderijen van Pieter Bruegel de Oude  terug te vinden. Er is heel veel duiding bij de reproducties.

 

De parabel van de blinden met het nog bestaande kerkje in het landschap.

Na het bezoek aan het kerkje reden we een stuk op de autostrade . De chauffeur was tevreden dat er geen files waren en dat de ongevallen (met vertragingen als gevolg )geen invloed hadden op onze reis naar Tervuren.

In The Lodge gingen we middagmalen en werden bediend door een kelner afkomstig uit… Cadzand ( onze buurgemeente op Nederlands grondgebied)

Na het middagmaal eventjes de benen strekken  op het naburige dorpsplein en dan de autobus weer in die vlak naast het restaurant geparkeerd stond. Kan je al raden waar we naar toe reden?

wordt vervolgd.

Mosselen

Gisteren was het zo’n bar slecht weer , de regen viel met bakken uit de lucht .Toevallig had één van de vrienden van de seniorenvereniging me juist op deze dag uitgenodigd op een mosselfestijn!
Een héél gezellige middag en namiddag met een paar vrienden want we gingen na het eten “bijlange nog niet naar huis”.Het was zo leuk dat we er allemaal geen erg  in hadden dat het buiten zo ’n slecht weer was. Ik heb  het enkel gemerkt toen ik huiswaarts reed vòòr het duister werd. Ik was wat blij toen ik behouden thuis kwam.

Zij is degene die me na mijn operatie moreel héél veel geholpen heeft. De andere vriendin ,een oudcollega, heeft de praktische kant (tot heden nog altijd ) op zich genomen.

Altijd ambiance bij deze lieve gastvrouw . De mosselen waren lekker en alleen de lege schelpen bleven over. Na de maaltijd iedereen de keuken in om de boel op te ruimen.
En de namiddag werd afgesloten met een lekker ijsje met veel fruit en een koffie. Geef mij maar thee.

De Zavel

Klokslag 14 uur was het concert gedaan en in een mum van tijd was het in het park weer rustig. Velen kwamen tijdens hun middagpauze hun boterhammetje eten en  dan terug naar hun bureau!
Wij wandelden met ons groepje het park uit richting De Zavel. Zeer waarschijnlijk won men hier in het verleden zand (zavel is kleihoudend zand) . De Zavel  is een wijk in het historische hart van Brussel en is een plaats waar kunst, cultuur en gastronomie hoogtij vieren. Op de Zavel ontdek je het allerbeste van de Belgische chocolade zoals Godiva, Wittamer of Pierre Marcolini … Hier zijn ook veel antiekwinkels, couturierzaken, restaurants . In het weekeinde is er op dit plein een antiekmarkt.
Er was beloofd dat we in een chique patisserie een taartje mochten uitkiezen en iedereen repte zich natuurlijk,hahaha! De Zavel ligt op korte wandelafstand van het Warandepark.

Op het hoogste punt van de Zavel legde men het parkje de Kleine Zavel aan. Een parkje  met bronzen beelden voorstellende de 48 ambachten en omgeven door een fraai uitgewerkte smeedijzeren afsluiting.

Tien levensgrote arduinen beelden staan  in het parkje opgesteld rondom het centraal geplaatste standbeeld van de graven Egmont en Hoorn. Beide graven worden voorgesteld op het ogenblik dat zij naar het schavot worden geleid. Egmont, met de hoed op het hoofd en een zakdoek in de hand, vertoont een wilskrachtige uitdrukking. De graaf van Hoorn houdt zijn fluwelen hoed in de ene hand en legt de andere op de schouder van zijn lotgenoot. 

De tien standbeelden stellen mannen voor wier politieke bedrijvigheid en begaafdheid tot de roem van de zestiende-eeuwse Nederlanden hebben bijgedragen. Eentje kent iedereen :Mercator.

Eenmaal boven zagen we deze mooie kerk die we gedeeltelijk ook al zagen vanuit het parkje: De Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavelkerk

De kerk valt op door haar 14 m hoge glasramen. De middelen om een toren te bouwen ontbraken indertijd. Onze-Lieve-Vrouw-ter-Zavel was de kerk van de Brusselse wapengilden, die er elk een altaar hadden. Er was die dag een doopplechtigheid en we konden enkel eventjes achteraan een kijkje nemen.

 

Maar waar bleef dat taartje nu dat ons beloofd werd?

Hier moesten we zijn midden op het plein van de Grote Zavel en toen ging een lichtje branden wanneer de voorzitter ons zei dat we een chique taartje gingen eten! Bij Wittamer (klik) een icoon voor vele generaties Belgische patissiers en chocolatiers.

Een plaatsje op dit terras bemachtigen is al een huzarenstukje. Emmy en ik gingen binnenzitten aan een tweepersoonstafeltje. Toen bleek dat dit het enige tafeltje binnen was en bedoeld voor mensen die een bestelling kwamen ophalen . We mochten blijven zitten en de sympathieke verkoper nam nog een foto van ons beiden! Op de achtergrond de medereizigers die op het terras zaten te puffen.  Want het was die dag erg warm. Wij zaten in de koele patisserie. 🙂

Toen was het tijd om de trein in het Centraal station te nemen om huiswaarts te keren. Een mooie dag was het letterlijk en figuurlijk! Voor mij nog extra mooi want Emmy bleef de hele namiddag bij ons.

 

Boterhammen in het Park

Omdat het vandaag zo’ n guur weer is  -veel wind , regen afgewisseld met wolken en een streepje zon -begin ik maar met een logje te maken van een zonovergoten dag op het einde van de maand augustus.
De senioren namen de trein naar Brussel-Centraal om in het Warande park naar een optreden te gaan kijken (en vooral luisteren)  in het kader van de week van “Boterhammen in het Park.”
Wij hadden gekozen voor een optreden met Bart Peeters. Of je nu fan bent of niet, hij weet zijn publiek enthousiast te krijgen. Van twaalf tot veertien uur heeft hij aan één stuk gespeeld en gezongen. Op de andere dagen van de week trad er eerst een uur een andere minder gekende artist op maar Bart Peeters gebruikte de twee volle uren!

Eerst een klein ontbijt in de Galerie Ravenstein en daarna de trappen op naar het Warande park. Hoewel het pas 11 uur was en het optreden  om 12 uur begon was er geen plaatsje meer vrij rondom de kiosk. Tegen het 12 uur naderde was er  zo véél volk toegestroomd dat héél veel mensen niet meer op het terrein waar het podium staat binnen konden. De dreven , grasperken, terras van een tearoom, ligweiden …overal mensen en nog eens mensen , oud en jong. De security liet enkel nog mensen binnen als er een paar mensen buiten gingen! Ach je kon hem van ver ook zien en de muziek was luid genoeg om het in het hele Warandepark te kunnen horen.
Ik zat samen met een paar vrienden op een bankje in het zonnetje te genieten van de muziek en van onze picknick. Je kon ter plaatse boterhammen kopen maar dan mocht je veel geduld hebben eer jij aan de beurt was om een boterhammetje of een andere snack te kopen.

Die dag had ik ook afgesproken met Emmy,een Knokse vriendin die al héél lang in Brussel woont en een blog heeft. Leuk weerzien.Met mijn camera ben ik in het park gaan wandelen om sfeerbeelden te maken.

Eerst ontbijten in de Galerie Ravenstein en daarna de trappen op met mooie muurschilderingen richting het Warandepark

Na het concert zijn we naar de Zavel gewandeld ,maar morgen meer hierover.

ps: ik krijg de foto’s niet in een groter formaat op de blog. Wie kan me zeggen wat ik verkeerd heb gedaan ? Ik heb nochtans niets veranderd .

Update: die zoekt die vindt! Er was iets veranderd aan de weergave van de foto’s. Ik ben me niet bewust dit zelf te hebben gedaan.

Naar Damme

Naar jaarlijkse gewoonte doet onze seniorengroep een uitstap met een “treintje”. Op 11 juli was het weer zover.
Dat treintje mag geen hoofd -of snelwegen nemen , dus zijn het steeds  uitstappen langs nogal landelijke en rustige wegen.
We reden dit jaar naar Damme met eerst een tussenstop in een tearoom-restaurant waar de koffie/thee met appeltaart al klaargezet was! Een leuk intermezzo! En dan reden we verder naar Damme. Gezien we met 53 mensen waren werd de groep gesplitst en met een gids wandelden we door Damme en bezochten daarna het Tijl Uilenspiegel museum. Het museum op zich is niet zo spectaculair en bestaat vnl uit de vele boeken die geschreven zijn over Tijl. Maar de gids maakte het interessant met allerlei historische weetjes en ook met de fratsen die toegeschreven worden aan Tijl.

 

Het treintje bij de eerste stop bij het restaurant en daaronder bij de tweede stop in Damme

 

De koffietafel was gedekt en niemand liet een kruimel van de appeltaart over.
Wandeling door de straatjes van Damme door de gids gekruid met heel wat historische weetjes
We sloegen een paadje in die rond de kerk liep langs de oude buitenmuren van het kerkhof
We zagen een bijenhotel en in de verte een ooievaar op zijn nest. Een koppel ooivaars zat ook op een nest op het stadhuis maar niet erg zichtbaar om er een foto van te maken. Schapen waarvan sommigen nog hun wintervacht hadden lagen te puffen in de zon.

Bij een pas gemaakte opening in de muur konden we het kerkhof betreden. In de verte op een van de foto’s staat er nog een oude muur van een kapel en een borstbeeld van Delporte loert over de muur naar het kristusbeeld op een graf.
Een mooi bewaard grafmonument en een urnenmuur

 

Oude grafstenen op de vloer en een oud altaar in een gedeelte waar het dak van de kerk verdwenen is.
De Sint Niklaas kerk in Damme heeft een platte toren die tot ver in het polderlandschap te zien is. De toren is ook te beklimmen! Het is een kerk met een rijk verleden .Meer over deze kerk moet je echt eens lezen dan weet je oa waarom een deel van de muren zijn blijven staan en het dak is verdwenen!
Op het plein naast de kerk staat een beeld gemaakt door de kunstenaar Charles Delporte. De kunstenaar heeft indertijd veel kunstwerken geschonken aan de stad Damme.
Nog een ooievaar op de schoorsteen van een woning.
De oude school is heden ingericht voor kunst en cultuur.
Er is een bibliotheek en ook een expositie ruimte . Op dit ogenblik was er werk van een Poolse dichteres te lezen en te bekijken
Poolse dichteres  Wistava Szymborska
Het museum over Tijl uilenspiegel. De gids vertelde vol vuur over de fratsen van Tijl , Nele en Lamme Goedzak.


Toen was het tijd om verder te rijden naar Moerkerke waar we op een zonnig terras konden genieten van een drankje en een bord tapas vooraleer de terugrit door de polders de grens over te rijden en via Sluis  terug te keren naar huis.
Een supermooie dag is het geworden qua weer en ambiance!

De Damse vaart in beide richtingen gezien.

” De Vrede ” in Moerkerke beter gekend als Bo bo land door zijn grote indoor en outdoor speeltuin