Terug naar het Zwin

 

Deze week ben ik nog eens naar de vernieuwde Zwingeul geweest. Cédric kwam een weekje bij oma logeren omdat hij stage moest doen bij een huisarts. Makkelijk om vlakbij te kunnen logeren en niet elke dag met de trein te moeten komen  🙂  !! Ik vond het natuurlijk fijn want zoveel zie ik hem niet meer nu hij in Gent op kot is. Tja waar is de tijd dat hij en zijn broer de vakanties bij oma en opa doorbrachten.

Het eerste wat hij zei was dat hij de zee eens wilde zien , het was al zo lang geleden. Dat hebben we gedaan op een late namiddag. Gezien ikzelf nog niet echt toe ben aan lange wandelingen , stelde ik voor om naar het vernieuwde Zwin te rijden . Het wandelpad errond was opengesteld sedert 30 maart en daarna konden we doorrijden naar Cadzand bad. Ik kon me  installeren  op een bankje en hij kon dan tot aan de waterlijn wandelen.

Het was mooi weer en op het pas geopende wandel-en fietspad kwamen we veel wandelaars en fietsers tegen. Nu konden we zien hoe ver de geul landinwaarts loopt. Een gigantisch werk is hier verricht met verbluffend resultaat. Het was eb en  hier en daar zag je zandeilandjes. Bij vloed moet het uitzicht nog indrukwekkender zijn.

Klik de foto’s eens aan dan heb je een veel mooier idee hoe indrukwekkend de natuur is in het Zwin!

Op verschillende plaatsen zijn rustplekken gemaakt  met banken zodat je op je gemak kan genieten van de omgeving. Ook zijn er ijzeren grillen om te beletten dat de dieren die er in de toekomst gaan grazen op de dijken en hellingen zouden weglopen. Alleen niet vriendelijk voor rolstoelgebruikers. Die kunnen daar onmogelijk overrijden( dit pijnpunt wordt nog bekeken en zal mogelijks opgelost worden met dichtklappende poortjes opzij)

 

   

Midden in de zwingeul op broedplaatsen zie je in de verte één van de grenspalen staan die er in deze streek op verschillende plaatsen te zien zijn! Waar je in de verte een duintop ziet ,daarachter ligt de zee.

De hele wandeling doen over dit nieuwe wandel-en fietspad zag ik niet zitten. We keerden terug naar de auto en reden naar Cadzand-bad waar ik me op een bank installeerde, terwijl Cédric naar de zee wandelde .

 

De  zee  was  héél  rustig( foto’s van Cédric)

 Cedric komt terug van zijn wandeling ( persoon vooraan)

Een massa kauwen vlogen op uit het helmgras, was wel even schrikken

 

We kochten ons elk een pizza in de enige pizzeria die er op het pleintje open was en gingen die thuis gaan verorberen. Ik zag het niet meer zitten om die ter plaatse nog op te eten. Bij iedere pizza kreeg je een stempel  op een kaartje waar je in de naast gelegen gelateria een ijsje kon halen. Je kon de stempels ook opsparen!  Dat hebben wij niet gedaan, hihi! De wachttijd voor de pizza doorgebracht met een ijsje te likken!!

 

 

Lente

Toen we in het vorige logje naar het Zwin reden moesten via Sluis omrijden en dat deden we niet via de gewone weg maar we reden via de Burkeldijk, een landelijke weg waar nog bunkers van de 2e wereldoorlog te zien zijn . Je komt in St Anna ter Muiden vlakbij Sluis op de gewone weg uit.

Hoewel het bitter koud was  kreeg je in dit pittoreske dorpje toch het gevoel dat het lente was! Een dorpje waar de tijd is blijven stilstaan.

Er is kwistig met grenspalen omgesprongen om de grens tussen Belgie en Nederland te markeren. Je ziet er eentje in de Zwingeul zelf( of zijn er twee?), op het wandelpad naast de Zwingeul, in de landerijen in Cadzand en hier eentje op de Burkeldijk.
Daar ben ik toch even uit de auto gestapt: staat het bankje nu op Belgisch grondgebied of niet?

 

.

.

Ps Ik ben de draad van mijn gewone leven (al is het nog langzaam aan) terug aan het opnemen. Van de verloren 20 kg ben ik nu toch al 5 kg  bijgekomen. Dat zorgt er ook voor dat ik me niet meer zo slap en ijl in het hoofd voel , veel rusten is evenwel nog steeds nodig  : Ik moet er nog niet aan denken om een hele dag op stap te gaan. Korte wandelingen in gezelschap van mijn vriendin wiens arm ik kan nemen als ik het even lastig krijg.
Op de blogs heb ik al rondjes gedaan om wat bij te lezen. Onmogelijk om alles bij te lezen, lieve mensen, mijn achterstand is veel te groot.
Vorige donderdag zijn we weer gestart met de maandelijkse reünie met twee oud collega’s . Wat deed dat deugd!  Een paar foto’s komen er aan.

Mijn eerste uitstap

Een paar weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis wilde ik op een dag eens de zee zien. Ik was de hele winter niet tot bij de zee geraakt. In feite was ik al maanden niet  meer de deur uit geweest. Zelfs de maandelijkse reünietjes met de oud collega’s waren afgelast.
Maar de oudcollega die me , de eerste weken na de operatie, regelmatig kwam oppassen weerhield me om op stap te gaan. Op maandag 11 maart hield ik het niet meer uit. Ik voelde me de omstandigheden in acht genomen goed genoeg om eens een kort uitstapje te doen , ik was ook al verschillende keren met de auto weggeweest bv om boodschappen.

Zij raadde het me die dag ook af omdat er veel wind was en niettegenstaande de zon scheen was het erg koud .” Dan maken we er maar een autowandeling van” . Dat hebben we  ook gedaan. Wandelen zat er niet in want het was bere koud aan zee en de rukwinden waren niet mals.
We reden de zeedijk af , maakten een paar foto’s van de nieuwe Redderspost ter hoogte van het Lichttorenplein. De zee was wild en er waren nadars geplaatst (vele lagen omgewaaid  om wandelaars tegen te houden omdat er kliffen ontstaan waren).We reden daarna via Sluis naar  Cadzand om een blik te werpen op de vergrootte Zwingeul. In februari werd de oude dijk afgebroken en nu kan het zeewater stromen tot aan de nieuw dijk( die nog een naam moet krijgen). Er zijn nog volop werken en daarom moesten we omrijden via Sluis om in Cadzand de trap op te kunnen wandelen waar we een zicht hadden op de vergrootte Zwingeul. We mochten  het wandelpad nog niet op en konden bijgevolg ook niet echt een mooie foto van de Zwingeul maken.
Koud was het en ik had de kap van mijn jas opgezet. De wind was zo hevig dat ik moeite had om een paar foto’s te maken ! We zijn dan doorgereden naar Cadzand bad waar we op het plein in de enige zaak die open was ons gingen opwarmen bij een warme thee en poffertjes. Dat was ook al maanden geleden dat ik dit had kunnen eten! En of ze smaakten !
Een korte uitstap , ik was pompaf bij thuiskomst en mocht gaan liggen maar ik had er echt van genoten.

 

De vernieuwde Zwingeul

   

De laatste fase van de uitbreidingswerken in het Zwin is ingezet. Het laatste stukje Internationale Dijk dat de zee tegenhield werd vandaag met een symbolische laatste spadesteek door de bevoegde Vlaamse en Nederlandse beleidsmakers afgegraven. Vanaf nu stroomt het zeewater het 120 hectare grote uitbreidingsgebied in en uit, waardoor nieuwe slikken en schorren worden gevormd. Bescherming tegen overstromingen wordt gegarandeerd door een nieuwe, 7 meter hoge dijk die nog robuuster is. Tegen de lente zal bovenop deze dijk ook het grensoverschrijdend fiets- en wandelpad afgewerkt zijn en zal iedereen van 333 ha Zwin kunnen genieten.  ( feb 2019)
http://zwininverandering.eu/nieuws/

Een korte wandeling in Nieuwvliet

Was het zaterdag een weertje dat je deed verlangen naar meer, dan was het zondag terug naar af!

Met mijn vriendin reden we kort na de middag eerst naar Oostburg(Nl). Op weg daar naartoe zagen we de nevel over de landerijen en geen zon  te bespeuren. Nadien reden we door naar het Museumcafé Koekoeksnest in Nieuwvliet (Nl ).We wilden er een koffietje drinken . Ik was er al eerder en deze zaak herbergt zoveel prullaria en ook mooie zaken  dat je niet weet waar eerst te kijken.(klik) (klik) De blikvanger is het mooie mortierorgel

Het  bezoek viel ons deze keer enorm tegen. Héél weinig verlichting in het café en de attracties waren allemaal niet in werking. Een dooie boel en dat op een zondag . Er kwamen nochtans geregeld nieuwe bezoekers binnen. We bleven er dan ook niet lang en reden door naar Nieuwvliet-Bad (nl).
We wilden de zee eens zien. We vonden aan de voet van de duinen nog een parkeerplaatsje en gingen de trap op . Eenmaal boven sneed de wind in je gezicht  en was het bitterkoud. We zijn we niet lang gebleven. Veel beweging was er daar niet te bespeuren  noch van wandelaars , noch van fietsers. We zijn dan ook maar vlug terug naar de auto gegaan en naar huis gereden. In elk geval hebben we allebei een flinke slok zeelucht binnengekregen!

Een monument ter nagedachtenis van de watersnoodramp van 1953
met de D van Deltawerken(gebouwd om herhaling te voorkomen).
Dit monument staat op de duinen in Nieuwvliet-bad.

Anders bekeken

Een mens heeft zo zijn gewoontes. Zonder nadenken steeds naar dezelfde winkel rijden om je boodschappen te doen en dan beweren dat je geen vaste winkel hebt. Of steeds op dezelfde plaats parkeren hoewel je weet dat de winkel waar je moet zijn toch verder is dan verwacht . Daar denk je pas aan als je met twee zware boodschappentassen terug naar de auto moet.
Laatst kwam ik het tegen toen ik samen met dochterlief in Sluis boodschappen deed. We parkeerden de auto aan de Molen en deden in de nabije omgeving de boodschappen. Plots zegt ze” o ik zou nog vis willen kopen en naar de drogist gaan” Geen probleem we gingen te voet het stadje door want Sluis is niet zo groot  en lieten de auto op de parking bij de Molen staan.
Maar bij het terugkeren met twee zware tassen leek de afstand groter geworden en leken onze armen langer van het sleuren met de zware boodschappentassen .Toen gaf dochterlief ruiterlijk toe dat het nog niet zo’n verkeerd idee van me is om de parking te nemen midden in het stadje. Dan doe je aan de ene kant van het stadje je boodschappen en legt ze terugkerend in de auto en dan ga je naar de andere kant en doet daar je boodschappen. Moeder had een keer gelijk ,hahaha! Maar ja het was ook de macht van de gewoonte bij haar .

Nu was ik met een vriendin nadien ook nog naar Sluis en ik parkeerde op een grote parking dicht bij de winkel waar we moesten zijn, maar eerst had ik toch gevraagd of ze ook nog elders moest zijn ( denkend aan dat zeulen met die boodschappentassen met dochterlief). Neen dus. We gingen na het boodschappen doen nog wat wandelen en ik stelde voor om eens niet de weg te volgen die we gewoonlijk doen wanneer we daar een wandelingetje maken. Niet van rechts naar links maar van links naar rechts. Ze keek me een beetje verwonderd aan. Achteraf zei ze, je hebt wel gelijk. Het blijft dezelfde wandeling maar toch lijkt het anders. Het was nu niet echt een lange wandeling want daarvoor was het al wat laat .

… Anders hadden we die twee spidermannen niet gezien.… en kwamen we dit zicht op het kanaal niet tegen… zagen we deze oude muur met steunberen niet … en zagen we nu het binnenkomen van Sluis vanaf de andere kant… en zouden we amper oog gehad hebben voor dit kanon… en ook niet de geschiedenis van dit kanon gelezen hebben … zou Bonaparte hier ooit langs gekomen zijn? We konden het niet vragen: werken aan de gang.… zouden we nooit gezien hebben dat de kop van de lantaarn scheef staat en niet bij deze lantaarn alleen…zouden we nooit gezien hebben ( de bomen aan weerszijden van het kanaal belemmeren het zicht)
hoe mooi de bovenkant van dit gebouw is en de prikkelnaalden niet opgemerkt hebben
op de vensterbanken op de eerste verdieping( vroeger  Amrobank: soort beveiliging ?)

Toen zagen we dat de klok op het Belfort 18 uur aanwees en er geen tijd meer overbleef om bij Jopie iets te drinken! We moesten huiswaarts!

’t Berkenhof in Kwadendamme (Nl)

 

Na de lekkere mosselen vertrokken we  voor een bezoek aan ’t Berkenhof in Kwadendamme. Na een half uurtje rijden kwamen we in een klein dorpje waar wellicht de enige bezienswaardigheid ’t Berkenhof was met een Tropical Zoo, een Dino Expo, een Vlindertuin, een fossielenmijn en voor de kinderen  een indoor Kidsjungle en een Buitenspeelbos.

Toen we binnenstapten met 76 mensen werden we naar een mooi cafetaria geleid waar we koffie/thee met een typisch Hollands appelgebak met enorm veel slagroom kregen. Het appelgebak was  lauwwarm, alleen jammer dat er geen bolletje ijs bij was (hihihi).  We kwamen in feite pas van een uitgebreid maal met mosselen en frieten en we zaten alweer aan tafel. Het was me wel het smoefeldagje want ’s morgens kregen we al koffie met vers gemaakte cake zoveel als we wilden en een bord met verschillende  soorten kaas . Die avond heb ik echt niets meer gegeten thuis, alleen een glas karnemelk om de spijsvertering te bevorderen!

Na de koffie/thee kon elk van ons op eigen tempo rondlopen. Sommige mensen deden het uitgebreid anderen gingen liever  na een korte wandeling op één van de zonnige door hoge hagen omzoomde terrassen zitten. Ik hoorde niet bij die laatsten 🙂

Ik had mijn grote camera niet meegenomen en dat was echt een flater van me( niet helemaal wakker toen ik die morgen vertrok 🙂  ). De omstandigheden in ’t Berkenhof waren met het glazen dak en de zon inval niet zo ideaal om met een gsm foto’s te maken. Een vriend heeft me zijn foto’s doorgestuurd waarvan ik er enkele van gebruikt heb zoals de fossielen en sommige dino’s. Dank je wel JP.


Na de koffie/thee en het gebak konden we vrij rond wandelen in de grote serres.

 
Veel dieren die ik niet bij naam ken en er zo al historisch uitzien zoals die reuzenpad!


Zo’n glad velletje  en die gleed zomaar over je handen heen
maar je moest die laten glijden niet vasthouden.
Toch griezelig.

  Ik zou die niet graag tegenkomen!Fossielen: een heel mooi ingerichte ruimte.
Maar de belichting maakte het zo dat ik geen mooie foto’s kon nemen met mijn Gsm

In de kidsjungle is er een ruimte waar er kinderfeestjes kunnen gehouden worden.


Heel veel vlinders waren er niet meer. In een afgesloten ruimte hingen de poppen.
Heel veel groen en vijvertjes met vissen en kronkelende paadjes en bruggetjes.
Ik kan hier onmogelijk alles op mijn blog zetten.

Een bezoek overwaard en bij een volgende keer neem ik zeker de grote camera mee!!

De Kaasboerderij

Vooraleer we dinsdag naar Yerseke reden om mosselen te eten, hielden we eerst halt in Biervliet(Nl). De buschauffeur heeft halsbrekende toeren uitgehaald met zijn dubbeldekker om op de smalle weg midden de polders de afslag te kunnen passen naar een lange inrit tot de kaasboerderij zelf. Hij verdiende een applausje.
We werden al opgewacht door de uitbaters van de boerderij. We werden in twee groepen gesplitst . De eerste groep mocht eerst om de  koffie met cake en kaashapjes  en naar een filmpje kijken hoe de kaas gemaakt werd.
Ik zat in de tweede groep die onmiddellijk op stap ging. Het was wat benepen om foto’s te maken maar ik heb er toch enkele kunnen nemen.

Het had blijkbaar de vorige nacht flink geregend
want overal lagen er nog plassen en  lag er veel water op de landerijen.

Bereiding van kaas:

De eerste stap in kaasbereiding is het toevoegen van stremsel en zuursel aan de melk. Hierdoor gaan de eiwitten, vooral het caseïne, in de melk samenklonteren (coaguleren), waarbij het vet en vocht ingesloten wordt. Zo ontstaat de wrongel. Het zuursel bevat de melkzuurbacterie Lactococcus, de ‘bolvormige melkbacterie’.

Vervolgens wordt door snijden en verwarmen zo veel mogelijk vocht uit de wrongel geknepen. Het afgetapte vocht heet wei. De wei bevat nog waardevolle stoffen en wordt bijvoorbeeld in dierenvoeding gebruikt, maar ook in sommige frisdranken toegepast.

De wrongel wordt in een vat gedaan en verder samengeperst. Vervolgens wordt de wrongel in zout water gedompeld (het zogenaamde pekelbad). Het zout dat in de kaas dringt bevordert de korstvorming, de stevigheid, de smaak en ook de houdbaarheid
Dit werd ons allemaal verteld door de boerin, maar zo exact kon ik het toch niet meer navertellen.(  een samenvatting hoe kaas wordt gemaakt. Bron:internet)

De vormen liggen klaar : De ene dag zijn het 14 grootte vormen en de andere dag zijn het meer dan 200 kleine vormen waar de toekomstige kaas wordt ingedaan.

De kaas wordt in zoutbaden gedompeld.


De kazen liggen te rijpen in lange rijen in een speciale ruimte. Naargelang de grootte  van de bol  kan dit van 5 dagen  tot  enkele  weken  of maanden durenToen we terug buiten kwamen werden we er op gewezen dat onder de dakgoten meer dan 20 zwaluwnesten hingen.
De zwaluwen waren reeds naar zuidelijke oorden vertrokken. Nu waren we op weg om de koeien te zien die zorgden voor de melk  om kaas te maken. Meer dan 300 koeien van kalfjes tot melkkoeien!
De grote bergen bedekt met autobanden achteraan op de foto hierboven : daar lag het droogvoer voor de koeien.
In een halfopen schuur stonden jonge melkkoeien. De weiden waren te drassig om ze buiten te laten . Ze moesten in de stal blijven en  kregen gedroogd voer .Opvallend was dat al deze dieren een glanzende vacht hadden alsof ze dagelijks geborsteld werden. Ook waren ze niet vuil . De stallen lagen er heel netjes bij .

Hier zijn we beland  in de materniteit. Al deze koeien die hier staan moet binnenkort bevallen. Deze koeien hebben meer ontlasting . Een robot schuift achter de koeien door en schuift de rotzooi voor zich uit waar het door de kieren in een soort tank onder de vloer valt.  Koeien die vermoedelijk  binnen de vier dagen zullen bevallen worden in een dik met hooi bestrooide ruimte gestoken. Toen wij er langsliepen was een koe een paar uur ervoor bevallen van een kalfje. Koeien worden ook dagelijks gemolken en dat gebeurt al lang niet meer manueel. Een goede melkkoe levert per dag 30 liter melk!
Zij worden in een soort gang geduwd en telkens ze niet meer verder kunnen gaat een poortje achter hen dicht en worden ze gedwongen wegens gebrek aan ruimte om met hun uier naar de binnenkant te staan. Op den duur weten de koeien  uit zichzelf dat ze een kwartslag moeten draaien.
De boer zit in een ruimte  tussen de twee  rijen en zorgt ervoor dat de melkmachine over de uier van de koe wordt geschoven en het melken kan beginnen. Een ruimte die ongelooflijk proper  is.De melk die teveel is om kaas te maken,wordt in een silo opgeslagen en om de paar dagen opgehaald door Campina . Regelmatig wordt deze melk gekeurd.Toen was het onze beurt om een kopje koffie te drinken en daar kregen we heerlijke verse cake en stukjes kaas met verschillende kruiden in.
Geef mij maar de gewone Goudse kaas  ,ik heb het niet zo voor netels ,look ,paprika, mosterd… Alleen de komijnkaas eet ik supergraag en die vind je niet in Belgie. Geen probleem, ik ben zo over de grens als ik die kaas wil eten. De deur stond al open. Ik denk dat dit een vroegere keuken van de boer was  ingericht om bezoekers te ontvangen. De dochter des huizes hielp om de koffie te maken en de vaat te wassen en even later troffen we haar ook aan in het
winkeltje waar je allerlei gadgets kon kopen tot klompen toe. Maar er werden overwegend bolletjes kaas gekocht.
( het binnenvallende licht speelde me een beetje parten om foto’s te maken)

Het huis van de boer verscholen in het groen omgeven met prachtig groen en een vijver

Foto van de boerderij op hun website.